ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม - ตอนที่ 573 การยอมจำนนของสัตว์มิติ - novel-lucky

ทุกคนต่างก็สังเกตเห็นความผิดปกติของอันหลิน พากันหัน‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ไปมองทางอันหลินด้วยใบหน้าที่ฉายความตกใจและคาดหวัง

ในตอนนั้นเอง ดวงตาของอันหลินก็พ่นไฟออกมาอย่าง‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌มหาศาล เริ่มแผดเผามิติอันกว้างใหญ่ไพศาลผืนนี้

เปลวไฟสีทองลุกลามไปทั่วมิติอย่างต่อเนื่อง พสุธากลายเป็นทะเลเพลิง‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ชั้นหินบนพื้นเริ่มละลายพังทลาย มิติก็เริ่มบิดเบี้ยวและแตกระแหง

เวลาสั้นๆ ไม่กี่อึดใจ มิติทั้งผืนก็ถูกเปลว‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ไฟอันท่วมท้นปกคลุมและลุกลามออกไปไกลยิ่งกว่า

“น่ากลัวเกินไปแล้ว นี่มันไฟอะไรกันแน่!” ดวงตาง‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ามของโคโค่สตีฟเบิกกว้าง ใบหน้าตกใจเหนือคำบรรยาย

“นี่มันเพลิงเผาสวรรค์! นี่มันเผาฟ้าต้มทะเลขนานแท้! สม‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌กับเป็นชายชาตรี!” เสวี่ยจ่านเทียนตะโกนลั่นอย่างตื่นเต้น

“เพลิงเผาสวรรค์บ้าอะไร นี่มันเพลิงทองพรัดชัดๆ มีพลังแผดเผาได้แม้แต่มิติ ดูเพลิงที่อาจารย์ปล่อยออกมาแล้ว เป็นเพลิงทองพรัดที่มีความบริสุท‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ธิ์สูงมาก ไม่แน่ว่าอาจเผาดินแดนผืนนี้ให้เป็นโพรงได้จริงๆ…” เซียวเจ๋อกลอกตาใส่เสวี่ยจ่านเทียน จากนั้นก็เบนสายตามองอันหลินด้วยความนับถือ

หลังวาฬยักษ์ได้ระบายด้วยความตื่นตระหนกและเสียสติแล้วก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติของโลกภายในร‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌่างกายรางๆ จึงอดเพ่งจิตไปยังโลกใบนั้นไม่ได้ จากนั้นมันก็เห็นทะเลเพลิงอันกว้างใหญ่ไพศาล…

วาฬยักษ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌์ “…”

หลังตัวเองตาบอดแล้ว มิติภายในร่างกายก็ลุก‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ไหม้ขึ้นมากะทันหัน นี่มันเรื่องอะไรกันแน่

คำว่าแม่งนับหมื่นคำก็บรรย‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ายความรู้สึกในตอนนี้ไม่ได้

กลิ่นอายที่คุ้นเคย‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ พลังที่คุ้นเคย…

วาฬยักษ์หายใจเข้าดังเฮือก นี่มั‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌นพลังเนตรคู่ของเราไม่ใช่หรือไง!

จากนั้นมันก็สังเกตเห็นมนุษย์คนหนึ่ง เขามีดวงตาที่เหมือนกับตนทุกกระเบียด‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌นิ้ว กำลังปล่อยเพลิงล้างผลาญโลกภายในร่างกายประหนึ่งเทพเจ้าปีศาจทำลายโลก

นี่…นี่มันต‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌าของเราสินะ

วาฬยักษ์หนังหัวชาวาบ เพราะเกิดข้อสันนิ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ษฐานที่น่ากลัวอย่างยิ่งขึ้นในใจของเขา

วิญญาณมิติหายไป ความไร้สมรรถภาพมาเยือนโดยไม่ทันตั้งตัว‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ตาบอดกะทันหัน สาเหตุจะเป็นเพราะผู้ชายคนนั้นหรือไม่…

คุณพระ! ข้าดูดตัวประหล‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌าดอะไรเข้ามากันแน่นะ!

วาฬยักษ์เกิดความรู้สึกนึกเสียใจและหวาดกลัวขึ้นในใจชนิดที่เกิดขึ้นได้ยาก ไม่ว่าใครก็ต้‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌องรู้สึกแบบเมื่อสิ่งที่ตัวเองกินเข้าไปช่วงชิงพลังของตัวเองไปถึงขั้นว่าเผาท้องของตัวเอง

ไม่ได้การแล้ว ปล่อยให้เ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ขาทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้!

วาฬยักษ์ระดมพลังของร่างกา‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ยแล้วใช้วิชาเยือกแข็งทันที

เพลิงทองพรัดที่ท่วมท้นลุกลามออกไปไกลจู่ๆ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ก็หยุดชะงัก ความเร็วในการลุกลามเริ่มช้าลง

พวกอันหลินต่างก็แสดงสีหน้าเคร่งขรึม เพราะพวก‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌เขารู้ว่าตอนนี้มีพลังอย่างอื่นแทรกแซงอีกแล้ว

เป็นไปได้สูงว่าเป็นฝีมือของส‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ัตว์มิติ มันรู้เรื่องนี้แล้ว

พอคิดแบบนี้ ทุกคนก็‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌วิตกกังวลขึ้นมาไม่น้อย

มันก็เหมือนกับพวกเขาวางเพลิงในบ้านของสิ่งมีชีวิต‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ที่ยิ่งใหญ่อย่างยิ่ง จากนั้นถูกจับได้คาหนังคาเขา…

แต่แม้จะเป็นแบบนี้ อันหลินก็จะพ่นไฟไม่หยุด เพราะหากไ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ม่เผา ‘บ้านหลังนี้’ ให้วอด พวกเขาก็จะตายอยู่ที่นี่!

คร‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ืน

จู่ๆ ก็มีเงาดำขนาดมหึมาอย่างย‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ิ่งปรากฏกลางอากาศเหนือแผ่นดิน

มันมีศีรษะที่กลมมนเรียบลื่น หลับตาพริ้ม ร่างกายแทบจะทดแทนเวหาทั้งผืนแล้ว แค่ปรา‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌กฏตัวก็ให้ความรู้สึกกดันอย่างยากจะอธิบายราวกับเผชิญหน้ากับเทพเจ้าที่สูงส่งยวดยิ่ง

อันหลินเงยหน้ามองร่างสีดำนั่น รู้ว่ามันก็คือร่างจิตสำนึกของ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌วาฬยักษ์ สีหน้านิ่งสงบ ไม่มีความหวาดกลัวปรากฏให้เห็นเลยสักนิด

“เจ้าชิงพลังเนตรคู่ของข้าไปหรือ” ร่างจิตสำนึกที่น่าเกรงขามทอดลงเหนือร่างของทุ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌กคน ไม่อาจบรรยายได้ว่ามันเป็นภาษาอะไร แต่ทุกคนกลับเข้าใจความหมายของประโยคนี้

“ข้าเอง” อันหลิน‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌พยักหน้า ไม่ปฏิเสธ (<a href=”https://novel-lucky.com/”>อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky</a>)

คนที่เหลือได้ฟังก็ตะลึงอีก‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ครั้ง มองอันหลินด้วยแปลกใจ

แม้แต่พลังของสัตว์มิติก็ย‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ังชิงไปได้งั้นหรือ สุดยอด!

เซียวเจ๋อคาดเดาได้ตั้งแต่เห็นนัยน์ตาของอันหลินพ่นไฟแล้ว เพราะเขาเองก็ถูกอันหลินชิงพลังที่ภาคภูมิใจ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ที่สุดไป รู้ซึ้งถึงความยิ่งใหญ่ของพลังนั่นดี บัดนี้การคาดเดาได้รับการยืนยัน ในใจก็นับถือยิ่งขึ้นไปอีก

“วิญญาณมิติก็ถูกเจ้าชิงไปเช่นกัน อันก่อนหน้า…ก่อนหน้านี้…ก็เป็นฝีมือเจ้าหรือ” จิต‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ของวาฬยักษ์กว้างใหญ่ดุจมหาสมุทร บัดนี้ยามพูดจากลับมีความปั่นป่วนอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน

“ฝีมือข้าทั้งหมด”‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ อันหลินไม่ปิดบัง

ไม่มีพลังที่เป็นภัยคุกคามต่อสัตว์ม‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ิติก็จะไม่มีโอกาสเจรจากับมันตลอดกาล

ครืน แรงกดดันอันน่ากลัวยวดยิ่งทะยานลงจากผืนฟ้า แม้แต่เปลวเพลิงสีทองก็ม้วนตั‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌วย้อนกลับเหมือนเกลียวคลื่นราวกับถูกบีบคั้น เห็นได้ชัดว่าสัตว์มิติพิโรธแล้ว!

“เจ้าอาจหาญทำเช่นนี้ ไม่กลัวข้าจะสังหารเจ้าหรือ!” จิต‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌สังหารอันมหาศาลเริ่มมาเยือน ชวนให้หายใจไม่ค่อยออก

“หึๆ…” อันหลินแสยะยิ้ม “ข้าก็แค่เป็นพวกจีนมุงอยู่ข้างๆ ไม่ได้ทำอะไรเลย เจ้‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌าก็เขมือบข้าแล้ว แถมยังจะฆ่าข้าด้วย หวังว่าข้าจะยอมให้เจ้าย่อยข้าแต่โดยดีหรือ”

สัตว์มิติเหมือนว่าจะถูกตอกหน้า เงียบไปครู่หนึ่งแล้วถึงได้เอ่ยขึ้นมาอ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ีกครั้งว่า “คืนวิญญาณมิติกับพลังเนตรคู่ให้ข้า แล้วข้าจะปล่อยเจ้า”

อันหลินสั่นศีรษะ “วิญญาณมิติถูกข้าเขมือบแล้ว ไม่มีทางกลับมาอีกแล้ว‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ข้าคืนพลังเนตรคู่ให้เจ้าได้ แต่เจ้าต้องปล่อยพวกเราทั้งหมดออกไป”

“เจ้‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌า…”

ครืน บนท้องนภามีพลังไหล‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌บ่า จิตสังหารเดือดพล่าน

อันหลินไม่กลัวมันหรอก หากมันสามารถใช้จิตลงมือได้ คงไม่โผล่หัวมาตอ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌นนี้หรอก คงจะลงมือไม่ได้ไม่ก็ต้องสิ่งที่ต้องแลกยามลงมือมันสูงยิ่ง

“เจ้าคิดให้ดีละ ข้าให้เวลาเจ้าพิจารณาแค่หนึ่งนาที หลังหนึ่งนาทีผ่านไปถ้าเจ้าไม่ตอบ ก็จะไม่มีโอกาสแล้ว หากข้าตาย ดวงตาของเจ้าก็จะบอดไปตลอดกาล‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ไม่เพียงเท่านี้ ข้าจะชิงพลังอีกหลายอย่างของเจ้าไปด้วย…” อันหลินพูดอย่างไม่ยี่หระ ท่าทางที่ทะนงตนและหนักแน่นไม่ยอมถอยถูกเผยออกมาอย่างเต็มที่

“คนที่ลงมือกับข้าก่อนหน้านี้จะไปไหนไม่ได้ คนที่เหลือไปได้” วาฬย‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ักษ์เงียบไปหลายวินาทีกว่าจะเอ่ยปาก เห็นได้ชัดว่ายอมถอยให้มากแล้ว

แต่จะให้ปล่อยทุกคนคงเป็นไปไม่ได้หรอก สัตว์ม‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ิติที่ยิ่งใหญ่อย่างก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกันนะ!

อันหลินส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “ข้าบอกไปแล้ว‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ว่าให้ปล่อยทุกคนไป ห้ามขาดแม้แต่คนเดียว!”

เขาพูดต่อว่า “เจ้ามีเวล‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌าพิจารณาอีกครึ่งนาที”

ดวงตาของเหอเซียนกูเปล่งประกาย มองช‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ายหนุ่มข้างกายด้วยความตะลึงและอิจฉา

คนที่เหลือก็เกิดความเคารพนับถือ มองท่าทางของอันหลินที่ไม่กลัวตายแม้อ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ยู่ในถิ่นศัตรู ไม่ยอมทิ้งใครแม้แต่คนเดียว ร่างนั้นราวกับกำลังเปล่งแสง!

วาฬยักษ์ลงลังยิ่งนัก มันอยาก‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌สังหารพวกอันหลินเสียตรงนี้เลย

แต่มันขาดดวงตาไปไม่ได้ อีกอย่างหากอันหลินเข้าตาจนแล้วชิงทักษะอีกหลายอย่างของมันตายไปพร้อมกัน‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ขึ้นมาจริงๆ อย่างพวกสมรรถภาพ…เช่นนั้นผลลัพธ์จะเลวร้ายเกิดกว่าจะคิด สั่นสะท้านทั้งที่ไม่หนาว…

แต่ทว่าหากปล่อยทุกคนไป มันจะเสียศักดิ์ศรีสุดๆ เลยไม่ใช่หรือ มันไม่ต่างอะไรกับมันถูกรุม‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌สกรัมเลย แถมยังถูกแย่งของที่มีค่าที่สุดไปด้วย สุดท้ายยังต้องปล่อยคนพวกนี้ไปอีก...

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว วาฬยักษ์ใช้เ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌วลาครึ่งนาทีที่ยาวนานที่สุดในชีวิต

ในที่สุดมันก็พรูลมหายใจยาวเหยียดในตอนที่เวลาจวนจะหมด‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ “ได้ ข้ารับปากเจ้า แต่เจ้าต้องคืนดวงตาของข้ามาก่อน”

อันหลินยิ้มบางๆ ราวกับไม่กลัววาฬยักษ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌์จะกลับคำเลยสักนิด “ตามที่เจ้าต้องการ”

ครู่ต่อมาคลื่นไร้รูปร่างก็แพร่กระจาย สั‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ตว์มิติรู้สึกว่าเหมือนมีบางอย่างเพิ่มมา

เมื่อสองตาของวาฬยักษ์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง นัยน์ตาสีทองสว่างโชติช‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌่วงประดุจพระอาทิตย์สีทองสองดวง สาดแสงและความร้อนอันไม่สิ้นสุด!

วาฬยักษ์ตื้นตันจนจะร้องไห้แล้ว ระยะทางจากความมื‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ดมนเป็นเห็นแสงสว่างอีกครั้งมันยากลำบากเหลือเกิน!

“ตอนนี้ได้ว่า‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ทำตามสัญญาแล้ว”

อันหลินยืนมือไพล่หลัง มองเงาจิตสำนึ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌กรู้บนท้องนภาด้วยสีหน้าที่นิ่งสงบ