ระบบพี่เลี้ยงอสูรขั้นเทพ (神宠进c化系统) - ตอนที่ 554 : ระเบิด

ตอนที่ 554 : ระเบิด

“ ใช่ ฉันเอง ! วันนี้คือวันตายของแก !”

มีดพายุมังกร !

หวังเย่ากินดินพลังงานเข้าไปและกลายร่างเป็นยักษ์อีกครั้ง ภายใต้แสงอาทิตย์นั้นเหมือนกับมีเงาของเขาแค่เงาเดียวเท่านั้น

มีดในมือถูกฟันออกไปจนสร้างพายุพุ่งเข้าใส่ซิดดี้

ซิดดี้แสดงสีหน้ากังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นว่าพายุพุ่งเข้ามา เขาก็ได้กดสวิตซ์ที่ไม้เท้าก่อนมันจะเปลี่ยนเป็นดาบ

ฉึบ !

เด็ดขาดจริง ๆ !

ทุกคนต่างก็ตกตะลึงเมื่อซิดดี้ยอมตัดขาซ้ายของตัวเองออก แล้วกระโดดหลบการโจมตีของหวังเย่า เขาดึงปืนออกมาจากเอวแล้วเล็งออกไป…

กรร !

เสียงคำรามดังขึ้น ตั๊กแตนได้ทำการหลบคลื่นเสียงของเสือก่อนที่จะใช้เคียวของมันตัดเข้าที่ลำตัวเสืออย่างจัง

เสือตัวสั่นได้สักพักก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้น ตัวของมันขาดออกเป็นสองส่วน พร้อมกับเลือดที่ค่อย ๆ ไหลออกมา

หลังจากนั้นตั๊กแตนก็พุ่งเข้าหาแลมเบิตต่อทันที

เมื่อเห็นว่าสัตว์อสูรของตัวเองตายไป แลมเบิตก็ปวดใจเป็นอย่างมาก หมัดของเขากำแน่น ก่อนที่เขาจะพุ่งเข้าต่อยตั๊กแตนทันที

ปัง !

เคียวของตั๊กแตน ได้แทงเข้าใส่ที่ตัวแลมเบิต จนเขาต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

แผลนี้ได้เฉือนเส้นเลือดสำคัญ แม้ว่าแผลจะไม่ลึกมากแต่ก็ทำให้แลมเบิตเกือบตายได้

แลมเบิตกุมท้องตัวเองแล้วยืนนิ่ง

ปัง !

เสียงปืนของซิดดี้ดังขึ้น กระสุนถูกยิงเข้าใส่ที่หัวของแลมเบิตก่อนจะทะลุหน้าผากของเขาออกไป

นี่คือการร่วมมือกันอย่างสมบูรณ์ระหว่างตั๊กแตนกับซิดดี้ !

“พ่อ ! ”

ฟอเนอร์ตะโกนออกมา เขารีบวิ่งไปหาแลมเบิตแต่ก็มีคนสองคนมาห้ามเขาเอาไว้

เมื่อเห็นปืนถูกยิงออกมา หวังเย่าที่ยืนอยู่ตรงกันข้ามก็ได้แต่มองแลมเบิตที่ยืนนิ่งด้วยความเศร้าใจ

“ฟอเนอร์ อย่าลืมภารกิจที่พ่อให้ลูกไว้ ! ”

ที่หน้าผากของแลมเบิต มีรูอยู่พร้อมกับควันที่ลอยออกมา เขารู้อยู่แล้วว่าเขาต้องตาย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังใจเย็นอย่างมาก เขาเหลือแรงแค่เล็กน้อยเพื่อที่จะสั่งลา

“พ่อ ! ” ฟอเนอร์น้ำตาไหลออกมาอาบแก้มและมองไปที่ตั๊กแตน

แกร๊ก…

ตอนนั้นก็มีเสียงบางอย่างดังขึ้นพร้อมกับท้องของตั๊กแตนที่มีแสงสีแดงส่องประกายออกมา

“นั่น..ระเบิด ! ”

หวังเย่าแปลกใจ แลมเบิตได้ใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อก่อนจะยัดระเบิดเข้าไปในท้องของตั๊กแตนอย่างนั้นหรือ

ปัง !

ระเบิดได้ระเบิดออกพร้อมกับควันที่กระจายไปทั่ว

ฟอเนอร์หยุดร้องไห้ แม้ว่าใบหน้าจะเต็มไปด้วยน้ำตาแต่ก็ยังมองฉากนั้นอย่างไม่ละสายตา

ควันสลายไปพร้อมกับตั๊กแตนที่ยังยืนยิ่ง ที่ท้องของมันเกิดรูขึ้นพร้อมกับของเหลวสีแดงและเขียวไหลหยดลงไปที่พื้น

กี๊…

ตั๊กแตนเงยหน้าขึ้นแล้วกรีดร้องออกมา มันมองไปที่ฟอเนอร์และคนอื่น ๆ ด้วยสีหน้าโกรธแค้น

“รายงานหัวหน้า เราขุดอุโมงค์เสร็จแล้ว เราต้องรีบหนี ! ”

ฟอเนอร์มองไปที่ตั๊กแตนด้วยตาที่แดงก่ำ เขาไม่ได้สนใจคำพูดของลูกน้องเลยแม้แต่น้อย

ลูกน้องสองคนมองหน้ากันก่อนจะกดไหล่ฟอเนอร์เอาไว้ แล้วลากฟอเนอร์กลับเข้าไปในถ้ำ

“พวกแกคิดจะทำอะไร ! พวกแกคิดจะหักหลังฉันรึไง ! ”

“ไม่ใช่ ! ”

“อย่าให้มันหนี ฆ่ามันซะ ! ” ซิดดี้ที่ยืนอยู่ขาเดียวได้กัดฟันแน่นและตะโกนออกมา

กี๊…

ตั๊กแตนกรีดร้องออกมาก่อนจะไล่ตามไปทันที

นักโทษระดับ A หลายสิบคนเข้ามาขวางที่หน้าถ้ำเอาไว้และสู้กับตั๊กแตนตัวนั้น

“รอหวังเย่าก่อน เขายังไม่มา !” เสียงของฟอเนอร์ตะโกนดังออกมาจากถ้ำ

เมื่อได้ยินแบบนั้น ซิดดี้ก็ยกดาบขวางทางหวังเย่าเอาไว้ “ หวังเย่า แกคิดรึว่าแกจะมีโอกาสหนี ? ”

ไกลออกไปได้มีเสียงกรีดร้องของพวกนักโทษระดับ A ดังขึ้น

“หัวหน้า เรารอไม่ได้แล้ว เราต้องปิดถ้ำลงตอนนี้ ! ”

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยความกังวล ซิดดี้ก็ยิ้มออกมา “แผนของแกสมบูรณ์แบบดี ฉันเกือบจะพลาดท่า แต่ตอนนี้การที่มีฉันกับสัตว์อสูรของฉันอยู่ แกหนีไม่รอดหรอก”

“หวังเย่า เจ้าหนีไปก่อนเลย ! ” แฟนธอมได้เรียกค้างคาวออกมาเพื่อเข้าโจมตีซิดดี้

ซิดดี้กระโดดหลบด้วยขาเดียวที่มี แม้ว่าจะเหลือแค่ขาเดียว แต่มันก็ไม่ได้ส่งผลต่อความเร็วของเขาเลยแม้แต่น้อย

ด้วยสกิลที่มี ซิดดี้ก็หลบการโจมตีได้กว่า 90 เปอร์เซ็นต์ เขาเหลือแค่ภาพติดตาทิ้งเอาไว้ แฟนธอมแทบไม่อาจจะแตะต้องเสื้อผ้าของซิดดี้ได้ด้วยซ้ำ

หวังเย่าใช้โอกาสนั้นพุ่งไปที่ถ้ำ แต่ซิดดี้ก็เข้ามาขวางทางเขาไว้อีกครั้ง

“ยิ่งฉันเข้าใกล้สัตว์อสูรของฉันเท่าไหร่ สกิลที่ฉันได้ก็ยิ่งจะแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น” ซิดดี้ยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจ

“ไม่ต้องสนใจแล้ว ปิดถ้ำ ! ” นักโทษระดับ A คนหนึ่งได้ตะโกนขึ้นแล้วเรียกอสูรหินขนาดใหญ่ออกมาปิดปากถ้ำเอาไว้

หวังเย่ามองไปที่สัตว์อสูรนั่นแล้วทำการประเมินมันทันที

ชื่อ : อสูรหินเลเวล : 85 ระดับ : ศักดิ์สิทธิ์สกิล : ภูผา ร่างกายก่อตัวเป็นภูเขาป้องกันการโจมตีของศัตรู แม้แต่มิสไซน์ก็ไม่อาจจะทลายการป้องกันของมันได้ , ความโกรธของเทพภูเขา การโจมตีมันในร่างภูเขาจะทำให้เกิดการระเบิดของนิวเคลียร์ขึ้นมา ระยะการระเบิดกว้างอย่างมาก มันจะสร้างความเสียหายอย่างหนัก การโจมตีนี้ไม่อาจจะต้านทานหรือหลบได้ จุดอ่อน : ไม่มีจุดอ่อนในตัว

เตือน : มันกำลังจะฆ่าตัวตายเมื่อเห็นสัตว์อสูรมาปิดปากถ้ำเอาไว้ ตั๊กแตนก็ไม่คิดอะไรมากและใช้เคียวของมันพุ่งเข้าโจมตี

ฉัวะ…

แม้ว่าเคียวของมันจะทะลุไปได้ แต่อสูรโล่ภูเขากลับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย มันยังใช้ร่างของตัวเองปิดปากถ้ำเอาไว้

หวังเย่าเห็นว่า ตอนที่ตั๊กแตนกำลังโจมตีอสูรหินอยู่นั้น มันกลับมีแสงส่องประกายออกมาเป็นจังหวะเหมือนกับการเต้นของหัวใจ เมื่อเห็นแบบนั้นหวังเย่าก็ใจสั่นขึ้นมาทันที

ตึก..ตึก…

“ไม่มีโอกาสแล้ว เราต้องรีบถอย” หวังเย่าหันกลับและวิ่งไปที่บึงทันที

ซิดดี้ไม่ได้มีระบบเหมือนกับหวังเย่า เขากับตั๊กแตนไม่รู้ว่าอสูรหินนี้กำลังจะฆ่าตัวตาย ตอนนี้มันไม่ต่างอะไรจากระเบิดลูกใหญ่เลยก็ว่าได้

“หวังเย่า แกใจกล้านักไม่ใช่รึไง ? แกกลัวจะโดนฉันฆ่าสินะ แกไม่มีโอกาสรอดจากเงื้อมมือฉันด้วยซ้ำ”

ซิดดี้เข้าไปขวางหน้าหวังเย่าเอาไว้

“แกคิดว่าแกจะหนีฉันได้รึไง ? ” ซิดดี้ยิ้มออกมาอย่างภูมิใจ

หวังเย่าไม่คิดอธิบายอะไรมาก เขายกมีดขึ้นมาโจมตี แม้ว่าไอ้โง่นี่อยากจะตาย แต่เขาก็ไม่ได้อยากตายด้วย

ซิดดี้และหวังเย่าเข้าปะทะกัน ซึ่งมันยากที่หวังเย่าจะหนีออกมาได้

ตอนนั้นเองแฟนธอมในร่างเหยี่ยวก็พุ่งลงมาจากฟ้าจับตัวหวังเย่าเอาไว้ก่อนจะบินขึ้นไปทันที

ซิดดี้ใช้ดาบตัวเองรับมือการโจมตีของหวังเย่า เอาไว้ก่อนจะกระเด็นออกมา

เขาตกลงมาที่พื้นและมองดูหวังเย่าที่บินหนีออกไป จากนั้นเขาก็มองไปที่ตั๊กแตน เขารู้สึกไม่พอใจและกำดาบเอาไว้แน่น

ในฐานะผู้ใช้อสูร เขาก็มีความสามารถในการควบคุมอสูร ความสามารถของเจ้าของไม่ใช่แค่ส่งผลต่อการเติบโตของอสูรเท่านั้น ยังเกี่ยวข้องกับความเข้าใจในตัวอสูรด้วย

ซิดดี้ต้องอยู่ในระยะจำกัดถึงจะได้สกิลจากตั๊กแตนมา เมื่อออกจากระยะนี้ไป เขาก็ต้องพึ่งตัวเขาเอง

“เป้าหมายของฉันตอนนี้คือเอาร่างของฟาโรห์กลับมา ตอนนี้ปล่อยแกไปก่อนก็แล้วกัน”

ซิดดี้วิ่งเข้าไป เพราะคิดจะช่วยตั๊กแตนทำลายอสูรหินทิ้ง

แกร๊ก…

ร่างของอสูรหินเริ่มแตกออกพร้อมกับลำแสงสีขาวที่พุ่งออกมา

“นี่…ท่าไม่ดีแล้ว !” ตอนนี้เองที่ซิดดี้เริ่มเห็นลางร้าย ตอนนั้นเขาเข้าใจแล้วว่าทำไมหวังเย่าถึงคิดจะหนี !

ครืน….

เสียงระเบิดดังก้องขึ้นพร้อมกับควันรูปเห็ดที่ก่อตัวขึ้นมา

เหมืองเริ่มถล่มลงไป หินนับไม่ถ้วนหล่นลงมาจากภูเขาปิดกั้นเส้นทางหลายเส้นเอาไว้

เมื่อเห็นเหมืองกำลังจะถล่ม หวังเย่าก็รีบบินไปที่บึงโดยไม่ลังเล

ตอนนี้เส้นทางส่วนมากที่มุ่งหน้าไปที่บึงถูกปิดเอาไว้แล้ว แฟนธอมได้ยึดบึงเอาไว้ ต่อจากนี้ไปมันจะกลายเป็นสวนหลังบ้านของหวังเย่าอย่างเป็นทางการ

หลังจากเกิดการระเบิดนี้ ซิดดี้และสัตว์อสูรของเขาจะตายรึไม่ก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ ๆ คือซิดดี้ที่พิการอยู่นั้นแม้ว่าจะรอดมาได้ แต่ก็ต้องบาดเจ็บหนัก

ผู้คุมส่วนมากในเหมืองตายไปแล้ว ซิดดี้มีผู้คุมเหลืออยู่แค่เพียงหยิบมือ ดังนั้นพวกนั้นคงไม่มีความแข็งแกร่งเพียงพอที่จะสร้างปัญหาให้กับหวังเย่าได้

แกร๊ก…

เสียงเครื่องสื่อสารในหูดังขึ้น มันใช้เวลาสักพักกว่าจะใช้งานได้ปกติ

“หวังเย่า ฉัน ฟอเนอร์ ฉันขอโทษนายจริง ๆ แต่ฉันรับปากว่าจะเอานายออกมาให้ได้ ! ในอีกครึ่งเดือนการคัดเลือกของดาวทมิฬจะสิ้นสุดลง ด้วยร่างฟาโรห์ เรามั่นใจว่าจะมีโอกาสไล่เผ่าจิ้งจอกออกไปได้ ตอนนั้นฉันจะมาที่เหมืองพร้อมกับกฎหมายใหม่และช่วยให้นายได้ชีวิตของนายคืน นายเชื่อฉันได้เลย”

“ฟอเนอร์ ฉันเชื่อใจนาย”

“ฉันว่าเราควรจะเป็นพี่น้องกัน ใช่สิ…สำหรับเรื่องที่เหมือง ซิดดี้น่ะมองข้ามไปได้ก่อน ตอนนี้ฉันกังวลแค่คนเดียว ! ”

“ใครกัน ? ”

“นักโทษอันดับ 1 เอเดรียน ! ไม่รู้ว่าซิดดี้จะสั่งการเขาได้รึเปล่า แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจริงงั้นมันคงยุ่งยากไม่ต่างอะไรจากตั๊กแตนนั่นแน่ ฉันจะส่งข้อมูลให้นายทีหลัง หวังว่านายจะเตรียมตัวให้พร้อม”

“ได้ นายกบดานที่บึงไปก่อน อย่าเพิ่งออกมาสร้างปัญหา”

หวังเย่ายิ้มออกมาและตอบกลับ “ เข้าใจแล้ว”

“หวังว่าเราจะได้พบกันอีก ลาก่อน”

“ลาก่อนฟอเนอร์”