ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 31: ทางเข้าสำนักกระบี่สวรรค์
ตอนที่ 31: ทางเข้าสำนักกระบี่สวรรค์
ดวงตะวันลอยเด่นอยู่กลางศีรษะ สาดแสงอันร้อนแรงลงสู่เทือกเขาเขียวขจีที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ณ ใจกลางของเทือกเขาแห่งนี้ มียอดเขาสูงตระหง่านเสียดฟ้าที่รูปร่างคล้ายกระบี่ยักษ์ปักลงสู่พื้นดิน เมฆหมอกสีขาวลอยอ้อยอิ่งอยู่รอบยอดเขา ให้ความรู้สึกขลังและเปี่ยมไปด้วยพลังปราณบริสุทธิ์
ที่นี่คือ “สำนักกระบี่สวรรค์” หนึ่งในสี่สำนักใหญ่แห่งแคว้น สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ผู้ฝึกยุทธ์นับล้านใฝ่ฝันอยากจะก้าวเท้าเข้าไป
บนถนนสายหลักที่มุ่งหน้าสู่ประตูสำนัก ผู้คนเนืองแน่นราวกับฝูงมด รถม้าหรูหราจากตระกูลใหญ่และจอมยุทธ์พเนจรจากทั่วสารทิศต่างมารวมตัวกันเพื่อเข้าร่วมการทดสอบคัดเลือกศิษย์ประจำปี
ท่ามกลางฝูงชนที่สวมใส่เสื้อผ้าแพรพรรณหลากสีสัน มีชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดสีดำเก่าๆ ที่มีรอยปะชุนเดินปะปนอยู่อย่างเงียบเชียบ ใบหน้าของเขาคมคายแต่เรียบเฉย นัยน์ตาสีดำสนิทลึกล้ำดุจมหาสมุทร บนบ่าของเขามีสัตว์อสูรตัวน้อยรูปร่างคล้ายเต่าสีดำสนิทเกาะอยู่ มันกำลังหาวหวอดๆ อย่างเกียจคร้าน
“เฮ้อ… ถึงสักที” หลงเฉินพึมพำ พลางปาดเหงื่อที่ไรผม
“ถึงแล้วรึ? ไหนล่ะของกิน?” เสียงเล็กแหลมแต่กวนประสาทดังขึ้นในหัวของหลงเฉิน “เจ้าบอกข้าว่าที่นี่มีเลือดมังกร มีสมุนไพรวิเศษ มีสาวงาม… เอ้ย ข้าหมายถึงอาหารชั้นเลิศ! อย่าบอกนะว่าเจ้าหลอกบิดา!”
เจ้าเต่าทมิฬ ‘เสี่ยวเฮย’ ยืดคอออกมาจากกระดอง ใช้ดวงตาสีทองกวาดมองไปรอบๆ ด้วยความผิดหวัง
“ใจเย็นๆ สิเจ้าเต่าตะกละ” หลงเฉินตอบกลับทางกระแสจิต “ของดีมันต้องอยู่ข้างใน ไม่ใช่กองอยู่หน้าประตู อีกอย่าง… ถ้าเจ้ายังบ่นไม่หยุด ข้าจะจับเจ้าโยนลงหม้อต้มซุปแถวนี้แหละ”
“หนอย! ไอ้ทาสอกตัญญู! ข้าเป็นถึงสัตว์เทพนะโว้ย!” เสี่ยวเฮยงับหูหลงเฉินเบาๆ เป็นการประท้วง
หลงเฉินส่ายหน้าอย่างระอาใจ เขาเดินตรงไปยังซุ้มประตูหินขนาดยักษ์ที่มีป้ายจารึกคำว่า “กระบี่สวรรค์” เขียนด้วยลายพู่กันทรงพลัง ที่นั่นมีแถวยาวเหยียดของผู้สมัครที่กำลังรอลงทะเบียน โดยมีศิษย์สายนอกของสำนักในชุดสีขาวขลิบฟ้ายืนคุมเชิงอยู่อย่างวางมาด
หลงเฉินเดินไปต่อแถวอย่างว่าง่าย เขาไม่ได้ต้องการสร้างปัญหาหากไม่จำเป็น เป้าหมายของเขาคือการเข้าสำนักอย่างเงียบๆ กอบโกยทรัพยากร แล้วจากไป
ทว่า… ดูเหมือนปัญหาจะชอบวิ่งเข้าหาเขาเสมอ
“หลีกไป! หลีกไปให้หมด! พวกขยะขวางทาง!”
เสียงตะโกนหยาบคายดังมาจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงแส้ม้าที่ฟาดลงพื้นดัง เพี้ยะ! ฝูงชนแตกฮือออกเป็นสองฝั่งด้วยความตกใจ รถม้าหรูหราที่ประดับด้วยทองคำและหยกวิ่งตะบึงเข้ามาโดยไม่ชะลอความเร็ว ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว
รถม้าหยุดกึกที่หน้าแถว ชายหนุ่มรูปร่างท้วม สวมชุดผ้าไหมราคาแพงปักลายเงิน เดินลงมาจากรถม้าด้วยท่าทางโอหัง ข้างกายมีบ่าวรับใช้หน้าตาหาเรื่องสี่คนคอยแหวกทางให้
“นั่นมัน… ‘คุณชายหลิว’ จากตระกูลการค้าอันดับหนึ่งในเมืองหลวง!”
“ซวยแล้ว… ใครขวางทางมันมีแต่เจ็บตัว”
เสียงซุบซิบด้วยความหวาดกลัวดังขึ้นรอบๆ
หลิวอวิ๋น คุณชายตระกูลหลิว เดินอาดๆ ตรงมาที่จุดลงทะเบียน แซงคิวคนนับร้อยที่ยืนรอกันมาครึ่งค่อนวัน ยามเฝ้าประตูสำนักที่เป็นศิษย์สายนอกเห็นเข้า แทนที่จะห้ามปราม กลับรีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้มประจบสอพลอ
“โอ้! คุณชายหลิว! ท่านมาถึงแล้วรึขอรับ เชิญทางนี้เลยขอรับ แบบฟอร์มพิเศษเตรียมไว้ให้ท่านแล้ว!” ยามเฝ้าประตูก้มหัวแทบติดพื้น
หลิวอวิ๋นแค่นเสียงในลำคออย่างพึงพอใจ “ดี… ข้าไม่อยากยืนตากแดดรอกับพวกสวะพวกนี้ รีบๆ จัดการให้เสร็จ ข้าจะรีบเข้าไปพักผ่อน”
เขาเดินตรงเข้าไป แต่ทว่า… มีคนคนหนึ่งยืนขวางทางอยู่
หลงเฉินยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่ได้หลบทางให้เหมือนคนอื่น เพราะเขากำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะลงทะเบียนพอดี
หลิวอวิ๋นชะงักฝีเท้า มองแผ่นหลังของหลงเฉินด้วยความหงุดหงิด
“เฮ้ย! ไอ้ขอทาน! หูหนวกหรือไงวะ! ข้าบอกให้หลีกไป!” หลิวอวิ๋นตะคอก ใส่ พลางยกเท้าขึ้นจะถีบก้นหลงเฉินเพื่อระบายอารมณ์
หลงเฉินเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย ทำให้เท้าของหลิวอวิ๋นวูบผ่านอากาศจนเกือบเสียหลักหน้าทิ่ม
“เจ้า…” หลิวอวิ๋นหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย “แกกล้าหลบข้ารึ!”
หลงเฉินหันกลับมามองด้วยสายตาเรียบเฉย “ข้ามาก่อน... เจ้าควรไปต่อแถว”
คำพูดสั้นๆ แต่ทำเอาทั้งบริเวณเงียบกริบ ทุกคนต่างมองหลงเฉินเป็นตาเดียวด้วยความตะลึง งงว่าไอ้หนุ่มบ้านนอกคนนี้ไปกินดีหมีหัวใจเสือมาจากไหน ถึงกล้าสั่งสอนคุณชายหลิว
“ต่อแถว?” หลิวอวิ๋นหัวเราะลั่นเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก “ฮ่าๆๆ! ไอ้โง่นี่มันบอกให้ข้าต่อแถวว่ะ! รู้ไหมว่าข้าเป็นใคร! พ่อข้าบริจาคเงินให้สำนักปีละล้านตำลึง! ข้าจะเดินเข้าออกที่นี่เมื่อไหร่ก็ได้!”
ยามเฝ้าประตูรีบเดินเข้ามาผสมโรง ชี้หน้าด่าหลงเฉิน “ไอ้สวะ! แกกล้าเสียมารยาทกับคุณชายหลิวรึ! ดูสารรูปแกสิ เสื้อผ้าก็ขาด เงินค่าสมัครจะมีจ่ายหรือเปล่าก็ไม่รู้ ไสหัวออกไปซะ! สำนักกระบี่สวรรค์ไม่ต้อนรับขอทาน!”
หลงเฉินมองยามเฝ้าประตูสลับกับหลิวอวิ๋น แล้วถอนหายใจเบาๆ
“คนรวยใช้เงินซื้อทาง… คนจนถูกเหยียบย่ำ… กฎระเบียบมีไว้บังคับใช้แค่กับคนอ่อนแอสินะ”
“บ่นพึมพำอะไรของแกวะ!” หลิวอวิ๋นหมดความอดทน “พวกเจ้า! สั่งสอนมัน! หักขามันทั้งสองข้าง แล้วโยนมันลงไปจากเขา!”
บ่าวรับใช้สี่คนของหลิวอวิ๋น ซึ่งล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับ ‘ก่อรากฐาน ขั้น 8’ แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม หักนิ้วดังก๊อบแก๊บ เดินล้อมหน้าล้อมหลังหลงเฉิน
“เสียใจด้วยนะไอ้น้อง… แต่แกหาเรื่องผิดคนแล้ว!”
บ่าวคนหนึ่งพุ่งหมัดเข้าใส่หน้าหลงเฉินหมายจะชกให้จมูกหัก
“กัดมันเลยไหม? หรือจะให้ข้าพ่นน้ำลายใส่ตาพวกมัน?” เสี่ยวเฮยถามอย่างกระตือรือร้น
“ไม่ต้อง… เปลืองน้ำลายเจ้า”
หลงเฉินตอบในใจ พร้อมกับขยับตัว
เปรี้ยง!
ไม่มีใครมองทันว่าเกิดอะไรขึ้น เห็นเพียงเงาสีดำวูบผ่าน แล้วร่างของบ่าวคนนั้นก็ปลิวกระเด็นกลับหลังไปกระแทกกับรถม้าของเจ้านายตนเองจนรถม้าพังยับเยิน!
“อั๊ก!” บ่าวคนนั้นกระอักเลือด สลบเหมือดไปในหมัดเดียว
“อะไรกัน!” หลิวอวิ๋นและยามเฝ้าประตูเบิกตากว้าง
ยังไม่ทันหายตกใจ หลงเฉินก็หมุนตัวเตะกวาด บ่าวอีกสามคนที่เหลือถูกเท้าที่อัดแน่นด้วยพลังกายามังกรฟาดเข้าที่ก้านคอพร้อมกัน
ตุบ! ตุบ! ตุบ!
ร่างทั้งสามร่วงลงไปกองกับพื้นเหมือนตุ๊กตาผ้าที่ถูกตัดเชือก ชักกระตุกสองสามครั้งแล้วแน่นิ่งไป
ตอนนี้เหลือเพียงหลิวอวิ๋นที่ยืนขาสั่นอยู่คนเดียว หน้าซีดเผือดเหงื่อแตกพลั่ก
“กะ… แก… แกกล้า…” หลิวอวิ๋นชี้นิ้วสั่นระริก “พ่อข้าต้องไม่ปล่อยแกไว้แน่! แกจะต้อง…”
ผัวะ!
หลงเฉินไม่รอฟังคำขู่ เขาตบหน้าหลิวอวิ๋นฉาดใหญ่จนฟันร่วงกราวออกจากปาก หลิวอวิ๋นหมุนคว้างกลางอากาศสามตลบ ก่อนจะลอยละลิ่วไปกระแทกกับกำแพงหินหน้าประตูสำนัก
โครม!
ร่างของคุณชายผู้มั่งคั่งจมลึกลงไปในกำแพงหิน เกิดรอยร้าวเป็นรูปใยแมงมุมรอบตัว เขาหมดสติไปทันทีในสภาพที่ดูไม่ได้
ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทั่วบริเวณอีกครั้ง ยามเฝ้าประตูอ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าไปวางไข่ได้
หลงเฉินปัดฝุ่นที่มือเบาๆ แล้วเดินก้าวข้ามร่างของบ่าวรับใช้ที่นอนขวางทาง ตรงไปที่โต๊ะลงทะเบียน
เขาหยิบถุงเงินออกมาจากอกเสื้อ… ถุงเงินที่เพิ่งยึดมาจากตระกูลจ้าว… แล้ววางลงบนโต๊ะดัง ตึง!
“ข้าจะสมัครสอบ” หลงเฉินเอ่ยเสียงเรียบกับศิษย์ที่ทำหน้าที่จดชื่อ ซึ่งตอนนี้มือนั้นสั่นจนจับพู่กันไม่อยู่
“คะ… ครับ! ดะ… ได้ครับ! เชิญท่านจอมยุทธ์ลงชื่อตรงนี้เลยครับ!”
ศิษย์คนนั้นรีบกุลีกุจอเขียนชื่อให้ทันทีด้วยความหวาดกลัว ไม่กล้าแม้แต่จะถามถึงเหตุการณ์เมื่อครู่
หลงเฉินลงชื่อเสร็จ ก็เดินผ่านประตูสำนักเข้าไปอย่างสง่าผ่าเผย โดยมีเสี่ยวเฮยหัวเราะคิกคักอยู่บนบ่า
“ฮ่าๆๆ! ท่าสวยใช้ได้! เตะเจ้าอ้วนลอยติดกำแพงเหมือนโปสเตอร์เลย! ข้าให้คะแนนเต็มสิบ!”
หลงเฉินยิ้มมุมปากเล็กน้อย ขณะก้าวเข้าสู่เขตแดนของสำนักกระบี่สวรรค์
“แค่แมลงวันน่ารำคาญ… ของจริงมันอยู่ข้างในต่างหาก”
ดวงตาของเขาวาวโรจน์เมื่อมองเห็นยอดเขาสูงเสียดฟ้า กลิ่นอายของทรัพยากรและพลังอำนาจที่รอคอยการช่วงชิง ลอยโชยมาตามลม
ราชันย์มังกร… มาถึงแล้ว
(จบบทที่ 31)
YOU MAY ALSO LIKE
