ระบบฝึกสัตว์: ตำนานราชาวานรข้ามจักรวาล - บทที่ 8 ผลสั่นสะเทือน... ของเฉพาะทางสัตว์อสูร?

โม่ห​ยิง​เฉิน​นั่งขัดสมาธิ​บน​เตียง​ เขา​ยัง​ไม่รีบร้อน​ส่งจิต​ออกจาก​ร่าง​ แต่​เลือก​ที่จะ​หลับตา​ลง​ คำนวณ​เส้นทาง​ภายใน​สถาบันวิจัย​ซ้ำแล้วซ้ำเล่า​ใน​หัว​

เขา​เข้าไป​ใน​ที่​แห่ง​นั้น​มานับ​ครั้ง​ไม่ถ้วน​ แต่​ด้วย​ข้อจำกัด​ของ​พลังจิต​ ทำให้​ทุกครั้ง​ต้อง​จบ​ลง​แค่​แถวหน้า​ประตู​ ไม่เคย​เข้าไป​ได้​ลึก​กว่า​นั้น​

เส้นทาง​แถว​ทางเข้า​นั้น​เขา​จำได้​แม่น​ยิ่งกว่า​หลัง​มือ​ตัวเอง​ หลับตา​เดิน​ยัง​ไม่หลง​

ผ่าน​ไปราว​สิบห้า​นาที​ โม่ห​ยิง​เฉิน​ลืมตา​ขึ้น​ ทุก​รายละเอียด​ถูก​ยืนยัน​จน​มั่นใจ​

เขา​ไม่ลังเล​อีกต่อไป​ รวบรวม​สมาธิทั้งหมด​ดิ่ง​ลึก​ลง​ไปใน​ห้วง​จิต​

ชั่วพริบตา​ ความรู้สึก​วิงเวียน​ที่​คุ้นเคย​ก็​ถาโถมเข้ามา​ ภาพ​ตรงหน้า​บิดเบี้ยว​และ​เปลี่ยน​ฉาก​

เมื่อ​ทัศนวิสัย​กลับมา​ชัดเจน​อีกครั้ง​ เขา​ก็​มายืน​อยู่​หน้า​ทาง​เข้ากลุ่ม​อาคาร​มหึมา​

ไม่มีเวลา​ให้​หยุด​ชมวิว​ โม่ห​ยิง​เฉิน​สับ​เท้า​วิ่ง​ทันที​ การเคลื่อนไหว​ของ​ร่าง​จิต​ใน​สถาบันวิจัย​เผาผลาญ​พลังงาน​ทุก​วินาที​

เข้า​ประตู​หลัก​… วิ่ง​ชิดขวา​

เจอ​แยก​ข้างหน้า​… เลี้ยวซ้าย​… ขึ้น​ลิฟต์​ตัว​ใน​สุด​

ลิฟต์​จะหยุด​ที่​ชั้นสอง​… ใช้เวลา​ 10 วินาที​

ออกจาก​ลิฟต์​ตรง​ไป… เลี้ยวซ้าย​ที่​ทางเดิน​ที่สาม​

โม่ห​ยิง​เฉิน​วิ่ง​ตะบึง​ไปตาม​ทางเดิน​โลหะ​ที่​เย็นเยียบ​และ​กว้างใหญ่​ สมอง​คำนวณ​ระยะทาง​และ​เวลา​เทียบ​กับ​พลังจิต​ที่​กำลัง​ลด​ฮวบ​ราวกับ​เขื่อน​แตก​

ความ​อ่อนล้า​เริ่ม​กัด​กิน​สติ​ ขอบ​ภาพ​ใน​สายตา​เริ่ม​พร่ามัว​

เพียงแค่​สิบห้า​นาที​ พลังจิต​ของ​เขา​ก็​ใกล้​จะแตะ​ขีด​แดง​

คิ้ว​เข้ม​ขมวด​แน่น​ ความ​กระวนกระวาย​เริ่ม​ก่อตัว​ใน​ใจ

ระดับ​การเผาผลาญ​พลังงาน​เท่ากับ​ครั้ง​ที่แล้ว​เป๊ะ… ซึ่งหมายความว่า​ถ้าวิ่ง​ตาม​เส้นทาง​ปกติ​ เขา​จะไปไม่ทัน​!

จะล้มเหลว​ตอนจบ​อีก​งั้น​เหรอ​?

เขา​กัดฟัน​แน่น​ ขา​ไม่หยุด​วิ่ง​ แต่​สมอง​หมุน​เร็ว​รี่​หา​ทางออก​

ยอมแพ้​? ไม่มีทาง​!

ในที่สุด​ เขา​ก็​มาถึงบริเวณ​หน้า​ห้อง​วิจัย​เป้าหมาย​ ผ่าน​กระจก​นิรภัย​หนาเตอะ​ ผลไม้​ที่​เปล่งแสง​เรืองรอง​วาง​สงบนิ่ง​อยู่​บน​แท่น​ทดลอง​

แค่​เดินผ่าน​ระเบียง​ข้างหน้า​นี้​ไป ก็​จะเข้า​ประตู​ห้อง​ได้​

แต่ทว่า​…

ไม่ทัน​แล้ว​!

โม่ห​ยิง​เฉิน​รู้​ตัวดี​ว่า​พลังจิต​ของ​เขา​เหลือ​แค่​ก้น​ถัง ภาพ​ตรงหน้า​เริ่ม​บิดเบี้ยว​อย่าง​รุนแรง​ ถ้าฝืน​วิ่ง​อ้อม​ไปตาม​ทาง​ อย่าง​มาก​ก็​แค่​ขยับ​เข้าไป​ใกล้​กว่า​ครั้งก่อน​ไม่กี่​ก้าว​

ยังไง​ก็​เอื้อม​ไม่ถึงผลไม้​นั่น​อยู่ดี​

ความ​เจ็บใจ​พุ่งพล่าน​ขึ้น​มาจุกอก​

พลังจิต​ไม่พอ​…

ต้อง​รอ​รอบ​หน้า​จริง​เหรอ​วะ​?

ทันใดนั้น​ หาง​ตา​ของ​เขา​ก็​เหลือบ​ไปเห็น​ตู้​โลหะ​สีแดง​ที่​ผนัง​ทางเดิน​

นั่น​มัน​…

ตู้​ดับ​เพลิง​!

ความคิด​บ้าบิ่น​แล่น​เข้ามา​ใน​หัว​ โม่ห​ยิง​เฉิน​เบรก​ตัว​โก่ง​ หันหลัง​กลับ​วิ่ง​พุ่ง​เข้าหา​ตู้​แดง​นั่น​ทันที​

แก​ร๊ก!​

เขา​กระชาก​บานประตู​ตู้​ คว้า​ขวาน​ดับ​เพลิง​ด้าม​ยาว​ที่​วาง​อยู่​ออกมา​

เป็นไง​เป็น​กัน​!

ไม่มีเวลา​ให้​ลังเล​ เขา​หิ้ว​ขวาน​วิ่ง​ย้อนกลับ​ไปที่​กระจก​นิรภัย​บา​นยักษ์​

ง้างขวาน​ขึ้น​สุด​แขน​ พร้อม​คำราม​ลั่น​ แล้ว​ฟาด​ลง​ไปเต็มแรง​!

ตู้​ม!!!

เสียง​กระแทก​หนักหน่วง​ดังก้อง​ทางเดิน​ ขวาน​ดับ​เพลิง​ปะทะ​เข้ากับ​กระจก​นิรภัย​อย่าง​จัง แรงอัด​มหาศาล​ทำให้​โครงสร้าง​กระจก​เสีย​สมดุล​ รอยร้าว​แตก​กระจาย​ออก​ไปเหมือน​ใยแมงมุม​

นัยน์ตา​ของ​โม่ห​ยิง​เฉิน​ฉายแวว​บ้าคลั่ง​ระคน​ดีใจ​

ได้ผล​!

สภาพแวดล้อม​ที่นี่​… ทำลาย​ได้​จริงๆ​ ด้วย​!

ไม่รอ​ช้า เขา​เงื้อ​ขวาน​ฟาด​ซ้ำลง​ไปอีกครั้ง​

เพ​ล้ง!!!​

กระจก​นิรภัย​หนา​ไม่อาจ​ต้านทาน​ไหว​ แตก​กระจาย​ร่วง​กราว​ลงมา​ เศษแก้ว​ระยิบระยับ​กระเด็น​ว่อน​ไปทั่ว​

โม่ห​ยิง​เฉิน​ไม่สน​เศษแก้ว​ที่​บาด​ผิว​ เขา​กระโจน​ผ่าน​ช่องว่าง​ที่​แตก​ออก​ พุ่งตัว​เข้าไป​ใน​ห้อง​วิจัย​

ห้า​เมตร.​..

สามเมตร.​..

สอง​เมตร.​..

หนึ่ง​เมตร.​..

ภาพ​ตรงหน้า​เริ่ม​พังทลาย​เหมือน​ไฟล์​วิดีโอ​ที่​เสียหาย​ สัญญาณเตือน​ว่า​พลังจิต​หมดเกลี้ยง​และ​กำลังจะ​ถูก​ดีด​ออก​

มานี่​ซะดี​ๆ!

เขา​เค้น​แรง​เฮือกสุดท้าย​ ยืด​แขน​ออก​ไปสุดตัว​ คว้า​หมับ​เข้าที่​ผล​ปีศาจบน​แท่น​

วินาที​ที่​ปลายนิ้ว​สัมผัส​ผิว​ขรุขระ​ของ​ผลไม้​

วูบ​!

โลก​ทั้ง​ใบ​ดับ​วูบ​ สติ​ของ​เขา​ถูก​กระชาก​ออกจาก​สถาบันวิจัย​ทันที​

ผล​จาก​การ​ใช้พลังจิต​เกิน​ขีดจำกัด​ สมอง​ตัด​การรับรู้​จาก​ภายนอก​เพื่อ​เซฟตัวเอง​

เขา​หมดสติ​ไปในทันที​

แต่​ใน​เสี้ยว​วินาที​ก่อนที่​สติ​จะดับ​วูบ​ ข้อความ​จาก​ระบบ​ก็​เด้ง​ขึ้น​มาใน​ห้วง​ความคิด​อย่าง​ต่อเนื่อง​

[แจ้งเตือน​: ตรวจ​พบ​วัตถุ​แปลกปลอม​จาก​ต่าง​มิติ​]

[วัตถุ​ดังกล่าว​ขัดแย้ง​กับ​กฎเกณฑ์​ของ​โลก​นี้​ กำลัง​ดึง​แก่นแท้​แห่ง​โลก​เพื่อ​ทำ​การผสาน​…]

[การผสาน​เสร็จสิ้น​]

[วัตถุ​พร้อม​ใช้งาน​]

[ผล​สั่นสะเทือน​: วัตถุ​พิเศษ​จาก​ต่าง​โลก​ อัด​แน่น​ด้วย​พลัง​ลึกลับ​ เมื่อ​รับประทาน​จะได้รับ​พลัง​แห่ง​การ​สั่นสะเทือน​]

[หมายเหตุ​: เนื่องจาก​วัตถุ​ขัดแย้ง​กับ​กฎ​ของ​โลก​ หลัง​ผ่าน​การผสาน​แก่นแท้​ ผลลัพธ์​จะส่งผล​ต่อ​สัตว์​อสูร​เท่านั้น​]

โม่ห​ยิง​เฉิน​กัดฟัน​ประคอง​สติ​รับรู้​ข้อมูล​ชุด​สุดท้าย​ ก่อนที่​ความ​มืดมิด​จะกลืน​กิน​เขา​ทั้งตัว​

ค่ำคืน​ผ่าน​ไปอย่าง​เงียบงัน​ มีเพียง​เสียง​แมลง​ร้อง​ระงม​จาก​นอก​หน้าต่าง​

ต้าเซิ่ง​นั่ง​เฝ้าหน้า​ประตู​ห้อง​อย่าง​แข็งขัน​ ดวง​ตากลม​โต​สอดส่าย​มอง​เงาไม้ไหว​ๆ นอก​ประตู​อย่าง​ระแวดระวัง​

ข่าวดี​คือ​ ไม่มีใคร​มารบกวน​

ข่าวร้าย​คือ​…

ผ่าน​ไปหนึ่ง​คืน​… หิว​ไส้กิ่ว​แล้ว​โว้ย​!

โดยธรรมชาติ​ของ​เผ่าพันธุ์​ ลิง​ศิลา​เป็น​พวก​อารมณ์ร้อน​และ​ไม่อยู่​นิ่ง​ การ​ที่​มัน​อดทน​นั่ง​เฝ้ามาได้​ทั้งคืน​ถือว่า​เป็น​ปาฏิหาริย์​แห่ง​ความภักดี​แล้ว​

แต่ทว่า​… กลิ่นหอม​ประหลาด​ที่​ลอย​ออก​มาจาก​ผลไม้​ใน​มือ​เจ้านาย​เนี่ย​สิ

มัน​หอม​ยั่ว​น้ำลาย​รุนแรง​ขึ้น​เรื่อยๆ​ เหมือน​มีมือ​ที่​มองไม่เห็น​มาเกา​หัวใจ​ยุกยิก​

พอ​ฟ้าเริ่ม​สาง ความอดทน​ของ​ต้าเซิ่ง​ก็​มาถึงขีดจำกัด​

มัน​ค่อยๆ​ กระ​ดึ๊บๆ​ เข้าไป​ที่​ข้าง​เตียง​ ยืด​คอ​ชะโงก​หน้า​มอง​ผลไม้​รูปร่าง​แปลกตา​ที่​มีลวดลาย​เกลียวคลื่น​

อึ​ก.​..

เสียง​กลืนน้ำลาย​ดัง​เอือ​ก​ใหญ่​

เจ้านาย​บอก​แค่​ให้​เฝ้า ไม่ได้​บอก​ห้าม​กิน​นี่​นา​

ผลไม้​หอม​ขนาด​นี้​… ลูก​ใหญ่​เบ้อเริ่ม​ เจ้านาย​กิน​คนเดียว​ไม่หมด​หรอก​มั้ง

จมูก​ลิง​ฟุดฟิด​ ปาก​ค่อยๆ​ ยื่น​เข้าไป​ใกล้​… ใกล้​จน​น้ำลาย​แทบจะ​หยด​ใส่หลัง​มือโม่​ห​ยิง​เฉิน​

นิดเดียว​… ขอ​คำ​เดียว​… คำ​เล็ก​ๆ เอง​… ที่​เหลือ​ให้​เจ้านาย​หมด​เลย​!

ปาก​ของ​มัน​อ้า​กว้าง​ เตรียม​งับ​เข้าที่​ผลไม้​วิเศษ​

แต่​ใน​จังหวะ​ที่​ฟัน​กำลังจะ​สัมผัส​ผิว​ผลไม้​…

พรึ่บ​!

ดวงตา​ของ​โม่ห​ยิง​เฉิน​เปิด​โพลง​!

มือ​อีก​ข้าง​พุ่ง​มาคว้า​หมับ​เข้าที่​หนัง​คอ​ลิง​ แล้ว​กระชาก​ขึ้น​จน​ตัว​ลอย​!

ต้าเซิ่ง​เบิก​ตาโพลง​ด้วย​ความ​ช็อก​

เกิด​อะไร​ขึ้น​!?

ลาภปาก​ลอย​หาย​ไปต่อหน้าต่อตา​!

มัน​ค่อยๆ​ เหลือก​ตา​มอง​ขึ้นไป​ สบ​เข้ากับ​ดวงตา​คมกริบ​ที่​หรี่​มอง​ลงมา​ด้วย​รอยยิ้ม​เย็นยะเยือก​

หน้า​ลิง​ที่​แดง​อยู่แล้ว​ พลัน​แดง​แปร๊ด​ขึ้นไป​อีก​

ฉิบหาย​แล้ว​!

เจ้านาย​ตื่น​!

แถมยัง​จับได้​คาหนังคาเขา​ว่า​กำลังจะ​ขโมย​ของกิน​จาก​มือ​เจ้านาย​อีก​ต่างหาก​!