ระบบสังหาร: จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 334 ปวดใจ

ในขณะที่ชายชุดดำจากตระกูลอู่กำลังจะลงมือต่อ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นขัดจังหวะเขา “หยุดมือ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นชายชุดดำจากตระกูลอู่ก็หยุดการกระทำในทันที

อู่คุนเดินออกมาจากกลุ่มคนชุดดำมายืนอยู่ไม่ไกลจากหลี่เต้าและเหมียวอวี่ สายตาของเขาเหลือบมองกลุ่มคนจากตระกูลเหมียวก่อนแล้วจึงหยุดที่หลี่เต้า

จากนั้นก็พูดขึ้นอย่างช้าๆ “ท่านผู้ว่าการ เรื่องในวันนี้เป็นความแค้นส่วนตัวระหว่างตระกูลอู่ของข้ากับตระกูลเหมียว ไม่ทราบว่าท่านจะให้เกียรติตระกูลอู่ของข้าด้วยการไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ในวันนี้ได้หรือไม่ วันหน้าตระกูลอู่จะต้องตอบแทนอย่างงาม”

หลี่เต้าส่ายหน้า “ไม่ต้องตอบแทนหรอก”

อู่คุนขมวดคิ้ว “ท่านผู้ว่าการหมายความว่า…”

หลี่เต้ายิ้มบางพลางกล่าว “ในเมื่อพวกเจ้าเรียกข้าว่าผู้ว่าการ เช่นนั้นไม่ทราบว่าตระกูลอู่จะให้เกียรติข้าในฐานะผู้ว่าการ ปล่อยคนตระกูลเหมียวไปได้หรือไม่”

อันที่จริงเขาเตรียมจะจากไปแล้ว ไม่คิดว่าตระกูลเหมียวจะเจอเขาเข้า เขาที่หาข้ออ้างเข้าไปยุ่งเกี่ยวไม่ได้มาตลอดย่อมไม่ปล่อยโอกาสเช่นนี้ไป

ฝั่งนี้เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เต้าสีหน้าของอู่คุนก็แข็งค้าง อีกฝ่ายไม่ให้เกียรติตระกูลอู่ของพวกเขา แต่กลับให้พวกเขาเป็นฝ่ายให้เกียรติ

แม้จะเป็นผู้ว่าการดินแดนใต้ แต่ก็ไม่ควรรังแกผู้คนถึงเพียงนี้

“ท่านผู้ว่าการ ท่านไม่คิดหรือว่าข้อเรียกร้องของท่านนั้นมากเกินไป?” อู่คุนเอ่ยเสียงต่ำ

“เกินไปหรือ?” หลี่เต้าเงยหน้าขึ้นแล้วส่ายหน้าพูดว่า “ข้ารู้สึกว่าข้อเรียกร้องนี้ดูเหมือนจะไม่ได้เกินไปเลย”

“แม้ว่าที่นี่จะเป็นเขาหมื่นลี้ แต่ก็ยังอยู่ในเขตดินแดนใต้ และเมื่ออยู่ในเขตดินแดนใต้ การที่ข้าในฐานะผู้ว่าการจะจัดการเรื่องของดินแดนใต้เนี่ย มีอะไรไม่ได้หรือ”

“ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้ดูเหมือนจะเป็นพวกเจ้าตระกูลอู่ที่เป็นฝ่ายก่อเรื่องขึ้นมาก่อน บัดนี้เพียงแค่เรียกร้องให้พวกเจ้าปล่อยตระกูลเหมียวไป ข้ารู้สึกว่ามันก็เพียงพอแล้ว”

“หากจะให้ทำตามกฎหมายของต้าเฉียนจริงๆ เกรงว่าพวกเจ้าทั้งหมดคงต้องไปที่จวนผู้ว่าการสักครั้ง”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อู่คุนและคนอื่นๆ ต่างแสดงสีหน้าเคร่งขรึม อีกฝ่ายไม่ให้เกียรติก็แล้วไป แต่กลับยังมีความคิดที่จะจับพวกเขาอีก แต่เมื่อคำนึงถึงฐานะของหลี่เต้าเขาก็ข่มความโกรธเอาไว้แล้วพูดว่า

“ท่านผู้ว่าการ มีคำกล่าวที่ว่า ‘เรื่องของยุทธภพ ก็ให้ยุทธภพจัดการกันเอง’”

“เรื่องของยุทธภพ ก็ให้จบในยุทธภพสิ?” หลี่เต้ายิ้มบางกล่าว “ถึงจะเป็นเรื่องยุทธภพ แต่ก็เป็นยุทธภพของต้าเฉียน เป็นยุทธภพของดินแดนใต้”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อู่คุนก็สูดลมหายใจลึกแล้วเอ่ยเสียงต่ำ “วันนี้ท่านผู้ว่าการจะปกป้องตระกูลเหมียวพวกนี้จริงๆ หรือ?”

หลี่เต้าค่อยๆ กล่าวว่า “ถ้าเจ้าจะพูดเช่นนั้นก็ไม่ผิด ในเมื่อเป็นเช่นนั้นก็… ไม่มีทางเลือกแล้ว!”

พูดจบอู่คุนก็ออกคำสั่งทันที “โจมตีพร้อมกัน! จัดการเขาซะ!”

จากนั้นกลุ่มคนชุดดำที่อยู่รอบข้างก็พุ่งเข้าหาหลี่เต้าในทันที แม้ว่าอู่คุนจะไม่อยากขัดเคืองกับผู้ว่าการคนหนึ่ง แต่เนื้อที่อยู่ตรงหน้าเขาก็ไม่มีทางปล่อยไปเช่นกัน

เมื่อเห็นดังนั้น หลี่เต้าก็เอ่ยพึมพำ “ทำแบบนี้ตั้งแต่แรกก็ไม่มีปัญหาแล้ว”

กลุ่มคนชุดดำเข้าล้อมหลี่เต้าไว้ด้านในอย่างรวดเร็ว หลังจากสบตากันแวบหนึ่ง ทุกคนก็พร้อมใจปลดปล่อยกู่บินพุ่งเข้าใส่หลี่เต้า

เมื่อเห็นภาพนี้หลี่เต้าพลันเผยรอยยิ้มบาง หากฝ่ายตรงข้ามเป็นผู้ฝึกยุทธ์สายหลักเขาก็คงต้องออกแรงบ้าง แต่การเล่นกู่…

ในชั่วขณะถัดมา พลังปราณโลหิตอันน่าสะพรึงกลัวพลันระเบิดออกมาจากรอบกายของเขา จากนั้นกลิ่นอายที่สามารถข่มขวัญกู่ได้ก็ถูกปลดปล่อยออกมาทันที

เมื่อกลิ่นอายนี้กวาดผ่านไปทั่วทั้งบริเวณ ก็จะเห็นได้ว่ากู่ที่บินมาโจมตีทั้งหมดร่วงหล่นลงมาจากอากาศ ไม่เพียงกู่ของคนชุดดำตระกูลอู่เท่านั้นที่ได้รับผลกระทบ แต่กู่ในร่างของคนตระกูลเหมียวและพวกของอู่คุนโดยรอบก็เกิดความผิดปกติด้วย

กู่ในร่างของคนฝั่งตระกูลเหมียวไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เป็นเพราะถูกราชันกู่หยกขาวกดดัน แต่สำหรับกลุ่มตระกูลอู่ พวกเขารู้สึกได้ว่ากู่ในร่างกายพยศขึ้นมา และในขณะเดียวกันก็ส่งผ่านความรู้สึกหวาดกลัวมาให้พวกเขาราวกับว่าเจอศัตรูที่น่ากลัวเข้า

เหตุการณ์นี้ทำให้คนชุดดำของตระกูลอู่รู้สึกงุนงงไม่รู้จะทำอย่างไร ส่วนอู่คุนเมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติของกู่ในร่างกาย ม่านตาของเขาก็หดเล็กลงแล้วมองดูหลี่เต้าด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ

“ในตัวเจ้าก็มีราชันกู่อยู่ด้วย!”

ทันใดนั้นความสนใจของทุกคนก็ถูกดึงดูดไปที่หลี่เต้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งตระกูลเหมียว พวกเขาไม่เคยคิดว่านอกจากตระกูลเหมียวของพวกเขาแล้ว ยังมีราชันกู่อื่นอยู่อีก

“ราชันกู่หรือ?” หลี่เต้ามองดูราชันกู่หยกขาวในมือของอู่คุนแล้วส่ายหัว “ข้าไม่มีของสิ่งนั้น”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อู่คุนและคนอื่นๆ ก็แสดงสีหน้าไม่เชื่อ ไม่มีราชันกู่แล้วใช้พลังลมปราณปราบกู่ได้อย่างไร

ในบรรดาผู้ที่อยู่ในที่นี้คงมีเพียงเหมียวอวี่และเหมียวหงเท่านั้นที่เชื่อคำพูดของหลี่เต้า เพราะพวกเขาได้สัมผัสกับมันมาก่อนแล้วตั้งแต่ตอนที่อยู่เมืองเทียนหนาน

“ไม่เชื่อก็ช่างเถอะ ตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาที่จะพูดเรื่องพวกนี้กับพวกเจ้า” หลี่เต้ามองไปยังคนชุดดำของตระกูลอู่ที่ล้อมเขาไว้แล้วค่อยๆ เอ่ยว่า “การโจมตีขุนนางของราชสำนัก ตามกฎหมายของต้าเฉียน… ตัดหัว!”

เสียงพูดเพิ่งจะดังขึ้น ร่างของหลี่เต้าก็พลันหายไปจากที่เดิม และในขณะที่ทุกคนกำลังพยายามมองหาร่างของเขา จู่ๆ คนชุดดำของตระกูลอู่คนหนึ่งก็ระเบิดกลายเป็นละอองเลือดกลางอากาศ

และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น เมื่อละอองเลือดกลุ่มแรกปรากฏขึ้น ก็ตามมาด้วยกลุ่มที่สอง กลุ่มที่สาม หลังจากผ่านไปสิบกว่าลมหายใจ คนตระกูลอู่ในชุดดำที่เคยลงมือกับหลี่เต้าก็หายไปหมด กลายเป็นส่วนหนึ่งของอากาศ

ร่างของหลี่เต้าปรากฏขึ้นอีกครั้ง ในเวลาเดียวกันเสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นข้างหู

[สังหารศัตรู 113 คน ได้รับคุณสมบัติ: 3256.84]

“คุณภาพสูงขนาดนี้เลยหรือ?”

เมื่อได้ยินตัวเลขด้านหลัง หลี่เต้าก็รู้สึกประหลาดใจ ถ้าคำนวณตามนี้ คนร้อยกว่าคนเหล่านี้แม้แต่คนที่อ่อนแอที่สุดก็ต้องมีพลังระดับเซียนเทียนแล้วกระมัง ไม่เช่นนั้นคงเป็นไปไม่ได้ที่จะให้คะแนนคุณสมบัติมากขนาดนี้ในคราวเดียว

เมื่อนึกถึงว่าปรมาจารย์กู่เหล่านี้ไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ตามแบบแผนดั้งเดิม หลี่เต้าก็ครุ่นคิดในใจ หรือว่าความยากในการฝึกฝนของปรมาจารย์กู่จนถึงระดับเซียนเทียนจะเร็วกว่าผู้ฝึกยุทธ์ตามแบบแผนดั้งเดิม ไม่เช่นนั้นตระกูลอู่จะสามารถส่งคนมามากมายขนาดนี้ได้อย่างไร

แม้หลี่เต้าจะฆ่าฟันจากค่ายนักโทษประหารมาตลอดเส้นทางจนเขาสามารถมาถึงตำแหน่งในปัจจุบันนี้ได้ แต่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับเซียนเทียนที่เขาสังหารรวมกันแล้วก็มีไม่ถึงร้อยคน ทว่าครั้งนี้เขากลับทำลายสถิตินั้นไปแล้ว

สิ่งที่หลี่เต้าไม่รู้ก็คือ เมื่ออู่คุนเห็นคนชุดดำกว่าร้อยคนถูกสังหารยกกอง หัวใจของเขาในตอนนี้แทบจะหยดเลือด เขาสู้อุตส่าห์บ่มเพาะมาหลายปี ครั้งนี้พาออกมาก็เพราะมีประโยชน์มหาศาล แต่บัดนี้กลับถูกคนผู้หนึ่งกำจัดไปหมดในคราวเดียว

เมื่อมองดูเวทีสูงที่ว่างเปล่าไม่เหลือแม้แต่เศษซากให้เขาจริงๆ พอคิดถึงตรงนี้ อู่คุนก็ไม่อาจควบคุมสีหน้าได้อีกต่อไป ใบหน้าพลันบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ดวงตาทั้งสองข้างในยามนี้แดงก่ำน่ากลัว

“เจ้าสมควรตายจริงๆ!”

ทันใดนั้นเขาก็จะเรียกกู่ประจำตัวออกมาจัดการหลี่เต้า แต่แล้วเหตุการณ์น่าอับอายก็เกิดขึ้น เมื่อกู่ประจำตัวของอู่คุนปรากฏขึ้น ทันใดนั้นกลิ่นอายของหลี่เต้าก็โถมทับลงบนร่างของมันจนทำให้มันขดตัวสั่นเทา

ในสภาพเช่นนี้อย่าว่าแต่จะให้มันจัดการหลี่เต้าเลย แม้แต่จะสนใจอู่คุนผู้เป็นนายก็ยังเป็นปัญหา