ระบบสังหาร: จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 640 การโจมตี

“ฆ่ามันซะ!”

เมื่อรับรู้ถึงจิตสังหารของราชครู อีกแปดเศียรที่ไม่มีสติปัญญาสมบูรณ์ก็คำรามใส่หลี่เต้าพร้อมกัน จากนั้นเศียรทั้งแปดก็อ้าปากกว้าง ลมหายใจที่แตกต่างกันได้พ่นออกมาจากปากของแต่ละหัว เมื่อเห็นภาพนี้ราชครูก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้น การแสดงออกของอสรพิษเก้าเศียรนั้นเกินความคาดหมายของเขาไปมาก

สมกับที่เขาทุ่มเทเลี้ยงดูมาอย่างใส่ใจหลายร้อยปี เมื่อเขาหลอมรวมกับอสรพิษเก้าเศียรได้อย่างสมบูรณ์ เขาก็คงสามารถใช้ร่างปีศาจนี้ก้าวข้ามระดับเทพมนุษย์ได้อย่างแน่นอน พอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอันน่าสะพรึงกลัวที่รวมตัวจากเศียรทั้งแปด หลี่เต้าก็เลิกคิ้วขึ้น แม้เขาจะทนรับได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะยืนรับการโจมตีอย่างโง่ๆ ดังนั้นหลี่เต้าจึงเคลื่อนกายหลบหลีกอย่างรวดเร็ว

“อย่าคิดหนี!”

ราชครูคิดว่าหลี่เต้าจะหลบหนี จึงรีบสั่งการให้หัวงูโจมตีหลี่เต้าต่อไป แต่เมื่อหลี่เต้าพุ่งเข้ามาประชิดตัวเขา การโจมตีของเศียรทั้งแปดก็ไร้ผล เพราะอาจส่งผลกระทบต่อตัวเขาเองได้ด้วย แต่ราชครูก็กระทำพร้อมรับมือไว้แล้ว สาเหตุที่เขาบ่มเพาะร่างปีศาจเพื่อแย่งชิงร่างมาแทนที่จะหาวิธีแย่งชิงร่างมนุษย์นั้น ส่วนหนึ่งเพราะเขาต้องการอายุขัยอันยืนยาวของร่างปีศาจ และอีกส่วนคือเขาต้องการละทิ้งร่างมนุษย์อันอ่อนแอ

อย่างไรเสียตามการบ่มเพาะตนแบบปกติแล้ว แม้จะถึงระดับเทพมนุษย์

แต่สุดท้ายความแข็งแกร่งของร่างกายก็ไม่ได้สูงนัก เขามีชีวิตอยู่มาสองพันห้าร้อยปี ระหว่างนั้นก็เคยพบเทพมนุษย์โชคร้ายที่ต้องตายเพราะร่างกายอ่อนแอมาไม่น้อย แต่ร่างอสรพิษเก้าเศียรนี้แตกต่างออกไป มันผสานทุกสิ่งที่เขาต้องการได้อย่างสมบูรณ์ หากจะพูดถึงข้อเสียก็คงมีแค่จิตสำนึกของสัตว์ร้ายอีกแปดดวงในตอนนี้

ส่วนที่เหลือทำให้เขาพึงพอใจยิ่งนัก ดังนั้นเมื่อหลี่เต้าเข้ามาใกล้ เศียรทั้งแปดก็ละทิ้งการพ่นพิษและเลือกที่จะขย้ำเขาโดยตรง

“ไร้เทียมทาน! ตัดหัว!”

หลี่เตาสะบัดง้าวมังกรทมิฬฟาดใส่หัวงูหนึ่งในนั้นอย่างแรง ง้าวมังกรทมิฬเสียดสีกับเกล็ดงูสีขาวจนเกิดประกายไฟ

แต่กลับไม่สามารถทะลวงชั้นเกล็ดได้ เมื่อเห็นภาพนั้นราชครูก็ยิ่งหัวเราะอย่างสนุกสนาน

รอความตายเถอะเจ้า!

แม้จะสกัดหัวงูตัวแรกได้ แต่ยังเหลืออีกเจ็ดหัว หรือเขาจะลงมือเองก็ได้เช่นกัน แต่ในสถานการณ์ปัจจุบันเขามีเพียงหัวงูเดียว

ป้องกันเหตุไม่คาดฝัน การปล่อยให้งูทั้งแปดหัวจัดการหลี่เต้าจึงจะปลอดภัยกว่า เศียรทั้งแปดผลัดกันโจมตีหลี่เต้า ประสาทสัมผัสของหลี่เต้าที่ผ่านการแปรสภาพมาแล้วนั้นว่องไวขึ้นมาก แม้จะเผชิญกับการโจมตีอย่างต่อเนื่องจากเศียรทั้งแปด แต่เขาก็ยังรับมือได้อย่างมั่นคง ต้องยอมรับว่าการป้องกันของอสรพิษเก้าเศียรนี้ไม่ธรรมดาเลย

ก็พอจะเทียบชั้นกับเขาได้แล้ว ฉัวะ!

ทันใดนั้นง้าวก็พลันพุ่งออกไป ตัดหัวงูหนึ่งจนลอยกระเด็น มันถูกโจมตีจนมึนงง หลี่เต้ายอมรับว่าเกล็ดเหล่านี้แข็งแกร่งมาก แข็งแกร่งถึงขนาดที่แม้แต่เขาจะเจาะการป้องกันก็ยังมีความยากลำบากอยู่บ้าง แต่ความแข็งแกร่งภายนอกนี้ไม่ได้หมายความว่าภายในจะแข็งแกร่งด้วย ยิ่งไปกว่านี้นี่ก็คือส่วนหัว

ในฐานะที่เป็นจุดโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดของอสรพิษเก้าเศียร ก็เป็นจุดตายของมันด้วยเช่นกัน การต้องรับการโจมตีจากหลี่เต้าไปมากมายขนาดนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องดีแน่ ทันใดนั้นหลี่เต้าก็ค้นพบบางสิ่งในระหว่างการต่อสู้ เมื่อเทียบกับแปดเศียรในตอนแรก ตอนนี้อาจเป็นเพราะได้รับการโจมตีจากหลี่เต้ามากเกินไป ความโกรธและความดุร้ายในดวงตาทั้งแปดเศียรจึงยิ่งเข้มข้นขึ้น ความคิดหนึ่งพลันวาบขึ้นในหัวของหลี่เต้าอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเขาจึงเคลื่อนไหวตามความคิดนั้น

ราชครูประจำอยู่ด้านข้างโดยไม่ต้องลงมือเอง เพียงแค่สั่งการให้ทั้งแปดเศียรโจมตีหลี่เต้า แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็สังเกตเห็นว่าบางเศียรเริ่มไม่เชื่อฟังคำสั่ง

“โจมตีสิ เหม่ออยู่ทำไม!”

ราชครูตะโกนสั่งไปยังหัวงูที่หยุดนิ่งไม่ยอมขยับ เดิมทีราชครูคิดว่าจะเชื่อฟังคำสั่งของเขา แต่ไม่คาดคิดว่าแทนที่มันจะพุ่งเข้าโจมตีหลี่เต้า มันกลับอ้าปากส่งเสียงขู่คำรามใส่เขาแทน สีหน้าของราชครูจึงพลันชะงักค้างไปทันที เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ แม้งูทั้งเก้าหัวจะเป็นร่างเดียวกัน แต่กลับมีจิตสำนึกที่แตกต่างกันถึงเก้าดวง พวกมันสนิทสนมกันดีแต่ก็มีความขัดแย้งกันได้ และสาเหตุที่เกิดสถานการณ์ควบคุมไม่ได้เช่นนี้ ก็เป็นเพราะสิ่งที่หลี่เต้าเพิ่งทำในระหว่างต่อสู้ เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของงูทั้งแปดหัว หลี่เต้าเลือกที่จะมุ่งเป้าไปที่หัวใดหัวหนึ่ง ไม่ว่างูตัวไหนจะโจมตีเขา แต่เป้าหมายของเขามีเพียงหนึ่งเดียว นั่นก็คือหัวงูที่หยุดโจมตีอยู่ในตอนนี้

ด้วยสติปัญญาอันเรียบง่าย จึงทำให้มันรู้สึกไม่ยุติธรรมอย่างยิ่ง ทั้งที่พวกมันทั้งแปดหัวโจมตีพร้อมกัน แต่เหตุใดจึงมีเพียงมันหัวเดียวที่ต้องมารับความเจ็บปวด แม้ว่าการโจมตีของหลี่เต้าจะยังไม่สามารถทำลายการป้องกันได้ แต่เมื่อโดนโจมตีเขาก็ยังคงรู้สึกเจ็บปวด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อหัวงูทั้งแปดไม่ได้แบ่งปันความเจ็บปวดร่วมกัน และมีเพียงมันหัวเดียวที่ต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนี้ ไม่กลัวความยากจนแต่กลัวความไม่เท่าเทียม หลักการนี้นำมาใช้ที่นี่ก็ยังคงใช้ได้

ดังนั้นด้วยสติปัญญาอันเรียบง่าย จึงทำให้มันไม่อยากจะเข้าไปรับความเจ็บปวดแทนหัวงูอื่นๆ

และในสถานการณ์เช่นนี้ เมื่อมีคนฉลาดที่ไม่รู้เรื่องราวอยู่ๆ ก็จะมาสั่งการมัน ก็ย่อมต้องแสดงความไม่พอใจออกมา น่าเสียดายที่แม้ราชครูจะมีชีวิตร่วมกับอีกแปดเศียร แต่ก็ไม่สามารถสื่อสารกับพวกมันได้ อย่างมากก็แค่ส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของหัวงูที่เหลือเท่านั้น เขาไม่รู้ถึงความน้อยใจของหัวงูนี้ได้แต่สั่งการอยู่ข้างๆ ในสายตาของราชครูเขาคือ ‘มนุษย์’ ส่วนพวกมันเป็นเพียงสัตว์ป่าเท่านั้น อสรพิษเก้าเศียรทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่เขาสร้างขึ้น พวกมันจึงควรจะเชื่อฟังเขา

ดังนั้นทุกสิ่งที่ทำในตอนนี้ก็สมเหตุสมผลแล้ว

การกระทำเช่นนี้ยิ่งทำให้หัวงูไม่พอใจมากขึ้น ในตอนนี้หัวงูที่หยุดลงนี้เพิ่งนึกได้ว่าพวกมันแปดหัวโจมตีมาตลอด แต่กลับมีหัวที่เก้าไม่ได้ขยับเลย ดังนั้นเสียงขู่คำรามด้วยความไม่พอใจจึงดังขึ้นกว่าเดิม สิ่งนี้ทำให้ราชครูที่ไม่เข้าใจเกิดความไม่พอใจกับหัวงูตัว เนื่องจากตัวเขาเองใช้อารมณ์ในการควบคุมหัวงูที่เหลือ ความไม่พอใจนี้จึงส่งผลกระทบต่อหัวงูที่เหลืออย่างรวดเร็ว

ดังนั้นจังหวะการโจมตีหลี่เต้าจึงเริ่มสับสนวุ่นวายในทันที อีกด้านหนึ่งเมื่อเห็นว่าวิธีนี้สำเร็จ หลี่เต้าก็เริ่มการโจมตีรอบใหม่ เขาเลือกเป้าหมายใหม่และเริ่มทุ่มเทโจมตีอย่างต่อเนื่อง แน่นอนว่าในไม่ช้าหัวงูอีกหัวก็ทนไม่ไหว มันจึงหยุดลงเช่นกัน ดังนั้นหัวงูที่ทะเลาะกับราชครูจึงเพิ่มจากหนึ่งเป็นสองหัว

เช่นเดียวกันนี้ยิ่งทำให้อารมณ์ของราชครูไม่พอใจมากขึ้น ด้วยเหตุนี้ในชั่วครู่เดียวอารมณ์เช่นนี้ก็เริ่มสะสมขึ้นในร่างของอสรพิษเก้าเศียร จนกระทั่งสุดท้ายหัวงูส่วนใหญ่ก็หยุดนิ่ง พอเศียรงูส่วนใหญ่หยุดนิ่งเช่นนี้ ก็ทำให้เศียรที่เหลืออีกไม่กี่เศียรต้องลำบาก เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของเศียรงูทั้งแปด หลี่เต้าก็ยังคงลำบากอยู่บ้าง ทว่าเมื่อจำนวนลดลงแล้ว เขาก็สามารถจัดการได้ทั่วถึง

ดังนั้นหลังจากที่เศียรงูอื่นๆ หยุดนิ่ง เศียรที่เหลืออีกไม่กี่เศียรก็ทนไม่ไหวเช่นกัน อาจเป็นเพราะการโจมตีอย่างจงใจของหลี่เต้า แม้ว่าเศียรที่เหลือไม่ได้ถูกโจมตีเป็นรายตัว แต่กลับเป็นกลุ่มที่ได้รับความเสียหายหนักที่สุด ในชั่วขณะนั้นไม่มีเศียรใดโจมตีหลี่เต้าอีก พวกมันกลับหันมาแยกเขี้ยวใส่กันเอง ส่วนราชครูได้แต่มองตาค้าง เขาเห็นเศียรงูทั้งแปดส่งเสียงขู่ฟ่อๆ ใส่กันไม่หยุด ไม่ว่าเขาจะพูดอย่างไรก็ไร้ผล

เสียการควบคุมไปโดยสิ้นเชิง