ระบบสังหาร: จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 251 ปรมาจารย์ตายแล้ว

เมื่อเห็นสายน้ำพุ่งเข้ามาอีกครั้ง หลี่เต้าก็ไม่หลบหลีกอีกต่อไป

เขาสะบัดง้าวมังกรทมิฬฟาดลงไป ทำให้สายน้ำแตกกระจายเป็นหยดน้ำมากมาย

ขณะที่หลี่เต้าคิดว่าจบเพียงเท่านี้ เหตุการณ์ประหลาดก็เกิดขึ้น

หยดน้ำเหล่านั้นไม่ได้ตกลงสู่พื้นในทันที แต่กลับพุ่งเข้าโจมตีหลี่เต้า ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างที่พุ่งเข้ามา หยดน้ำยังได้แข็งตัวกลายเป็นเข็มน้ำแข็ง

เนื่องจากเป็นเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึง ครั้งนี้หลี่เต้าจึงต้องใช้ร่างกายรับการโจมตี

เมื่อปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยเห็นภาพนั้น ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายด้วยความยินดีทันใด

“กล้าใช้ร่างกายรับการโจมตีของข้า ช่างไม่รู้จักประมาณตนเสียจริง”

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมากลับทำให้เขาตกตะลึง

เมื่อเข็มน้ำแข็งปักเข้าที่ผิวหนังรอบตัวหลี่เต้า มันกลับไม่สามารถทะลุผ่านได้ เพียงแค่กดให้ผิวหนังเป็นรอยบุ๋มเท่านั้น

“เป็นไปได้อย่างไร!”

ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยแสดงสีหน้าไม่อยากเชื่อออกมา

เช่นเดียวกับศัตรูที่หลี่เต้าเคยเผชิญมาก่อน พวกเขาต่างรู้สึกตกตะลึงกับพลังกายที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไปของหลี่เต้า

หลี่เต้าก้มหน้ามองลงไปครู่หนึ่ง ร่างของเขาสั่นสะท้าน ทำให้เข็มน้ำเหล่านั้นแตกกระจายทันที

หลังจากที่เข้าใจวิธีการของปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยแล้ว เขาก็รู้ว่าควรจะรับมือกับอีกฝ่ายอย่างไร

เมื่อลงถึงพื้น หลี่เต้าก็กระทืบเท้าลงอย่างแรง

ตูม!

พื้นดินรอบ ๆ เท้าของเขาในรัศมีสามจั้งยุบตัวลงด้วยพลังมหาศาล

ในชั่วขณะถัดมา ร่างของเขาพุ่งทะยานออกไปดุจดังลูกธนูและดาวตก

ไร้เทียมทาน! ดาวพิฆาต!

ด้วยพลังแห่งการรับรู้ หลี่เต้าได้เหวี่ยงง้าวมังกรทมิฬในมือออกไปจากระยะหลายสิบจั้ง

เงาของง้าวมังกรทมิฬที่ยาวหลายสิบจั้งฟาดฟันใส่ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยอย่างรุนแรง

อีกด้านหนึ่ง ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยที่ได้สติกลับมาก็เข้าใจความตั้งใจของหลี่เต้า เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายต้องการจะโจมตีเขาในระยะประชิด

ทว่าเขาก็ไม่ได้กังวลแต่อย่างใด เพราะวิชากำลังภายในและพลังแห่งการรับรู้ของเขานั้นเชี่ยวชาญในการต่อกรกับผู้ที่ใช้วิถีแห่งความรุนแรงและการครอบงำ

ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยระดมพลังปราณแท้ ในพริบตาเดียวรอบกายก็มีพลังปราณแท้สีฟ้าอ่อนล้อมรอบ ตามด้วยสายตาที่เพ่งมอง ปล่อยพลังสภาวะจิตออกมา

ในชั่วขณะถัดมา มีเกราะทรงครึ่งวงกลมสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นครอบรอบตัวเขาเอาไว้

ในเวลาเดียวกัน เงาของง้าวมังกรทมิฬก็ตกกระทบลงบนเกราะสีฟ้าอ่อนนั้น

หลังจากพลังสภาวะจิตทั้งสองปะทะกัน ภาพการเผชิญหน้าอย่างดุเดือดที่คาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น

เกราะสีฟ้าอ่อนค่อย ๆ ยุบลงภายใต้แรงกระแทกอันมหาศาล แต่เมื่อยุบตัวลงถึงระดับหนึ่งก็หยุดชะงัก นี่คือปรากฏการณ์ที่พลังถูกผ่อนออก

“เจ้าหนู เจ้าถูกข้าต้านทานไว้ได้หมดแล้ว ถ้ารู้ความก็จงส่งมอบองค์ราชาของพวกเรามา”

ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นหลังจากรับมือกับการโจมตีได้

“อย่างนั้นหรือ?”

หลี่เต้าหรี่ตาลง แล้วเหวี่ยงง้าวออกไปอีกครั้งโดยไม่ลังเล

ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยก็ใช้วิธีเดิมรับมือกับการโจมตีครั้งนี้ พร้อมกับเอ่ยว่า

“ไร้ประโยชน์”

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า หลี่เต้าก็ดูเหมือนจะค้นพบบางสิ่ง รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นมา

จากนั้น การโจมตีต่อเนื่องก็พุ่งเข้าใส่ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ย

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีอันดุดันและรุนแรงของหลี่เต้า ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยรู้ดีว่าไม่อาจต้านรับด้วยกำลังได้ จึงได้แต่เดินพลังวิเศษและพลังสภาวะต่อไปเพื่อป้องกันตัว

ผลก็คือ หลังจากรับมือไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยที่แต่เดิมมั่นใจในชัยชนะ สุดท้ายจิตใจก็เริ่มปั่นป่วน

เพราะเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าคู่ต่อสู้จะใช้พลังสภาวะอย่างไม่ยั้งมือเช่นนี้

เขาคิดว่าในฐานะฝ่ายป้องกัน หากประลองด้วยการประลองพลัง เขาย่อมเอาชนะอีกฝ่ายได้โดยง่าย จากนั้นค่อยโต้กลับในภายหลัง

แต่ในยามนี้กลับกลายเป็นว่า การโจมตีของอีกฝ่ายยังคงอยู่ในสภาวะที่ทำให้เขาต้องป้องกันตัวอยู่ตลอด ไม่มีโอกาสโต้กลับเลยแม้แต่น้อย

ในทางกลับกัน ตัวเขาเองก็ต้องรักษาระดับพลังวิเศษและพลังสภาวะจิตเพื่อปกป้องตนเองอย่างต่อเนื่อง จนบัดนี้พลังในร่างถูกใช้ไปเกือบหมดแล้ว

หากยังคงเป็นเช่นนี้ต่อไป คาดว่าไม่ช้าก็เร็ว การป้องกันของเขาต้องถูกอีกฝ่ายทำลายลงแน่

เมื่อคิดได้ดังนั้น ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยก็เข้าใจว่าตนเองไม่อาจนั่งรอความตายได้อีกต่อไป จำต้องเลือกโจมตีก่อน

เสียงดังสนั่น

ในที่สุด ภายใต้การโจมตีของหลี่เต้า เกราะสีฟ้าอ่อนนั้นก็แตกกระจาย ไม่อาจคงอยู่ต่อไปได้

ขณะเดียวกัน เงาของง้าวมังกรทมิฬก็ฟาดฟันลงมาตามจังหวะ

ตูม!

ร่างของปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยถูกเงาดำกลืนหายไปในพริบตา

“ปรมาจารย์!”

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นที่แขนทั้งสองข้างพิการก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

ขณะเดียวกัน ผู้คนที่ยืนดูอยู่โดยรอบ รวมไปถึงจินโม่และคนอื่น ๆ ต่างก็ยืนตะลึงงัน ไม่อยากเชื่อว่าผู้แข็งแกร่งระดับปรมาจารย์ของเผ่าลั่วอวิ๋นจะจบชีวิตลงเช่นนี้

ในยามที่ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นและคนอื่น ๆ กำลังสิ้นหวัง หลี่เต้ากลับขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตายังคงจับจ้องไปยังจุดที่ถูกง้าวมังกรทมิฬฟาดลงไป

ที่เป็นเช่นนี้ไม่ใช่เพราะสิ่งอื่นใด แต่เป็นเพราะเขาไม่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ

เขาไม่เชื่อว่าจะมีผู้ใดในโลกนี้หลบหนีการตัดสินของระบบได้ ดังนั้นปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยจึงยังไม่ตาย

ในตอนนั้นเอง เงาดำร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางฝุ่นควัน

ชั่วขณะถัดมา เงาดำนั้นพลันพุ่งออกมาจากกลุ่มฝุ่นควันด้วยความเร็วสูง

ฉึก!

หลี่เต้าใช้สัญชาตญาณแทงง้าวเข้าไปกลางอกของเงาดำพอดี

ตูม!

เงาดำแตกกระจายออก น้ำมากมายกระเซ็นใส่ร่างของหลี่เต้า

“เจ้าหนู เจ้าติดกับดักเข้าแล้ว!”

ในตอนนั้นเอง เสียงของปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยก็ดังขึ้น

ตูม!

พื้นดินแตกออก ร่างหนึ่งพุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นดินตรงหน้าหลี่เต้า

จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ย

เนื่องจากหลี่เต้ายังคงอยู่ในท่าแทงง้าว ภายใต้การจู่โจมอย่างฉับพลันของปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ย เขาจึงไม่มีเวลาหดมือกลับมาโต้ตอบ

ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยแสยะยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม ฝ่ามือทั้งสองข้างที่เรืองรองด้วยพลังปราณแท้สีฟ้าฟาดลงมาที่หน้าอกของหลี่เต้าอย่างหนัก

“ไปตายซะ! หัตถ์ผ่านที!”

ฝ่ามือคู่นั้นกระแทกเข้าที่หน้าอกของหลี่เต้าอย่างรุนแรง

ในเวลาเดียวกัน คลื่นพลังมหาศาลก็พุ่งทะลุออกมาจากแผ่นหลังของหลี่เต้า

เมื่อปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยทำทุกอย่างเสร็จสิ้น ก็รีบถอยห่างจากหลี่เต้าไปร้อยก้าวโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย แล้วจึงหยุดลง

“ฮู่ว!”

ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยถอนหายใจยาว เมื่อเห็นหลี่เต้ามีเลือดสีแดงไหลซึมออกมาจากผิวหนังจำนวนมาก เขาส่งเสียงหัวเราะดังลั่นเอ่ยขึ้น

“เจ้าหนู เจ้าโดนหัตถ์ผ่านทีของข้าเข้าไปแล้ว เจ้าต้องตายแน่ ภายใต้หัตถ์ผ่านทีของข้า เลือดในร่างของเจ้าจะค่อย ๆ แยกออกจากร่าง ทำให้เจ้าตายเพราะเสียเลือด”

ในตอนนั้นเอง เมื่อผู้คนจากเผ่าลั่วอวิ๋นเห็นว่าปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยยังไม่ตาย ทั้งยังสามารถทำร้ายหลี่เต้าจนบาดเจ็บสาหัสได้ ต่างก็แสดงสีหน้ายินดี

“ตายเพราะเสียเลือด?”

ขณะที่ได้กลิ่นเลือดวิเศษลอยอวลอยู่ในอากาศ หลี่เต้าก็ก้มลงมองเลือดที่ค่อย ๆ ซึมออกมาจากรูขุมขน แล้วยิ้มบาง

เขาเงยหน้าขึ้นมองปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ย แล้วพูดอย่างเชื่องช้าว่า

“แล้วถ้าไม่ตายล่ะ?”

“ไม่ตาย?”

ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยหัวเราะเยาะ

“นอกเสียจากเจ้ามีความสามารถเก็บน้ำที่หกแล้วกลับคืนมาได้”

“ข้าไม่รู้ว่าจะเก็บน้ำที่หกแล้วกลับคืนมาได้หรือไม่ แต่การเก็บเลือดกลับคืนมานั้น ลองดูได้”

หลี่เต้าเผยรอยยิ้มบาง

ในชั่วขณะถัดมา ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น

เห็นได้อย่างชัดเจนว่า เลือดที่ไหลออกมาจากรูขุมขนบนร่างของหลี่เต้าเริ่มไหลย้อนกลับ

เพียงไม่กี่ลมหายใจผ่านไป เลือดที่ไหลออกมาเมื่อครู่ก็ไหลย้อนกลับเข้าสู่ร่างกายผ่านรูขุมขน

สาเหตุที่สามารถทำเช่นนี้ได้ เป็นเพราะเมื่อพลังกายแข็งแกร่งขึ้น หลี่เต้าก็สามารถใช้จิตใจควบคุมเลือดวิเศษได้

เขาสามารถป้องกันไม่ให้เลือดไหลออกเมื่อได้รับบาดเจ็บได้ตั้งแต่แรกเริ่ม

และครั้งล่าสุด หลังจากที่มีพลังกายถึงห้าพันแต้ม เขาก็พบว่าตนเองสามารถควบคุมเลือดวิเศษได้ในระยะใกล้ทั้งโดยตั้งใจและไม่ตั้งใจ

ก่อนหน้านี้เขารู้สึกว่าความสามารถนี้ไร้ประโยชน์ แต่ตอนนี้กลับพบว่ามันมีประโยชน์อย่างคาดไม่ถึง

แน่นอนว่าด้วยพลังกายในปัจจุบันของเขา แม้จะสูญเสียเลือดวิเศษไปบางส่วนก็ไม่ถึงกับเสียชีวิต เพียงแต่จะอ่อนแรงลงเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขาแข็งแกร่งกว่าตอนที่ต่อสู้กับเซินเชียนซานถึงสองเท่า

ไม่ไกลออกไป เมื่อปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยเห็นภาพนี้ก็แสดงสีหน้าไม่อยากเชื่อออกมา

“เป็นไปไม่ได้!”

หลี่เต้าจ้องมองปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ย พูดขึ้นช้า ๆ

“ข้าไม่มีทางตาย ดังนั้น คนที่จะตายต่อจากนี้ก็คือเจ้า”

ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ในชั่วพริบตา หลี่เต้าก็พุ่งเข้ามาตรงหน้าเขาด้วยพลังกาย

คราวนี้หลี่เต้าไม่ได้ใช้พลังสภาวะจิต แต่ใช้พลังกายโดยตรงในการเหวี่ยงง้าวมังกรทมิฬเข้าสังหารปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ย

“จงปกป้องข้า!”

เมื่อเห็นเช่นนั้น ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยก็รีบกางโล่พลังขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่ลังเล

“ไร้เทียมทาน! ตัดหัว!”

การโจมตีครั้งนี้ ง้าวมังกรทมิฬได้พุ่งทะลุผ่านโล่พลัง พุ่งตรงไปที่ใบหน้าของปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ย

ภายใต้พลังอันแข็งแกร่งของหลี่เต้า ปลายง้าวได้ดันทะลุผ่านโล่เข้ามาจนเหลือระยะห่างจากใบหน้าปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยเพียงหนึ่งชุ่น

อีกนิดเดียวก็จะทะลุผ่านโล่ป้องกันเข้าโจมตีปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยได้แล้ว

เมื่อเห็นภาพนี้ ในตอนแรกปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยก็ตื่นตระหนก แต่พอเห็นว่าสามารถป้องกันไว้ได้ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ในตอนนั้นเอง หลี่เต้าก็ผุดรอยยิ้มบาง ๆ ขึ้นมา

ปลดปล่อย!

ในชั่วขณะถัดมา กล้ามเนื้อทั้งสองแขนของหลี่เต้าพองขึ้น พลังที่อัดแน่นอยู่ในง้าวมังกรทมิฬพลันทะลักออกมา

“พังทลาย!”

ครั้งนี้ง้าวมังกรทมิฬพุ่งทะลุผ่านระยะหนึ่งชุ่นสุดท้ายนั้นได้ทันที แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ สิ่งสำคัญคือด้วยระยะเพียงหนึ่งชุ่น ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยไม่มีเวลาตั้งตัวรับมือเลย

ตูม!

ง้าวพุ่งแทงออกไป คลื่นพลังทะลวงออกไปไกลถึงร้อยจั้ง

เมื่อคลื่นพลังสลายไป ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยที่อยู่เบื้องหน้าหลี่เต้ายยังคงยืนอยู่ที่เดิม แต่กลับขาดสิ่งหนึ่งไป

ขาดศีรษะที่เคยอยู่บนบ่า