ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม - ตอนที่ 552 เตาเย่ที่ตกตะลึง
อันหลินเริ่มรู้สึกหลงรักความรู้สึกอวดรวยแบบนี้แล้ว นอกจากจะรวบรวมผลึกต้นกำเนิดดินแดนสีทองเพื่อการนี้แล้ว ก็นำมาอวดไม่ใช่หรือไง
หลังเขาอวดรวยจนสาแก่ใจแล้วก็ผ่อนคลายไปทั้งร่างกาย สบายใจ เก็บผลึกต้นกำเนิดดินแดนสีทองอย่างพึงพอใจ
ทุกคนรู้สึกเพียงว่าแสงทองที่สว่างไสวหายไปแล้ว แต่ความรู้สึกตาลายยังคงไม่หายไป และไม่รู้ว่าดวงตาได้รับผลกระทบหรือจิตใจกันแน่
หลี่ว์ต้งปินพึมพำว่า “เมื่อครู่ข้าลืมนับไปเลยว่ามีกี่ก้อนกันแน่นะ”
ฉินเซิ่งขมวดคิ้ว “เหมือนว่าจะสี่สิบก้อนกระมัง”
“สิบสี่คือสิบสี่ สี่สิบคือสี่สิบ…” หลิวฉู่ฉู่เริ่มพึมพำอย่างไม่มีสติแล้ว
ความแตกต่างระหว่างคนกับคนมันน่ากลัวขนาดนี้เลยหรือ
มีอาก้มหน้าลงอย่างละอายใจ ก่อนหน้านี้ถูกอันหลินรังเกียจว่าจนเสมอมา นางยังรู้สึกว่าไม่พอใจอยู่นิดหน่อย ตอนนี้…
ยอมทั้งกายและใจ! แม้แต่ยาเซียนยังไม่ยอมด้วยซ้ำ ยอมเศรษฐีอันนี่แหละ!
“ก็บอกแล้วว่าไม่ได้หลอกพวกเจ้า เป้าหมายของข้าเป็นการรวบรวมผลึกต้นกำเนิดดินแดนสีทองหนึ่งร้อยก้อนจริงๆ ต่อไปหากพวกเจ้าเจอผลึกต้นกำเนิดดินแดนสีทองอีก สามารถมาแลกเปลี่ยนกับข้าได้ ข้าถึงขั้นว่ารับซื้อในราคาสูงด้วย” อันหลินเอ่ยยิ้มๆ
หลี่ว์ต้งปินพยักหน้า เขาเชื่อคำพูดของอันหลินแล้วจริงๆ เจ้านั่นจะสะสมผลึกต้นกำเนิดดินแดนสีทองร้อยก้อนจริงๆ! อา…ระดับหวนสู่ความว่างเปล่ากับระดับแปลงจิตแตกต่างกันเหลือเกิน…เอ๊ะ เหมือนคำพูดนี้จะมีอะไรแปลกๆ นะ…
เขาถอนหายใจยาวเหยียดพลางมองอันหลิน “แล้วต่อจากนี้สหายอันหลินมีแผนการอะไรหรือไม่”
อันหลินบอกเรื่องของมีอาให้พวกหลี่ว์ต้งปินฟังอย่างไม่ปิดบัง
หลี่ว์ต้งปินได้ฟังก็พยักหน้า “ในเมื่อเจ้าจะไปค้นหาผลึกต้นกำเนิดดินแดนที่แดนพิศวง พวกเราจะไม่ขอเข้าร่วมแล้ว เพื่อความปลอดภัย หลิวฉู่ฉู่อยู่กับข้าแล้วกัน”
หลิวฉู่ฉู่ผงกศีรษะ เพราะที่นี่คือเขตดารามายา ความสามารถอย่างนางตามหลังผู้ยิ่งใหญ่เป็นดี เรื่องนี้นางก็รู้ตัวดีอยู่เหมือนกัน
ฉินเซิ่งได้ฟังก็บอกลาเช่นกัน เขายังต้องไปยังอีกดินแดนหนึ่งเพื่อค้นหาสมบัติบางอย่าง
หลี่ว์ต้งปิน หลิวฉู่ฉู่ และฉินเซิ่งทยอยกันจากไป จากนั้นกลุ่มของอันหลินก็เหลือเพียงเสวี่ยจ่านเทียน ทีน่า และผีดูดเลือดสามตนกับมีอา มันเป็นกำลังที่ทัดเทียมกับกลุ่มอิทธิพลบรรพกาลทั้งมวลแล้ว
“เอาละ ตอนนี้ได้เวลาไปขุมสมบัติกันแล้ว!” ทีน่าพูดอย่างตื่นเต้น
“ขุดสมบัติหรือ” โคโค่สตีฟมองภูตจิ๋วด้วยความงุนงง
ทีน่าไม่พูดอะไรอีก แต่บินไปทางหอคอยสีดำ มือกำกระบี่หทัยบงกชแล้วตวัดใส่ฐานของหอคอยแต่ไกลๆ
แสงกระบี่สีน้ำเงินก่อตัวเป็นจันทร์เสี้ยวหิมะร้อยจั้ง ตัดฐานของหอคอยนั่นทันที
ครืน
หอคอยที่ตั้งตระหง่านหลายร้อยปีถูกกระบี่โค่นล้มเพราะสูญเสียการค้ำจุนของพลัง
หอคอยล้มลงกระแทกกับพสุธาจนสั่นสะเทือน เศษหินปลิวกระจาย ธุลีฟุ้งตลบ
ทุกคนไม่รู้ว่าทีน่าจะทำอะไร แต่ก็พากันตามไป
จากนั้นพวกเขาก็เห็นทีน่าขุดอะไรบางอย่างในพื้น ไม่นานก็ขุดจนเป็นหลุมใหญ่ที่ลึกร่วมสามจั้ง
ลำแสงสีน้ำเงินอีกเส้นฟันหลุมใหญ่นั่นอีกครั้ง จากนั้นก็เกิดเสียงดังสนั่น แสงทองมหาศาลระเบิด มิติรอบข้างหนืดข้นขึ้นมาทันใด
ทุกคนพากันมองไปยังฐานแล้วก็ต้องเบิกตากว้าง ท่าทางตะลึงงันอีกครั้ง
ตรงใจกลางของหลุมนั่นมีวัตถุสีดำถูกลำแสงตัดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ข้างในของวัตถุเป็นผลึกต้นกำเนิดดินแดนสีทองสิบก้อนที่เรียงกันเป็นวงกลมกำลังส่องแสงสว่างไสว รอบนอกของผลึกต้นกำเนิดดินแดนสีทองมีผลึกต้นกำเนิดสีน้ำเงินสามสิบก้อนเรืองรองราวกับท้องทะเล งดงามไร้ที่เปรียบ ขับผลึกต้นกำเนิดดินแดนสีทองตรงกลางให้โดดเด่น
“เสี่ยวน่า เจ้าช่างเป็นผู้ที่มีความดีความชอบอย่างใหญ่หลวง!” อันหลินดวงตาเป็นประกายแล้วเก็บผลึกต้นกำเนิดดินแดนทั้งหมดอย่างเริงร่าใจ
ทาเบอร์ที่เพิ่งติดตามอันหลินเริ่มงงงวยแล้ว “ความโชดีของผู้สูงศักดิ์มันเหนือธรรมชาติขนาดนี้เลยหรือ”
ใบหน้างดงามเย็นชาของมีอาเต็มไปด้วยความงุนงง อดพูดไม่ได้ว่า “ที่แท้ขุดหลุมก็เพื่อผลึกต้นกำเนิดดินแดนมากมายปานนี้หรือ ข้าเข้าใจดินแดนนี้ผิดไปใช่หรือไม่”
“ฟู่…ตอนนี้บรรลุเป้าหมายไปครึ่งหนึ่งแล้ว เราสู้กันต่อไปเถอะ!” อันหลินให้กำลังใจทุกคน
ทุกคน “…”
“อ้อ…จริงสิ มีอา หวังว่าแดนพิศวงที่เจ้าว่าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง” อันหลินหันไปมองเงือกข้างกายแล้วพูดด้วยความคาดหวัง
มีอา “…”
มีอาจะทำอะไรได้อีก ทำได้เพียงฝืนยิ้มน่ะสิ คงจะบอกว่าตนกดดันอย่างยิ่งไม่ได้หรอกกระมัง
ผลึกต้นกำเนิดเหล่านี้น่าจะเป็นวัสดุที่ชายชุดแดงทั้งสองใช้ตอนสร้างดินแดน ทว่าใครจะรู้ว่าดินแดนของพวกเขายังสร้างไม่สำเร็จก็ถูกทีน่าปลดเปลื้องเสียแล้ว เพื่อเป็นการตอบแทน พวกเขาจึงมอบผลึกต้นกำเนิดให้ทีน่า
ตอนนี้มาคิดๆ ดูแล้ว เหมือนทีน่าจะยกเค้าสมบัติทั้งหมดของชายชราชุดแดงทั้งสองไปหมดเกลี้ยงแล้ว! ไม่ว่าจะเป็นชิ้นส่วนหัวใจแห่งดินแดนหรือผลึกต้นกำเนิดดินแดน แม้แต่วิญญาณเต็มเมืองกับตัวของชายชราชุดแดงเองก็ถูกเก็บไปจนหมดอย่างสิ้นเชิงจริงๆ…
จัดการเรื่องในเมืองฉีโหลวเสร็จ พวกอันหลินก็เริ่มมุ่งหน้าไปยังที่ที่มีอาพูดถึง
มีอานำทางอยู่ข้างหน้าสุด สถานที่ที่พวกเขาไปก็คือทะเลดำ!
ทุ่งหญ้าสีม่วงมีอาณาเขตติดต่อกับทะเลดำ พวกเขาใช้เวลาอยู่มากโขกว่าจะออกจากทุ่งหญ้าสีม่วงมาถึงแดนหมื่นวิญญาณ ไม่คิดเลยว่าตอนนี้จะต้องวิ่งกลับไปอีกแล้ว โชคชะตาเล่นตลกจริงๆ…
เหนือทะเลสีดำอันกว้างไกลสุดลูกหูลูกตามีเกาะขนาดใหญ่อยู่
บนเกาะมีพืชเรืองแสงอยู่มากมาย ทั้งสีแดง สีเขียว สีน้ำเงิน สีทองประดับประดาให้เกาะพร่างพรายราวกับไข่มุกในท้องทะเล
ใจกลางของเกาะมีถ้ำสีขาวอยู่ นอกถ้ำมีมังกรที่ร่างกายส่องแสงโลหะสีดำ นัยน์ตาของมันแดงฉาน มีความยาวร่วมพันเมตร พลังน่ากลัวและเปี่ยมล้นอย่างยิ่ง เพียงแค่หายใจ พลังปราณฟ้าดินก็พากันกระเพื่อมอย่างบ้าคลั่งไปด้วย
อสูรบนเกาะล้วนแต่ไม่กล้าเข้าใกล้มังกรในรัศมีสิบลี้ ไม่อย่างนั้นคงจะถูกมันจามจนสะเทือนจนตาย
ทว่าในรัศมีสิบลี้ที่มังกรอยู่กลับมีเงาดำกำลังเฝ้าสังเกตอย่างลับๆ ล่อๆ
เขามีปีกสีดำคู่หนึ่ง ผิวเป็นสีทองแดง ข้างเอวมีดาบเล่มใหญ่ที่เก็บงำพลังอยู่
ใช่แล้ว มันก็คือเตาเย่ที่ตกใจกลัวอันหลินที่ทุ่งหญ้าจนหนีมาทะเลดำก่อนหน้านี้
เขาพบเกาะแปลกๆ เหนือทะเลดำ สัญชาตญาณบอกเขาว่าที่นี่ต้องมีขุมทรัพย์ขนาดใหญ่เป็นแน่! อย่างอื่นไม่ว่า ลำพังแค่มังกรดำยิ่งใหญ่ที่คล้ายว่าจะเป็นทวารบาลเฝ้านอกถ้ำสีขาวตัวนั้น ก็รู้แล้วว่าข้างในถ้ำต้องไม่ธรรมดาแน่นอน!
เขาที่ระมัดระวังลอบสังเกตในที่ลับอยู่หลายวัน ก็พอจะเข้าใจพลังของมังกรดำบ้างแล้ว มันทำให้เขาคิดว่าเขาควรจะกลับไปเรียกกำลังเสริมแล้ว…
โมโหนัก ทั้งๆ ที่เขาเป็นคนพบขุมทรัพย์แท้ๆ กลับต้องแบ่งปันกับคนอื่น
เขาจำได้ว่าสหายของเขาอยู่ในดินแดนนี้ อาศัยยันต์สื่อพลังแล้วตรวจสอบอย่างถี่ถ้วน น่าจะหาพวกเขาเจอ...
ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีคลื่นเบาบางแผ่มาจากเวหาที่อยู่ไม่ไกลระลอกหนึ่ง จากนั้นมิติก็แยกออก
เตาเย่พลันหวาดระแวงขึ้นมา จึงเก็บงำพลังของตัวเองทันที
ทำไมถึง…มีผู้ยิ่งใหญ่หวนสู่ความว่างเปล่าคนอื่นรู้จักที่นี่!
เงือกที่รูปโฉมงดงามสะบัดหางเหาะออกมาจากรอยแยก ด้านหลังมีบุคคลเก็บงำพลังที่สวมชุดดำสามคนเดินตามออกมาด้วย พร้อมทั้งคำนับรอยแยกเล็กน้อยราวกับกำลังต้อนรับบุคคลที่สำคัญยิ่งยวด
เตาเย่ตกตะลึงเมื่อเห็นฉากนี้
แม้สี่คนนั้นจะเก็บงำพลัง เตาเย่ก็มองออกว่าพวกเขาต้องเป็นผู้ยิ่งใหญ่ระดับหวนสู่ความว่างเปล่า
ช่วยไม่ได้ คนพวกนี้คุ้นหน้าเหลือเกิน! ผู้ยิ่งใหญ่เผ่าเงือก มีอาระดับหวนสู่ความว่างเปล่าขั้นกลาง ไมรอน โคโค่สตีฟผู้ยิ่งใหญ่ระดับหวนสู่ความว่างเปล่าของเผ่าพันธุ์ผีดูดเลือด ไหนจะทาเบอร์ หัวหน้าทีมหวนสู่ความว่างเปล่าที่อยู่ในขั้นกลางนั่นอีก! มารทะเลตะวันตกไปอยู่กับผีดูดเลือดตั้งแต่เมื่อใด
อีกอย่าง เป็นบุคคลแบบไหนกันแน่ที่ควรค่าให้พวกเขาเคารพนอบน้อมแบบนี้
ชายหนุ่มชุดขาวโบกพลิ้วคนหนึ่งอุ้มลูกขนสีขาวเดินออกมาอย่างยิ้มแย้มท่ามกลางสายตาจับจ้องของเขา บนไหล่มีภูตที่หน้าตางดงามนั่งอยู่ด้วย
เมื่อเตาเย่เห็นใบหน้าของชายคนนั้นชัดเจนแล้ว ดวงตาก็เบิกกว้างเหมือนกระพรวน สีหน้าตกตะลึง
ริมฝีปากของเขาสั่นระริก พ่นชื่อที่ยากจะเชื่อออกมาเบาๆ ว่า “อัน…อันหลิน”
YOU MAY ALSO LIKE
