ระบบวงแหวนครอบจักรวาล - บทที่ 513 มีอะไรอีกล่ะครับ?
บทที่ 513 มีอะไรอีกล่ะครับ?
“คุณหนูน้อย มีอะไรอีกล่ะครับ?”
“รีบออกมาเร็ว ฉันจะพาคุณไปที่ดี ๆ ” ลี่หลิงพูดอย่างร้อนรน
หนิวลี่เบ้ปาก ที่ดี? ที่ดีที่เธอไปได้ มีแต่เด็ก ๆ เท่านั้นที่จะคิดว่าดี
“ไม่ไป”
“อะไรนะ!! น่าโมโหจริง เพื่อช่วยหาที่ดี ๆ ให้คุณ ฉันต้องฉีกความว่างเปล่าเป็นร้อยครั้ง ถึงได้หาแหล่งกำเนิดกฎเกณฑ์ที่ใกล้ที่สุด แล้วคุณบอกว่าไม่ไปเหรอ?”
ลี่หลิงตกใจ แล้วโกรธจัด
“หืม! แหล่งกำเนิดกฎเกณฑ์??” หนิวลี่เลิกคิ้ว มองลี่หลิงอย่างสงสัย
“ฮึ่ม คุณนี่ช่างไม่รู้จักคนดี เสียแรงที่ฉันเหนื่อยขนาดนั้น ไม่ไปก็ช่างเถอะ”
ลี่หลิงหันหน้าไปพูดอย่างไม่พอใจ หนิวลี่เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดว่า
“ทำไมถึงดีกับผมขนาดนี้?”
หลิงหลิงพูดอย่างไม่สบอารมณ์
“ใครดีกับคุณกัน อย่ามาคิดไปเองนะ ฉันแค่ว่างไม่มีอะไรทำเลยหาเรื่องทำเท่านั้นแหละ”
หนิวลี่ลูบจมูกแล้วพูดว่า
“โอเค โอเค งั้นฉันก็ว่างไม่มีอะไรทำเหมือนกัน ไปดูกับคุณก็ได้นะ”
หลิงหลิงมีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า แต่เสียงยังคงทุ้มต่ำ
“ดีก็ดีนะ แต่คุณต้องช่วยฉันทำอะไรอย่างหนึ่ง”
หนิวลี่ถามอย่างสงสัย
“คุณว่ามา”
หลิงหลิงเล่าเรื่องที่แหล่งกำเนิดกฎเกณฑ์สัมผัสกับไข่ยักษ์ให้ฟังทันที
หนิวลี่ก็ตกใจเช่นกัน
“ไข่ยักษ์? ไข่ยักษ์ในแหล่งกำเนิดกฎเกณฑ์? มันเป็นไข่ของอะไรกัน? แล้วทำไมถึงมีจิตสำนึกตั้งแต่อยู่ในไข่แล้ว ยังดูดซับพลังงานจากแหล่งกำเนิดกฎเกณฑ์อีก เพื่อฝึกฝนหรือเพื่อการเติบโตกันแน่?”
“เราไปดูกัน” ความอยากรู้อยากเห็นของหนิวลี่ถูกปลุกขึ้นมาแล้ว
“ดีเลย ไปกันเดี๋ยวนี้เลย!”
หลิงหลิงวาดมือหนึ่งครั้ง รอยแยกในอากาศก็ปรากฏขึ้นในห้องฝึกใต้ดิน หนิวลี่ถูกดูดเข้าไปและตกลงในปราสาทขนาดใหญ่
พูดถึงตรงนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่หนิวลี่เข้ามาในปราสาทของหลิงหลิง
มองไปรอบ ๆ หนิวลี่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
ภายในปราสาทไม่ได้เต็มไปด้วยของเล่นเด็กหรือสิ่งของตกแต่งแบบเด็ก ๆ อย่างที่หนิวลี่จินตนาการไว้ แต่กลับดูยิ่งใหญ่และเต็มไปด้วยบรรยากาศที่อบอุ่น
หนิวลี่ชื่นชมไม่หยุด
“เป็นไงล่ะ? ปราสาทของฉันสวยใช่ไหม!”
หลิงหลิงปรากฏตัวที่ตำแหน่งหลักภายในห้องโถง สวมชุดเจ้าหญิงอันงดงาม สวมมงกุฎ ถือไม้เท้าสีดำ ดูมีความสง่างามอยู่บ้าง
หนิวลี่มองหลิงหลิงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงถามอย่างสงสัย
“เด็กน้อย บอกฉันหน่อย คุณกับแม่ของคุณมีความแตกต่างอะไรกันบ้าง?”
หลิงหลิงไม่เข้าใจความหมายของหนิวลี่จึงถามอย่างสงสัย
“ไม่มีอะไรต่างกันนะ แค่แม่ฉันแข็งแกร่งกว่าฉันมากเท่านั้นเอง”
“งั้นคนที่สั่งการกองทัพเกราะดำครั้งนั้นคือคุณใช่ไหม?”
“นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันสั่งการ ยังไม่ค่อยคุ้นเคย เลยสูญเสียไปบ้าง ถ้าเป็นแม่ฉันสั่งการ ไม่ต้องพูดถึงเมืองเชี่ยเหลียนซาน แม้แต่เทือกเขาหมื่นลี้ก็สามารถถล่มได้ในไม่กี่นาที”
หลิงหลิงพูดอย่างภาคภูมิใจ
“เห็นทีความแตกต่างระหว่างคุณกับแม่คุณจะมากจริง ๆ ” หนิวลี่พยักหน้า
“อะไรกัน แม่ฉันเทียนตู้มอเจี้ยเป็นหนึ่งในเก้านักบุญแห่งความว่างเปล่า ไม่ถูกจำกัดด้วยกาลเวลา สามารถไปมาได้ทุกภพภูมิตามใจชอบ เป็นหนึ่งในเก้าผู้ทรงพลังที่สุดในเก้าภพนิรันดร์ แน่นอนว่าฉันสู้ไม่ได้ แต่ฉันก็ไม่ได้แย่นะ อย่างน้อยในหกภพเบื้องล่างก็ไม่มีใครสู้ฉันได้ แม้แต่ในสามภพเบื้องบน ก็มีผู้แข็งแกร่งมากมายที่ให้เกียรติฉัน ไม่กล้าแตะต้องฉัน”
หลิงหลิงพูดอย่างภูมิใจ
“นี่ก็คือ ‘แม่ฉันเป็นใคร ๆ ‘ แบบตัวเอกเลยนะ” หนิวลี่ทำปากเบ้
“พอ ๆ อย่าถามคำถามแปลก ๆ พวกนี้อีกเลย ฉันจะเข้าไปในแหล่งกำเนิดกฎเกณฑ์แล้ว”
หลิงหลิงเปลี่ยนเรื่อง จากนั้นปราสาทสีดำก็แหวกอากาศเข้าสู่ความว่างเปล่าขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยสีสัน
เมื่อปราสาทเข้าสู่ความว่างเปล่า ภายในปราสาท จิตสัมผัสของหนิวลี่ก็รู้สึกสั่นสะเทือน จากนั้นพลังอันทรงพลังจากทุกทิศทางก็เริ่มกดดันเขา
“นี่คือ…” หนิวลี่ดีใจจนพูดไม่ออก
“พลังของกฎเกณฑ์ พลังของกฎเกณฑ์บริสุทธิ์!! พลังของกฎเกณฑ์ที่ตัวเองต้องการมากที่สุดในตอนนี้”
หนิวลี่อดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลง จิตสัมผัสของเขาแผ่ครอบคลุมออกไปในชั่วพริบตา
ทันใดนั้น กฎเกณฑ์ก็เหมือนคลื่น จิตสัมผัสเหมือนปลา ว่ายวนเวียนอย่างสนุกสนาน
“อืม! นั่นคืออะไร?”
จิตสัมผัสรับรู้ถึงวัตถุหนึ่ง หนิวลี่ทันทีที่สีหน้าเปลี่ยนไป
นี่คือไข่ยักษ์ขนาดหนึ่งเมตร มีลวดลายสีม่วง กระแสพลังงานกฎเกณฑ์หลากสีล้อมรอบ ถูกไข่ยักษ์ดูดซับอย่างต่อเนื่อง
“ดูสิดูสิ ไข่บ้านี่มันหยิ่งที่สุด กล้าดีมาแหย่ฉันด้วย” หลิงหลิงเห็นไข่ยักษ์แล้ว พูดด้วยความโกรธทันที
หนิวลี่สังเกตครู่หนึ่ง แล้วขมวดคิ้วพูดว่า
“สำคัญคือตอนนี้เราไม่รู้ว่าใครเอาไข่ยักษ์นี่มาวางไว้ที่นี่ ถ้ามันมีเจ้าของ เชื่อว่าเจ้าของคนนั้นต้องแข็งแกร่งมาก การสร้างศัตรูโดยไม่จำเป็นไม่ใช่การกระทำที่ฉลาด”
“กลัวอะไร มีอะไรให้ฉันรับผิดชอบเอง พี่ชายที่ดี หาวิธีจับมันให้ฉันหน่อย ฉันจะเอาไปต้มกิน”
“ต้ม…กิน~~~” หนิวลี่เหงื่อตก
ไม่ต้องพูดถึงว่ามันมีเจ้าของหรือไม่ แค่มันสามารถเข้าออกแหล่งกำเนิดกฎเกณฑ์ ดูดซับพลังงานกฎเกณฑ์ได้ตามใจชอบ และยังมีจิตสำนึกอิสระ นี่ก็เป็นของล้ำค่าแล้ว จะเอาไปต้มกินได้อย่างไร~~ สิ้นเปลืองเกินไปแล้ว
“เรื่องนี้ ดูก่อนแล้วค่อยว่ากันเถอะ”
หนิวลี่ไม่พูดกับหลิงหลิงอีก แต่บินออกจากปราสาท หยุดลอยอยู่ในความว่างเปล่าของแหล่งกำเนิดกฎเกณฑ์
ฉึบ ฉับ!
แปลกมาก เมื่อหนิวลี่ปรากฏตัวในแหล่งกำเนิดกฎเกณฑ์ ไข่ยักษ์ที่อยู่ไกลออกไปกลับเคลื่อนเข้ามาใกล้อย่างกระตือรือร้น ลอยอยู่ห่างจากหนิวลี่ไปหลายร้อยเมตร ราวกับกำลังพิจารณาหนิวลี่อยู่
“โอ้โห นายยังกล้ามาอีกเหรอ”
หลิงหลิงตื่นเต้นโบกมือ แสงสายหนึ่งพุ่งออกไป ครอบคลุมท้องฟ้าบางส่วน แต่ไข่ยักษ์กลับระแวดระวังผิดปกติ เมื่อแสงของหลิงหลิงพุ่งออกไป เงาของไข่ก็หายไปทันที แล้วลอยอย่างสบาย ๆ อยู่ห่างจากหนิวลี่ไปหลายร้อยเมตรอีกด้านหนึ่ง
“ฉันโกรธจนแทบตาย โกรธจนแทบตาย!!” หลิงหลิงคลั่ง
“พอเถอะ อย่าเคลื่อนไหวส่งเดชอีก ฉันรู้สึกว่าไข่ยักษ์นี่ดูแปลก ๆ ”
หนิวลี่มองไข่ยักษ์ ใบหน้าแสดงความประหลาดใจ
“ฮึ แปลกตรงไหน ฉันว่ามันดูน่ากินมาก” หลิงหลิงพูดอย่างดูแคลน
ไข่ยักษ์กระโดดสองสามครั้ง ดูเหมือนไม่พอใจหลิงหลิง
“ฮิฮิ ที่แท้นายเข้าใจคำพูดของฉันนี่เอง! งั้นนายก็รู้ความร้ายกาจของฉันสินะ มาหาฉันเองซะดี ๆ ฉันจะแค่กินธรรมดา ๆ แต่ถ้าให้ฉันจับได้ ยายแก่อย่างฉันจะทอด ผัด ทำให้ครบทั้ง 18 วิธีเลย!”
หลิงหลิงหัวเราะอย่างชั่วร้าย
ไข่ยักษ์กระโดดอีกสองครั้ง แล้วแสงสีม่วงสายหนึ่งก็ปรากฏบนเปลือกไข่ วาดวนในความว่างเปล่า จากนั้นก็ก่อตัวเป็นอักษรศักดิ์สิทธิ์
“ยายหญิงตัวเล็ก แม่ของเจ้ายังไม่กล้าพูดกับข้าแบบนี้ เจ้ากล้าดีมาอวดเก่งต่อหน้าข้า! อยากโดนตีใช่ไหม?”
…………
…………
หนิวลี่พูดไม่ออก หลิงหลิงพูดไม่ออก ไข่ยักษ์ มันพูดได้!!
และสิ่งที่มันพูดนั้นช่างดุดันและแสดงความเก่าแก่อย่างยิ่ง
YOU MAY ALSO LIKE
