ระบบพี่เลี้ยงอสูรขั้นเทพ (神宠进c化系统) - ตอนที่ 597 : โจร

ตอนที่ 597 : โจร

เมื่ออยู่ภายในเลือดของหนวดนี่ พวกเขาเหมือนกับอุกกาบาตที่ตกลงมาในโลกซึ่งต้องเสียดสีกับชั้นบรรยากาศ

แม้ว่าจะบินได้ด้วยความเร็ว 1.5 เท่าของความเร็วแสง แต่พวกเขาก็ต้องหลีกเลี่ยงการชนกับสิ่งของต่าง ๆ ภายในหนวดจึงไม่อาจจะบินได้ด้วยความเร็วเต็มที่

แสงสีแดงจากสัญญาณเตือนได้ส่งคำเตือนออกมาตลอดเวลา ระดับการกัดกร่อนของเลือดที่มีต่อเกราะนั้นถูกแสดงขึ้นมาที่หน้าจอ

ยิ่งอยู่ในเลือดนี้นานเท่าไหร่ การป้องกันของเกราะก็จะน้อยลงเท่านั้นและยิ่งมีประสิทธิภาพน้อยลงเรื่อย ๆ ดังนั้นมันจะเป็นปัญหาหากพบกับศัตรูเข้า

ทุกคนได้แต่ภาวนาหวังว่าครั้งนี้พวกเขาจะได้อะไรติดมือกลับไปบ้าง ไม่งั้นแล้วด้วยความเสียหายที่มีต่อเกราะในครั้งนี้แล้ว มันก็ยากที่จะเข้าไปเก็บแร่แม่เหล็กในจุดที่ 3 ได้ หากพบกับศัตรูเข้าล้อมพวกเขา งั้นพวกเขาคงทนได้ไม่นาน

เพื่อความปลอดภัยแล้ว ทุกคนก็พยายามบินด้วยความเร็วที่สูงที่สุดเท่าที่จะทำได้

หลังจากนั้นสักพัก บอร์ดก็ได้ตะโกนออกมา “ดูนั่น หนวดหลัก ! ”

ทุกคนพากันมองตามและพบกับลำน้ำขนาดใหญ่ที่เหมือนกับใจกลางลำต้นของต้นไม้ มันมีของต่าง ๆ ลอยไปมาอย่างช้า ๆ

ที่ผนังหนวดนั้นมีแร่แม่เหล็กนับไม่ถ้วนลอยอยู่

“เราไม่ได้เดินทางมาเสียเวลาเปล่า ! ” แรมโบ้พูดขึ้น

เมื่อมาถึงใจกลางของหนวดแล้ว พวกเขาก็พบว่าที่นี่มีแร่มากกว่าที่อื่น ๆ

“แยกตัวกัน แต่อย่าห่างกันเกินไป ! ”

หลังจากที่หวังเย่าได้สั่งการ ทุกคนก็พากันแยกย้ายออกไปรอบ ๆ ก่อนจะเริ่มทำการเก็บแร่รอบตัว

มันไม่เหมือนกับการเก็บแร่ก่อนหน้านี้ ทุกคนได้พากันเอาถุงดำขนาดใหญ่ออกมาจากเกราะ

ถุงผ้านี้สามารถทนการกัดกร่อนได้

ทุกคนได้เปิดถุงผ้าออกพร้อมกับเริ่มเก็บแร่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

หลังจากที่ผ่านชั้นกรองของถุงผ้าแล้ว แร่จะถูกส่งไปยังคลังของเกราะทันที

เมื่อแร่ถูกเก็บเข้าไป หลังจากนั้นเครื่องก็ทำการหมุนวนกำจัดเลือดที่ปนเปื้อนออกไป ก่อนที่แร่จะถูกส่งเข้าไปในคลังทันที

พวกเขาทำแบบนี้อยู่ประมาณ 1 ชั่วโมงครึ่ง ก่อนที่หวังเย่าจะสั่งการเรียกรวมตัว

“พวกนายได้มาเท่าไหร่ ? ”

เจนกิ้นตอบกลับ “125 กิโลกรัม”

บอร์ดเองก็ไม่น้อยหน้าใคร “118 กิโลกรัม”

“ฉันก็ได้พอ ๆ กัน 120 กิโลกรัม” แรมโบ้พูดขึ้นมา

มาทิลด้าเกาหัวแล้วพูดขึ้น “ฉันโชคร้ายไปหน่อย ฉันได้แร่ที่ปนเปื้อนมาเยอะ ! ฉันได้แค่ 80 กิโลกรัม”

โอพีเลียยืดอกพูดขึ้นมาอย่างภูมิใจ “ ไม่เป็นไรหรอก ฉันได้มา 212 กิโลกรัม”

“ฉันว่าเธอปลอบใจมาทิลด้าเกินไปหน่อย” บอร์ดพูดขึ้นมา

“ฉันไม่ได้ปลอบใจมาทิลด้า ” โอพีเลียพูดขึ้น

“หัวหน้า แล้วนายล่ะ ? ” ทุกคนพากันมองไปที่หวังเย่า

หวังเย่ากอดอกแล้วยิ้มออกมา “ฉันขอปิดเป็นความลับก่อน”

“นายกลัวว่าจะเสียหน้าสินะเลยไม่บอกเรา” แรมโบ้พูดขึ้นมา

โอพีเลียมองไปที่หวังเย่าจนหวังเย่าอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา “เธอก็อยากรู้เหมือนกันงั้นหรือ ? ”

โอพีเลียพยักหน้า

หวังเย่ามองไปรอบ ๆ แล้วพูดขึ้น “ฉันจะให้พวกนายดูแร่ก้อนหนึ่งที่ฉันเก็บมาได้ก็แล้วกัน”

ทุกคนตรวจสอบคลังของหวังเย่าและพบแร่ขนาดเท่ากับลูกบอล

มันส่องแสงสีเหลืองออกมา เมื่อเห็นสิ่งที่หวังเย่าได้มา ทุกคนต่างก็พากันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“แร่นี่น่าจะหนักมากกว่า 200 กิโลกรัม” มาทิลด้าถึงกับตะลึง

หวังเย่าพูดขึ้นมา “ไม่ได้มากมายอะไร มันหนักประมาณ 250 กิโลกรัม”

เจนกิ้นหัวเราะออกมา “หวังเย่า นายหามันมาได้ยังไง ? ”

โอพีเลียมองไปที่หวังเย่าด้วยความสับสน

“ฉันไปที่ส่วนกลางมา”

“อะไรนะ ? ” ทุกคนต่างก็อึ้ง

“แน่นอนว่าไม่ใช่ส่วนกลางของมันจริง ๆ หรอก มันแค่ส่วนริมผนัง ความเร็วของเลือดที่ไหลที่นั่นน่ะมากกว่าแสงด้วยซ้ำ เกราะของเราน่ะทนได้ไม่ถึง 5 นาทีก็พังแล้ว แต่แร่นี่ได้มาจากส่วนนั้นจริง ๆ ”

หวังเย่ายิ้มและพูดขึ้นมา “ต้องขอบคุณที่ฉันตาดี”

“หัวหน้า นายพยายามอย่างหนักเพื่อจะเป็นแม่ทัพสินะ” บอร์ดพูดขึ้นมา

เจนกิ้นถอนหายใจออกมา “ถ้าหักคะแนนขั้นต่ำของเราแล้วเอาแร่ที่เหลือให้กับนาย นายก็น่าจะได้ตำแหน่งนี้ไป”

หวังเย่าส่ายหน้าและพูดขึ้น “อย่าลืมดิ๊คสิ พวกเผ่าจิ้งจอกน่ะส่งคนเข้ามาจำนวนมาก”

“ข้อมูลทางศูนย์ฝึกได้แจกจ่ายให้กับทุกคน แต่ทางเผ่าจิ้งจอกอาจจะมีข้อมูลอื่นที่มากกว่านั้น”

“งั้นนายจะบอกว่าดิ๊คมีแผนที่ที่ดีกว่าเรางั้นหรือ มันก็สมกับเป็นเผ่าจิ้งจอกล่ะนะ พวกเขายอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ตำแหน่งนี้ไป” แรมโบ้กระจ่างขึ้นมาทันที

เจนกิ้นพยักหน้าเห็นด้วย

โอพีเลียพูดขึ้นมา “แล้วเราจะทำยังไงกันดี ? ”

หวังเย่าแสดงสายตามุ่งมั่นออกมา “เลือดที่นี่เป็นกรดมากกว่าที่เราคาดเอาไว้ ด้วยเกราะของเราแล้วแม้ว่าจะไปถึงจุดที่ 3 ได้แต่ก็เดาว่าเราอาจจะเก็บแร่ไม่ได้เยอะเท่ากับที่นี่…ดังนั้นเราอาจจะต้องไปหาดิ๊ค ! ”

บอร์ดพูดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “นี่นายหมายความว่าเราจะปล้นงั้นหรือ ? ”

หวังเย่าพยักหน้าด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“อาเย่า นายนี่มันใจกล้าดีจริง ๆ ฉันล่ะชอบนายชะมัด ! ” มาทิลด้ายิ้มให้กับหวังเย่า

เจนกิ้นถามขึ้นมา “หนวดนี่มีขนาดใหญ่ เราจะไปหาดิ๊คเจอได้ยังไง ? ”

หวังเย่าพูดขึ้น “ฉันได้ศึกษาแผนที่มาแล้วและพบว่าจุดที่ 2 และ 3 นั้นถูดวาดขึ้นมาโดยตระกูลมูหลาง”

“ถ้าฉันเข้าใจไม่ผิดแล้ว พวกเขาคงต้องสำรวจที่นี่อย่างละเอียดและได้ให้แผนที่ที่สมบูรณ์ให้กับดิ๊คไป พวกเขาใช้จุดที่ 2 และ 3 มาเป็นเหยื่อล่อ ส่วนที่มีแร่เยอะจริง ๆ น่าจะอยู่ใกล้กับสถานี”

โอพีเลียได้สติทันที “ทุกคนคิดว่าแร่ที่อยู่ใกล้กับสถานีนั้นน่าจะโดนสถานีเก็บไปหมดแล้ว ดังนั้นคงเหลือแร่ไม่มาก ทุกคนจึงแยกย้ายกันไปที่อื่น แต่กลับไม่รู้เลยว่าเพื่อที่จะช่วยดิ๊คให้ได้ตำแหน่งแม่ทัพไป พวกเขาก็จงใจทิ้งแร่เอาไว้ในที่ที่ทุกคนคิดว่าไม่มีแร่ ! ”

“อาเย่า ทำไมนายไม่ไปเป็นนักสืบเลยล่ะ” แรมโบ้พูดขึ้นมา

“ สมกับเป็นหัวหน้าของเราจริง ๆ ” มาทิลด้าหัวเราะออกมา

“งั้นเราไปที่นั่นกันเถอะ” หวังเย่าพูดขึ้น

ทั้งหกคนได้ทำการบินไปยังผนังของหนวดทันที

ระหว่างทางหวังเย่ารู้สึกได้ถึงบางอย่างที่แปลกประหลาด แต่เขาบอกไม่ได้ว่าปัญหานี้มันมาจากไหน

ตอนที่ทุกคนไปถึงผนังหนวดและกำลังจะเปิดผนังออกนั้น โอพีเลียก็ได้ตะโกนออกมา “อย่าเพิ่งออกไป ! ”

“เกิดอะไรขึ้น ? ” แรมโบ้ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

เจนกิ้นมองออกไปนอกผนังหนวดก่อนจะส่ายหน้า “ดิ๊ค นี่มันโชคร้ายจริงๆ เขากลับโดนโดมินิคปล้นก่อน ทั้งสองฝ่าย

บาดเจ็บไม่น้อย พวกเขาน่าจะสู้กันมากว่า 2 ชั่วโมงแล้ว ”

บอร์ดมองออกไปนอกผนังแล้วยิ้มออกมา “การต่อสู้นี้มันวิเศษจริง ๆ ”

หวังเย่ายิ้มออกมา “ดูเหมือนว่าฉันคิดอะไรก็ไม่เป็นจริงสักที”

เจนกิ้นหัวเราะออกมา “มันก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่รึไง ? เราจับตาดูการต่อสู้ไปก่อน เมื่อรู้ผลแพ้ชนะแล้วเราค่อยออกไปจัดการต่อ เมื่อถึงตอนนั้นพวกมันคงหมดแรงแล้ว”

แรมโบ้ยักคิ้ว “ เรานี่ก็ไม่ต่างจากโจรเลยจริง ๆ…”