ระบบพี่เลี้ยงอสูรขั้นเทพ (神宠进c化系统) - ตอนที่ 576 : โรงพยาบาล

ตอนที่ 576 : โรงพยาบาล

ปัง !

หลังของเขาอัดเข้ากับโล่พลังของเวที

สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวไป พร้อมกับที่ร่างของเขาที่กระเด็นออกมาจากโล่พลัง

ชายกำยำอดทนต่อความเจ็บปวดเอาไว้ ก่อนจะพยายามลุกขึ้นยืนและกัดฟันแน่นมองมาที่หวังเย่า

“นายก็พอมีฝีมืออยู่บ้าง ตะกี้ฉันแค่ทดสอบ ฉันยังไม่ได้แสดงความแข็งแกร่งที่แท้จริงออกมา”

หวังเย่าพยักหน้าและยื่นนิ้วออกไปกระดิกเรียกอีกฝ่าย “งั้นก็แสดงความแข็งแกร่งทั้งหมดออกมาให้ฉันได้เห็นที”

ชายกำยำคำรามออกมา เขาบนหัวสองอันและผิวของของเขาเริ่มที่จะเปลี่ยนกลายเป็นสีดำ

ที่กล้ามเนื้อของเขามีควันสีขาวลอยออกมา ขาของเขายาวขึ้นอย่างรวดเร็ว แค่ขาอย่างเดียวก็หนากว่าเอวของหวังเย่าแล้ว

เขาบิดเอวพร้อมกับพลังที่เพิ่มขึ้นมาทันที มันราวกับว่าจะปลดปล่อยพลังทำลายล้างที่สูงออกมาอย่างไรอย่างนั้น

“ก็ถือว่าเป็นวัวได้ แต่โชคร้ายไปหน่อยที่นายน่ะไม่ใช่กระทิง ” หวังเย่ายิ้มออกมาพร้อมกับกางขาออกเตรียมที่จะรับมือกับอีกฝ่าย

ปัง…

เมื่อบิดตัวจนถึงขีดสุดและสะบัดตัวออกมา หมัดของชายกำยำก็พุ่งเข้าใส่แก้มของหวังเย่าทันที

ปัง !

แกร๊ก…

หวังเย่ายังยืนนิ่งราวกับภูเขา เขาใช้มือหนึ่งจับหมัดของอีกฝ่ายเอาไว้ พื้นใต้เท้าของเขาเริ่มมีรอยแตกราวกับใยแมงมุม

ห้องฝึกซ้อมพิเศษนั้นมีพลังป้องกันที่สูง แม้แต่สัตว์อสูรระดับศักดิ์สิทธิ์จะมาสู้กันที่นี่ แต่ก็ไม่ได้ส่งผลอะไรกับที่นี่เลย แต่ตอนนี้มันกลับเกิดรอยร้าวขึ้นมา หินจากพื้นได้กระจายไปทั่ว

“เป็นแบบนี้ได้ยังไง ? เขาเป็นสัตว์อสูรระดับเทพรึไง ? ทำไมถึงรับการโจมตีนี้ได้อย่างง่ายดาย ? ”

ชายกำยำไม่เห็นว่าภายใต้หน้ากากนั้นหวังเย่าคิ้วขมวด เขาจึงกัดฟันแน่นพยายามต้านทานการโจมตีเอาไว้

ความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายถือว่าสูง ระดับยีนส์สูงถึง 90 หน่วย เมื่อรวมกับทักษะต่อสู้แล้ว เขาถือว่าเป็นคู่ต่อสู้ของ แฟนธอมได้เลย

สุดท้ายหวังเย่าก็คำรามออกมา เขาออกแรงที่แขนพร้อมกับบิดข้อมื้อจนทำให้ร่างอีกฝ่ายหมุนไปตาม

หวังเย่าพลิกข้อมืออีกรอบก่อนจะฟาดอีกฝ่ายลงกับพื้น

ชายกำยำยังไม่ทันได้ร้องอะไรออกมาก็โดนหวังเย่าลาก ก่อนจะโยนขึ้นไปบนอากาศ แล้วใช้มือฟาดอีกฝ่ายลงกับพื้น

ปัง ปัง …

ตอนนี้มีแต่หวังเย่าที่คอยอัดอีกฝ่าย

ลูกน้องของชายกำยำมองดูฉากนั้นด้วยความตะลึง

เขาเคยเห็นการต่อสู้ของจางเย่าในตลาดมืดมาก่อน จางเย่านั้นแข็งแกร่งอย่างมากแต่ก็ไม่อาจจะทำแบบนี้ได้

เขาไม่รู้ว่าควรจะสั่นระฆังดีรึไม่ เพราะถ้ามันหนักมือไปกว่านี้ งั้นชายกำยำคงต้องพิการแน่ ๆ

แต่หากชายกำยำยืนกรานว่าจะสู้ต่อแต่เขารีบกดหยุดการต่อสู้ ไม่ใช่แค่จะเสียเงินไปเปล่า ๆ แต่ยังโดนหัวหน้าอัดเอาด้วย

เขาลังเลอยู่อย่างนั้น ไม่รู้ว่าจะตัดสินใจยังไง…ดังนั้นตอนนี้เขาก็ทำได้แค่ต้องเรียกรถพยาบาลมารอเท่านั้น

การต่อสู้กินเวลาแค่ 4-5 นาทีก่อนที่เขาจะอัดมนุษย์กระทิงกว่า 20 ครั้งซึ่งแค่นั้นก็เพียงพอที่เขาจะได้เงินพนันทั้งหมดไป แต่เพื่อที่จะกันไม่ให้อีกฝ่ายเล่นตุกติก หวังเย่าก็ได้ไปนั่งตรงหน้าอีกฝ่ายพร้อมกับชูหมัดรอ

“หยุด หยุด…ฉะ…ฉันยอมแพ้ ! ” มนุษย์กระทิงหน้าบวมเป็นหัวหมู เขาได้ร้องขอความเมตตาออกมา

“ฉันเอาเงินไปได้รึยัง ? ”

“ได้…แน่นอนว่าได้ ! ”

หวังเย่าลุกขึ้นมาเพื่อจะเดินลงจากเวที ลูกน้องของชายกำยำรีบปิดโล่พลังเพื่อปล่อยหวังเย่าออกมาจากเวที

หวังเย่ายิ้มออกมาก่อนจะเดินไปที่โต๊ะ เขาได้เก็บเงินทั้งหมดเข้าไปในแหวนมิติทีละก้อน ๆ

เมื่อเก็บเงินเสร็จแล้ว หวังเย่าก็ยิ้มออกมา และถามกับมนุษย์กระทิงบนเวที “นายอยากทดสอบความแข็งแกร่งของฉันอีกรึเปล่า ? ”

มนุษย์กระทิงโบกมือ “ไม่..ไม่จำเป็นแล้ว”

“ งั้น..ฉันไปได้แล้วสินะ ? ” หวังเย่าไม่รู้จริง ๆ ว่าทำไมสำนักต้องมีการทดสอบแบบนี้ด้วย

แต่มันก็ไม่ได้แย่ที่ทำให้เขาได้เงินมา

หวังเย่าเปิดประตูออกก่อนจะมุ่งหน้าไปยังห้องที่เขาจองไว้

เสียงรถพยาบาลดังขึ้นมาจากชั้นล่างพร้อมกับมีทีมแพทย์หลายคนที่แห่กันขึ้นมา

“หัวหน้า…เป็นอะไรรึเปล่า ? ”

ลูกน้องรีบประคองมนุษย์กระทิงให้ลุกขึ้น

มนุษย์กระทิ้งลุกขึ้นบิดคอไปมา ก่อนจะพูดออกมาว่า “ คุ้มกับที่เสียเงินไปจริง ๆ ”

“หัวหน้าทำให้ผมกลัวแทบตาย ผมถึงกับเรียกรถพยาบาลมาให้”

“ใครใช้ให้นายเรียกรถพยาบาลมา นายอยากให้ชื่อเสียงของฉันเสียหายรึไง ? ”

ก๊อก ก๊อก…

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ชายหนุ่มชุดแดงได้เดินเข้ามาในห้องฝึก

ก่อนที่เขาจะมองไปรอบๆและบ่นออกมา “ฉัน จางเย่า เรียกฉันมาสู้ แต่ไม่มีคนมาต้อนรับฉันด้วยซ้ำ ฉันเสียเวลากว่า 10 นาที กว่าจะหาที่นี่เจอ”

มนุษย์กระทิงและลูกน้องต่างก็มองหน้ากันก่อนจะมองไปที่ชายหนุ่มด้านล่างเวที “นายเป็นใคร ! ”

“นายอยากให้ฉันพูดซ้ำรึไง ? ก็คนที่นายท้ามายังไงละ ! ”

“เขาคือจางเย่า คนที่ฉันควรจะสู้ด้วยงั้นหรือ แล้วไอ้หนุ่มคนเมื่อกี้เป็นใคร ? ”

ทั้งสองยังไม่ทันได้พูดอะไร ชายหนุ่มก็ได้ตะโกนขึ้นมา “นายคือเดวอนสินะ ! ”

ก๊อก ก๊อก…

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งขัดจังหวะพวกเขา

เดวอนมนุษย์กระทิงรู้สึกหัวเสียอย่างมาก ก่อนจะพูดออกมาว่า “อย่าบอกนะว่ายังมีจางเย่าอีกคน ! ”

ฟรืบ !

ประตูถูกเปิดออกพร้อมกับบุรุษพยาบายลคนหนึ่งที่เดินเข้ามาในห้องและพูดขึ้นมา “ใครเรียกรถพยาบาล ? ”

เดวอนมองไปที่ลูกน้องจนลูกน้องตัวสั่นและรีบอธิบายออกมา “ตอนนี้ไม่จำเป็นแล้ว นายไปได้แล้ว เดี๋ยวฉันจะจ่ายค่าเสียเวลาให้ ! ”

“เดี๋ยว ! ” เดวอนเรียกพยาบาลแล้วพูดขึ้น “บางทีนายอาจจะต้องทำงานอยู่ รออีกสักแป๊ป ! ”

เดวอนกระดิกนิ้วเรียกชายหนุ่มเสื้อแดงคนนั้นให้เข้ามา “ฉันเดวอนเอง ตอนนี้ฉันบาดเจ็บอยู่ แต่ถ้านายเป็นจางเย่าจริง ๆ หากทำให้ฉันแพ้ได้ ฉันจะให้เงินกับนาย”

“นายพูดเองนะ อย่ามาว่าฉันรังแกคนเจ็บก็แล้วกัน”

1 นาทีต่อมา

เดวอนได้นอนกองอยู่ที่พื้นพร้อมกับพูดออกมาทั้งน้ำตา “ฉันขอโทษ…ทำไมฉันต้องเจ็บตัวแบบนี้ ? ”

“ฉันจะไม่พนันอีกแล้ว เจ็บชะมัดเลย…”

สีหน้าของลูกน้องของเดวอนแสดงความกังวลออกมา แต่ในใจเขากลับแอบคิดว่าดีแล้วที่เรียกรถพยาบาลมาก่อน