ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 20: ของขวัญชิ้นใหญ่
ตอนที่ 20: ของขวัญชิ้นใหญ่
กลิ่นอายแห่งความรื่นเริงแผ่กระจายไปทั่วคฤหาสน์ตระกูลจ้าว โคมไฟสีแดงนับพันดวงถูกจุดขึ้นสว่างไสวราวกับกลางวัน เสียงดนตรีจากเครื่องสายและขลุ่ยผิวบรรเลงทำนองมงคลสลับกับเสียงหัวเราะสรวลเสเฮฮาของผู้คน วันนี้คือวันครบรอบวันเกิดปีที่ห้าสิบของ “จ้าวฟาง” ผู้นำตระกูลผู้เรืองอำนาจ แขกเหรื่อจากทั่วทุกสารทิศ ทั้งเจ้าเมือง ขุนนาง และผู้นำตระกูลน้อยใหญ่ ต่างมารวมตัวกันเพื่อประจบสอพลอและแสดงความยินดี
จ้าวฟางสวมชุดคลุมไหมปักลายมังกรทะยานสีทอง นั่งเด่นเป็นสง่าอยู่บนเก้าอี้ประมุขกลางห้องโถงจัดเลี้ยง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มอิ่มเอิบ แม้ลึกๆ จะมีความกังวลเรื่องการหายตัวไปของจ้าวผิง ลูกชายคนโปรด แต่ในวันมงคลเช่นนี้ เขาเชื่อว่าด้วยอำนาจบารมีของตระกูลจ้าว ไม่มีใครกล้าแตะต้องทายาทของเขาในเขตป่าหมอกอสูรแน่นอน
“ท่านลุงจ้าว วันนี้ช่างสง่างามยิ่งนัก!” หลี่เฟิง ศิษย์เอกสำนักดาบวายุ ก้าวออกมาพร้อมจ้าวหยิงที่แต่งกายงดงาม “ข้าและหยิงเอ๋อขอมอบ ‘โสมโลหิตพันปี’ ที่ประมูลมาด้วยราคาสูงลิบลิ่วให้แก่ท่าน เพื่อเป็นของขวัญวันเกิด ขอให้ท่านมีอายุยืนยาวหมื่นปี พลังวัตรไร้ขีดจำกัด!”
จ้าวฟางหัวเราะร่า รับกล่องไม้ล้ำค่ามาถือไว้ “ดี! ดีมาก! มีหลานเขยที่รู้ใจเช่นนี้ ข้าก็เบาใจ”
แต่ในขณะที่งานเลี้ยงกำลังดำเนินไปถึงจุดสูงสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ขัดกับท่วงทำนองดนตรีก็ดังขึ้นจากหน้าประตูโถงใหญ่ องครักษ์นับสิบคนที่ยืนขวางทางถูกแรงกดดันบางอย่างซัดจนกระเด็นออกไปคนละทิศละทาง
ตึง!
ร่างหนึ่งก้าวเข้ามาในห้องโถงอย่างสง่าผ่าเผย เสื้อคลุมสีดำสนิทโบกสะบัดตามแรงเดิน กลิ่นอายเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาทำให้อากาศที่เคยอบอวลด้วยกลิ่นเหล้าและอาหารพลันหนาวเหน็บจนแขกเหรื่อต้องสั่นสะท้าน
“หลงเฉิน!?” จ้าวหยิงกรีดร้องลั่นด้วยความตกใจและแค้นเคือง “เจ้าสวะ! กล้าดียังไงบุกมาที่นี่ในวันเกิดท่านพ่อ!”
จ้าวฟางลุกขึ้นยืนช้าๆ แววตาคมกริบดุจพยัคฆ์ “หลงเฉิน… ตระกูลหลงของเจ้าสิ้นไร้ไม้ตอกถึงขนาดต้องส่งลูกชายมาป่วนงานเลี้ยงเชียวรึ? หรือเจ้าอยากจะมาขอขมาข้าเพื่อขอยกเลิกการประลองเป็นตายในอีกหกวัน?”
หลงเฉินหยุดยืนอยู่ใจกลางห้องโถง ท่ามกลางวงล้อมของยอดฝีมือตระกูลจ้าวที่ชักดาบออกมาเตรียมพร้อม เขาไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย
“ขอขมา? ท่านลุงจ้าว ท่านคงเข้าใจอะไรผิดไป” หลงเฉินเอ่ยเสียงเรียบแต่ชัดเจน “ข้ามาที่นี่… เพื่อนำ ‘ของขวัญวันเกิด’ มามอบให้ท่านด้วยตัวเองต่างหาก”
“ของขวัญ?” จ้าวฟางหรี่ตาลง “ขยะอย่างเจ้าจะมีของมีค่าอะไรมามอบให้ข้า?”
หลงเฉินยกมือขวาขึ้นมา ในมือนั้นมีห่อผ้าสีเลือดที่ชุ่มโชกไปด้วยของเหลวสีคล้ำหยดลงบนพรมแดงหรูหราทีละหยด… หยด… หยด… เขาสะบัดมือเหวี่ยงห่อผ้านั้นลอยผ่านอากาศไปตกลงบนโต๊ะอาหารต่อหน้าจ้าวฟางพอดี
ตุบ!
ห่อผ้าคลายออกตามแรงเหวี่ยง เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายใน…
มันคือศีรษะของชายหนุ่มที่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความสยดสยอง ดวงตาเบิกโพลงค้างราวกับเห็นนรกอยู่ตรงหน้า ผิวหนังแห้งกรังเหมือนมัมมี่แต่เค้าโครงใบหน้านั้น… ไม่มีใครในที่นี้จำไม่ได้!
“ผิงเอ๋อ!!!”
จ้าวฟางแผดร้องเสียงหลงราวกับสัตว์ป่าถูกเชือด เขาโผเข้าไปตะครุบศีรษะลูกชายมาไว้ในอ้อมอก ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความโศกเศร้าที่แปรเปลี่ยนเป็นความแค้นอันคลุ้มคลั่ง
“เจ้า… เจ้าฆ่าผิงเอ๋อ! เจ้าฆ่าลูกข้า!”
แขกในงานต่างพากันแตกตื่น หวาดผวาจนหน้าซีดเผือด ไม่มีใครคาดคิดว่าหลงเฉินจะกล้าหาญและโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ การส่งหัวลูกชายมาให้พ่อในวันเกิด… นี่มันคือการประกาศสงครามที่ไร้ทางประนีประนอม!
“ฆ่ามัน! สับมันเป็นหมื่นชิ้น!” จ้าวฟางคำรามลั่น พลังปราณระดับ ‘หลอมรวม ขั้นที่ 4’ ระเบิดออกมาจนโต๊ะเก้าอี้รอบตัวแหลกเป็นผง
หลี่เฟิงและองครักษ์ระดับสูงนับสิบพุ่งเข้าใส่หลงเฉินพร้อมกัน “ตายซะไอ้เดรัจฉาน!”
หลงเฉินแสยะยิ้ม แววตาสีแดงฉานวาวโรจน์ เกล็ดมังกรสีแดงเข้มลามขึ้นมาปกคลุมไปถึงลำคอ พลังปราณระดับ ‘หลอมรวม ขั้นที่ 1’ ของเขาปะทุออกมา แต่มันเป็นปราณมังกรอสูรที่เข้มข้นจนเทียบได้กับขั้นที่ 5 หรือ 6 ของมนุษย์ทั่วไป
“หมัดมังกรอสูร... ทลายสวรรค์!”
เปรี้ยง!!
หลงเฉินชกออกไปเพียงหมัดเดียว คลื่นพลังสีแดงรูปหัวมังกรกระแทกเข้าใส่กลุ่มองครักษ์ ร่างของพวกมันแหลกเหลวกลางอากาศ เลือดสาดกระจายไปทั่วห้องโถงสีแดงมงคลบัดนี้กลายเป็นห้องอาบเลือดจริงๆ
หลี่เฟิงที่พุ่งเข้ามาถูกหลงเฉินคว้าหมับเข้าที่ลำคอด้วยมือข้างเดียว
“จำโสมที่เจ้าประมูลไปได้ไหม?” หลงเฉินกระซิบ “ข้าเป็นคนปั่นราคาเอง… ขอบใจสำหรับเงินสามหมื่นเหรียญนะ”
กร๊อบ!
หลงเฉินบิดคอหลี่เฟิงจนหักสะบั้นแล้วโยนร่างไร้วิญญาณไปแทบเท้าจ้าวหยิงที่กำลังสติหลุด
“หลงเฉิน! ข้าจะฆ่าเจ้าด้วยมือของข้าเอง!” จ้าวฟางพุ่งทะยานเข้ามาพร้อมดาบใหญ่คู่กาย แสงดาบสว่างจ้าตัดผ่านอากาศหมายจะผ่าร่างหลงเฉิน
หลงเฉินไม่หลบ แต่กลับใช้ฝ่ามือเกล็ดมังกรรับคมดาบเอาไว้ด้วยมือเปล่า!
เคร้ง!
เสียงโลหะปะทะเกล็ดดังสนั่น จ้าวฟางเบิกตากว้างเมื่อเห็นดาบระดับสูงของตนไม่อาจสร้างแม้แต่รอยขีดข่วนบนมือของเด็กหนุ่ม
“พลังของเจ้า… มันเป็นไปได้ยังไง!”
“ท่านลุงจ้าว… เก็บแรงไว้รออีกหกวันเถอะ” หลงเฉินออกแรงผลักจ้าวฟางจนกระเด็นกลับไป “วันนี้ข้าแค่มาส่งของขวัญ… ข้าอยากให้ท่านลิ้มรสความเจ็บปวดจากการสูญเสียให้เต็มที่เสียก่อน แล้วในวันประลอง… ข้าจะส่งท่านไปหาลูกชายในนรกด้วยมือของข้าเอง”
หลงเฉินหันหลังเดินออกจากห้องโถงอย่างไม่ยี่หระ ท่ามกลางซากศพและเสียงกรีดร้อง ไม่มีใครกล้าก้าวเข้ามาขวางทางปีศาจตนนี้แม้แต่คนเดียว
เขาก้าวออกจากประตูคฤหาสน์ตระกูลจ้าว ทิ้งเบื้องหลังที่พังพินาศไว้ภายใต้แสงจันทร์
“อา… สะใจชะมัด! เจ้ามนุษย์อำมหิต เจ้าทำได้ยอดเยี่ยมมาก!” เสียงเสี่ยวเฮยหัวเราะร่าในหัว “ดูสิ เปลือกไข่ข้าแตกแล้ว!”
หลงเฉินก้มมองที่อกเสื้อ แสงสีทองเจิดจ้าพุ่งออกมาพร้อมกับเงาร่างเล็กๆ ที่กระโดดออกมาเกาะบนบ่าของเขา
มันคือสัตว์อสูรตัวน้อยที่มีรูปร่างคล้ายเต่าสีดำสนิท แต่มีหางเป็นงูยาวเฟื้อย และที่หัวมีเขาเล็กๆ สองข้าง ดวงตาสีทองของมันดูเจ้าเล่ห์ไม่แพ้เจ้าของ
“นี่รึ… ร่างจริงของเจ้า?” หลงเฉินเลิกคิ้วมอง ‘เสี่ยวเฮย’ หรือ เต่าทมิฬเก้าสวรรค์ ที่เพิ่งฟักตัว
“แน่นอน! ข้านี่แหละสัตว์เทพผู้ปกครองผืนน้ำและแผ่นดิน!” เสี่ยวเฮยยืดอก “เอาล่ะหลงเฉิน… ต่อไปเราจะไปปล้น เอ้ย ไปหาทรัพยากรที่ไหนกันดี?”
หลงเฉินยิ้มกว้าง มองไปยังขอบฟ้าที่กำลังจะเปลี่ยนสี
“เตรียมตัวให้พร้อมเสี่ยวเฮย… งานประลองที่เมืองหมอกเมฆาจะเป็นเพียงจุดเริ่มต้น”
สรุปสถานการณ์สิ้นสุด “บทที่ 20” (จบช่วงที่ 2)
ตัวละคร: หลงเฉิน (Long Chen)
* ระดับพลัง: หลอมรวมปราณ ขั้นที่ 1 (Qi Fusion Realm – Stage 1)
* พลังแฝง: แข็งแกร่งเทียบเท่าระดับหลอมรวม ขั้นที่ 5-6 เนื่องจากกายามังกรและปราณอสูร
* สัตว์เลี้ยง/คู่หู: เสี่ยวเฮย (เต่าทมิฬ) ฟักตัวเรียบร้อย!
* ความสามารถ: เชี่ยวชาญค่ายกล, ค้นหาสมบัติ, พรางตัว และมีปากที่จัดจ้าน
* สถานะปัจจุบัน:
* สังหารอัจฉริยะตระกูลจ้าว (จ้าวผิง) และฉีกหน้าจ้าวฟางกลางงานวันเกิด
* ได้รับเงินทุนมหาศาลจากหอการค้าหมื่นโอสถ
* มี ‘ปรมาจารย์กู่’ เป็นข้ารับใช้ (เด็กยกยา)
* เป้าหมายต่อไป (ภาคที่ 3: ตอนที่ 21-30): เข้าสู่ช่วง “งานประลองยุทธ์ประจำเมือง” กวาดล้างตระกูลจ้าวให้สิ้นซาก และปลุกชีพจรมังกรเส้นต่อไป!
YOU MAY ALSO LIKE
