ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม - ตอนที่ 551 อดอวดรวยไม่ได้
มีอารับรู้ได้ถึงสายตาของอันหลิน เงยหน้ามองแล้วยิ้มบางๆ
รูปโฉมของนางงดงามยิ่งนัก ด้วยเหตุนี้ยามยิ้มจึงสวยงามมากเช่นกัน ดวงตาสีน้ำเงินที่สุกใสมีชีวิตชีวา ก็ยิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้กับรอยยิ้มของนาง
“ขอบคุณคุณชายอันที่ช่วยเหลือ” แม้มีอาจะถูกเถาวัลย์แดนอนธการพันธนาการ แต่ก็พยายามก้มหัวเพื่อคำนับอย่างถ่อมตน
อันหลินไม่พูดอะไร สายตาเคลื่อนไหวไปตามร่างของมีอา
เสื้อสีน้ำเงินของมีอาค่อนข้างสั้น จึงเผยให้เห็นเอวที่ขาวและคอดกิ่วของนาง ไล่ลงไปอีกก็คือหางปลาสีน้ำเงินเรียวยาว เนียนลื่นงดงาม
อืม…รูปร่างเยี่ยมจริงๆ!
ราวกับว่าสังเกตเห็นสายตาของอันหลิน ใบหน้าของมีอาขึ้นสีแดงเรื่อ ทว่าความเขินอายเช่นนี้ถูกนางสะกดกลั้นอย่างรวดเร็ว คนอื่นตะลึงกับรูปโฉมของนางก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าแปลกอะไร
“ของล่ะ” อันหลินย่นคิ้วถาม
“เอ๊ะ” มีอาชะงัก มองอันหลินด้วยความงงงวย
“ข้ากวาดมองตามกายเจ้ารอบหนึ่งแล้วก็ยังไม่เห็นอาวุธมิติ บอกมาตามตรงว่าเอาของไปไว้ที่ไหน” อันหลินพูดด้วยน้ำเสียงข่มขู่
ที่เขามองร่างกายของเราเมื่อครู่นี้เพราะกำลังมองหาอาวุธมิติงั้นหรือ
มีอาไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเศร้าใจ นางมองอันหลินด้วยความสับสนแวบหนึ่งแล้วเอ่ยเบาๆ ว่า “ต่างหูข้างซ้ายข้านั่นแหละ…”
อันหลินกระจ่างใจพลัน ถึงว่าไม่พบเครื่องประดับอะไรที่เหมือนศาสตราวุธ ที่แท้ก็เป็นต่างหูนี่เอง ซ่อนได้ดีเยี่ยม!
เขาแกะต่างหูของมีอาลงด้วยความเบิกบานใจแล้วสำรวจ!
ผลึกต้นกำเนิดดินแดนสีทองหนึ่งก้อน สีแดงสามก้อน สีเขียวสิบก้อน เจ็ดแสนห้าหมื่นหินวิญญาณ อาวุธวิเศษสามชิ้น ยาวิเศษสามสิบเม็ด กับของทะเลอีกเป็นกอง…
อันหลินขมวดคิ้ว อดพูดไม่ได้ว่า “ยากจนนัก!”
มีอาหน้ากระตุกยิกๆ ยังคงรักษารอยยิ้ม
อันหลินครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วยื่นมือออกไปแกะต่างหูข้างขวาของมีอาลง พยายามลองเปิด ปรากฏว่าไม่ใช่อาวุธมิติก็พลันผิดหวังขึ้นมา “ทำไมยากจนขนาดนี้นะ!”
มีอา “…”
อันหลินคิดไปคิดมาก็ชักกระบี่พิชิตมารออกมาแล้วชี้ไปที่มีอา จิตสังหารตลบอบอวล
สีหน้าของมีอาแปรเปลี่ยนเล็กน้อยแล้วเอ่ยร้องขอว่า “ขอร้องท่านอย่าฆ่าข้าเลย!”
“ได้ ถ้าอย่างนั้นก็ทำพันธะสัญญาทาสกับข้าสิ” อันหลินพยักหน้า
มีอาเม้มริมฝีปากฉ่ำวาวอ่อนนุ่มแน่น ใบหน้าฉายความคัดค้านอย่างรุนแรง “ข้า…ข้าทำไม่ได้”
“โอ๊ะ ต้องรู้ว่าเจ้ากับข้าเป็นกลุ่มอิทธิพลอริ บอกเหตุผลที่ไม่ให้ข้าฆ่าเจ้ามาสักข้อ” อันหลินไม่เคยใจอ่อนกับศัตรู ครั้งนี้หากปล่อยมีอาไป เจอกันครั้งหน้าหากถูกนางฆ่าจะทำอย่างไร
มีอาลังเลครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยว่า “ใช้ข้อมูลแลกกับชีวิตของข้า ข้ารู้จักสถานที่แห่งหนึ่ง เป็นแดนพิศวงที่ผู้ยิ่งใหญ่หวนสู่ความว่างเปล่ามารทะเลตะวันตกคาดเดาจากการสำรวจก่อนหน้านี้ ที่นั่นอาจจะมีผลึกต้นกำเนิดดินแดนมหาศาล! เพียงแต่ว่าอสูรอารักษ์แดนพิศวงยิ่งใหญ่เกินไป ข้าบุกเข้าไปไม่ได้…แต่ข้ารับประกันได้ว่าที่นั่นต้องมีผลึกต้นกำเนิดดินแดนไม่น้อยแน่นอน! ข้าพาพวกเจ้าไปได้!”
“ข้าจะเชื่อคำพูดของเจ้าได้อย่างไร” อันหลินถามอย่างสนอกสนใจ
ต้องบอกว่าขอแค่เป็นข้อมูลของผลึกต้นกำเนิดดินแดน ก็สามารถทำให้เขาหวั่นไหวได้ทั้งนั้น!
“ข้าขอสาบานด้วยเกียรติของบรรพชนแห่งมารโบราณ!” มีอาพูดอย่างจริงจัง
อันหลินหันมองพวกโคโค่สตีฟ
“เผ่าเงือกทะเลตะวันตกสาบานกับบรรพชนมารโบราณ ต่อให้เป็นผู้ยิ่งใหญ่หวนสู่ความว่างเปล่าก็ต้องรักษาสัจจะ ไม่เช่นนั้นรากฐานจะพังทลาย” ทาเบอร์พูดพลางพยักหน้า
“ได้ งั้นเจ้าก็สาบานเถอะ!” อันหลินครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วพูดเสริมว่า “ต้องเพิ่มคำสาบานไปอีกว่าจะไม่ลงมือกับคนของข้าและมนุษย์คนอื่นในแดนโบราณบรรพกาล!”
มีอาไม่ลังเลเลยสักนิด พยักหน้าตอบรับทันที
หลังสาบานเสร็จ มีอาก็ได้รับอิสระอีกครั้ง นางยิ้มด้วยความเบิกบานใจแล้วค้อมตัวคำนับอีกครา “ขอบคุณคุณชายอันหลินที่ช่วยชีวิต!”
ในฐานะที่เป็นฝ่ายอริ อากัปกิริยาแบบนี้ไม่ว่าจะจริงใจหรือเสแสร้งล้วนแต่เหมาะสมอย่างยิ่ง ทำให้อันหลินไม่รู้สึกรังเกียจเลยสักนิด
ผ่านไปอีกระยะหนึ่ง หลี่ว์ต้งปินกับฉินเซิ่งก็รักษาสภาพบาดแผลเสร็จแล้ว จึงลุกขึ้นจากการนั่งสมาธิ
หลี่ว์ต้งปินมองไปทางอันหลินแล้วพบว่าเขากำลังสุมหัวอยู่กับผีดูดเลือดทั้งสามตนอยู่ แม้แต่ทาเบอร์ที่มีเจตนาร้ายก่อนหน้านี้ บัดนี้ก็นอบน้อมกับเขา ช่างเป็นภาพที่สวยงามเหลือเกิน
เขาชะงักไปชั่วขณะ คิดในใจว่าสมกับเป็นวิปริตอันดับหนึ่งแห่งสำนักความร่วมมือบำเพ็ญเซียนแห่สรวงสวรรค์ ถึงขั้นรับผู้ยิ่งใหญ่หวนสู่ความว่างเปล่าของฝ่ายอริเป็นสมุนแล้ว นี่จะทำลายกฎสวรรค์หรือไง!
ก่อนหน้านี้ยังคิดว่าหากเจออันหลินแล้วจะปกป้องเขาให้ดี
ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาต่างหากที่ควรเป็นฝ่ายถูกปกป้อง…
ไม่รู้เพราะเหตุใด เขานึกถึงคำพูดที่มังกรดำตัวนั้นเคยพูดขึ้นมาอีกแล้วว่า อันหลินเป็นคนฆ่ามัน…
หลี่ว์ต้งปินไม่กล้าคิดต่อแล้ว จึงเดินไปทักทายอันหลิน
ฉินเซิ่งมองภาพที่ผู้ยิ่งใหญ่ผีดูดเลือด มนุษย์และมารทะเลตะวันตกกลมเกลียวกันก็ชะงักงันไปชั่วขณะเช่นกัน ไม่รู้ว่าควรเผชิญกับภาพนี้ด้วยอารมณ์แบบไหน
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นราวกับล้วนเป็นเพราะชายหนุ่มที่ถูกรุมล้อมอยู่ตรงกลางนั่น
อันหลิน อันหลิน…อ้อ นึกออกแล้ว!
เชอร์รีลเคยเอ่ยถึงเขา เขาก็คือนักพรตที่เปล่งประกายเจิดจรัสในชุมนุมมรรคเทศนาสี่ทิศเมื่อหนึ่งปีก่อน!
เพียงแต่ว่า…ทำไมตอนนี้โผล่งมาเปล่งประกายที่เขตดารามายาได้ล่ะ ความเร็วในการก้าวหน้ามันน่าตกใจเกินไปแล้วกระมัง!
ฉินเซิ่งรำพันเล็กน้อยแล้วเดินตามเข้าไปขอบคุณอันหลินที่ช่วยชีวิตด้วย
ใช่แล้ว หากไม่ได้อันหลิน เกรงว่าเขาคงจะตายอยู่ที่นี่แล้ว!
หลังฉินเซิ่งรู้ว่าอันหลินต้องการผลึกต้นกำเนิดดินแดนสีทองอย่างเร่งด่วนก็นำผลึกต้นกำเนิดดินแดนสีทองออกจากแหวนมิติสามก้อนมอบเป็นของตอบแทนอย่างไม่ลังเล
อันหลินน่ะเรียกได้ว่าเบิกบานใจ รู้สึกว่าพี่ชายทูตสวรรค์คนนี้ทั้งหล่อและว่าง่าย รับของตอบแทนเหล่านี้อย่างมีความสุข
หลี่ว์ต้งปินก็นำผลึกต้นกำเนิดดินแดนสีทองออกจากแหวนมิติสองก้อนแล้วพูดว่าตอบแทนบุญคุณแทนมังกรดำ
หลังอันหลินได้ฟังคำพูดของหลี่ว์ต้งปินก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออก จากนั้นก็รับไว้ด้วยรอยยิ้ม
หลิวฉู่ฉู่มองจนน้ำลายแทบไหลออกมาแล้ว อันหลินมีผลึกต้นกำเนิดดินแดนสีทองเพิ่มมาห้าก้อนในพริบตา ความโชคดีนี้มันช่างน่าอิจฉาจริงๆ!
“อันหลิน เจ้าจะเอาผลึกต้นกำเนิดดินแดนสีทองไปมากมายปานนั้นทำไม มอบให้ข้าได้ชื่นชมสักก้อนเถอะ ข้าจะแลกเปลี่ยนด้วยผลึกต้นกำเนิดที่มูลค่าเท่ากัน” หลิวฉู่ฉู่กะพริบตาใส่อันหลินด้วยความคาดหวังแล้วเอ่ยเสียงไพเราะ
อันหลินหัวเราะเหอะๆ แล้วปฏิเสธอย่างอ้อมค้อมว่า “ไม่ได้”
หลิวฉู่ฉู่ “…ทำไมล่ะ!”
“ก็บอกแล้วว่าเป้าหมายเล็กๆ ของข้าคือการรวบรวมผลึกต้นกำเนิดดินแดนสีทองหนึ่งร้อยก้อน ตอนนี้ยังไม่เพียงพอเลย!” อันหลินพูดอย่างขึงขัง
หลี่ว์ต้งปินหัวเราะร่าอยู่ข้างๆ “สหายอันหลินพูดเป็นเล่นไป ผลึกต้นกำเนิดของทุกคนที่เข้ามาในเขตดารามายารวมกันแล้วอาจจะมีผลึกต้นกำเนิดดินแดนสีทองไม่ถึงร้อยก้อนด้วยซ้ำ”
อันหลินถอนหายใจ “มันถึงเป็นภารกิจหนักอึ้งและหนทางยาวไกลน่ะสิ ตอนนี้ข้ารวบรวมผลึกต้นกำเนิดดินแดนสีทองได้แค่สี่สิบก้อนเท่านั้น…”
เมื่อพูดจบ แหวนมิติของเขาก็สว่างวาบ นำผลึกต้นกำเนิดดินแดนสีทองสี่สิบก้อนออกมา
ชั่ววินาทีนั้น แสงทองเต็มนภา มิติในรัศมีร้อยลี้เริ่มหนืดข้นขึ้นมา
หลี่ว์ต้งปินกับฉินเซิ่งเบิกตากว้างอย่างตะลึงพรึงเพริด
มีอากับทาเบอร์มองผลึกต้นกำเนิดดินแดนสีทองที่ลอยกลางอากาศอึ้งๆ พูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ
แม้พวกโคโค่สตีฟจะรู้ว่าอันหลินรวบรวมผลึกต้นกำเนิดดินแดนสีทองได้ไม่น้อย แต่พออันหลินปล่อยผลึกต้นกำเนิดทั้งหมดออกมาก็ยังตกตะลึงและอึ้งงันเช่นกัน
หลิวฉู่ฉู่ยิ่งไปกันใหญ่ ตกใจจนแข้งขาอ่อนแรง แทบจะทรุดลงคุกเข่าแล้ว!
อันหลินเห็นสีหน้าท่าทางของทุกคนแล้วก็พลันรู้สึกสะใจเหลือเกิน!
YOU MAY ALSO LIKE
