ระบบพี่เลี้ยงอสูรขั้นเทพ (神宠进c化系统) - ตอนที่ 581 : มือปืน
ตอนที่ 581 : มือปืน
หวังเย่าได้เดินทางกลับมาที่บ้านและเปลี่ยนไปใส่รองเท้าแตะ ก่อนจะเตรียมตัวเพื่อไปอาบน้ำ
แต่เมื่อเดินผ่านห้องของแฟนธอม เขาก็ได้ยินเสียงร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด
หวังเย่าพูดขึ้นมา “ฉันคงไม่ได้หูฝาดหรอกนะ แฟนธอมร้องไห้งั้นหรือ ? ”
หวังเย่าหยิกหน้าตัวเองและพบว่าเขาไม่ได้ฝันไปจริง ๆ
หวังเย่าลังเลสักพักก่อนจะเปิดประตูห้องของแฟนธอมออก เพื่อเข้าไปดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น
เมื่อเปิดเข้าไปห้องสีดำและมีไฟเปิดอยู่ หวังเย่าก็พบกับแฟนธอมที่ตาดำเป็นแพนด้า
ผมของเขายุ่งเหยิง ดวงตาแดงก่ำและมีน้ำตาไหลออกมา
“ฮือ…พี่เย่า ข้า..ข้าเกลียดพวกมัน ! ”
แฟนธอมเห็นหวังเย่าเดินเข้ามา ก็รีบพุ่งเข้ามาและกอดหวังเย่าเอาไว้
“นี่..นายเป็นอะไรไป ! ”
หวังเย่าอึ้ง เขารู้สึกว่าสัตว์อสูรของเขาโดนขโมยวิญญาณไปแล้ว ชายหนุ่มผู้สง่าและดูเย็นชาคนเดิมหายไปไหนหมด ?
“เพื่อนร่วมทีมรังแกข้า ข้าคุกเข่ามาตั้งหลายวันแล้ว ฮือ…”
แฟนธอมร้องออกมาพร้อมกับปาดน้ำตา
“ฉันไม่อยู่ 7 วัน นายเล่นเกมตลอด ไม่หยุดพักบ้างเลยหรือไง ? ”
“ฮือ…..ข้าน่ะโดนดูถูกและโดนรังแกเยี่ยงสัตว์…..” แฟนธอมไม่คิดจะฟัง
“นายบอกว่าพวกเขานิสัยเสีย แต่ทำไมถึงยังเล่นกับพวกเขาต่อ ? ”
“เจ้า Striker-08 ไม่ให้ข้าได้ตอบโต้แม้แต่น้อย…ฮือ….ข้าน่ะหมดสภาพเลย ! ”
หวังเย่าตบไหล่แฟนธอมและพูดขึ้น “ ฉันเชื่อว่านายจะชนะได้ ตอนนี้นายทำตัวทันสมัยยิ่งกว่ามนุษย์บางคนเสียอีก แต่ก็แปลกที่นายยังติดพูดภาษาแบบเดิมไม่เปลี่ยน ข้ากับเจ้าของนายน่ะเปลี่ยนได้แล้ว ! ”
ไอ้นี่เสียเงินไปกับเกมแต่ไม่เคยจะชนะใครได้ อีกอย่างทำตัวทันสมัยแต่หัวโบราณไม่เคยเปลี่ยนเลย
เขาอยากให้แฟนธอมเล่นเกมแล้วแพ้ไปเรื่อย ๆ จนสุดท้ายก็กลับมาสู่โลกความเป็นจริง
“นายใช้เงินซื้อรถไปแล้วไม่ใช่รึไง ? งั้นนายจะยืมเงินฉันซื้อของในเกมไหมล่ะ ? ”
เพื่อที่จะช่วยให้แฟนธอมเลิกติดเกมให้ได้ หวังเย่าก็ได้พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม “ไม่เป็นไร นายเรียกฉันว่าพี่ ฉันจะให้นายสักหมื่น คืนนี้นายเล่นให้เต็มที่ ตราบใดที่นายชนะ ฉันจะให้เงินเพื่อให้นายซื้อของอีก”
“พี่เย่า…” แฟนธอมมองหวังเย่าด้วยความซาบซึ้งใจ
“ไม่ต้องมาขอบคุณฉัน ฉันเชื่อว่านายน่ะคือโปรเพลเยอร์ ! ” หวังเย่ารีบเดินออกมาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
เกมที่แฟนธอมเล่นนั้นโด่งดังอย่างมากในดาวทมิฬ ตอนที่ไปซื้อเครื่องเล่นเกม หวังเย่าก็ได้รู้ถึงกฎทั่วไปของเกม สรุปคือมันไม่ต่างจากเกมบนโลกของเขามากนัก
หวังเย่ายังคงอาบน้ำอยู่ แต่จู่ ๆ ออดที่ประตูหน้าบ้านก็ดังขึ้น
“แฟนธอม นายสั่งอาหารมาอีกแล้วหรือ ? ” หวังเย่าเปิดประตูห้องน้ำแล้วตะโกนถาม
แฟนธอมยังอยู่ในเล่นไม่ได้ยินเสียงใคร
“เป็นแบบนี้อีกแล้ว แอนนี่เปิดประตู ! ” หวังเย่าตะโกนบอกระบบให้เธอเปิดประตู
หลังจากนั้นสักพักประตูก็เปิดออก
สาวสวยคนหนึ่งเดินเข้ามาและตะโกนขึ้น “ มีใครอยู่ไหม ? ”
“เธอเข้ามาได้เลย เอาอาหารวางไว้ที่โต๊ะเลย”
สาวสวยถอดรองเท้าออกก่อนจะเดินเอาอาหารไปวางไว้ที่โต๊ะ
หลังจากนั้นสักพักก็ยังไม่มีใครเดินลงมา มันมีแต่เสียงของหวังเย่าที่กำลังอาบน้ำอยู่
“น้องชาย เกมนี่สนุกงั้นหรือ ? ”
ปืนได้จ่อไปที่ท้ายทอยของแฟนธอม โดยมีสาวสวยคนเดิมยืนอยู่ด้านหลังแฟนธอม
แฟนธอมยังคงสนใจแต่เกมจนไม่สนใจคนด้านหลัง เขามองไปที่จอแล้วถามขึ้นมา “เธอเองก็เล่นเกมนี้ด้วยหรือ ? ”
“นายเหมือนจะยังไม่เข้าใจสถานการณ์นะ”
สาวสวยวางมือไว้ที่ไหล่ของแฟนธอม แล้วจ่อปืนไปตรงหน้าแฟนธอม “ชีวิตนายกับเกมอันไหนสำคัญกว่ากัน ? ”
“สำคัญหมดแหละ” แฟนธอมไม่ได้หันกลับไปมองเธอแม้แต่น้อยและตอบกลับมา
สาวสวยรู้สึกเหมือนโดนดูถูก “ฉันอยากให้นายมองมาที่ฉันแล้วตอบมา “
นิ้วขาว ๆ ของเธอบีบไปที่คอของแฟนธอม พร้อมกับขาที่พาดไปตรงหน้า เธอเอาปืนเล็งไปที่หน้าผากของเขา
แฟนธอมพยามผลักเธอออก แต่เธอกลับกดตัวเขาเอาไว้
แฟนธอมหงุดหงิดขึ้นมา “เธออยากตายรึไง ! ”
สาวสวยยิ้มออกมาอย่างพอใจ “นี่แหละที่ฉันอยากจะบอกกับนาย…ลงนรกไปซะ ! ”
ปัง ปัง…เสียงปืนดังขึ้น
กระสุนกลับกลายเป็นผงก่อนจะร่วงลงไปที่พื้น ปากกระบอกมีควันลอยออกมา
แฟนธอมไม่ได้บาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย ตอนที่เขาโดนยิงนั้น ได้มีโล่เงาป้องกันตัวเขาเอาไว้
เมื่อเห็นว่ากระสุนไม่อาจจะทำอะไรแฟนธอมได้ เธอก็เริ่มลนลานขึ้นมา
เธอคิดจะหนีแต่ด้านหลังกลับมีเสียงดังขึ้น !
แฟนธอมที่ตอนแรกไม่ได้ใส่ใจเธอเลยสักนิด กลับแสดงสีหน้าน่ากลัวออกมา รวมกับการที่เขาเล่นเกมแพ้มา 101 ตาติดนั้นทำให้เขาหงุดหงิดมากพอตัวอยู่แล้ว !
เธอไม่มีโอกาสที่จะหนีได้เลย เอวของเธอโดน แฟนธอมจับเอาไว้แน่
“นาย..นาย…..นายคิดจะทำอะไร ! ”
หน้าของเธอซีดเผือดและอดไม่ได้ที่จะกรีดร้องออกมา
แฟนธอมโกรธจัด เขากดเธอไว้ที่ตักก่อนจะยกมือขึ้นฟาดเข้าไปที่ก้นของเธออย่างแรง
เพี๊ยะ !
เสียงดังก้องไปทั้งบ้าน
เธอถึงกับร้องไห้ออกมาเหมือนกับเด็กน้อยที่โดนผู้ใหญ่ตี
“บอกมา ! ”
“ราชวงศ์… ฮาร์วี่ ส่งฉันมาฆ่านาย ! ”
“ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น ! ”
เพี๊ยะ !
เสียงฟาดดังขึ้นอีกครั้ง
“เธอเล่นเกมนี้ด้วยรึเปล่า ! ”
“หือ…” เธอสับสนขึ้นมา
เพี๊ยะ !
เธอยังโดนฟาดต่อ
เธอร้องไห้ออกมาและตอบกลับ “ละเล่น…ฉันเล่นอยู่ ! ”
เพี๊ยะ !
“เล่นอาชีพอะไร ? ”
“มือปืน ! ”
เพี๊ยะ
“ อยู่หน่วยอะไร ! ”
“เกียรติแห่งความตาย น้องชาย อย่าเฆี่ยนตีฉันอีกเลย ฉันจะบอกทุกอย่าง ! ”
แฟนธอมคิ้วขมวดราวกับโกรธจัด “เธอกลับอยู่หน่วยเกียรติแห่งความตาย ! ”
เพี๊ยะ !
“ฉันไม่เชื่อ บอกความจริงมา ! ”
เธอตัวสั่นด้วยความกลัว “ อย่า อย่าตีฉันอีกเลย”
ห้องของแฟนธอมนั้นมีเครื่องเกมอยู่หลายเครื่อง เขาเปิดคอมอีกเครื่องให้ผู้หญิงคนนั้นนั่งข้าง ๆ เขา
หวังเย่าเดินใส่ชุดคลุมออกมาจากห้องน้ำและเปิดห้องของแฟนธอม เมื่อเห็นสาวสวยนั่งตัวสั่นอยู่ข้าง ๆ แฟนธอม เขาก็ถามขึ้นมา “แฟนธอม เธอเป็นใคร ? ”
แฟนธอมยังมองหน้าจอและตอบกลับโดยไม่หันกลับมา “เธอมาเล่นเกมกับฉัน”
“นี่มีถึงคนส่งอาหารมาเล่นเกมด้วยถึงบ้านเลยหรือ ? อีกอย่างนะนายก็ไม่มีเงินจ้างนี่ ! ”
“นายเอาบัตรไป แต่กลับบอกว่าฉันไม่มีเงินเนี่ยนะ”
“ตะกี้ฉันได้ยินเสียงปืนด้วย ? ”
“เธอเป็นมือปืน ตะกี้เราคงเปิดเสียงเกมดังไปหน่อย”
“ไม่มีอะไรแน่นะ ? ”
“ไม่มี นายรีบไปนอนเถอะ ! ”
หวังเย่าขมวดคิ้ว แต่เมื่อแฟนธอมบอกว่าไม่มีอะไร งั้นเขาก็ไม่คิดที่จะใส่ใจ
YOU MAY ALSO LIKE
