ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 30: สู่โลกกว้าง
ตอนที่ 30: สู่โลกกว้าง
ควันไฟจากการเผาทำลายซากปรักหักพังของตระกูลจ้าวยังคงลอยกรุ่นอยู่เหนือท้องฟ้าเมืองหมอกเมฆา กลิ่นไหม้ของไม้เนื้อแข็งผสมปนเปกับกลิ่นคาวเลือดที่เริ่มเน่าเปื่อย เป็นเครื่องยืนยันถึงจุดจบของยุคสมัยเก่า และการเริ่มต้นของยุคสมัยใหม่ที่ถูกเขียนขึ้นด้วย “เลือด” และ “ความตาย”
ภายในห้องเก็บสมบัติใต้ดินของตระกูลจ้าว
ความเงียบสงัดปกคลุมห้องโถงหินขนาดใหญ่ แสงจากไข่มุกราตรีที่ประดับอยู่ตามผนังส่องสว่างให้เห็นกองภูเขาเงินทองและหีบสมุนไพรจำนวนมหาศาล ตรงกลางห้อง ชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วมซึ่งเป็นพ่อบ้านใหญ่ของตระกูลจ้าว นั่งตัวสั่นงันงกอยู่ที่พื้น เบื้องหน้าของมันคือเด็กหนุ่มในชุดสีดำที่เปื้อนเลือดแห้งกรัง
“นะ… นายน้อยหลง! ข้ายอมแล้ว! ข้ายอมบอกที่ซ่อนของสมบัติลับทั้งหมด! ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย! ข้าเป็นแค่คนรับใช้…” พ่อบ้านอ้วนละล่ำละลักโขกศีรษะลงกับพื้นหินจนหน้าผากแตกยับเยิน
หลงเฉินยืนมองด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับมองดูก้อนหิน เขาใช้ปลายดาบเขี่ยคางของพ่อบ้านให้เงยหน้าขึ้น
“เจ้าเคยเป็นคนคุมบัญชีส่วย… เป็นคนสั่งให้คนไปยึดที่ดินของชาวบ้านตาดำๆ และเป็นคนสั่งให้หักขาคนที่ไม่ยอมจ่ายเงินให้ตระกูลจ้าว… ใช่หรือไม่?”
“ขะ… ข้าทำตามคำสั่ง! จ้าวฟางมันสั่งข้า!”
“สุนัขที่ซื่อสัตย์ ย่อมต้องตามเจ้านายไปปรโลก... นั่นคือกฎของข้า”
ฉัวะ!
ไม่มีความลังเล ไม่มีความเมตตา ดาบในมือของหลงเฉินตวัดผ่านลำคอของพ่อบ้านอ้วนอย่างรวดเร็ว ศีรษะของมันหลุดกระเด็นออกจากบ่า เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดเปรอะเปื้อนกองทองคำที่อยู่ด้านหลัง ร่างไร้วิญญาณกระตุกสองสามครั้งก่อนจะแน่นิ่งไป
“วู้ววว! เนื้อไขมันเยอะไปหน่อย แต่วิญญาณรสชาติใช้ได้!”
เสี่ยวเฮยที่เกาะอยู่บนบ่าหลงเฉินอ้าปากกว้าง ดูดกลืนดวงวิญญาณสีขาวขุ่นที่ลอยออกจากศพเข้าไปเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย
หลงเฉินสะบัดเลือดออกจากดาบ แล้วเก็บมันเข้าฝัก เขากวาดสายตามองสมบัติรอบกาย ก่อนจะหยิบ “แหวนมิติ” วงหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ… แหวนที่เขาถอดมาจากศพของจ้าวเทียน
“เก็บ!”
หลงเฉินส่งพลังปราณเข้าไปกระตุ้นแหวนมิติ แสงสว่างวาบขึ้น กองสมบัติภูเขาเลากาทั้งหมด ทั้งหินปราณ สมุนไพร อาวุธ และตำรายุทธ์ ถูกดูดเข้าไปในแหวนมิติอย่างรวดเร็ว จนห้องโถงที่เคยเต็มไปด้วยความมั่งคั่ง บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าและศพไร้หัวหนึ่งศพ
“ทรัพยากรพวกนี้… น่าจะพอให้ข้าใช้ไปได้สักระยะหนึ่ง” หลงเฉินพึมพำ
…
หนึ่งชั่วยามต่อมา ณ ห้องโถงตระกูลหลง
หลงจ้านนั่งอยู่บนเก้าอี้ประมุขด้วยสีหน้าที่ยังคงตื่นเต้นไม่หาย ข้างกายเขาคือ “ปรมาจารย์กู่” อดีตหัวหน้าหอการค้าที่ตอนนี้ยอมศิโรราบกลายมาเป็นนักปรุงยาประจำตระกูลหลงอย่างเต็มตัว และเหล่าผู้อาวุโสที่รอดชีวิต
หลงเฉินเดินเข้ามาในห้องโถง บรรยากาศกดดันแผ่ออกมาจากตัวเขาจนทุกคนต้องก้มหน้าลงโดยอัตโนมัติ แม้แต่หลงจ้านผู้เป็นพ่อก็ยังอดรู้สึกเกรงขามไม่ได้
“ท่านพ่อ” หลงเฉินวางแหวนมิติวงหนึ่ง (คนละวงกับของจ้าวเทียน) ลงบนโต๊ะข้างตัวบิดา
“ในนี้มีหินปราณระดับกลาง 5,000 ก้อน ทองคำ 100,000 เหรียญ และตำรายุทธ์ระดับมนุษย์ขั้นสูงของตระกูลจ้าวทั้งหมด… ข้าแบ่งไว้ให้ตระกูลใช้ฟื้นฟู”
หลงจ้านมือสั่นเทาขณะหยิบแหวนขึ้นมา “เฉินเอ๋อ... นี่มันมากมายมหาศาล! เจ้าไม่เก็บไว้ใช้เองหรือ?”
“ข้ามีส่วนของข้าแล้ว” หลงเฉินตอบเรียบๆ แล้วหันไปทางปรมาจารย์กู่
“เจ้าเฒ่ากู่…”
“ข… ขอรับนายน้อย! บ่าวอยู่นี่!” ปรมาจารย์กู่รีบคลานเข่าเข้ามาหา
หลงเฉินดีดนิ้ว ส่งม้วนกระดาษหนังแพะแผ่นหนึ่งให้ “นี่คือสูตรปรุงยา ‘โอสถผสานกระดูกมังกร’ ระดับ 2 และเคล็ดลับการคุมไฟที่ข้าจดไว้ให้… ใช้มันยกระดับความแข็งแกร่งของคนในตระกูลซะ และถ้าข้ารู้ว่าเจ้าคิดคดทรยศ…”
หลงเฉินปล่อยจิตสังหารเย็นยะเยือกออกมา ปรมาจารย์กู่สะดุ้งโหยง รีบโขกหัวรัวๆ
“ไม่กล้า! ข้าน้อยไม่กล้า! ชีวิตนี้ข้าน้อยขอถวายหัวให้ตระกูลหลงขอรับ!”
หลงเฉินพยักหน้าพอใจ แล้วหันกลับมามองบิดา แววตาที่เคยอำมหิตอ่อนลงเล็กน้อย
“ท่านพ่อ… เมืองหมอกเมฆาแห่งนี้เล็กเกินไปสำหรับข้า ทรัพยากรที่นี่แห้งเหือดหมดแล้ว ข้าจำเป็นต้องออกเดินทาง”
หลงจ้านนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ เขาเข้าใจดี มังกรที่แท้จริงย่อมไม่อาจอาศัยอยู่ในบ่อน้ำตื้นๆ ได้
“เจ้าจะไปที่ไหน?”
“ทิศเหนือ…” หลงเฉินหันหน้ามองออกไปนอกประตู แววตาเป็นประกายมุ่งมั่นและกระหายเลือด “สำนักกระบี่สวรรค์”
“ที่นั่นเป็นแหล่งรวมของยอดฝีมือ และ… ทรัพยากรระดับสูง ข้าต้องการเลือดของผู้แข็งแกร่ง และสมุนไพรวิเศษเพื่อทะลวงเข้าสู่ระดับแก่นแท้”
“ระวังตัวด้วย…” หลงจ้านลุกขึ้นตบไหล่ลูกชาย “จำไว้ว่าตระกูลหลงจะเป็นบ้านให้เจ้ากลับมาเสมอ”
“บ้าน...” หลงเฉินยิ้มบางๆ “ข้าจะกลับมา… แต่ครั้งหน้า ข้าจะกลับมาในนามของผู้ปกครองแผ่นดิน!”
…
ยามอัสดง ดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า ย้อมท้องฟ้าให้เป็นสีเลือด
บนเส้นทางสายเปลี่ยวที่มุ่งหน้าออกจากเมืองหมอกเมฆา ร่างของเด็กหนุ่มและเต่าสีดำบนบ่าทอดยาวไปตามแสงตะวัน ไม่มีขบวนแห่ส่ง ไม่มีคำอำลา มีเพียงความเงียบและความโดดเดี่ยวที่เป็นเพื่อนร่วมทาง
“เฮ้ๆๆ หลงเฉิน! ข้าหิวอีกแล้วอะ!”
เสียงบ่นกระปอดกระแปดของเสี่ยวเฮยทำลายความเงียบขึ้น “เมื่อไหร่จะถึงไอ้สำนักอะไรนั่น? ข้าอยากกินเลือดพวกศิษย์สายใน! ได้ข่าวว่าพวกนั้นเนื้อแน่นเคี้ยวเพลิน!”
“หุบปากไอ้เต่าตะกละ” หลงเฉินด่ากลับอย่างไม่ใส่ใจ “เจ้าเพิ่งกินวิญญาณพ่อบ้านอ้วนไปไม่ใช่รึไง?”
“โว๊ะ! นั่นมันของว่าง! ข้าต้องการอาหารจานหลัก! นี่ข้าอุตส่าห์ช่วยเจ้าจัดการไอ้แก่จ้าวเทียนนะ ข้าต้องได้ค่าแรงเพิ่มสิ!”
เสี่ยวเฮยงับหูหลงเฉินเบาๆ เป็นการประท้วง
“เออน่า… รอให้ถึง ‘ป่าร้อยอสูร’ ก่อนเถอะ ที่นั่นมีสัตว์อสูรระดับ 3 เพียบ รับรองเจ้าได้กินจนท้องแตกตายแน่”
“จริงอะ!? สัตว์อสูรระดับ 3!? วู้ววว! งั้นรีบวิ่งเลยสิเจ้าทาส! วิ่ง! บิดาหิวแล้ว!”
หลงเฉินส่ายหน้าอย่างระอาใจ แต่ในดวงตาของเขากลับมีรอยยิ้มจางๆ
การเดินทางในโลกกว้างที่เต็มไปด้วยอันตราย เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น
เบื้องหน้าของเขาคือ “สำนักกระบี่สวรรค์” หนึ่งในสำนักใหญ่แห่งแคว้น สถานที่ที่เต็มไปด้วยอัจฉริยะ การแก่งแย่งชิงดี และความโหดร้ายของยุทธภพ
แต่สำหรับหลงเฉิน… มันคือ “โต๊ะอาหารจีน” ขนาดใหญ่ที่รอให้เขาไปเขมือบ
“รอข้าก่อนเถอะพวกอัจฉริยะทั้งหลาย…” หลงเฉินกำหมัดแน่น สัมผัสถึงพลังชีพจรมังกรที่เต้นตุบๆ ที่แผ่นหลัง
“ราชันย์มังกรกำลังจะไปเยือนพวกเจ้าแล้ว!”
บทสรุปจบภาคที่ 1: การตื่นของมังกรหลับ
สถานะตัวละคร: หลงเฉิน (Long Chen)
* ระดับพลังปราณ: หลอมรวมปราณ ขั้นที่ 5 (Qi Fusion Realm – Stage 5)
* หมายเหตุ: พุ่งพรวดจากขั้น 2 มาขั้น 5 หลังดูดซับเลือดระดับแก่นแท้และปลุกชีพจร
* ระดับร่างกาย: กายามังกรอสูร (ขั้นต้น – ระยะกลาง)
* คุณสมบัติ: ผิวหนังแข็งแกร่งดุจเหล็กไหล, มีเกล็ดมังกรแดงทับทิมปกคลุมแขนและอกซ้าย, ฟื้นฟูบาดแผลรวดเร็ว, ต้านทานพิษ
* พลังพิเศษ:
* ชีพจรมังกรโลหิต (เส้นที่ 1/99): ตื่นขึ้นแล้ว! เพิ่มพละกำลังทางกายภาพมหาศาลและแรงกดดันทางสายเลือด
* วิญญาณคู่หู: เสี่ยวเฮย (เต่าทมิฬเก้าสวรรค์ – วัยทารก) ความสามารถ: กัดทะลุเกราะ, ดูดกลืนพลัง, ปากหมา
* ทักษะยุทธ์:
* วิชามังกรอสูรกลืนโลหิต (ขั้น 2)
* หมัดมังกรอสูร (ทลายสวรรค์ / ทลายภูผา / ทะลวงใจ)
* วิชาดาบ (พื้นฐานที่ประยุกต์ใช้ปราณมังกร)
* ทักษะปรุงยา/ค่ายกล (ระดับจักรพรรดิ – แต่พลังปราณจำกัดขอบเขตการใช้)
* ทรัพย์สิน:
* แหวนมิติของจ้าวเทียน (บรรจุสมบัติมหาศาล)
* อาวุธระดับมนุษย์ขั้นสูงจำนวนมาก
* สถานะทางสังคม:
* ผู้ปกครองเงาแห่งเมืองหมอกเมฆา (ผ่านทางตระกูลหลง)
* อาชญากรที่ทางการอาจหมายหัว (จากการฆ่าแม่ทัพจ้าวเทียน)
Next Arc (ภาคที่ 2): เส้นทางสู่ราชันย์ (ณ สำนักกระบี่สวรรค์)
* เป้าหมาย: เข้าเป็นศิษย์สำนัก, ตามหา “เพลิงวิญญาณ” เพื่อยกระดับการปรุงยา, และปลุกชีพจรมังกรเส้นที่ 2-5
* ศัตรูใหม่: ศิษย์อัจฉริยะในสำนัก, ผู้อาวุโสขี้อิจฉา, และความลับของตระกูลแม่ที่เริ่มจะปรากฏ!
YOU MAY ALSO LIKE
