ระบบสังหาร: จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 256 ตายพร้อมกัน

เมื่อเผชิญหน้ากับลูกธนูมังกรเพลิงที่พุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง สิ่งแรกที่เลี่ยจิงคิดไม่ใช่การเอาชีวิตรอด

เพราะในใจเขาเข้าใจถึงความคิดของคนเหล่านั้นในเผ่าเลี่ยหั่วแล้ว แม้ว่าเขาจะโกรธมาก แต่ก็เข้าใจในการตัดสินใจครั้งนี้

เมื่อรับรู้ได้ว่าลูกธนูมังกรเพลิงเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ เลี่ยจิงก็ตัดสินใจพุ่งเข้าหาหยางหลินที่กำลังต่อสู้กับเขาอยู่

อีกด้านหนึ่ง

หยางหลินสังเกตเห็นลูกธนูมังกรเพลิงที่กำลังพุ่งเข้ามาแล้ว เขารู้ดีว่าหลบไม่พ้น จึงเริ่มคิดว่าจะทำอย่างไรให้การโจมตีเหล่านี้สร้างความเสียหายต่อตัวเองน้อยที่สุด

ทว่าการเคลื่อนไหวของเลี่ยจิงกลับเหนือความคาดหมายของเขา

แต่ไม่นานเขาก็เข้าใจความคิดของเลี่ยจิง

คนผู้นี้ต้องการจะลากเขาตกตายไปด้วยกันอย่างแน่นอน

เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เลี่ยจิงเข้าไปทำให้หยางหลินติดพันไม่อาจสลัดหลุดออกไปได้อย่างรวดเร็ว

ในชั่วพริบตานั้นเอง ลูกธนูมังกรเพลิงทั้งแปดก็มาถึงข้างกายทั้งสอง

จากนั้น เปลวไฟอันน่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดขึ้น

ลูกธนูมังกรเพลิงทั้งแปดระเบิดพร้อมกัน เปลวไฟพวยพุ่งสูงขึ้นไปประมาณสามจั้ง กวาดไปทั่วรัศมีหลายลี้ เปลวไฟร้อนแรงถึงขนาดทำให้อากาศรอบข้างบิดเบี้ยวจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

พลังความร้อนที่พุ่งออกมาทำให้เส้นผมของผู้คนที่อยู่ห่างออกไปหลายลี้หงิกงอเพราะความร้อน แสดงให้เห็นว่าอุณหภูมิที่จุดศูนย์กลางของการระเบิดนั้นน่ากลัวเพียงใด

โชคดีที่คนทั่วไปไม่กล้าเข้าใกล้ยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ทั้งสองท่านนั้น หากลูกธนูมังกรเพลิงนี้ตกลงในกลุ่มคน มันจะสร้างความสูญเสียอย่างมหาศาลให้กับฝ่ายต้าเฉียนในทันที

“ท่านแม่ทัพ!”

เมื่อเหล่าทหารฝ่ายต้าเฉียนฟื้นจากความตกตะลึง ก็ร้องตะโกนออกมาทันที

หลายคนมีปฏิกิริยาอยากจะเข้าไปช่วยเหลือโดยไม่รู้ตัว

แต่คลื่นเปลวไฟจากลูกธนูมังกรเพลิงยังคงอยู่ แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนก็ไม่กล้าเข้าใกล้โดยง่าย

เผ่าเลี่ยหั่วก็มีบางส่วนที่กระวนกระวาย แต่ไม่นานก็ถูกราชาเผ่าเลี่ยหั่วและคนอื่น ๆ ที่ขึ้นไปบนกำแพงเมืองปลอบให้สงบลง เพราะนี่เป็นทางเลือกที่พวกเขาตัดสินใจเอง

ตอนนี้ทั้งเผ่าเลี่ยหั่วและเหล่าทหารต้าเฉียนต่างก็หยุดการโจมตีแล้ว

สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังกลางเปลวไฟที่กำลังระเบิด

พวกเขาต้องการดูว่า ภายใต้การโจมตีที่น่ากลัวเช่นนั้น สถานการณ์ข้างในจะเป็นอย่างไร หยางหลินและเลี่ยจิงจะเสียชีวิตหรือไม่

เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ

เปลวเพลิงที่ระเบิดค่อย ๆ เริ่มหดตัวลง

ในขณะที่เปลวเพลิงหดตัว ผู้คนก็เห็นพื้นดินที่ถูกเผาไหม้กลายเป็นสีดำสนิท

เมื่อมาถึงระยะสามจั้งจากจุดศูนย์กลางการระเบิด เปลวเพลิงก็ได้หายไป แต่พื้นดินกลับเป็นสีแดงฉาน บางครั้งยังมีแสงไฟวูบขึ้นมา

สุดท้าย เปลวเพลิงก็หายไปโดยสิ้นเชิง

ร่างของหยางหลินและเลี่ยจิงปรากฏให้เห็น

เมื่อเห็นสภาพของทั้งสองคนในตอนนี้ ทุกคนต่างตกตะลึง

เพราะสภาพของทั้งสองคนนั้น ให้ความรู้สึกน่าสะพรึงกลัวอย่างผิดปกติ

ขณะนี้ทั้งสองคนกำลังนอนอยู่บนพื้น

ในนั้นเลี่ยจิงทั้งร่างดำสนิท ผิวหนังแห้งแตก แม้กระทั่งยังคงสามารถเห็นแสงไฟได้ในรอยแตก ดูเหมือนศพที่ถูกเผาไหม้อย่างสมบูรณ์

บนกำแพงเมือง เมื่อราชาเลี่ยหั่วเห็นสภาพของเลี่ยจิง ในดวงตาก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวด พึมพำว่า “ตายแล้วหรือ?”

สำหรับพวกเผ่าเลี่ยหั่วแล้ว ระดับปรมาจารย์คือความมั่นใจสูงสุดของพวกเขา หากขาดยอดฝีมือระดับปรมาจารย์อย่างเลี่ยจิงไป พลังของพวกเขาย่อมเสียหายอย่างมาก

“องค์ราชา ท่านรีบดูเร็ว!”

ทันใดนั้น ขุนนางที่อยู่ข้าง ๆ พลันร้องเรียก

หลังจากนั้น กลุ่มคนก็มองลงไปยังข้างล่าง พบว่าเลี่ยจิงที่ดูเหมือนตายสนิทไปแล้ว พลันมีการเคลื่อนไหวเล็กน้อยที่บริเวณหน้าอก

มีแม่ทัพคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างตื่นเต้นว่า “ข้าเข้าใจแล้ว เปลวไฟที่เกิดจากการระเบิดของลูกธนูมังกรเพลิง ส่วนใหญ่นั้นมาจากพลังปราณแท้ไฟ ท่านเลี่ยจิงเองก็ฝึกฝนพลังปราณแท้ไฟเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงสามารถต้านทานความเสียหายจากลูกธนูมังกรเพลิงได้บางส่วน”

“แค่ก แค่ก!”

ราชาเผ่าเลี่ยหั่วและคนอื่น ๆ ยังไม่ทันจะได้ดีใจ จู่ ๆ ก็มีเสียงไอดังขึ้นจากข้างล่าง

ทันใดนั้น สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่หยางหลิน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเลี่ยจิง

ถึงแม้สภาพของหยางหลินจะดูดีกว่าเลี่ยจิงเล็กน้อย แต่ก็ยังดูน่าสังเวชมาก

ผิวหนังทั่วร่างถูกไฟเผาไหม้อย่างน้อยแปดส่วน โดยเฉพาะแขนทั้งสองข้าง ขาทั้งสองข้าง ด้านข้างลำตัวและหลัง ถูกเผาจนเห็นกระดูกขาว แต่ก็เพราะเหตุนี้ ทำให้เขาปกป้องอวัยวะสำคัญของตัวเองไว้ได้

“แค่ก แค่ก!”

ภายใต้สายตาของทุกคน หยางหลินไอออกมาอีกครั้ง และค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

“ท่านแม่ทัพใหญ่!”

เมื่อเห็นเช่นนั้น เหล่าทหารของต้าเฉียนต่างก็แสดงสีหน้ายินดี

แต่ในทางกลับกัน ฝั่งของราชาเผ่าเลี่ยหั่วทุกคนต่างมีสีหน้าหนักอึ้ง

พวกเขาไม่คาดคิดว่า หยางหลินไม่เพียงแต่รับการโจมตีจากลูกธนูมังกรเพลิงทั้งแปดดอกได้ และตอนนี้ยังสามารถฟื้นคืนสติได้อีกด้วย

เมื่อเห็นทหารของต้าเฉียนพยายามจะไปช่วยหยางหลิน ราชาเผ่าเลี่ยหั่วก็รีบกล่าวว่า “ไปหยุดพวกมันไว้ ข้าเสียสละมากมายขนาดนี้ วันนี้ข้าจะต้องเอาชีวิตของหยางหลินให้ได้”

ตอนนี้คงส่งคนออกไปหยุดพวกนั้นไม่ทันแล้ว ราชาเลี่ยหั่วพลันนึกขึ้นได้ว่ายังมีลูกธนูมังกรเพลิงเหลืออยู่อีกสองดอก

เดิมทีเขาตั้งใจจะเก็บไว้เป็นไม้ตายยามคับขัน แต่หากสามารถเอาชีวิตหยางหลินได้ในตอนนี้ ไม้ตายนั้นก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป ราชาเลี่ยหั่วถึงกับรู้สึกเสียดายที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้ยิงลูกธนูมังกรเพลิงที่เหลือสองดอกสุดท้ายไปพร้อมกัน

หากทำเช่นนั้น อาจจะสามารถสังหารหยางหลินได้ในคราวเดียว

หากไม่มีหยางหลินแล้ว พวกเขาก็ไม่แน่ว่าจะพ่ายแพ้ให้แก่เหล่าทหารต้าเฉียนในการต่อสู้

ไม่นานนัก บนกำแพงสูงของฝั่งเผ่าเลี่ยหั่วก็ได้เตรียมลูกธนูมังกรเพลิงพร้อมแล้ว

“ยิง!”

หลังจากเล็งเป้าไปที่หยางหลินผู้อ่อนแอแล้ว เมื่อได้ยินคำสั่งของราชาเผ่าเลี่ยหั่ว ลูกธนูมังกรเพลิงก็พุ่งเข้าไปหาหยางหลินอย่างรวดเร็วเหมือนครั้งก่อน

อีกด้านหนึ่ง

เหล่าแม่ทัพของต้าเฉียนรับรู้ได้ถึงความเคลื่อนไหวจากเผ่าเลี่ยหั่วได้ในทันที

“ข้าจะไปรับไว้เอง!”

แม่ทัพคนหนึ่งที่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาโดยตรงของหยางหลิน ได้กระโดดออกไปเพื่อรับลูกธนูมังกรเพลิงที่กำลังพุ่งเข้ามาไว้ แม้จะต้องสละชีพก็ยอม

เมื่อเห็นลูกธนูมังกรเพลิงที่พุ่งเข้ามา แม่ทัพก็รวบรวมพลังปราณเซียนเทียนในร่าง ยกแขนขึ้นเตรียมจะจับมัน

ในชั่วขณะถัดมา เลือดสดพุ่งกระเซ็น

แต่ต่างจากที่คาดไว้ ลูกธนูมังกรเพลิงไม่ได้ระเบิด ทว่ามันกลับเจาะทะลุฝ่ามือของแม่ทัพผู้นี้ ทะลผ่านไหล่ขวาด้านหลังแล้วพุ่งออกไป ความเร็วไม่ลดลงแม้แต่น้อยขณะที่มันพุ่งตรงไปยังตำแหน่งของหยางหลิน

“อย่านะ!”

เมื่อเห็นภาพนี้ บรรดาแม่ทัพแห่งต้าเฉียนที่ยังไปไม่ถึงตัวหยางหลินต่างร้องอุทานด้วยความตกใจ

ไม่นาน ลูกธนูมังกรเพลิงก็พุ่งมาถึงเบื้องหน้าหยางหลินอย่างรวดเร็ว ขยายใหญ่ขึ้นในม่านตาของเขา

ในขณะตอนนั้นเอง เงาร่างสีดำร่างหนึ่งพลันตกลงมาจากท้องฟ้า ร่างนั้นตกลงมาข้างกายหยางหลินพอดี

ขณะที่ตกลงมา เงาร่างสีดำยื่นมือข้างหนึ่งออกไปคว้าลูกธนูมังกรเพลิง

และในชั่วขณะนั้นเอง ลูกธนูมังกรเพลิงก็ระเบิด

เปลวเพลิงร้อนระอุพลันโอบล้อมเงาร่างสีดำและหยางหลิน

ตูม!

เสียงดังสนั่น!

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า พวกแม่ทัพแคว้นต้าเฉียนที่กำลังจะวิ่งไปถึงตัวหยางหลินต่างทรุดลงกับพื้นด้วยใบหน้าสิ้นหวัง

ส่วนบนกำแพงเมืองสีแดง เมื่อราชาเผ่าเลี่ยหั่วและคนอื่น ๆ เห็นภาพนี้ ต่างก็แสดงสีหน้ายินดี

แม้จะไม่รู้ว่าเงาดำที่เพิ่งปรากฏนั้นเป็นใคร แต่ในระยะเพียงเท่านั้น หยางหลินที่กำลังอ่อนแอคงต้านทานไม่ไหวแน่นอน

ไม่ต้องรอให้เปลวไฟมอดลง ราชาเผ่าเลี่ยหั่วก็ออกคำสั่งทันที

“เปิดประตูเมือง เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้แบบเผชิญหน้า”

เมื่อหยางหลินตาย ขวัญกำลังใจของทหารฝ่ายต้าเฉียนจะต้องตกต่ำถึงขีดสุด นี่คือช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับพวกเขาในการโจมตี

ในขณะที่เผ่าเลี่ยหั่วเพิ่งเปิดประตูเมือง เปลวไฟที่เกิดจากลูกธนูมังกรเพลิงก็มอดดับลง เผยให้เห็นภาพด้านใน

เมื่อทุกคนเห็นสถานการณ์ภายในอย่างชัดเจน

ชาวเผ่าเลี่ยหั่วต่างแสดงสีหน้าตกตะลึงและไม่อยากเชื่อ ส่วนฝ่ายต้าเฉียนเริ่มจากอาการงงงัน แล้วเปลี่ยนเป็นสีหน้าเปี่ยมด้วยความปีติยินดีอย่างล้นหลาม