ระบบสังหาร: จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 257 กองทัพวิญญาณพิเศษ

หลี่เต้ามองดูผิวหนังสีดำไหม้ที่ฝ่ามือของตน แล้วหันไปมองหยางหลินที่นอนอยู่บนพื้น ก่อนจะเอ่ยถาม “ท่านผู้เฒ่า ท่านยังไม่ตายใช่ไหม”

เมื่อครู่ ในช่วงเวลาที่ลูกธนูยักษ์ในมือระเบิด หลี่เต้าได้บังหยางหลินไว้ด้านหลัง

แม้ว่าแรงระเบิดจะส่งผลกระทบถึงหยางหลิน แต่ความเสียหายก็ถูกหลี่เต้ารับเอาไว้อย่างน้อยเก้าส่วน

“แค่ก แค่ก!”

เสียงไอแห้ง ๆ ดังขึ้น หยางหลินค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เมื่อเห็นโฉมหน้าของหลี่เต้าชัดเจน เขาก็ฝืนยิ้มพูดด้วยเสียงอ่อนแรงว่า “ตาแก่อย่างข้าหนังเหนียวนัก ไม่ตายง่าย ๆ หรอก”

“เข้าใจแล้ว”

หลี่เต้าพยักหน้า มองดูสภาพของหยางหลินในตอนนี้ เขารับรู้ได้ถึงพลังชีวิตที่กำลังรั่วไหลออกไปเรื่อย ๆ เข้าใจได้ทันทีว่าตาเฒ่าคนนี้กำลังจะตายอยู่แต่ยังปากแข็งพูดว่าตัวเองหนังเหนียว ไม่แน่ว่าชั่วขณะถัดไปอาจจะสิ้นลมแล้วก็ได้

ดังนั้นเขาจึงหยิบเสบียงของเสี่ยวเฮยเสี่ยวไป๋ ออกมาจากเอวอย่างไม่รอช้า นั่งยอง ๆ ลง ดึงจุกออกแล้วเริ่มเทใส่ปากแห้งผากของหยางหลิน

ในขณะที่หลี่เต้ากำลังทำสิ่งเหล่านี้ ราชาเผ่าเลี่ยหั่วและคนอื่น ๆ บนกำแพงก็ได้สติกลับมา

พวกเขามองดูภาพที่เกิดขึ้นใต้กำแพงเมืองด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ

หยางหลินยังไม่ตาย และคนที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหันนั้นคือใครกัน เหตุใดจึงสามารถต้านลูกธนูมังกรเพลิงของพวกเขาไว้ได้

“องค์ราชาตอนนี้เราควรทำอย่างไรดี”

“จะทำอย่างไรได้อีก ยิงลูกธนูมังกรเพลิงดอกสุดท้ายออกไป จะต้องไม่ปล่อยให้หยางหลินมีชีวิตรอดเด็ดขาด”

ภายใต้คำสั่งของราชาเผ่าเลี่ยหั่ว ไม่นาน ลูกธนูมังกรเพลิงดอกสุดท้ายก็ถูกยิงออกไป

เมื่อได้ยินเสียงคุ้นหูนั้น มีคนรีบเตือนหลี่เต้าทันที “ท่านรองแม่ทัพระวัง!”

หลี่เต้าที่คอยสังเกตสภาพแวดล้อมรอบข้างอยู่ตลอดเวลา เขา สังเกตเห็นลูกธนูขนาดใหญ่ที่พุ่งเข้ามาโจมตีได้ในทันที

“ท่านดื่มไปก่อน”

พูดจบ เขาก็คว่ำน้ำเต้าลงในปากของหยางหลิน

หยางหลิน “!!!”

…

หลังออกห่างจากตัวหยางหลินแล้ว หลี่เต้าก็มองไปยังทิศทางที่ลูกธนูมังกรเพลิงพุ่งมา จากนั้นเขาพลันกระทืบเท้าลงบนพื้น ทั้งร่างกระโดดขึ้นไปในอากาศ แล้วยื่นมือไปคว้าลูกธนูมังกรเพลิง

การคว้าครั้งนี้ เขาจับมันไว้ในมือได้โดยตรง

แม้ว่าแรงยิงลูกธนูของอีกฝ่ายจะรุนแรงมาก แต่ไม่ว่ามันจะแรงแค่ไหน ก็สู้พละกำลังของหลี่เต้าในตอนนี้ไม่ได้ ลูกธนูมังกรเพลิงถูกเขาจับไว้แน่นในอุ้งมือ

หืม?

เพิ่งลงมายืน หลี่เต้าก็รู้สึกว่าลูกธนูในมือเริ่มสั่นอย่างรุนแรง เขารู้ว่าสิ่งนี้กำลังจะระเบิดอีกครั้ง

แม้ว่าเขาจะรับความเสียหายจากการระเบิดของลูกธนูได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาเต็มใจจะรับมันโดยตรง

ในช่วงเวลาก่อนที่ธนูมังกรเพลิงจะระเบิด หลี่เต้าโยนก็มันออกไปข้าง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ

ในชั่วขณะถัดมา เสียงระเบิดดังสนั่น เปลวไฟมหึมาพวยพุ่ง ตามมาด้วยเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นข้างหูหลี่เต้า

[ฆ่าศัตรูหนึ่งคน ได้รับคุณสมบัติ : 431.56]

หลี่เต้า “???”

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

เขาฆ่าใครไป ทำไมถึงได้รับคุณสมบัติมากมายเช่นนี้

หลี่เต้ามองไปยังที่ที่เขาโยนของออกไปเมื่อครู่ ท่ามกลางกองเพลิง เขาเห็นร่างที่กำลังลุกไหม้เกรียมอยู่อย่างเลือนราง

หรือว่าคุณสมบัติจะมาจากคนผู้นั้น?

ในขณะนั้น พวกราชาเผ่าเลี่ยหั่วบนกำแพงเมืองหินแดงต่างก็มองด้วยความตกตะลึง

อาวุธสังหารของพวกเขา ลูกธนูมังกรเพลิงถูกคนจับไว้ด้วยมือเปล่า

จากนั้น เลี่ยจิงผู้บาดเจ็บสาหัสอยู่ในอาการวิกฤต ก็ถูกลูกธนูมังกรเพลิงที่อีกฝ่ายโยนทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจกระทบเข้า

ดูเหมือนว่าตอนนี้ คงไม่มีทางรอดแล้ว

ราชาเผ่าเลี่ยหั่วรู้สึกว่า ลูกธนูมังกรเพลิงที่ตนยิงออกไปในตอนท้ายนั้นช่างไร้ประโยชน์

ไม่สามารถจัดการหยางหลินได้ แต่กลับจัดการคนของตัวเองเสียอย่างนั้น

หลังจากที่หลี่เต้าหายประหลาดใจในเรื่องที่เกิดขึ้นโดยไม่คาดคิด เขาก็กลับมาอยู่ข้างกายหยางหลินอีกครั้ง

แต่พอเดินเข้าไปใกล้ เขาก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทำไมตาขาวของหยางหลินถึงได้เป็นเช่นนั้น

ทันใดนั้น หลี่เต้าก็สังเกตเห็นน้ำเต้าที่ปักคว่ำอยู่ที่ปากของหยางหลิน เขาจึงรีบยื่นมือไปหยิบออกทันที

“แค่ก แค่ก!”

เสียงไออย่างรุนแรงดังขึ้นจากปากของหยางหลินตามมา จากนั้นเขาก็หายใจหอบถี่ ดูเหมือนว่าเขาจะสำลักยาวิเศษ

ดูจากสภาพแล้ว หากหลี่เต้ามาช้ากว่านี้อีกนิด หยางหลินคงไม่รอดแล้ว

หลังจากที่หายใจได้คล่องขึ้น หยางหลินก็ที่หลี่เต้าแล้วอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง

ทว่าในชั่วขณะถัดมา เขาถูกมือข้างหนึ่งขวางเอาไว้

“เอาล่ะท่านหยาง พักผ่อนให้ดีเถิด ต่อจากนี้ข้าจะจัดการเอง”

พูดจบ เขาก็หยิบง้าวมังกรทมิฬที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาโดยไม่สนใจสีหน้าของหยางหลิน สายตาจ้องมองไปยังกำแพงเมืองหินแดงขนาดใหญ่ของราชสำนักเผ่าเลี่ยหั่ว

ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าม้าดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจากด้านหลังของหุบเขา

เมื่อทุกคนหันไปมอง ก็เห็นกองทัพทหารม้าเกราะหนักกำลังควบม้ามาอย่างเกรียงไกร

กองทัพทหารม้าเกราะหนักนี้ ควบม้ามาถึงด้านหลังของหลี่เต้าอย่างรวดเร็ว

หลี่เต้ากระโดดขึ้นไปบนหลังม้าตัวหน้าสุดที่ไม่มีคนขี่

“บุก!”

ง้าวมังกรทมิฬชี้ไปยังราชสำนักเผ่าเลี่ยหั่ว กองทัพฝูถูไม่รอช้าบุกเข้าไปทันที

เสียงตะโกนของหลี่เต้าทำให้เหล่าทหารต้าเฉียนได้สติ

แม้ว่าท่านแม่ทัพจะบาดเจ็บสาหัส แต่เมื่อมีรองแม่ทัพผู้นี้อยู่ พวกเขาก็ยังสามารถสู้รบกับเผ่าเลี่ยหั่วต่อไปได้

“ทุกคนตามรองแม่ทัพบุกเข้าไป!”

ภายใต้เสียงตะโกนของแม่ทัพนายหนึ่ง เหล่าทหารต้าเฉียนที่ขวัญกำลังใจเกือบจะแตกสลายต่างพากันฮึกเหิมขึ้นมาใหม่ ตามกองทัพฝูถูบุกเข้าโจมตีราชสำนักของเผ่าเลี่ยหั่ว

อีกด้านหนึ่ง

เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนั้น ราชาเผ่าเลี่ยหั่วก็ร้อนรนขึ้นมา

เขาออกคำสั่งทันใด “ทุกคนลงมือเดี๋ยวนี้ อย่าให้พวกมันบุกเข้ามาได้!”

ในชั่วพริบตา บนกำแพงเมืองหินสีแดงมหึมาปรากฏช่องยิงธนูมากมาย ลูกธนูคมกริบนับไม่ถ้วนพุ่งตรงไปยังทหารฝูถูที่นำหน้าในการบุก

“ป้องกัน!”

ภายใต้คำสั่งของหลี่เต้า ขวัญกำลังใจของทหารฝูถูที่กำลังบุกก็เพิ่มขึ้นอีก

ทันใดนั้น กองทัพวิญญาณอันเป็นเอกลักษณ์ของทหารฝูถูก็ห่อหุ้มทหารม้าหนักทั้งหมดไว้ในพริบตา

เมื่อห่าธนูเหล่านั้นกำลังจะตกลงบนตัวทหารฝูถู สนามพลังพิเศษก็ปรากฏขึ้น กั้นขวางลูกธนูทั้งหมดไว้ตรงหน้า

เมื่อลูกธนูหมดแรงส่ง ก็ร่วงหล่นลงพื้นทั้งหมด

บนกำแพงเมือง เมื่อราชาเผ่าเลี่ยหั่วเห็นภาพนี้ ม่านตาก็พลันหดเล็กลง พึมพำว่า “กองทัพวิญญาณพิเศษ! กองกำลังทหารม้านี้เป็นหน่วยทหารพิเศษนี่นา!”

กองทัพวิญญาณ สิ่งนี้เมื่อถึงระดับหนึ่งแล้วจะไม่รู้สึกแปลกประหลาดอีกต่อไป อาจกล่าวได้ว่าเป็นสิ่งที่พบเห็นได้ทั่วไปด้วยซ้ำ

ท้ายที่สุดแล้ว การต่อสู้ที่มีขนาดตั้งแต่หมื่นคนขึ้นไป ย่อมต้องมีกองทัพวิญญาณปรากฏขึ้นอย่างแน่นอน

แต่กองทัพวิญญาณพิเศษนั้นแตกต่างออกไป มันเป็นสิ่งที่ทหารพิเศษบางประเภทเท่านั้นที่จะครอบครองได้

กองทัพวิญญาณธรรมดาทั่วไปจะมีเพียงพลังพื้นฐานที่กองทัพวิญญาณธรรมดาพึงมี เช่น ความสามารถในการแบ่งเบาความเสียหายเป็นต้น

แต่หากเป็นกองทัพวิญญาณพิเศษ ก็จะมีพลังพิเศษบางอย่างที่กองทัพวิญญาณธรรมดาไม่อาจมีได้

เช่นเดียวกับทหารม้าเกราะหนักที่อยู่เบื้องหน้านี้ ขณะนี้กองทัพวิญญาณพิเศษของพวกเขาแสดงความสามารถพิเศษในการสร้างพลังป้องกันพิเศษขึ้นมา

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ราชาเผ่าเลี่ยหั่วก็รู้สึกสิ้นหวังอยู่บ้าง

เดิมที เมื่อต้าเฉียนส่งยอดฝีมือขั้นปรมาจารย์ระดับปลายมาจัดการกับพวกเขา เขาก็คิดว่ามันถึงขีดสุดแล้ว

ไม่คาดคิดว่าตอนนี้ แม้แต่กองทหารพิเศษที่มีกองทัพวิญญาณพิเศษก็ปรากฏตัวขึ้นแล้ว

หลังจากที่เลี่ยจิงผู้เป็นเสาหลักตายไป เผ่าเลี่ยหั่วจะสู้ต่อไปได้อย่างไร

หลังจากต้านทานการโจมตีด้วยธนูระลอกแรกได้แล้ว

หลี่เต้าพลันกระโดดขึ้นไปลอยอยู่กลางอากาศ

เขามองดูกำแพงเมืองสีแดงสูงตระหง่านกว่าสิบกว่าจั้ง กาง้าวมังกรทมิฬแล้วฟาดลงอย่างหนักหน่วง

ในชั่วขณะถัดมา เงาของง้าวมังกรทมิฬยาวยี่สิบจั้งก็พลันทิ้งตัวลงมาพร้อมกัน

โครม!

กำแพงเมืองสูงตระหง่านปรากฏช่องโหว่ขนาดมหึมาหลังจากถูกโจมตีด้วยง้าวเพียงครั้งเดียว

หลังจากร่อนลงมาจากท้องฟ้า หลี่เต้าก็กลับลงมายืนบนหลังม้าอีกครั้ง

“บุกเข้าไป!”

ภายใต้สายตาอันสิ้นหวังของราชาเผ่าเลี่ยหั่ว กองทัพฝูถูก็พากันกรูเข้าไปในราชสำนักเผ่าเลี่ยหั่ว