ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 1: จักรพรรดิโอสถคืนชีพ
ตอนที่ 1: จักรพรรดิโอสถคืนชีพ
ความเจ็บปวด…
ความรู้สึกแรกที่แล่นพล่านไปทั่วร่างไม่ใช่ความว่างเปล่าของความตาย แต่เป็นความเจ็บปวดราวกับกระดูกทุกชิ้นกำลังถูกบดขยี้ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งแตะจมูก ผสมปนเปกับกลิ่นอับชื้นของราและไม้ผุๆ
“ข้า… ยังไม่ตาย?”
เสียงแหบแห้งดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอที่แห้งผาก ชายหนุ่มบนเตียงไม้เก่าคร่ำครึพยายามลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าพร่ามัว ก่อนจะค่อยๆ ปรับโฟกัสจนเห็นเพดานห้องที่เต็มไปด้วยหยากไย่ แสงจันทร์สลัวส่องลอดหน้าต่างบานเกร็ดที่หักพังเข้ามา ทำให้เห็นสภาพห้องที่ซอมซ่อราวกับรังหนู
ความทรงจำสองสายพุ่งเข้าปะทะกันในสมองราวกับคลื่นยักษ์
ภาพแรก... คือตัวเขา “จักรพรรดิโอสถคลั่ง” ผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกหล้า ผู้เชี่ยวชาญการใช้พิษและโอสถที่ทั่วทั้งแดนเซียนต่างหวาดกลัว เขาถูกสหายรักและหญิงงามที่ไว้ใจที่สุดหักหลัง เพียงเพื่อแย่งชิง “ไข่มังกรบรรพกาล” ที่เขาค้นพบ เขาจำได้แม่นถึงวินาทีที่ระเบิดร่างและวิญญาณเพื่อลากพวกมันลงนรกไปพร้อมกัน
ภาพที่สอง… คือเด็กหนุ่มนามว่า “หลงเฉิน” นายน้อยขยะแห่งตระกูลหลง เมืองหมอกเมฆา เด็กหนุ่มผู้มีร่างกายอ่อนแอ ไร้พรสวรรค์ ถูกรังแกเย้ยหยันมาตลอดชีวิต และล่าสุด… ถูก “หวังอี้” สมุนรับใช้ของตระกูลจ้าวคู่ปรับ ซ้อมจนปางตายเพียงเพราะเขาบังเอิญไปสบตาคุณหนูตระกูลจ้าว
“หึ… หึหึหึ…”
เสียงหัวเราะต่ำๆ ดังขึ้นในลำคอ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งที่ดังก้องไปทั่วห้องมืด
“สวรรค์… เจ้าช่างเล่นตลกกับข้ายิ่งนัก! ให้ข้าจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ต้องมาอยู่ในร่างของขยะเปียกเช่นนี้หรือ? แต่ก็ดี! ในเมื่อเจ้ายอมปล่อยให้ข้ารอด ข้าก็จะทำให้สามโลกนี้ต้องสั่นสะเทือนอีกครั้ง!”
หลงเฉินพยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง แต่ความเจ็บปวดที่ซี่โครงด้านขวาทำให้เขาต้องสูดปาก แขนขาหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว
“ร่างกายนี้… มันแย่ยิ่งกว่าขยะเสียอีก”
เขาหลับตาลง เริ่มใช้จิตสัมผัสตรวจสอบสภาพร่างกายภายใน นี่คือสัญชาตญาณของจักรพรรดิโอสถ เพียงแค่ชั่วอึดใจ คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันแน่น
กระดูกซี่โครงหักสามซี่ อวัยวะภายในบอบช้ำอย่างหนักจากการถูกทุบตีด้วยพลังปราณ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เลวร้ายที่สุด
สิ่งที่หลงเฉินค้นพบ ลึกลงไปในเส้นลมปราณที่ตีบตัน คือกลุ่มก้อนสีดำจางๆ ที่เกาะกินอยู่ตามจุดชีพจรสำคัญ มันไม่ใช่โรคภัยไข้เจ็บตามธรรมชาติ แต่มันคือ “พิษเจ็ดหนอนตัดชีพจร”
พิษชนิดนี้ไร้สี ไร้กลิ่น มันจะไม่ฆ่าคนในทันที แต่จะค่อยๆ กัดกร่อนรากฐานการบำเพ็ญเพียร ทำให้เส้นลมปราณอุดตัน ร่างกายอ่อนแอลงเรื่อยๆ จนกลายเป็นคนพิการ และสุดท้ายก็จะตายอย่างทรมานเมื่อพิษเข้าสู่หัวใจ
“น่าสนใจ…” ดวงตาของหลงเฉินวาวโรจน์ขึ้นท่ามกลางความมืด “ไอ้หนูหลงเฉินคนเก่าไม่ได้ร่างกายอ่อนแอโดยกำเนิด แต่มีคนวางยาพิษมันมาตั้งแต่เด็ก… คนที่ทำแบบนี้ได้ ต้องเป็นคนใกล้ชิดในตระกูลหลงเท่านั้น”
ความทรงจำของร่างเดิมฉายภาพบิดา “หลงจ้าน” ผู้นำตระกูลหลงที่รักลูกชายดั่งแก้วตาดวงใจ พยายามเสาะหาหมอเทวดามารรักษาลูกชายแต่ก็ไร้ผล จนตระกูลหลงที่เคยยิ่งใหญ่เริ่มตกต่ำลงเพราะเสียทรัพยากรไปกับการรักษาเขา
“วางยาข้าไม่พอ ยังคิดทำลายตระกูลข้า… ช่างกล้าหาญยิ่งนัก”
หลงเฉินเหยียดยิ้มเย็นยะเยือก รอยยิ้มนั้นไม่ได้ดูไร้เดียงสาเหมือนนายน้อยคนเดิมอีกต่อไป แต่มันคือรอยยิ้มของพญามารที่เพิ่งตื่นจากนิทรา
เขายกมือที่สั่นเทาขึ้นมากดจุดชีพจรบริเวณหน้าอกสองสามจุดเพื่อห้ามเลือดภายในและบรรเทาความเจ็บปวด เทคนิคการกดจุดนี้แม่นยำและรวดเร็ว เกินกว่าที่หมอธรรมดาในเมืองบ้านนอกแห่งนี้จะจินตนาการได้
“หวังอี้… ตระกูลจ้าว… และหนอนบ่อนไส้ในตระกูลหลง…”
หลงเฉินเอ่ยชื่อศัตรูออกมาทีละชื่อ น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรงจนทำให้อุณหภูมิในห้องลดต่ำลง
“พวกเจ้าคิดว่าพวกเจ้าเป็นพยัคฆ์ในเมืองนี้งั้นรึ? ในสายตาของข้า หลงเฉินผู้นี้… พวกเจ้ามันก็แค่ฝูงมดปลวกที่ข้าจะบี้ให้ตายเมื่อไหร่ก็ได้”
ทันใดนั้น ความเจ็บปวดจี๊ดขึ้นมาที่ศีรษะอีกครั้ง พร้อมกับความรู้ของวิชาหนึ่งที่ฝังแน่นอยู่ในจิตวิญญาณของเขาตั้งแต่ชาติก่อน วิชาที่เขาค้นพบในโบราณสถานพร้อมกับไข่มังกร วิชาที่เป็นต้นเหตุให้เขาต้องตาย
“เคล็ดวิชามังกรอสูรกลืนโลหิต”
วิชามารที่แหกกฎสวรรค์ มันไม่ได้บำเพ็ญเพียรด้วยการดูดซับพลังฟ้าดินอันบริสุทธิ์เหมือนวิชาทั่วไป แต่เป็นการ “ช่วงชิง” เลือดเนื้อและพลังชีวิตของศัตรูมาหลอมรวมเป็นพลังของตน เปลี่ยนร่างกายมนุษย์ให้กลายเป็นกายาแห่งมังกรอสูรผู้เป็นอมตะ
“ในชาติก่อน ข้าหมกมุ่นอยู่แต่กับการปรุงยาจนละเลยวรยุทธ์ ทำให้ถูกคนทรยศสังหาร... ชาตินี้ ข้าจะเดินบนเส้นทางแห่งโลหิต ข้าจะเป็นทั้งจักรพรรดิโอสถและราชันย์แห่งการฆ่าฟัน!”
หลงเฉินฝืนความเจ็บปวด ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแม้ขาจะสั่นเทา เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปดูดวงจันทร์สีนวล
“หลงเฉินคนเก่า เจ้าตายไปแล้ว ความอ่อนแอ ความขลาดเขลา และความอัปยศของเจ้า ข้าจะล้างมันด้วยเลือดของศัตรู ข้าขอสาบานต่อจันทราดวงนี้… นับจากวินาทีนี้ไป ใต้หล้านี้จะต้องสยบแทบเท้าข้า!”
ดวงตาของเขาสะท้อนแสงจันทร์ แปรเปลี่ยนเป็นแววตาของสัตว์ร้ายที่กำลังหิวโหย
ถึงเวลาที่มังกรหลับจะตื่นขึ้น แล้วโลกใบนี้จะได้รู้ว่า… นรกที่แท้จริงเป็นเช่นไร
(จบบทที่ 1)
YOU MAY ALSO LIKE
