ระบบพี่เลี้ยงอสูรขั้นเทพ (神宠进c化系统) - ตอนที่ 582 : อย่าขยับ

ตอนที่ 582 : อย่าขยับ

ทั้งบ้านมีแต่เสียงตะโกนของแฟนธอมที่ดังตลอดทั้งคืน

“ทางนี้มาช่วยฉันทางนี้ ป่านี่น่ะอันตราย มีคนซุ่มอยู่เต็มไปหมด”

สาวสวยที่นั่งข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา “นายนี่มันช้าจริง ๆ ฉันจะช่วยนายจับคนเอง นายวิ่งไปอีกทาง นายนี่ภาระชัด ๆ แค่ทหารกระจอก ๆ ก็จัดการกับนายได้แล้ว”

แฟนธอมทำการปิดเสียงไมค์แล้วพิมพ์ลงไปแทน “ตีวงล้อม”

อ๊ากกก ! เสียงสบถดังขึ้น

คนอื่น ๆ ในทีมไม่กล้าจะออกคำสั่ง

มีแค่สาวสวยเท่านั้นที่กล้าจะเถียงออกมา “ให้มันน้อย ๆ หน่อย”

คนส่วนมากต่างก็พากันกลัวจนไม่กล้าจะพูดอะไรออกมา

สุดท้ายพวกเขาก็กำจัดศัตรูได้ แต่แฟนธอมยังกำจัดศัตรูไม่หมดเลย

ไม่นานเมจที่อยู่แนวหลังก็ถูกกำจัด

แฟนธอมพิมพ์ต่อ “เป็นยังไง ! ”

หลังจากนั้นกองกำลังสมทบของอีกฝ่ายก็เข้ามา

แฟนธอมตะโกนออกมาทันที “กองเสริมเข้ามาแล้ว ! ”

คนอื่น ๆ ในทีมต่างก็พากันใจหายวูบ มีแค่สาวสวยคนนี้เท่านั้นที่ยังโจมตีต่อ

ศัตรูทั้งห้าไม่คิดสนใจอย่างอื่นและคิดแต่เพียงจะจัดการเธอให้ได้ เพราะถ้าหากสามารถจัดการกับเธอได้แล้ว ทั้งทีมของแฟนธอมก็แทบจะไม่มีพิษสงอะไร

“มือปืน มือปืน…”

แฟนธอมมองที่สาวสวยข้าง ๆ ก่อนจะพูดออกมาด้วยสายตาที่ไม่พอใจ “สุดท้ายเธอก็ทำอะไรไม่ได้”

สุดท้ายพวกเขาก็แพ้กันอีกรอบ

“ไม่เป็นไร ครั้งหน้าฉันจะนำเอง” แฟนธอมรู้สึกดีกับสิ่งที่เกิดขึ้น

สาวสวยคนนั้นตอนแรกไม่อยากจะเล่นต่อ แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะปฏิเสธเขา สุดท้ายเธอก็ได้กลับเข้าไปในเกมอีกครั้ง

เสียงตะโกนและกรีดร้องของแฟนธอมดังก้องจนแทบจะทำให้บ้านถล่มลงมา

หวังเย่าที่อยู่ในห้องของตัวเองถึงกับนอนไม่ได้ สุดท้ายเขาก็หาหูฟังมาใส่แล้วเปิดแพลงเสียงดังสุด ๆ จนในที่สุดเขาถึงหลับได้

เช้าวันต่อมา หวังเย่าได้ลุกขึ้นมาจากเตียงก่อนจะเห็นคน ๆ หนึ่งนอนอยู่ที่ทางเดิน

เมื่อคืนนี้เธอได้แอบมานอนอยู่ที่บันได เธอนอนกอดขาเอาไว้พร้อมปากที่พึมพำบางอย่างออกมา

หวังเย่าไปยืนอยู่ตรงหน้าเธอก่อนจะก้มหน้าลงไปมองหน้าเธอ

เธอขมวดคิ้วราวกับว่ากำลังฝันร้ายอยู่

สุดท้ายเธอก็ตื่นขึ้น เมื่อลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นหวังเย่ากำลังมองเธออยู่ เธอก็ต้องกรีดร้องออกมาด้วยความแปลกใจ

เธอรีบจับขาของหวังเย่าเอาไว้ แล้วขอร้องออกมา “พี่ชาย ปล่อยฉันไปเถอะ”

หวังเย่าถามขึ้นมา “เธอเมายารึไง ? ”

“ถึงฉันจะมาจากกิลด์ใหญ่และเอาชนะมา 50 ครั้งติด แต่ก็เอาชนะรอบนี้ไม่ได้จริง ๆ ให้เขาปล่อยฉันไปเถอะ” สาวสวยร้องไห้ออกมา

ปากของหวังเย่ากระตุกไปตาม แฟนธอมนี่มันบ้าอำนาจแม้แต่ในเกมเลยรึไง

หวังเย่ามองไปที่อีกฝ่ายด้วยความสงสาร “เมื่อเธอตกลงกับเขาแล้ว สุดท้ายเธอก็ไม่อาจจะปฏิเสธเขาได้”

“ฉัน…ฉันไม่อยากเล่นแล้ว…”

เธอกัดฟันแน่น เธออยากบอกว่าเธอน่ะเป็นนักฆ่าที่มาเพื่อฆ่าหวังเย่า แต่ไม่คาดคิดเธอกลับต้องมาพบกับเด็กติดเกมแทน ต่อหน้าหวังเย่าแล้ว เธออาจจะรับมือได้ง่ายกว่าด้วยซ้ำไป

ในตอนที่เธอร้องฟูมฟายอยู่นั้น แฟนธอมก็ได้เดินออกมาจากห้อง

“อาฮัว เธอจะไปห้องน้ำไม่ใช่รึไง เธอมาทำอะไรตรงนี้ มาได้แล้ว ศัตรูชุดต่อไปกำลังจะมาแล้ว…”

แฟนธอมลากเธอกลับเข้าไปในห้องอีกรอบ

เธอได้แต่มองหวังเย่าด้วยสีหน้าอ้อนวอนและขอความช่วยเหลือ เธอมีคำพูดมากมายที่อยากจะพูดออกมา แต่ก็ทำได้แต่กลืนคำพูดของเธอกลับลงไป

หวังเย่าได้แต่ยิ้มให้กับเธอ “เธอไม่ต้องพูดอะไรหรอก ความเจ็บปวดของเธอน่ะ ฉันเข้าใจดี”

“มือปืนนี่ก็ดีจริง ๆ ฉันจะเล่นเป็นมือปืนบ้าง เธอไปเป็นตัวล่อก็แล้วกัน”

“ฉัน…”

“ทำตามที่ฉันสั่ง ถ้าฉันยังแพ้แบบนี้ ฉันจะไม่ปล่อยเธอกลับแน่”

สุดท้ายเธอก็ได้แต่ต้องพยักหน้าตอบรับ

หวังเย่าได้ไปกินมื้อเช้าก่อนจะตรวจสอบข้อมูลที่ฟอเนอร์ส่งให้มา

ข้อมูลนี้มีกฎของดาวทมิฬรวมถึงภัยของหนวดปีศาจอยู่

หลายหมื่นปีมานี้หนวดปีศาจได้สร้างแมลงขึ้นมาเพื่อบุกรุกเข้ามายังดาวทมิฬผ่านมิติที่เชื่อมต่อกับที่นี่

นี่มันเหมือนกับเส้นตัดมิติสีดำที่เกิดขึ้นในโลกมนุษย์

แต่ดาวทมิฬนี้ไม่ใช่ดาวระดับสูง มันไม่เคยมีสัตว์อสูรที่เลเวลมากกว่า 100 มาก่อน

แต่กองทัพของที่นี่มีประสบการณ์และความเชี่ยวชาญเพียงพอที่จะรับมือกับการบุกรุกนี้

อีกทั้งดาวทมิฬก็ยังมีภารกิจให้ผู้คนออกไปสำรวจมิติอื่น เมื่อมิติเหล่านั้นถูกสำรวจแล้ว ผู้ใช้อสูรต้องกลับมารายงานที่กองทัพ จากนั้นกองทัพจะทำการส่งทหารเข้าสร้างสถานีด้านในเพื่อกันไม่ให้หนวดปิศาจนั่นบุกรุกเข้ามาผ่านมิตินั้น ๆ

ผู้ใช้อสูรจะเดินทางไปกับทหารด้วย อย่างเช่นผู้ใช้อสูร 8 คน ทหาร 2 คน

มันจะเป็นการประหยัดกำลังพลไปในตัว

แน่นอนว่าเมื่อพบเหตุการณ์ผิดปกติในมิติลับ ทางกองทัพจะทำการปิดมิติลับนั้นทันที

นอกจากภัยจากมิติลับแล้ว ดาวทมิฬก็ยังโดนโจมตีโดยหนวดนั่นผ่านมิติภายนอกด้วย

เพราะมีการแลกเปลี่ยนภายนอก มันจึงมีของมากมายที่ต้องขนไปยังดาวอื่น ๆ ผ่านเรือมิติแต่หนวดนั่นเหมือนกับโจรลลัดในมิติภายนอก มันมักจะทำการปล้นระหว่างทาง ดังนั้นดาวนับไม่ถ้วนจึงได้รับความเสียหายอย่างมาก

หนวดปีศาจไม่อาจจะบุกเข้ามาในดาวต่าง ๆ ได้เพราะกฎของโลกนั้น ๆ แต่สุดท้ายพวกมันก็เติบโตอย่างบ้าคลั่ง มันได้ห่อหุ้มโลกนั้น ๆ เอาไว้

เมื่อไม่มีแสงอาทิตย์จากภายนอก ดาวนั้นก็จะพินาศไปในที่สุด

นอกจากนี้แล้วหนวดนั่นก็จะมีร่างแยกออกมา ร่างแยกนั้นมีความแข็งแกร่งทัดเทียมกับเรือมิติ แค่ร่างเดียวก็สามารถทำลายเรือมิติได้แล้ว ความแข็งแกร่งนี่น่ากลัวอย่างมาก !

การที่ต้องสู้กับร่างแยกนี้จึงมีนักรบดวงดาวกำเนิดขึ้นมา !

ทุก ๆ ปีดาวทมิฬจะส่งนักสู้ระดับสูงไปยังสหพันธ์เพื่อเข้ารับการฝึก

การฝึกนี้มีทั้งการขับยาน, ขับเรือและพาหนะต่าง ๆ

นักรบดวงดาวเหล่านี้มีหน้าที่ในการทำลายหนวดเหล่านั้น บางคนอาจจะได้สู้กับร่างแยกของมัน

หวังเย่าได้ชุดเกราะของดาวนิบิรุมา แต่เขากลับรู้ข้อมูลของมันน้อยมาก ไม่ถึง 10 เปอร์เซ็นต์ของมันเลยด้วยซ้ำ

ตอนที่เขาบินอยู่ในมิติภายนอกนั้น บอกได้ว่ากว่า 90 เปอร์เซ็นต์ เขาใช้ระบบบินอัตโนมัติ

เพื่อที่จะออกจากดาวทมิฬนี้ เขาจำเป็นต้องเรียนรู้วิธีการขับยาน

การฝึกจะเริ่มขึ้นในอาทิตย์หน้า ระหว่างนี้ หวังเย่าตั้งใจจะอยู่บ้านและหาความรู้เรื่องจักรวาลทั้งหมด

ในตึกสูงไม่ห่างจากบ้านของหวังเย่านัก

มีคนสามคนกำลังใช้กล้องส่องทางไกลมองมาที่บ้านหวังเย่าอยู่

หลังจากที่ผ่านฤดูฝนมา ตอนนี้เมืองหลวงก็เต็มไปด้วยแสงแดด

ตอนเช้าแดดได้ส่องลงมาที่ห้องก่อนจะพบว่าหวังเย่ากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่

เขานั่งอยู่ที่ข้างหน้าต่างและคอยมองออกมาด้านนอกก่อนจะหรี่ตาลงและพูดขึ้น “แอนนี่ ปิดม่านที”

ฟรืด…

ม่านค่อย ๆ ปิดลง

ทั้งสามคนที่จับตาดูหวังเย่าอยู่นั้นก็ลนลานขึ้นมาทันที

“เขารู้ตัวแล้วงั้นหรือ ? ”

“ไม่น่าจะเป็นแบบนั้นนี่”

“แต่อาฮัวยังไม่ออกมาเลยตั้งแต่เมื่อคืน”

“รึว่าเธอจะโดนคนของหวังเย่าฆ่าเเล้ว ? ”

“นั่น…ก็เป็นไปได้ ยังไงซะเขาก็เป็นนักโทษที่โดนขังไว้นาน เขาอาจจะไม่เกรงกลัวต่อกฏหมาย ! ”

“น้องสาวที่น่ารักของฉัน เธอยังบริสุทธิ์อยู่เลย” คนสองคนถึงกับหน้าเสียออกมา

“เราต้องใช้กลยุทธทุกอย่างที่มี ฉันเข้าใจความรู้สึกของพวกนายดี ” คนที่เป็นเหมือนหัวหน้าพูดขึ้น

“พี่ใหญ่ เราน่ะล้มเหลวกันแล้ว เราควรจะถอนตัวดีไหม ? ”

“ถ้าจัดการกับหวังเย่าและอสูรของเขาไม่ได้ เจ้าชายฮาร์วี่คงเล่นเราหนักแน่”

หัวหน้าตบโต๊ะและพูดขึ้น “ไร้สาระ พวกนายสองคนไม่มีความคิดรึไง แม้ว่าอาฮัวจะไม่ใช่พี่น้องของเรา แต่เราก็ยังไม่อาจจะตัดใจจากเธอได้จนกว่าเราจะเห็นศพของเธอ ! ”

“แล้ว…เราจะทำยังไงกันดี ? ”

หัวหน้าคิดและพูดขึ้น “คืนนี้ฉันจะออกไปเอง ฉันจะจัดการกับหวังเย่าเอง”