ระบบฝึกสอนลูกศิษย์ : ปลุกพรสวรรค์ระดับ F เป็น พรสวรรค์ระดับ SSS! - บทที่ 168 ฉันจะทำให้คุณได้หัวเราะ!

แผนทีเกาะ
ทางตอนเหนือของฐานทัพ
เหมือนเชนเคย หลังจากบอกกฎเสร็จ ปรมาจารยคากุระ ก็หายตัวไปอยางสิ้นเชิง ทิ้งไว้เพียงผู้เข้าสอบที่สับสนงุนงงอยู่ ในที่เกิดเหตุ
แม้จะผานการคัดเลือกมาแลวสี่รอบ แต่ในสถานที่นี้ก็ ยังมีผูคนเหลืออยูอยางนอยหลายหมื่นคน
ในแงหนึ่ง เผู้เข้าสอบที่รอดชีวิตมาได้หลายหมื่นคนนี้ก็ ถือวาชนะแล้ว พวกเขาได้รับการการันตีตำแหนงในหนึ่งหมื่น อันดับแรกของการสอบศิลปะการตอสู้ครั้งนี้
ในทั่วทั้งต้าเชี่ย ยกเว้นมหาวิทยาลัยชั้นนำที่มีความสา มารถพิเศษไมกี่แห่ง ประตูของมหาวิทยาลัยชั้นหนึ่งอื่น ก็ เปิดกวางสำหรับพวกเขาแลว
แตถึงอยางนั้น ภก็ไมมีใครในที่นื้อยากถูกคัดออก
ในตอนนี้แม้จะดูเหมือนวายังมีคนอยูหมื่นคน แตจริง แลว พวกเขาอยูหางจากการก้าวเข้าสูหนึ่งพันคนแรกเพียงแค นิดเดียว
พวกเขาตอสูมาถึงจุดนี้แลว ไมมีใครอยากยอมแพ!
“แยแลว นันวงกลมพิษ วงกลมพิษกำลังเริมอัปเดต!”
ในตอนนัน
ก็มีคนรองตะโกนขึน ทำ ใหผู เขาสอบ ที่อยูรอบ หันมาสนใจทันที
รอบ ฝูงชนฺ ฺมีโลครึงวงกลมขนาดใหญคอย หดตัวลง ดานนอกเต็มไปดวยพิษทีมองเห็นไดดวยตาเปลา แตดานใน
กลับสงบเงียบ
นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้เข้าสอบทั้งหมดได้เห็นวงกลมพิษ ทังหมด
เหตุผลนั้นง่าย เพราะพื้นที่ฐานทัพนั้นเล็กเกินไป
พื้นที่เล็กยังหมายความวาวงกลมพิษจะหดตัวเร็วกวา กอนหน้านี้มาก!
“รออะไรกันอยู่? วิ่งไปตรงกลางสิ! ไมงั้นจะต้องทนพิษ แนนอน ซึ่งจะถูกหักแป ดคะแนนตอวินาที!”
“ไอ้โง.! วิ่งไปมีประโยชน์อะไร? เขตปลอดภัยมี
เส้นผานศูนยกลางแครอยเมตร จะรองรับคนเป็นหมื่นคนได้ ยังไง?”
‘ตอนนี้เป็นรอบสุดทาย ตามทฤษฎีแลวแคทุกคนฆาคน คนละสองคน ก็สามารถเข้าพันอันดับแรกได้ สู้กันเพื่อ จัดอันดับกันเถอะ!”
สถานที่นั้นวุนวาย มี ผู้เข้าสอบนับไมถ้วนวิ่งไปยังพื้นที่ ปลอดภัยตรงกลาง
แตผู้เข้าสอบสวนใหญ่ที่รอดชีวิตมาจนถึงวันนี้ไม่ใชคน ที่จะจัดการได้ง่าย และคนสวนใหญ่เลือกที่จะฉวยโอกาส กำจัดคูแขง
การถูกฆาการฆาโตกลับการลอมฆาการลอใหตาย การทรยศการจับพวก และวิธีการอืน ถูกแสดงออกมาทีละ
อยาง
ชั่วขณะหนึ่ง ภาพที่เกิดขึ้นมันโหดร้ายยิ่งกวาสังเวียน นองเลือดเสียอีก!
ไมไกลจากขอบวงกลมพิษ
รางกำยำสองคนและรางบางสามคนยืนอยูตรงขามกัน
“ขอแนะนำใหรูจัก สองคนนี้เป็นเพือนรวมทีมของฉัน คน ผมสีมวงคือเจียงเยวหลี่ สวนคนผมขาวคือเจียงเยวซี พวกคุณ นาจะเคยเจอพวกเขามากอน”
เยชวงเยวมองไปทางขวาและดานหนาพรอมแนะนำ
เซียงโหยวพยักหนาซำ ผมเคยเจอทังสองคนมากอน พวกเราเจอกันที่ถ้ำปีศาจเขาเก้ายอด แคไมรู้วาพวกคุณจะยัง จำพวกเราได้ไหม”
“แฝดสาม! ฉันจำได!”
เจียงเยวซีมองดูเซชียงโหยวและเชียงเชี่ยนรอบ แลว ถามอยางงุนงง”แตฉันจำได้วามีสามคนนี่ ทำไมมีแคสองคน
เมือไดยินเซนนั้น สีหน้าของเชียงโหยวก็ดูผิดหวังทันที่ “พีใหญ่ของพวกเราถูกคัดออกไปแลว.
“ออ อยางนี้นี่เอง”
เยชวงเยวรับชวงตอการสนทนาและเลาเรืองราวทังหมด รวมถึงสิ่งที่เธอได้สัญญากับเชียงจั้วอยางรวดเร็ว
ออ เป็นอยางนี้นี่เอง.
เจียงเยวซีเข้าใจแล้ว “เมื่อพี่เยวได้สัญญาไว้แล้ว พวก นายก็ตามฉันมาสิ ถ้าตามเจียงเยวซีคนนี้ไป ฉันรับประกันได้ วา พวกนายจะติดหาสิบอันดับแรกแนนอน!’
เจียงเยวหลีพยักหนาเบา เพือแสดงความเห็นดวย
เชียงโหยวดีใจมาก “ขอบคุณ.
“ขอบคุณหัวหนาเจียงครับ!” เขากาวไปขางหนาและ
ประสานมือ ดวงตาใส[แจว
ดี.! ดี.! ดี.!”
.เมื่อได้ยินชื่อนี้ ใบหน้าของเจียงเยวซีกึยิ่งดูมีความสุขขึ้น เขาถึงกับชำเลืองมองเจียงเยวหลื่อยางสนุก
เจียงเยวหลี่ขมวดคิ้วพูดเสียงเย็น “แล้วฉันละ”
ความสับสนวูบหนึ่งผานดวงตาของเชียงเชี่ยน แต่ ไมนานดวงตาของเขาก็สวางขึนและพูดออกมาทันที
“ขอบคุณเจียงรอง…อืม ๓
กอนที่เขาจะพูดจบฺเขาก็ถูกเซียงโหยวกดเอาไว้ “หุบปาก หุบปากซะ!”
บรรยากาศอึดอัดเล็กนอย
“ได”
เยชวงเยวมองดูเจียงเยวหลี่และเจียงเยวซีแล้วพูด อีกครัง “ฉันจะฝากสองคนนีไวกับพวกเธอนะ’
เจียงเยวหลี่ขมวดคิ้ว “หา? แล้วพี่เยวจะไปไหน”
ได้ยินเชนนั้น สายตาของเยชวงเยวมองไปยังที่ไกล มุม ปากคอย ยกขึ้นเป็นรอย|ยิ้มบาง “ฉันยังมีเรื่องที่ต้องจัดการ
ใหเสร็จ”
การตอสู้ภายในพื้นที่ปลอดภัยรัศมีร้อยเมตรนั้นดุเดือด อยางมาก
ยิ่งเข้าใกลจุดศูนยกลางของวงกลมฺการตอสูกึยิ่งรุนแรง
แต่ตรงกลางวงกลมนั้นมีรางหนึ่งครอบครองพื้นที่อย่าง
มันคงเสมอ
“ขอแสงศักดิสิทธิ์จงสองสวางแกทาน!”
วิลเลียมลอยตัวขึนจากพื้น กางแขนออก ไมกางเขนบน หนาอกของเขาปลอยแสง เจ้าออกมาอยางตอเนื่อง
ทุกคนที่ถูกแสงศักดิ์สิทธิ์นั้นไมรู้สึกเจ็บปวด แตกลับ มีรอยยิ้มเปี่ยมศรัทธาบนใบหน้า
“ขอแสงศักดิ์สิทธิ์จงนำทางทาน!”
วิลเลียมยิ้มอยางโหดเหี้ยมและประสานมือเข้าหากัน
ทันที!
ฉึก ฉึก
ทุกคนรอบข้างที่ถูกแสงศักดิ์สิทธิ์ต่างยกมือตบหน้าผาก พรอมกัน และกลายเป็นแสงสีขาวสลายไปในทันที
ในจังหวะนั้นเอง วิลเลียมก็นึกอะไรขึ้นได้และหันกลับไป เมือเห็นเยชวงเยวอยูดานหลังดวงตาของเขาฉายแวว ประหลาดใจ
“โอ? ไมคิดวาคุณจะมาหาผมเอง นี่มันหายากจริงฯ”
วิลเลียมมองสำรวจเยชวงเยวจากหัวจรดเทา ยังคงยิม อยางอบอุน “ผมไมเข้าใจ ถ้าไอ้โงคนนั้นไมโผลมา คุณก็คงถูก คัดออกไปแล้ว ทำไมตอนนี้ถึงมาหาผมละหรือวา.
เสียงหยุดชะงักแล้วดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้แฝงแวว เยาะเยย คุณแน เจเหรอวาชนะจะผมได?”
ฮา
พูดจบ วิลเลียมก็แคนหัวเราะ “ขอโทษนะ ผมไมควร หัวเราะ แตหามตัวเองไมไดจริง
หลังจากปิดปากกลันหัวเราะหลายครัง วิลเลียมก็ กระแอมเบา แล้วพูดอยางจริงจัง ‘ผมไมได้จงใจเล็งคุณ หรอกนะ ผมหมายถึงนักศึกษาศิลปะการตอสูในตาเซีย ทังหมด–”
วิลเลียมลากเสียงยาวแล้วตะโกนขึ้นทันที่ “เก็มีแตพวก
ไรคาทังนัน!”
หลังพูดประโยคสุดทาย ใบหนาของวิลเลียมก็ เป เลียนเป็นดุรายเหมือนปีศาจ ตางจากภาพลักษณ์อันสงา งามกอนหน้านี้โดยสิ้นเชิง
“ขอโทษที่ เมื่อกี้ผมเสียการควบคุมไปหนอย”
ภาย ในเวลาไมกี่วินาที่ วิลเลียมก็กลับมาเป็นปกติ
มีรอยยิ้มสดใส เหมือนเดิมราวกับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นไมเคยมือยู่
เมือเห็นอาการจิตแปรปรวนของวิลเลียมชัด เยซวงเยว
ดคอแลวพูดเบา
“นี่เป็นครั้งแรกตั้งแตฉันปลุกพลังที่ฉันอยากซ้อมใครสัก คนมากขนาดนี้”
วิลเลียมพูดอยางไมใสใจ หม? คงไมใชผมหรอกมัง?”
ตม!
เยชวงเยวไมพูดอะไรอีก และพุงเข้าใสวิลเลียมราวกับ ลูกปืนใหญ่
พื้นดินใต้เท้าของเธอสงเสียงทุมต่ำราวกับถูกสัตว์ร้าย ยักษ์เหยียบย่ำและรอยแตกก็แผกระจายในทันที
ฮี คุณกำลังหาที่ตายนะ!”
เมื่อเผชิญหน้ากับเยชวงเยวที่กำลังเพิ่มพลัง วิลเลียมก็ ไมรั้งรอที่จะใช้ทาสังหาร ขอแสง เศักดิ์สิทธิ์จงสองสวางแกเธอ
ทันทีทีพูดจบ ลำแสงสวางจาเป็นรูปกางเขนภก็พุงออก มาจากกางเขนบนหนาอกของเขา และพุงเขาปะทะหนาอก ดานชายของเยชวงเยวอยางจัง
มือ เทียบกับการโจมตีกอนหน้านี้ |ครั้งนี้เป็นการโจมตี เป้าหมายเดียวและทรงพลังกวามาก!
เสร็จแลว!
วิลเลียมดีใจและประสานมือ “ขอแสงศักดิ์สิทธิ์จงนำทาง
เธอ!
เขามั่นใจวาไมมีใครในการสอบศิลปะการต่อสู้ครั้งนี้จะ สามารถ ตเต้านทานทานี้ได้
แตในไมชา เขาก็ประหลาดใจทีพบวาการเคลือนไหว ของอีกฝ่ายดูเหมือนจะไมได้รับผลกระทบอะไรเลย!
‘เป็นไปได้ยังไง! ทำไมแสงศักดิ์สิทธิ์ถึงใช้ไมได้ผลกับคุณ วิลเลียมมองดวยความหวาดกลัว
เขาเชื่อมั่นวานอกจากอีกฝ่ายจะมีพลังจิตและระดับ การฝึกฝนสูงกวาเขาแล้ว ก็ไมมีทางที่จะล้มเหลวได้!
แตปัญหาคือ เขาอยูในระดับสองขันสอง ซึงหมายความวา.
คิดไดดังนันวิลเลียมก็อุทานออกมา “อยาบอกนะวาคุณ ในระดับสองขันสาม?”
เยชวงเยวไมตอบ แตยกกำปั้นขึ้นและทุบใบหน้าอัน ภาคภูมิใจของวิลเลียมอยางบ้าคลั่ง
“หัวเราะสิ.”
‘ชอบหัวเราะนักไมใชเหรอ?”
ฉันจะทำใหคุณหัวเราะ! ฉันจะทำใหคุณหัวเราะจนตาย