ระบบฝึกสัตว์: ตำนานราชาวานรข้ามจักรวาล - บทที่ 74 ค่าพลัง... ไม่ใช่สิ่งสำคัญ?

ห​ลิง​เทียน​เหมือน​จะสำลัก​น้ำลาย​ตัวเอง​เล็กน้อย​เมื่อ​ได้ยิน​ข้อเสนอ​นั้น​

เขา​พยักหน้า​ช้า ๆ เป็น​เชิงยอมรับ​ความจริง​ใน​ข้อกล่าวหา​

เฮ้อ​… ชาย​ร่าง​ใหญ่​ถอนหายใจ​ยาวเหยียด​

กฎ​ที่​บรรพบุรุษ​ตั้ง​ไว้​ คือ​ใคร​ผ่านการทดสอบ​ ตระกูล​นั้น​ก็ได้​โควตา​เข้า​สระ​มรดก​ 3 ที่​ อีก​ตระกูล​ได้​ 2 ที่​

แต่​ตอนนี้​สถานการณ์​มัน​เปลี่ยนไป​… การ​จ้างคนนอก​มาช่วย​ เท่ากับ​เรา​ต้อง​เสีย​โควตา​ไปฟรี​ ๆ 1 ที่​

แถมคน​ที่จะ​ผ่าน​บท​ทดสอบ​นรก​แตก​แบบนี้​ได้​ ทักษะ​การต่อสู้​ของ​สัตว์​อสูร​ต้อง​เข้าขั้น​ปรมาจารย์​

คน​ระดับ​นั้น​… ส่วนใหญ่​ก็​เป็น​พวก​เสือ​ซุ่มมังกร​ซ่อน​ ตัวตน​ระดับ​บิ๊ก​เบิ้ม​ทั้งนั้น​

ไอ้​สระ​มรดก​ของ​เรา​เนี่ย​ เขา​จะเห็น​ค่า​หรือเปล่า​ก็​ไม่รู้​

เผลอ​ ๆ นอกจาก​โควตา​เข้า​สระ​แล้ว​ เรา​อาจจะ​ต้อง​จ่าย​ค่าจ้าง​เป็น​ทรัพยากร​จำนวน​มหาศาล​ให้​เขา​อีก​ต่างหาก​

กู้​เป่ย​ว่าง​ส่งเสียง​ อืม​ ใน​ลำคอ​ เรื่อง​พวก​นี้​เขา​คำนวณ​ไว้​ใน​ใจหมด​แล้ว​

แต่​แล้ว​ห​ลิง​เทียน​ก็​เปลี่ยน​น้ำเสียง​ แววตา​เจ้าเล่ห์​ฉาย​วาบ​ขึ้น​มา

ดังนั้น​… โควตา​ 4 ที่นั่ง​ที่​เหลือ​ ถ้าจะมาแบ่ง​กัน​คนละ​ครึ่ง​ตาม​กฎ​เดิม​… มัน​ก็​ดูจะ​ไม่แฟร์​เท่าไหร่​

เอา​อย่างนี้​ไหม​?

ใคร​ที่​เป็น​คน​หา​ยอด​ฝีมือ​คน​นั้น​มาได้​ และ​ทำให้​ภารกิจ​สำเร็จ​…

ตระกูล​นั้น​รับ​ไปเลย​ 3 ที่นั่ง​

ส่วน​อีก​ตระกูล​ที่​ไม่ได้​ทำ​อะไร​… รับ​ไป 1 ที่นั่ง​พอ​

แน่นอน​ว่า​ ค่าจ้าง​ของ​ยอด​ฝีมือ​คน​นั้น​ ตระกูล​ที่​เชิญมาต้อง​รับผิดชอบ​เอง​ทั้งหมด​ แฟร์​ไหม​?

กู้​เป่ย​ว่าง​ขมวดคิ้ว​ยุ่ง​

ไอ้​จิ้งจอก​เฒ่าห​ลิง​เทียน​… มัน​กำลัง​วาง​หลุมพราง​ดัก​เขา​อยู่​ชัด​ ๆ

ไอ้​ที่​พล่าม​มาเมื่อกี้​ว่า​กลัว​ความลับ​รั่ว​ไห​ล.​.. โกหก​ทั้งเพ​

เขา​สืบ​ทราบ​มาว่า​ ช่วงนี้​ห​ลิง​เทียน​กำลัง​แอบ​ติดต่อ​กับ​ผู้ฝึก​สัตว์​ระดับ​ 5 จาก​เมืองหลวง​อย่าง​ลับ​ ๆ

ได้ข่าว​ว่า​หมอ​นั่น​มีสัตว์​อสูร​นัก​สู้พยัคฆ์​สมิงที่​มีทักษะ​การต่อสู้​ระยะ​ประชิด​ระดับ​เทพเจ้า​

ซึ่งเหมาะเหม็ง​กับ​เงื่อนไข​ของ​ดัน​เจี้ยน​นี้​ที่สุด​

เงื่อนไข​การ​ผ่าน​ด่าน​หุ่นเชิด​โลหะ​ คือ​วัด​กันที่​ชั้นเชิง​และ​กระบวนท่า​ล้วน ๆ​

หุ่น​พวก​นั้น​แพ้ทาง​สาย​เทคนิค​ ไม่ใช่สาย​พลัง​

ทูตสวรรค์​สงคราม​ของ​เขา​ แม้จะเป็น​สัตว์​อสูร​ระดับสูง​ เพ​ลงดาบ​ก็​ไม่ขี้เหร่​ แต่​ก็​ยัง​ห่างไกล​จาก​คำ​ว่า​บรรลุ​วิถี​ยุทธ์​

ห​ลิง​เทียน​คง​คำนวณ​มาแล้ว​ว่า​ เขา​ไม่มีทาง​หา​คน​ที่​มีคุณสมบัติ​เหมาะสม​ได้​ทันเวลา​

คิด​จะกินรวบ​ 3 ที่นั่ง​สินะ​…

กู้​เป่ย​ว่าง​ข่ม​ความโกรธ​เอาไว้​ใน​อก​ กัดฟัน​ตอบกลับ​เสียงต่ำ​

ตกลง​… เอา​ตามที่​แก​เสนอ​

ได้​ 1 ที่นั่ง​ ยัง​ดีกว่า​ไม่ได้​อะไร​เลย​

ณ มหาวิทยาลัย​เทียน​อวิ๋น​

ภายใน​ห้องบรรยาย​ขนาดใหญ่​จุคน​ได้​นับ​พัน​ ที่นั่ง​แทบ​ทุก​แถว​ถูก​จับจอง​จน​แน่นขนัด​

โม่ห​ยิง​เฉิน​เลือก​ที่นั่ง​แถว​หลัง​ ๆ อย่าง​ผ่อนคลาย​

ทาง​ซ้ายมือ​ของ​เขา​ คือ​เจ้าลิง​ยักษ์​ต้าเซิ่ง​ที่นั่ง​ไม่ติด​เก้าอี้​ เกา​หัว​แกรก​ ๆ ด้วย​ความ​อยู่ไม่สุข​ ดวงตา​สีทอง​กลอก​ไปมา สำรวจ​สัตว์​อสูร​แปลกหน้า​ตัว​อื่น​ ๆ ใน​ห้อง​ด้วย​ความตื่นเต้น​เหมือน​เด็ก​ได้มา​เที่ยว​สวนสัตว์​

ทางขวามือ​… คือ​เคน​จอม​ดาบ​มรณะ​

นั่ง​ตัวตรง​แน่ว​ประหนึ่ง​กระบี่​ที่​ปัก​ลง​บน​หิน​ผา​ สงบนิ่ง​ เยือกเย็น​ แผ่รังสี​ห้าม​รบกวน​ออกมา​รอบทิศทาง​

จน​ทำให้​นักศึกษา​และ​สัตว์​อสูร​ที่นั่ง​ใกล้​ ๆ ต้อง​ขยับ​ถอยห่าง​ออก​ไปโดยไม่รู้ตัว​

วิชา​ทักษะ​การ​โจมตี​ทั่วไป​ของ​สัตว์​อสูร​ใน​วันนี้​

เป้าหมายหลัก​คือ​พา​เคน​มาเรียนรู้​วิถี​แห่ง​ดาบ​

ส่วน​ต้าเซิ่ง…​ ไหน ๆ​ ก็​เสีย​ค่า​หน่วยกิต​ไปแล้ว​ ก็​เรียน​ ๆ ไปเถอะ​ เผื่อ​จะได้​อะไร​ติดไม้ติดมือ​กลับ​ไปบ้าง​

โม่ห​ยิง​เฉิน​พึงพอใจ​กับ​ปฏิกิริยา​ของ​เคน​มาก​

เจ้านี่​มัน​บ้า​พลัง​ใน​การฝึกฝน​เสีย​ยิ่งกว่า​ตัว​เขา​เอง​ซะอีก​

เมื่อคืนนี้​ เขา​เข้านอน​พร้อม​ต้าเซิ่งจน​ตื่น​มาตอนเช้า​

ก็​ยัง​เห็น​เคน​ยืน​อยู่​ที่​มุมเดิม​ใน​วิลล่า​

กวัดแกว่ง​ดาบ​ซ้ำแล้วซ้ำเล่า​อย่าง​ไม่รู้จัก​เหน็ดเหนื่อย​

พอ​เขา​หวังดี​บอก​ให้​พักผ่อน​บ้าง​ มัน​กลับ​ตอบ​กลับมา​ด้วย​ประโยค​สั้น​ ๆ ว่า​

ข้า​คือ​ศาสตรา​… ศาสตรา​ไม่ต้องการ​การ​หลับใหล​

ตรรกะ​ของ​เคน​นั้น​เรียบง่าย​และ​ตรงไปตรงมา​

วิธี​เดียว​ที่จะ​ผสาน​จิตวิญญาณ​เข้ากับ​ริว​จิน​จัก​กะ​คือ​การใช้งาน​มัน​

ทุกครั้งที่​ฟันดาบ​ออก​ไป คือ​การ​จูน​คลื่นความถี่​เข้าหา​กัน​

เมื่อ​ถึงจุด​ที่​คลื่น​ตรงกัน​… มัน​จะเอ่ย​นาม​ที่​แท้จริง​ของ​ดาบ​เล่ม​นี้​ออกมา​ได้​

เจอ​ความ​ขยัน​ระดับ​ปีศาจแบบนี้​เข้าไป​… โม่ห​ยิง​เฉิน​ได้​แต่​ยอม​ใจ และ​สนับสนุน​เต็มที่​

…

อาจารย์ผู้สอน​ยัง​ไม่มา

โม่ห​ยิง​เฉิน​กวาดสายตา​มอง​ไปรอบ​ห้องบรรยาย​ บรรยากาศ​ที่นี่​ค่อนข้าง​แปลกตา​

มัน​ดูเหมือน​งาน​มหกรรม​สัตว์โลก​น่ารัก​มากกว่า​ห้องเรียน​

นักศึกษา​กว่า​ร้อย​ชีวิต​ พา​สัตว์​อสูร​คู่​กาย​เกือบ​สามร้อย​ตัว​เข้ามา​อัด​แน่น​อยู่​ใน​ห้อง​

เสียงคำราม​ต่ำ​ ๆ เสียงร้อง​แหลม​เล็ก​ และ​เสียง​ไหลเวียน​ของ​พลัง​ธาตุ​ต่าง ๆ​ ดัง​สับสน​ปนเป​

ปูยักษ์​ก้าม​เลื่อย​ขนาด​เท่า​รถ​อีโคคาร์​กำลัง​ขยับ​ก้าม​ ฉับ​ ฉับ​ ตัด​อากาศ​เล่น​อย่าง​สนุกสนาน​

ทำเอา​ภูต​พืช​ตัว​จ้อย​ข้าง ๆ​ สั่น​เป็น​เจ้าเข้า​

ถัดไป​ไม่ไกล​ โก​เลม​ลาวา​ตัว​หนึ่ง​กำลัง​ทำ​เก้าอี้​โลหะ​ละลาย​จน​แดงเถือก​

เจ้าของ​ต้อง​รีบ​เอา​สเปรย์​ความ​เย็น​ฉีด​พ่น​ควัน​โขมง​

เจี๊ยก​

ต้าเซิ่ง​ดูจะ​สนุกสนาน​เกิน​เบอร์​ มัน​เลียนแบบ​ท่า​นั่ง​ท้าวคาง​ของ​นักศึกษา​แถวหน้า​

แล้วก็​ซุกซน​ยื่น​นิ้ว​ไปจิ้มขนนก​เส้น​สุดท้าย​บน​ปีก​ของ​ทูตสวรรค์​ปีกหัก​ที่นั่ง​อยู่​ข้าง ๆ​

โม่ห​ยิง​เฉิน​ต้อง​ตบ​หัวมัน​เบา​ ๆ หนึ่ง​ที​ เจ้าลิง​ถึงยอม​หด​มือ​กลับมา​นั่ง​สงบเสงี่ยม​

ทันใดนั้น​

ชาย​วัยกลางคน​ใน​ชุด​อาจารย์​สีเทา​เรียบ ๆ​ ก็​เดิน​ขึ้น​มาบน​เวที​หน้า​ชั้นเรียน​

เสียง​อึกทึก​ใน​ห้อง​ค่อย ๆ​ เงียบ​ลง​

เอาล่ะ​ นักศึกษา​ทุกคน​ เตรียมตัว​เริ่ม​เรียน​ได้​

อาจารย์​หวง​หมิง​กวาดสายตา​มอง​ไปทั่ว​ห้อง​ เห็น​ใบหน้า​กระตือรือร้น​ของ​เหล่า​เด็ก​ใหม่​แล้วก็​ยิ้มมุมปาก​

ปีนี้​มีเด็ก​ปีหนึ่ง​มาเยอะ​เหมือนกัน​นะเนี่ย​

เขา​ปรับ​ไมค์​ให้​เสียงดัง​ชัดเจน​ทั่ว​ห้อง​

แต่​ผม​อาจจะ​ต้อง​ขอ​แสดง​ความเสียใจ​กับ​นักศึกษา​ส่วนใหญ่​ด้วย​

วิชา​ของ​ผม​ใน​วันนี้​… เน้น​ไปที่​การสอน​ทักษะ​การ​ใช้อาวุธ​และ​การ​ถ่ายเท​พลัง​

ซึ่งเนื้อหา​จะเจาะจงไปที่​ สัตว์​อสูร​รูปร่าง​มนุษย์​ ที่​ใช้อาวุธ​เป็นหลัก​

สำหรับ​สัตว์​อสูร​ที่​ต่อสู้​ด้วย​มือเปล่า​ อาจจะ​พอ​ฟังเรื่อง​การ​ถ่ายเท​พลัง​ได้​บ้าง​ แต่​คง​ได้ประโยชน์​ไม่เต็มที่​

ดังนั้น​… สัตว์​อสูร​สาย​สัตว์ป่า​ , สาย​ธาตุ​ , หรือ​สาย​อื่น​ ๆ ที่​ไม่ใช่รูปร่าง​มนุษย์​

เชิญไปลงชื่อ​ขอ​คืน​หน่วยกิต​ที่​ผู้ช่วย​หน้า​ประตู​ได้​เลย​ครับ​

อยู่​ไปก็​เสียเวลา​เปล่า​ ๆ

สิ้น​คำประกาศ​ ห้องเรียน​ก็​เกิด​ความโกลาหล​ทันที​

อะไร​วะ​เนี่ย​? นึก​ว่า​สอน​โจมตี​ทั่วไป​ ทำไม​ต้อง​แบ่งแยก​อาวุธ​ด้วย​?

นั่นสิ​ หมี​ดิน​ของ​ฉัน​อุตส่าห์​แบก​สังขาร​มาแท้ ๆ​

ไปเหอะ​พวกเรา​ เจ้าก้อน​ไฟของ​ฉัน​ไม่มีมือ​ด้วยซ้ำ​ จะไปถือ​ดาบ​ได้​ไง

เสียง​บ่นพึมพำ​ดังระงม​ นักศึกษา​กว่า​ค่อน​ห้อง​ลุกขึ้น​พา​สัตว์​อสูร​เดิน​ออกจาก​ห้อง​ไปอย่าง​ผิดหวัง​

ใช้เวลา​ไม่ถึงนาที​ ห้องเรียน​ที่​เคย​แออัด​ก็​โล่ง​ตาจน​น่าใจหาย​

เหลือ​คน​นั่ง​อยู่​เพียง​สามสิบ​กว่า​คน​เท่านั้น​

ดูเหมือนว่า​สัตว์​อสูร​รูปร่าง​มนุษย์​จะเป็น​ของ​หา​ยาก​ใน​โลก​นี้​จริง ๆ​

อาจารย์​หวง​หมิง​ยืน​ไขว้​มือ​อยู่​ด้านหลัง​ มองดู​การอพยพ​ครั้ง​ใหญ่​อย่าง​ใจเย็น​

เมื่อ​ความวุ่นวาย​สงบ​ลง​ สายตา​ของ​เขา​ก็​โฟกัส​มาที่​กลุ่มคน​ที่​เหลืออยู่​ และ​สัตว์​อสูร​รูปร่าง​มนุษย์​หลากหลาย​เผ่าพันธุ์​ข้าง​กาย​พวกเขา​

ประโยค​แรก​ที่​เขา​เอ่ย​ออกมา​หลังจาก​ความ​เงียบ​… เปรียบเสมือน​ก้อนหิน​ยักษ์​ที่​ทุ่ม​ลง​กลาง​บ่อน้ำ​

จำไว้​ให้​ดี​… ค่า​สถานะ​ของ​สัตว์​อสูร​… ไม่ใช่สิ่งสำคัญ​

คำพูด​นั้น​ทำให้​ทุก​คนใน​ห้อง​ชะงัก​

ความ​เงียบ​เข้า​ปกคลุม​ชั่ว​อึดใจ​ ก่อน​จะระเบิด​ออก​เป็น​เสียง​วิพากษ์วิจารณ์​

ฮะ?

อาจารย์​พูด​บ้า​อะไร​เนี่ย​?

สเตตัส​ไม่สำคัญ​? แล้ว​เรา​จะหน้าตั้ง​อัป​เล​เวล​กัน​ไปเพื่อ​อะไร​? เพื่อ​ความเท่​เหรอ​?

ถ้าสเตตัส​ไม่สำคัญ​ แล้ว​อะไร​สำคัญ​ล่ะ​?

เสียง​คัดค้าน​ดัง​เซ็งแซ่ ทุกคน​ต่าง​มองหน้า​กัน​ด้วย​ความ​งุนงง​และ​ไม่เชื่อ​หู​ตัวเอง​