ระบบสังหาร: จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 294 จุดประสงค์ของหลี่เต้า
หลี่เต้าเดินกลับไปยังห้องรับรองเดิม
เขาเห็นชายฉกรรจ์กำลังยกก้อนหินอุกกาบาตวางลงบนพื้น
พื้นห้องถึงกับเกิดรอยยุบจากน้ำหนักมหาศาล
เถี่ยซานรีบเสนอตัว
“ท่านผู้ว่าการ ให้ข้าส่งคนไปส่งที่จวนให้ดีหรือไม่ มันหนักเกินไป”
“ไม่ต้องหรอก”
หลี่เต้าก้าวไปข้างหน้าและรับโซ่จากมือชายฉกรรจ์เหล่านั้น
ทุกคนต่างตกใจ แต่แล้วก็ต้องอ้าปากค้าง
หลี่เต้ายกก้อนหินขึ้นมาอย่างง่ายดายราวกับยกลูกไก่
“เอาล่ะ ข้าจะนำกลับไปเอง ไม่ต้องรบกวนพวกเจ้าแล้ว”
ด้วยพลังกายมหาศาล อุกกาบาตก้อนเดียวทำอะไรเขาไม่ได้
เขาโบกมือลาเถี่ยซานแล้วเดินจากไปทันที
เถี่ยซานขึ้นไปพบเถี่ยซานเหนียงที่ชั้นบนสุด
เถี่ยซานเหนียงส่งสัญญาส่วนแบ่งกำไรให้ผู้ดูแลเถี่ย
“ตั้งแต่วันนี้ไป ท่านผู้ว่าการจะเป็นรองประธานสมาคมการค้าของเรา”
“ทาไมท่านถึงใช้ส่วนแบ่งของตนเองปันผลให้เขาล่ะคุณหนู?”
เถี่ยซานเหนียงส่ายหน้า
“ตระกูลเถี่ยไม่ได้เห็นด้วยกับการเดิมพันของข้า ข้าจัดการเองดีกว่า”
เถี่ยซานพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยเตือนทิ้งท้าย
“คุณหนู หญิงกับหญิงไม่อาจอยู่ด้วยกันได้ถาวรนะ”
เถี่ยซานเหนียงหน้าแดงก่ำเมื่อเข้าใจความหมาย
นางหันไปจ้องปี้โหยวเอ๋อร์อย่าง ‘ดุร้าย’
“ล้วนเป็นความผิดของเจ้า คอยดูเถอะว่าข้าจะสั่งสอนเจ้าอย่างไร”
หลี่เต้ากลับมาถึงจวนผู้ว่าการและเรียกประชุมทันที
“เรื่องของตระกูลซุน พวกเจ้าสืบสวนกันไปถึงไหนแล้ว”
เสวียปิงก้าวออกมาพร้อมหลักฐานและพยาน
เว่ยอวิ๋นและหลิวเหนิงก็รายงานความคืบหน้าเช่นกัน
“ข้าให้เวลาพวกเจ้าสามวัน จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้วเตรียมลงมือ”
โจวเซิงที่นั่งกอดไหสุราอยู่มุมห้องเอ่ยขัดขึ้น
“ท่านผู้ว่าการ ทำแบบนี้ไม่มีประโยชน์หรอก ตระกูลซุนล้มล้างหลักฐานได้ง่าย ๆ”
หลี่เต้าหัวเราะและย้อนถาม
“ท่านคิดว่าหลักฐานพวกนี้มีไว้ให้ใครดูกัน?”
“ไม่ใช่ตระกูลซุนหรือ?”
“นั่นมีไว้ให้คนธรรมดาในเมืองเทียนหนานดู”
หลี่เต้ามองออกไปด้านนอกแล้วพูดอย่างช้า ๆ
“เพียงแค่ประชาชนเชื่อว่าพวกเขาสมควรตาย เมื่อถึงเวลานั้น…”
“พวกเขาเพียงแค่ต้องตายก็พอแล้ว”
โจวเซิงม่านตาหดเล็กลง เริ่มเข้าใจแผนการ
“ท่านต้องการช่วยเหลือจิตใจของประชาชนก่อนใช่หรือไม่?”
“ข้าจะกำจัดพวกที่สมควรตาย เพื่อเป็นบทเรียนให้คนอื่น”
“ท่านไม่กลัวพวกมันสู้สุดชีวิตหรือ?”
หลี่เต้ายิ้มบาง “ข้าต้องการให้พวกมันสู้สุดชีวิตต่างหาก!”
บทที่ 295 ลงมือ!
สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว
กองทัพฝูถูสามพันนายมารวมตัวกันในชุดเกราะหนักพร้อมรบ
ไอสังหารแผ่ออกมาทำให้ผู้คนรอบข้างรู้สึกกดดัน
โจวเซิงมองโฉมหน้าที่แท้จริงของกองทัพด้วยความตกตะลึง
หลี่เต้าหันไปฝากฝังจวนผู้ว่าการไว้กับโจวเซิง
“ออกจากจวน ขึ้นม้า!”
กองทหารม้าเกราะหนักเคลื่อนขบวนผ่านถนนในเมือง
ชาวเมืองต่างพากันหลบเลี่ยงด้วยความหวาดกลัว
จุดหมายคือเขตเหนือ ที่ตั้งของตระกูลซุน
ณ ตระกูลซุนสายรองที่สาม ซุนเซิ่งกำลังนั่งหน้าเครียด
เขาหงุดหงิดที่ตระกูลเถี่ยไม่ยอมให้พบและร่วมธุรกิจด้วย
“แย่แล้ว! ท่านผู้ว่าการนำคนสามพันคนบุกเข้าเขตเหนือแล้ว!”
ซุนเซิ่งลุกพรวดจากเก้าอี้ด้วยความตกใจ
“พามากี่คนนะ?”
“สามพันคนขอรับ!”
เขาเริ่มหวาดกลัวเพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายมาเพื่อหาเรื่องตน
กองทัพฝูถูเข้าล้อมคฤหาสน์ของซุนเซิ่งไว้อย่างหนาแน่น
หลี่เต้าควบม้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้า
“ท่านผู้ว่าการ นี่หมายความว่าอย่างไร?”
“ข้ามาเพื่อจับกุมพวกคนบ้าที่ละเมิดกฎหมายของต้าเฉียน”
“จับคนละเมิดกฎหมาย แล้วมาที่จวนข้าเพื่ออะไร?”
“พวกคนบ้าที่ข้าพูดถึง ก็คือพวกเจ้านี่แหละ”
หลี่เต้าโยนสมุดบันทึกความผิดที่ซุนเซิ่งเคยทำไว้ให้ดู
ซุนเซิ่งหน้าเสียทันทีที่เห็นอาชญากรรมที่เขาเคยทำไว้อย่างเปิดเผย
YOU MAY ALSO LIKE
