ระบบฝึกสัตว์: ตำนานราชาวานรข้ามจักรวาล - บทที่ 78 นี่มันไม่ใช่การต่อสู้... แต่มันคือศิลปะ

โม่ห​ยิง​เฉิน​รู้สึก​กระอักกระอ่วน​ใจอย่าง​บอก​ไม่ถูก​

เมื่อ​ครู่​ ตอนที่​อาจารย์​หวง​หมิง​เริ่ม​บ่น​ เขา​ได้​ใช้จิต​สื่อสาร​ส่งคำสั่ง​ของ​อาจารย์​ไปให้​เคน​(จอม​ดาบ​มรณะ​) แบบ​คำต่อคำ​

หวัง​ว่า​เจ้าสัตว์​อสูร​จอม​หยิ่งยะโส​ตัว​นี้​จะยอม​ปรับปรุง​ตัว​บ้าง​

แต่​คำตอบ​ที่​ได้รับ​กลับมา​… ทำเอา​เส้นเลือด​ข้าง​ขมับ​เขา​เต้น​ตุบ ๆ​

อ่อนหัด​เกินไป​… ไร้สาระ​

ประโยค​สั้น​ ๆ ง่าย ๆ​ ได้​ใจความ​ แต่​มัน​ทำให้​โม่ห​ยิง​เฉิน​อยาก​จะกุมขมับ​แล้ว​เอา​หัว​โขก​กำแพง​

เฮ้ย​พี่ชาย​ รู้ตัว​บ้าง​ไหม​ว่า​ตัวเอง​เล​เวล​เท่าไหร่​?

ยอมรับ​ว่า​พี่​มีสกิล​โกง​อย่าง​ [จ้าว​แห่ง​ศาสตรา​] ที่​เพิ่ม​ดา​เมจ 500%

แต่​ไอ้​เรื่อง​เทคนิค​เนี่ย​ มัน​คนละเรื่อง​กัน​เลย​นะ​เว้ย​

โอกาส​เรียน​ฟรี​กับ​ปรมาจารย์​มาเสิร์ฟ​ถึงที่​ ดัน​มาทำตัว​เป็น​ซูเปอร์สตาร์​เรื่องมาก​ซะงั้น​?

ในขณะที่​โม่ห​ยิง​เฉิน​กำลัง​ปวดหัว​ตึ้บ​ สวี​หง​หยาง​ก็​เดิน​เข้ามา​ตบ​ไหล่เขา​เบา​ ๆ แล้ว​หันไป​พูด​แก้ต่าง​กับ​อาจารย์​หวง​หมิง​ที่​กำลัง​หน้าตึง​

อาจารย์​ครับ​ นี่​เพื่อน​ผม​เอง​ โม่ห​ยิง​เฉิน​ ฝีมือ​ไม่ธรรมดา​หรอก​ครับ​

แต่​สัตว์​อสูร​ของ​เขา​… อาจจะ​มีนิสัย​ติสต์​ไปหน่อย​

สวี​หง​หยาง​พยายาม​เลือก​ใช้คำพูด​ที่​ดูดี​ที่สุด​เพื่อ​รักษาหน้า​ทั้งสองฝ่าย​

เขา​นิ่ง​คิด​ครู่หนึ่ง​ ก่อน​จะเสนอ​ทางออก​

เอา​อย่างนี้​ไหม​ครับ​อาจารย์​… ให้​วัชระ​สี่กร​ของ​ผม​ลด​ระดับ​พลัง​ลง​ แล้ว​ลอง​ประลอง​กับ​จอม​ดาบ​มรณะ​ตัว​นี้​ดู​

อาจารย์​จะได้​ชี้แนะ​ผ่าน​การต่อสู้​จริง​ น่าจะ​เห็นภาพ​ชัด​กว่า​

เผ่าพันธุ์​จอม​ดาบ​มรณะ​ขึ้น​ชื่อเรื่อง​ศักดิ์ศรี​ บางที​การสอน​ด้วย​ปากเปล่า​อาจจะ​ไม่เข้า​หัว​ ต้อง​ให้​เจ็บตัว​สักหน่อย​ถึงจะจำ

หวง​หมิง​ปรายตา​มอง​สวี​หง​หยาง​ แล้ว​เบน​สายตา​ไปที่​รูปปั้น​นัก​ดาบ​จอม​หยิ่ง​ที่​ยืน​นิ่ง​เป็น​เสาหิน​

แม้ใน​ใจจะยัง​หงุดหงิด​ แต่​ข้อเสนอ​ของ​ศิษย์เอก​ก็​มีเหตุผล​ และ​เป็นการ​หา​ทางลง​สวย​ ๆ ให้​เขา​ด้วย​

เขา​จึงพยักหน้า​ตกลง​

ก็ได้​ ลองดู​

สวี​หง​หยาง​หัน​มาหา​โม่ห​ยิง​เฉิน​ทันที​ แววตา​เป็นประกาย​

ว่า​ไงเสี่ยว​โม่? สนใจ​ไหม​?

โม่ห​ยิง​เฉิน​ถอนหายใจ​เฮือก​ใหญ่​ พยักหน้า​อย่าง​จำยอม​

เอา​สิ… รบกวน​รุ่นพี่​ด้วย​นะ​

ใน​เมื่อ​ไอ้​เจ้าเคน​มัน​ดื้อด้าน​นัก​ ก็​ต้อง​ให้​เจอ​ของจริง​ซะบ้าง​

ถือโอกาส​ให้​วัชระ​สี่กร​ของ​รุ่นพี่​สวี​ช่วย​สั่งสอน​มารยาท​และ​ความอ่อนน้อม​ถ่อมตน​ให้​มัน​หน่อย​

จะได้​รู้​ว่า​เหนือ​ฟ้าย่อม​มีฟ้า เลิก​ทำตัว​เป็นน้ำ​เต็ม​แก้ว​สักที​

ทั้งสองฝ่าย​เดิน​เข้า​ประจำ​ที่​กลาง​เวที​ประลอง​

นักศึกษา​คนอื่น​ ๆ ที่​กำลัง​แยกย้าย​กัน​ฝึกซ้อม​ พอ​เห็น​ว่า​มีคู่เอก​จะเริ่ม​ซัด​กัน​ ก็​รีบ​วางมือ​แล้ว​กรู​กัน​เข้ามา​มุงดู​ด้วย​ความตื่นเต้น​

การสาธิต​เมื่อ​ครู่​ระหว่าง​อาจารย์​กับ​รุ่นพี่​ก็​ว่า​เจ๋งแล้ว​

คราวนี้​เป็น​ศึก​ระหว่าง​วัชระ​สี่กร​ระดับ​ C กับ​จอม​ดาบ​มรณะ​ปริศนา​… จะมันส์​ขนาด​ไหน​?

วัชระ​สี่กร​ของ​สวี​หง​หยาง​ ยืน​ตระหง่าน​ด้วย​ท่า​เตรียมพร้อม​ที่​สมบูรณ์แบบ​ตามตำรา​เป๊ะ ๆ

แขน​ทั้ง​สี่ข้าง​กระชับ​อาวุธ​สี่ชนิด​… ดาบ​ กระบี่​ หอก​ และ​ค้อ​นยักษ์​

แววตา​ดุดัน​ จ้องมอง​คู่ต่อสู้​เขม็ง​ พร้อม​ระเบิด​พลัง​สังหาร​ได้​ทุกเมื่อ​

ตัด​ภาพ​มาที่​อีก​ฝั่ง…

เคน​ยังคง​ยืน​อยู่​ใน​ท่า​เดิม​เป๊ะ

สอง​มือ​กอดอก​ประคอง​ดาบ​ริว​จิน​จัก​กะ​แนบกาย​

ยืน​ตัวตรง​ทื่อ​ ขา​ชิด​ หลับตา​พริ้ม​ ไม่แม้แต่​จะปรายตา​มอง​คู่ต่อสู้​ หรือ​เปลี่ยน​มายืน​ใน​ท่า​เตรียมพร้อม​

ดู​ผ่อนคลาย​และ​ไร้​การป้องกัน​จน​น่า​หงุดหงิด​

หวง​หมิง​เห็น​แล้วก็​อด​แค่น​เสียง​ใน​ลำคอ​ไม่ได้​

ดู​ไว้​นะ​ทุกคน​ นี่​คือ​ตัวอย่าง​ที่​ผิด​มหันต์​

เขา​ชี้ไปที่​เคน​ เสียงดัง​ฟังชัด​

จอม​ดาบ​มรณะ​มีสกิล​ชักดาบ​ การ​ไม่ชักดาบ​ออกจาก​ฝัก​อาจจะ​อ้าง​ได้​ว่า​เป็นการ​รอจังหวะ​สวน​กลับ​… แต่​ดูท่า​ยืน​ของ​มัน​สิ

ขา​ชิด​ ตัวตรง​… นี่​มัน​ท่า​ยืน​เคารพ​ธงชาติ​ ไม่ใช่ท่า​สู้

กล้ามเนื้อ​ผ่อนคลาย​จน​ย้วย​ จุดศูนย์ถ่วง​ลอย​สูงโด่ง​ ถ้าโดน​ชน​นิดเดียว​ก็​ล้มกลิ้ง​แล้ว​

สรุป​สั้น​ ๆ คือ​… ตัว​พรุน​ไปด้วย​ช่องโหว่​

ผม​กล้า​ฟันธง​เลย​ว่า​ แค่​วัชระ​สี่กร​บุก​ชุด​แรก​ จอม​ดาบ​มรณะ​จะเสียหลัก​ล้ม​ลง​ทันที​ อย่า​ว่าแต่​ชักดาบ​สวน​เลย​ แค่​ยืน​ให้​มั่น​ยัง​ทำ​ไม่ได้​

ในขณะเดียวกัน​ หัวใจ​ของ​สวี​หง​หยาง​กำลัง​เต้น​แรง​ด้วย​ความตื่นเต้น​

นี่​คือ​โอกาส​ทอง​

การ​ได้​ประลอง​กับ​โม่ห​ยิง​เฉิน…​ ถึงจะไม่ใช่กับ​เจ้าลิง​นรก​แตกตัว​นั้น​

แต่​การ​วัด​ฝีมือ​ผู้ฝึก​สัตว์​ คือ​การ​ดู​ภาพรวม​ของ​ทีม​

ต่อให้​ลิง​ตัว​นั้น​เก่ง​แค่​ไหน​ แต่​ถ้าตัว​อื่น​กาก​ ก็​ถือว่า​ล้มเหลว​

วัชระ​สี่กร​ของ​เขา​ได้รับ​การ​ฟูมฟัก​มาอย่าง​ดีเยี่ยม​ด้วย​เส้นทาง​วิวัฒนาการ​ระดับสูง​จาก​ท่าน​ผู้อาวุโส​หวา​ง

แถมยังมี​สกิล​โกง​อย่าง​ [เชี่ยวชาญ​ศาสตรา​] ติดตัว​มาอีก​

ส่วน​จอม​ดาบ​มรณะ​ของ​โม่ห​ยิง​เฉิน…​

ดู​จาก​สภาพ​แล้ว​… น่าสมเพช​สิ้นดี​

เขา​เคย​เห็น​จอม​ดาบ​มรณะ​มาเยอะ​ แต่​ไม่เคย​เห็น​ตัว​ไหน​ยืน​ทื่อ​เป็น​เป้านิ่ง​แบบนี้​มาก่อน​

ในที่สุด​… วัน​นี้แหละ​ที่​ข้า​จะชนะ​แก​ได้​ เสี่ยว​โม่

ถึงจะเป็น​แค่​การซ้อม​ก็​เถอะ​ แต่​ชัยชนะ​ก็​คือ​ชัยชนะ​

เมื่อ​ความคิด​ตกผลึก​ แววตา​ของ​สวี​หง​หยาง​ก็​ลุกโชน​

วัชระ​สี่กร​… ลุย​

สิ้น​เสียง​คำสั่ง​ วัชระ​สี่กร​แสยะ​ยิ้มเยาะ​

คู่ต่อสู้​กระจอกงอกง่อย​พรรค์​นี้​… ไม่จำเป็นต้อง​เปลือง​แรง​ใช้อาวุธ​ครบมือ​หรอก​

แขน​สามข้าง​ที่​เหลือ​ยังคง​นิ่ง​สนิท​

มัน​ยก​เพียง​แขน​ที่​ถือ​ ค้อ​นยักษ์​ ขึ้น​สูงเหนือ​หัว​

แล้ว​ฟาด​ลงมา​เต็มแรง​

วูบ​—

เสียง​ค้อน​แหวก​อากาศ​ดัง​สนั่นหวั่นไหว​ แรงกดดัน​มหาศาล​กด​ทับ​ลงมา​ที่​ศีรษะ​ของ​เคน​

ดู​ให้​ดี​ครับ​ทุกคน​ หวง​หมิง​ทำหน้าที่​นัก​พากย์​ข้าง​สนาม​อย่าง​เมามัน​

จังหวะ​นี้แหละ​ที่​ท่า​ยืน​ผิด​ ๆ จะส่งผล​ร้ายแรง​ จุดศูนย์ถ่วง​ที่สูง​เกินไป​ จะทำให้​มัน​รับ​แรง​ปะทะ​ไม่ได้​ และ​จะ…

แม้แต่​โอกาส​ยก​ดาบ​ขึ้น​มากัน​ก็​ยัง​ไม่มีทาง​…

เค​ร้ง—​

เสียง​โลหะ​กระทบ​กัน​ดัง​ก้องกังวาน​และ​แสบแก้วหู​ ตัด​บทวิเคราะห์​ของ​หวง​หมิง​ให้​ขาดสะบั้น​

ทั้ง​ห้องเรียน​ตก​อยู่​ใน​ความ​เงียบงัน​… เวลา​เหมือน​จะหยุด​เดิน​

ทุกคน​ยืน​แข็งทื่อ​เป็น​หิน​ ตา​เบิกโพลง​แทบ​ถลน​

ภาพ​ที่​ปรากฏ​เบื้องหน้า​ คือ​ดาบ​ยาว​รูปทรง​โบราณ​ใน​มือ​ของ​จอม​ดาบ​มรณะ​ ที่​ไม่รู้​ว่า​ชัก​ออกมา​ตั้งแต่​เมื่อไหร่​

ปลาย​ดาบ​อัน​คมกริบ​… จ่อ​อยู่​ที่​ลูกกระเดือก​ของ​วัชระ​สี่กร​

ห่าง​เพียงแค่​กระดาษ​กั้น​

ขอ​แค่​ขยับ​ปลายนิ้ว​อีก​นิดเดียว​… สัตว์​อสูร​ระดับ​ C ผู้ยิ่งใหญ่​ตัว​นี้​ ได้​กลับ​ไปนอน​หยอด​น้ำ​ข้าวต้ม​ใน​มิติ​สัตว์เลี้ยง​แน่นอน​

และ​ที่​พื้น​ข้าง​ตัว​…

ค้อ​นยักษ์​ที่​น่าเกรงขาม​เมื่อ​ครู่​ นอน​กลิ้ง​โค่​โล่​ไร้​สภาพ​

เสียง​เค​ร้ง​เมื่อกี้​ ไม่ใช่เสียง​ปะทะ​… แต่​เป็น​เสียง​ค้อน​หลุดมือ​กระแทก​พื้น​

ทุกอย่าง​เกิดขึ้น​เร็ว​มาก​

เร็ว​เกิน​กว่า​สายตา​ของ​นักศึกษา​ทั่วไป​จะจับภาพ​ทัน​

สิ่งที่​พวกเขา​เห็น​มีเพียง​… ประกาย​แสงสีเงิน​วูบ​หนึ่ง​

และ​วัชระ​สี่กร​ที่​ยืน​ตัว​แข็งทื่อ​ แขน​ข้าง​ที่​เคย​ถือ​ค้อน​สั่น​ระริก​อย่าง​ไร้​เรี่ยวแรง​

หวง​หมิง​อ้าปากค้าง​

สมอง​ของ​เขา​กำลัง​ประมวลผล​อย่าง​หนักหน่วง​ สีหน้า​เปลี่ยน​จาก​ผู้เชี่ยวชาญ​ เป็น​งุนงง​ และ​กลายเป็น​ว่างเปล่า​

ประโยค​วิเคราะห์​เมื่อ​ครู่​ยัง​ก้อง​อยู่​ใน​หัว​… แต่​มัน​ช่างขัดแย้ง​กับ​ความเป็นจริง​ตรงหน้า​อย่าง​สิ้นเชิง​

ความ​เงียบ​ใน​ห้อง​นั้น​หนักอึ้ง​จน​ได้ยิน​เสียง​ลมหายใจ​

ใน​บรรดา​คน​ร้อย​กว่า​ชีวิ​ต.​.. มีเพียง​หวง​หมิง​คนเดียว​ที่​มีระดับสูง​พอ​จะมองเห็น​ความจริง​ที่​เกิดขึ้น​ใน​เสี้ยว​วินาที​นั้น​

มัน​ไม่ใช่แค่​การ​ฟันดาบ​ธรรมดา​…

ภาพ​ความทรงจำ​ย้อน​กลับมา​ฉายซ้ำ​ใน​หัวสมอง​ของ​เขา​

ใน​วินาที​ที่​ค้อ​นยักษ์​กำลังจะ​บดขยี้​ศีรษะ​

ร่างกาย​ของ​จอม​ดาบ​มรณะ​ไม่ได้เสีย​สมดุล​อย่าง​ที่​เขา​คาดการณ์​

มัน​ไม่ได้​ขยับ​เท้า​แม้แต่​นิดเดียว​… เพียงแค่​บิด​เอว​เล็กน้อย​อย่าง​นุ่มนวล​ หลบ​วิถี​ค้อน​ไปเพียง​เส้นยาแดงผ่าแปด​

มือขวา​คว้า​ด้าม​ดาบ​

ชักดาบ​ออกจาก​ฝัก​ด้วย​วิถี​โค้ง​ดุจ​พระจันทร์​เสี้ยว​… รวดเร็ว​และ​งดงาม​

แต่​แทนที่จะ​ฟัน​สวน​กลับ​ไปตรง ๆ​

มัน​กลับ​พลิก​ข้อมือ​… ใช้สัน​ดาบ​กระแทก​เบา​ ๆ เข้าที่​ข้อมือ​ของ​วัชระ​สี่กร​ใน​จุด​ที่​เป็น​ตาย​ของ​การ​ออกแรง​

กึ๊ก​

แค่​การ​สะกิด​เบา​ ๆ นั้น​… ก็​เพียง​พอที่จะ​ทำลาย​จังหวะ​และ​สลาย​แรง​บีบ​ของ​วัชระ​สี่กร​ จน​ค้อน​หลุดมือ​กระเด็น​ไป

และ​นั่น​เป็น​แค่​จุดเริ่มต้น​

แรง​ส่งจาก​การกระแทก​ข้อมือ​ ไม่ได้​สูญเปล่า​

ดาบ​ไหล​ลื่น​ไปตาม​แรง​สะท้อน​ เปลี่ยน​ทิศ​ทางขึ้น​ 30 องศา​อย่าง​ไร้​รอยต่อ​

พุ่งตรง​เข้าสู่​จุด​ตาย​ที่​คอหอย​ของ​ศัตรู​ แล้ว​หยุดกึก​นิ่ง​สนิท​

ทุก​ท่วงท่า​ต่อเนื่อง​ ไหล​ลื่น​ เป็นธรรมชาติ​ และ​ไร้​ที่​ติ​

นี่​มัน​ไม่ใช่การต่อสู้​แล้ว​…

นี่​มัน​คือ​งานศิลปะ​ชัด​ ๆ

**แอดจะอัพให้ล่วงหน้านะครับ วันเสาร์ จะไม่ได้อัพนิยายครับผม