ระบบสังหาร: จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 702: ชะตาแผ่นดินกดทับ

บทที่ 702: ชะตาแผ่นดินกดทับ

ต้องยอมรับว่าพลังชีวิตของผู้อยู่ในระดับเทพมนุษย์นั้นแข็งแกร่งยิ่งนัก

เนื่องจากเป็นแผลทะลุผ่าน หลังจากถูกตรึงลงกับพื้นแล้ว เทพมนุษย์สำนักผกาครามจึงยังไม่สิ้นใจในทันที

แต่ก็อยู่ในสภาพใกล้ตายแล้ว

อสนีบาตสวรรค์บนง้าวมังกรทมิฬได้ทำลายอวัยวะภายในของเขาจนย่อยยับ

ตอนนี้เหลือเพียงลมหายใจสุดท้ายเท่านั้น

ตึง!

หลี่เต้าลงมาจากท้องฟ้า เหยียบลงบนพื้นดินที่แตกละเอียด ก่อนจะเดินตรงมาถึงข้างกายเทพมนุษย์สำนักผกาคราม

อาจเป็นเพราะความยึดมั่นถือมั่น เทพมนุษย์สำนักผกาครามถึงได้ยกมือที่สั่นระริกขึ้นเอื้อมไปทางหลักเขตแดน

ในชั่วขณะถัดมา มือของเขาก็ร่วงลงสู่พื้น

[สังหารศัตรู 1 ราย ได้รับคุณสมบัติ: 102381.82]

เมื่อเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น เทพมนุษย์สำนักผกาครามก็ล้มลงกับพื้น ดวงตาเบิกกว้างไม่หลับแม้ยามสิ้นใจ

“ผู้อาวุโส!”

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เหล่าศิษย์จากสามสำนักที่ข้ามหลักเขตแดนมาก็ต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

พวกเขาคิดว่าบรรดาผู้อาวุโสเทพมนุษย์ได้จัดการหลี่เต้าแล้วจึงไล่ตามมา

ไม่คิดว่าจะโดนไล่ล่าจนเหลือเพียงคนเดียวที่วิ่งหนีมาได้

หลี่เต้าชักง้าวมังกรทมิฬออกมาจากร่างไร้วิญญาณของเทพมนุษย์สำนักผกาคราม

ก่อนหน้านี้เขาได้เสียบศีรษะของเทพมนุษย์วัดเจดีย์และเทพมนุษย์วัดหมื่นพุทธไว้บนง้าวมังกรทมิฬแล้วโยนมาพร้อมกัน

เดิมทีคิดว่าศีรษะของทั้งสองคนจะถูกทำลายจากการเสียดสีอย่างรุนแรง

แต่ไม่คิดว่าศีรษะของคนทั้งสองจะแข็งแกร่งเกินคาด

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะวรยุทธ์ระดับเทพมนุษย์หรือเป็นเพราะเทพมนุษย์วัดหมื่นพุทธหนังหนากันแน่

เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว ก็ต้องจัดการให้เรียบร้อย

นี่ก็ถือเป็นของรางวัลจากชัยชนะแล้ว

ว่าแล้วหลี่เต้าก็ยกง้าวมังกรทมิฬขึ้นตัดศีรษะของเทพมนุษย์สำนักผกาคราม แล้วเสียบไว้บนง้าวมังกรทมิฬราวกับร้อยผลน้ำเต้า

ภาพที่น่าสะพรึงกลัวนี้ ทำให้เหล่าศิษย์จากสามสำนักที่อยู่อีกฝั่งของหลักเขตแดนต่างพากันสั่นสะท้าน

เทพมนุษย์ของทั้งสามสำนักล้วนตกตายลงแล้ว

พวกเจ้ายังมีความสามารถอะไรอีก? จะเรียกคนมาเพิ่มอีกหรือไม่

หลี่เต้าถือง้าวมังกรทมิฬไว้ในมือ สายตาของเขาจับจ้องไปยังเหล่าศิษย์ของสามสำนักที่อยู่อีกฝั่งของหลักเขตแดน

“ท่านไม่สามารถลงมือกับพวกข้าได้ พวกข้าได้ออกจากแคว้นต้าเฉียนแล้ว!”

เจ้าสำนักผกาครามเอ่ยด้วยใบหน้าซีดขาว

“ลงมือไม่ได้? เพราะพวกเจ้าออกจากแคว้นต้าเฉียนแล้วอย่างนั้นหรือ?”

หลี่เต้าก้าวย่างมาถึงหน้าหลักเขตแดน

ทันใดนั้น เขาก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง สายตาจึงจับจ้องไปที่หลักเขตแดน

บนหลักเขตแดนนั้น เขารับรู้ได้ถึงพลังที่มองไม่เห็นปกคลุมอยู่บนนั้น

แต่ก่อนหน้านี้ ตอนที่อยู่ทีชนเผ่าเป่ยหมานเขาก็เคยเจอหลักเขตแดนมาแล้ว ทำไมถึงไม่เคยรู้สึกว่ามันผิดปกติเลย

หรือว่าเป็นเพราะตอนนั้นยังไม่แข็งแกร่งพอ

พอคิดได้ดังนั้น หลี่เต้าก็ก้าวข้ามหลักเขตแดนไปทันที

ส่วนการข้ามหลักเขตแดนจะนำมาซึ่งผลลัพธ์อะไร…

ในอดีตเขาก็เคยนำทัพข้ามหลักเขตแดนมาแล้ว

และเมื่อเขาข้ามหลักเขตแดนไปจริงๆ ถึงได้พบว่าครั้งนี้แตกต่างจากครั้งในอดีต

เมื่อเขาก้าวข้ามหลักเขตแดนเข้าสู่พื้นที่ระหว่างชนเผ่าเป่ยหมานและต้าชิง

เขาก็พลันรู้สึกได้ถึงพลังที่มองไม่เห็นบางอย่างเข้ามาโอบล้อมรอบตัวในทันที

หลี่เต้าเงยหน้าขึ้นพลางกำมือ “นี่มัน… พลังถูกจำกัดงั้นหรือ?”

ภายใต้พลังที่มองไม่เห็นนั้น หลี่เต้ารู้สึกอึดอัดไปทั้งร่าง ราวกับมีบางสิ่งกดทับร่างกายตามธรรมชาติ

ภายใต้การกดทับเช่นนี้ หลี่เต้าพบว่าพลังของตนไม่สามารถแสดงออกมาได้อย่างสมบูรณ์

ในยามนั้น เมื่อผู้คนจากสำนักทั้งสามเห็นหลี่เต้าก้าวข้ามเขตแดนมา พวกเขาก็ต่างแสดงสีหน้าหวาดกลัว

แต่เมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของหลี่เต้า เจ้าอาวาสวัดหมื่นพุทธก็รวบรวมความกล้าเอ่ยปากว่า “ใต้เท้าหลี่ ท่านอาจไม่ทราบ เทพมนุษย์ไม่สามารถข้ามพรมแดนของแคว้นใดได้ตามอำเภอใจ”

“หากฝ่าฝืนข้ามมา จะถูกชะตาแผ่นดินของแคว้นนั้นกดทับ”

“ผู้อาวุโสของพวกเราทั้งสามสำนักล้วนตายด้วยน้ำมือท่านแล้ว ขอความปรานีด้วยเถิด”

ด้วยพลังที่หลี่เต้าแสดงออกมา ทำให้ผู้คนจากสามสำนักใหญ่ไม่กล้าแม้แต่จะเกลียดชังหลี่เต้า เหลือเพียงความหวาดกลัวเท่านั้น

“ชะตาแผ่นดินกดทับ?”

เมื่อได้ยินคำอธิบายเช่นนั้น หลี่เต้าก็เริ่มเข้าใจขึ้นบ้างแล้ว

พลังของผู้ที่อยู่ในระดับเทพมนุษย์นั้นรุนแรงเกินไป

หากแต่ละแคว้นไม่มีวิธีคานอำนาจผู้ที่มีพลังระดับเทพมนุษย์ บรรดาฮ่องเต้คงไม่ต้องเปรียบวัดกำลังทหารหรือส่งกองทัพไปรบราฆ่าฟันกันอีกต่อไป เพียงแค่เปรียบความแข็งแกร่งของยอดฝีมือระดับเทพมนุษย์ก็เพียงพอแล้ว

และสิ่งที่เรียกว่าการกดทับของชะตาแผ่นดินนี้ คงเป็นวิธีที่ใช้จำกัดผู้ที่อยู่ในระดับเทพมนุษย์โดยเฉพาะ

หลี่เต้าลองทดสอบดู เขาพยายามรวบรวมพลังในตัว

ผลปรากฏว่า ทันทีที่พลังเกินขีดจำกัดหนึ่ง ชะตาแผ่นดินที่มองไม่เห็นก็จะกดทับลงมา

และขีดจำกัดนี้ดูเหมือนจะเป็นข้อจำกัดของระดับกึ่งเทพมนุษย์จนถึงระดับเทพมนุษย์

กล่าวคือ เมื่อใดที่พลังบรรลุถึงระดับเทพมนุษย์ ชะตาแผ่นดินนั้นก็จะรวมตัวกันมากดทับผู้ที่ใช้พลัง

พูดให้เข้าใจง่ายๆ คือ เมื่อก้าวข้ามหลักเขตแดนไป จะมีพันธนาการชั้นหนึ่งมาผูกมัดเทพมนุษย์เอาไว้ จำกัดพลังของพวกเขา

แน่นอนว่าไม่ใช่เทพมนุษย์ทุกคนจะถูกจำกัดพลัง

มันจะมุ่งเป้าไปที่เทพมนุษย์ต่างถิ่นอย่างหลี่เต้าเท่านั้น

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเทพมนุษย์ทั้งสามของสำนักใหญ่ถึงได้มุ่งมั่นที่จะก้าวข้ามหลักเขตแดนมา

คงเป็นเพราะพวกเขารู้ถึงข้อจำกัดของชะตาแผ่นดินที่มีต่อเทพมนุษย์ต่างถิ่น

“ชะตาแผ่นดินจำกัดพลังงั้นหรือ…”

หลี่เต้ารับรู้ได้ถึงพลังที่มองไม่เห็นนั้น

หลังจากการแปรสภาพครั้งก่อน ร่างกายของเขาก็ได้บรรลุสภาวะที่จิตวิญญาณและร่างกายเป็นหนึ่งเดียวกัน

เขารู้สึกว่าหากต้องการ เขาก็สามารถคว้าจับชะตาแผ่นดินที่มองไม่เห็นนั้นได้

จากนั้นก็อาจลองฉีกทำลายพันธนาการชั้นนี้ดู

แต่ทว่า ขณะที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา ความรู้สึกเตือนภัยก็ก่อตัวขึ้นในใจอย่างลึกลับ

ความรู้สึกเตือนภัยนี้บอกเขาว่า แม้เขาจะสามารถฉีกทำลายพันธนาการชั้นนี้ได้ แต่จะนำมาซึ่งปัญหาใหญ่บางอย่าง

หลี่เต้าเชื่อมั่นในสัญชาตญาณของตนเองมาก

โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่เกี่ยวข้องกับชะตาแผ่นดินของแคว้นเช่นนี้

ไม่ว่าเขาจะมั่นใจในตัวเองเพียงใด แต่ก็ยังไม่มั่นใจว่าจะสามารถต้านชะตาแผ่นดินของทั้งแผ่นดินได้เพียงลำพัง

แต่ใครบอกว่าชะตาแผ่นดินที่กดทับเขาอยู่จะทำให้เขาไม่สามารถจัดการกับคนพวกนี้ได้

เทพมนุษย์แต่ละคนย่อมมีความแตกต่างกัน

หรือพูดอีกนัยหนึ่งคือ หลี่เต้าไม่ใช่เทพมนุษย์แบบดั้งเดิม

ชะตาแผ่นดินจะกดทับอย่างไรก็แค่กดทับพลังเท่านั้น

แต่ร่างกายของหลี่เต้านั้นไม่มีทางถูกทำให้อ่อนแอลงได้

แม้ว่าชะตาแผ่นดินจะกดทับจนทำให้พลังของหลี่เต้าไม่อาจถึงระดับเทพมนุษย์

แต่แค่อาศัยพลังกายของเขา อย่าว่าแต่คนตรงหน้าพวกนี้เลย

ต่อให้อีกฝ่ายสามารถใช้พลังเทพมนุษย์ได้อย่างสมบูรณ์ เขาก็สามารถใช้พลังกายต่อสู้จนอีกฝ่ายหมดแรงตายได้

ยิ่งไปกว่านั้น…

เขาไม่ได้อยู่เพียงลำพัง

เมื่อหลี่เต้าหันกลับไปมอง ก็เห็นม่านฝุ่นควันม้วนตลบพัดเข้ามา

จากนั้น เงาร่างของกองทัพหมาป่าฝู่ถูก็ได้ปรากฏขึ้นท่ามกลางม่านฝุ่นนั้น

เห็นได้ชัดว่ากองทัพหมาป่าฝู่ถูได้บรรลุภารกิจของพวกเขาแล้ว จึงรีบมาให้การสนับสนุน

หลี่เต้าหันกลับมามองผู้คนจากสามสำนักใหญ่อีกครั้ง แล้วเอ่ยว่า “การออกจากแคว้นต้าเฉียนถือเป็นการกบฏ”

“และจุดจบของผู้ทรยศมีเพียงหนึ่งเดียว”

“ไม่ว่าพวกเจ้าจะหนีไปที่ใด ก็มีเพียงคำเดียว”

“ตาย!”

หลี่เต้ามองด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความปรานีในขณะที่กองทัพหมาป่าฝู่ถูก็กำลังจะบุกโจมตีเข้ามาจากด้านหลัง

ในที่สุด เจ้าอาวาสวัดหมื่นพุทธก็ไม่อาจกดข่มความหวาดกลัวที่มีต่อหลี่เต้าได้อีกต่อไป จึงเอ่ยปากว่า “พวกเราขอยอมกลับไปสวามิภักดิ์ต่อแคว้นต้าเฉียนและจะทำตามคำสั่งของท่านทุกประการ”

ไม่นานนัก เจ้าสำนักสำนักผกาครามและเจ้าอาวาสวัดเจดีย์ก็ตัดสินใจเช่นเดียวกัน

แต่ว่า…

“เสียใจรึ? สายเกินไปแล้ว!”

เมื่อกองทัพหมาป่าฝู่ถูมาถึงหลักเขตแดน หลี่เต้าก็ออกคำสั่งทันที

“ฆ่า!”

หลังจากพลังของหลี่เต้าผสานรวมกับกองทัพหมาป่าฝู่ถูทั้งกองทัพ วิญญาณและเกียรติภูมิกองทัพที่ก็น่าสะพรึงกลัวอยู่แล้ว ก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก

เมื่อมีหลี่เต้ารวมแบ่งเบาภาระ พวกเขาก็สามารถโจมตีได้อย่างไร้ความกังวลใดๆ