ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 37: ธุรกิจมืดในสำนัก
ตอนที่ 37: ธุรกิจมืดในสำนัก
ใครจะไปคาดคิดว่า “หุบเขาผีดุ” ที่เคยเงียบเหงาและน่าสะพรึงกลัว ท้ายสำนักกระบี่สวรรค์ บัดนี้จะกลับกลายเป็นสถานที่ที่คึกคักและวุ่นวายที่สุดในเขตศิษย์สายนอก
ตั้งแต่เช้าตรู่ แถวของเหล่าศิษย์ในชุดขาวขลิบฟ้าทอดยาวคดเคี้ยวไปตามทางเดินแคบๆ ลัดเลาะผ่านป่าแห้งแล้ง มุ่งหน้าสู่กระท่อมไม้ผุพังที่ได้รับการซ่อมแซมอย่างลวกๆ กลิ่นหอมของสมุนไพรและไอพลังปราณที่บริสุทธิ์ลอยอบอวลออกมาจากกระท่อม ขัดแย้งกับสภาพแวดล้อมที่ดูเหมือนบ้านผีสิงอย่างสิ้นเชิง
“อย่าเบียดกัน! เข้าแถว! ใครแซงคิวข้าจะขึ้นบัญชีดำ ไม่ขายยาให้ตลอดชาติ!”
เสียงตะโกนของ “หม่าจิน” ศิษย์พี่หน้าเสี้ยมที่เคยพาหลงเฉินมาทิ้งไว้ที่นี่ ดังลั่นอยู่หน้าประตู บัดนี้เขากลายเป็นสมุนผู้ซื่อสัตย์ที่คอยจัดระเบียบลูกค้าให้กับหลงเฉิน (หลังจากถูกหลงเฉิน “สั่งสอน” ไปชุดใหญ่เมื่อวันก่อน)
ภายในกระท่อม หลงเฉินนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าเตาหลอมยาใบใหม่ที่ผู้อาวุโสหลิวส่งมาให้ มันเป็นเตาทองแดงรมดำชั้นดีที่ควบคุมไฟได้ดั่งใจนึก ข้างกายของเขามีกองภูเขาขนาดย่อมๆ ของหินปราณระยิบระยับและสมุนไพรหายากที่ลูกค้าเอามาแลกเปลี่ยน
“ต่อไป!” หลงเฉินเอ่ยเสียงเรียบ โดยไม่เงยหน้าจากเตาหลอม
ศิษย์สายนอกคนหนึ่งรีบเดินเข้ามา วางถุงหินปราณลงบนโต๊ะด้วยมือสั่นเทา
“ศิษย์พี่หลง… ข้าต้องการ ‘โอสถสมานกระดูก’ 3 เม็ด และ ‘โอสถรวมปราณ’ ความบริสุทธิ์ 5 ส่วน 1 ขวดขอรับ!”
“50 หินปราณ” หลงเฉินตอบสั้นๆ มือสะบัดวูบเดียว ขวดหยกสองใบก็ลอยไปหยุดตรงหน้าลูกค้า
“ขอบคุณขอรับ! ขอบคุณท่านเทพเจ้าหลง!” ศิษย์คนนั้นก้มหัวรัวๆ ก่อนจะรีบคว้าขวดยาวิ่งออกไปราวกับได้สมบัติล้ำค่า
ราคาที่หลงเฉินตั้งไว้นั้นถูกกว่าหอโอสถของสำนักถึง 3 ส่วน แต่คุณภาพกลับเหนือกว่าอย่างเทียบไม่ติด โอสถรวมปราณของหอโอสถอย่างเก่งก็มีความบริสุทธิ์แค่ 3 ส่วน แต่ของหลงเฉินเริ่มต้นที่ 5 ส่วน! นี่ทำให้ตลาดมืดแห่งนี้ผูกขาดลูกค้าแทบทั้งหมดในเวลาไม่ถึงสามวัน
“ธุรกิจกำลังไปได้สวย…” หลงเฉินยิ้มมุมปาก มองดูกองหินปราณที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ด้วยเส้นสายของผู้อาวุโสหลิว หลงเฉินได้รับอนุญาตให้ “ปรุงยาเพื่อการศึกษา” และขายส่วนเกินได้ตราบใดที่แบ่งเปอร์เซ็นต์ให้หอโอสถ ซึ่งแน่นอนว่าผู้อาวุโสหลิวที่กราบหลงเฉินเป็นอาจารย์ไปแล้ว ย่อมจัดการเรื่องเอกสารและปิดปากคนในหอโอสถให้เงียบสนิท
ไม่มีใครกล้าแตะต้องหลงเฉิน เพราะทุกคนรู้ว่าเบื้องหลังของ “เด็กแรงงาน” คนนี้คือรองเจ้าหอโอสถ!
“ฮ่าๆๆ! รวย! รวยเละ!” หลงเฉินกวาดหินปราณทั้งหมดลงแหวนมิติ “ด้วยทรัพยากรขนาดนี้ อีกไม่กี่วันข้าจะทะลวงเข้าสู่ขั้น 9 ได้สบายๆ”
แต่ทว่า… ความสงบสุขของมหาเศรษฐีหน้าใหม่กำลังจะถูกทำลาย
“นายน้อยหลง! แย่แล้วขอรับ!” หม่าจินวิ่งหน้าตื่นเข้ามาในกระท่อม “มีลูกค้าคนสำคัญมา! เขาคือ ‘ศิษย์พี่จาง’ จากหอศาสตราวุธ เขาต้องการแลกเปลี่ยนของสำคัญ แต่เขาบอกว่าถ้าของไม่ดีจริง เขาจะพังร้านเรา!”
หลงเฉินเลิกคิ้ว “ของสำคัญ?”
ชายหนุ่มร่างยักษ์สวมชุดหนังเสือเดินอาดๆ เข้ามาในกระท่อม กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ของเขาดูน่าเกรงขาม
“เจ้าคือหลงเฉินรึ?” จางหูถามเสียงดัง “ข้าได้ยินชื่อเสียงเจ้ามาเยอะ ข้าต้องการ ‘โอสถชำระไขกระดูก’ ระดับมนุษย์ขั้นสูงสุด เพื่อใช้ทะลวงคอขวดระดับก่อรากฐาน”
“ข้าไม่มีเงินหินปราณมากพอ...” จางหูหยิบกล่องไม้จันทน์หอมออกมาวางบนโต๊ะ แล้วเปิดออก “แต่ข้ามีเจ้านี่!”
ภายในกล่องคือ “โสมโลหิตพันปี” ที่มีรูปร่างคล้ายทารกสีแดงฉาน ส่งกลิ่นหอมแรงและมีไอพลังปราณเข้มข้นจนอากาศรอบๆ สั่นไหว
“โสมโลหิตพันปี!” หลงเฉินดวงตาเป็นประกาย นี่คือสมุนไพรหายากที่ช่วยเสริมพลังเลือดลมและกายา ซึ่งเหมาะกับผู้ฝึกวิชากายามังกรอย่างเขาที่สุด
“ตกลง!” หลงเฉินตอบทันที “ข้าจะปรุงโอสถชำระไขกระดูกให้เจ้าเดี๋ยวนี้ แลกกับโสมต้นนี้!”
จางหูพยักหน้าพอใจ “ดี! ถ้าเจ้าทำได้ ข้าจะคุ้มครองเจ้าในเขตหอศาสตราวุธ แต่ถ้าเจ้าโกงข้า…” เขาหักนิ้วดังกรอบ
“วางใจได้…” หลงเฉินเอื้อมมือไปจะหยิบโสมโลหิตขึ้นมาตรวจสอบ
วูบ!
เงาสีดำสายหนึ่งพุ่งผ่านหน้าหลงเฉินไปอย่างรวดเร็ว
“หืม?” หลงเฉินชะงักมือ
กล่องไม้จันทน์หอมยังอยู่บนโต๊ะ… แต่โสมโลหิตข้างใน หายไปแล้ว!
“เฮ้ย! โสมข้าหายไปไหน!” จางหูตะโกนลั่น
“กร้วม… กร้วม… แจ๊บๆๆ…”
เสียงเคี้ยวอะไรบางอย่างดังมาจากมุมห้อง ทั้งหลงเฉินและจางหูหันขวับไปมองพร้อมกัน
ที่มุมห้องบนกองฟาง… เจ้าเต่าทมิฬ ‘เสี่ยวเฮย’ กำลังนอนหงายท้องอย่างมีความสุข ในปากของมันมี “หาง” ของโสมโลหิตโผล่ออกมาเล็กน้อย ก่อนจะถูกดูดหายเข้าไปในปากจนหมดสิ้น
“อื้มมม! รสชาติใช้ได้! กรุบกรอบ! หวานฉ่ำ! ถึงจะยังสู้เลือดมังกรไม่ได้ แต่ก็ถือว่าเป็นของว่างยามบ่ายชั้นดี!”
เสี่ยวเฮยตบพุงป่องๆ ของมัน แล้วเรอออกมาเป็นไอสีแดง “เอิ๊กกก! ขอบใจนะหลงเฉินที่หาของดีๆ มาให้กิน”
บรรยากาศในกระท่อมเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ
จางหูหน้าแดงก่ำ เส้นเลือดปูดโปนด้วยความโกรธจัด “ไอ้เต่าเวร! แกกินสมบัติประจำตระกูลข้า!”
หลงเฉินยืนตัวแข็งทื่อ เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ความโกรธพุ่งปรี๊ดขึ้นสมองยิ่งกว่าตอนหินวัดปราณระเบิด
“เสี่ยว… เฮย…” หลงเฉินกัดฟันพูดเสียงต่ำ
“หือ? มีอะไรเหรอเจ้าทาส? จะขอแบ่งเหรอ? เสียใจด้วยนะ ข้าย่อยหมดแล้ว แบร่!” เสี่ยวเฮยแลบลิ้นปลิ้นตาใส่
“ไอ้… เต่า… ตะ… กละ!!!!”
หลงเฉินคำรามลั่นกระท่อม “นั่นมันของลูกค้าโว้ย! คายออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”
หลงเฉินพุ่งตัวเข้าไปตะครุบเสี่ยวเฮย แต่เจ้าเต่านรกไวกว่าที่คิด มันหดหัวหดขาเข้าไปในกระดอง แล้วกลิ้งหลุนๆ หนีออกทางหน้าต่าง
“อย่าหนีนะ!” หลงเฉินกระโดดตามออกไป
“ช่วยด้วย! ทาสทรยศจะฆ่าเจ้านาย! ช่วยด้วยยย!” เสียงกระแสจิตของเสี่ยวเฮยโวยวายลั่น
การไล่ล่าระดับตำนานจึงเกิดขึ้นกลางหุบเขาผีดุ
หลงเฉินไล่กวดเต่าสีดำที่วิ่ง (ใช่… มันวิ่งด้วยสองขาหลัง) เร็วจี๋ไปทั่วป่า เขาขว้างหิน ขว้างท่อนไม้ หรือแม้แต่ระเบิดพลังฝ่ามือใส่เจ้าเต่าตัวแสบ
“หยุดนะไอ้เวร! วันนี้ข้าจะต้มซุปเต่า!”
“ไม่หยุดโว้ย! แน่จริงก็จับให้ได้สิไอ้กาก! แบร่ๆๆ!”
ศิษย์สายนอกที่ยืนต่อแถวอยู่ต่างพากันอ้าปากค้าง มองดูท่านเทพเจ้าหลงผู้สุขุมเยือกเย็น กำลังวิ่งไล่เตะเต่ารอบภูเขาเหมือนคนบ้า ฝุ่นตลบอบอวล ต้นไม้หักโค่นเป็นทางยาว
หม่าจินยืนเกาหัวแกรกๆ หันไปมองจางหูที่ยืนกำหมัดแน่นอยู่หน้ากระท่อม
“เอ่อ… ศิษย์พี่จาง… ใจเย็นๆ นะขอรับ”
“เย็นบ้านแกสิ!” จางหูตะคอก “โสมข้า! โสมพันปีของข้า!”
สุดท้าย หลงเฉินก็จับเสี่ยวเฮยไม่ได้ เพราะมันมุดหนีลงรูที่เชื่อมต่อกับโพรงใต้ดินไป แต่เขาก็ต้องเดินคอตกกลับมาชดใช้ค่าเสียหายให้จางหู
“ข้าไม่มีโสมคืนให้…” หลงเฉินพูดด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ พลางปัดฝุ่นออกจากเสื้อ “แต่ข้าจะปรุงโอสถชำระไขกระดูกให้เจ้า 3 เม็ด… ฟรี! และแถมโอสถฟื้นฟูระดับสูงให้อีก 2 ขวด! พอใจไหม!”
จางหูหูผึ่งทันที “3 เม็ด? แถมยาฟื้นฟู?” มูลค่ารวมมันมากกว่าโสมต้นนั้นเสียอีก!
“ตกลง! ตกลงตามนั้น!” จางหูรีบรับคำก่อนหลงเฉินจะเปลี่ยนใจ
เมื่อจางหูจากไปอย่างมีความสุข หลงเฉินก็นั่งลงบนแคร่ไม้ไผ่ด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ เขาล้วงกระเป๋าหยิบหินปราณออกมานับ… กำไรวันนี้หายวับไปกับตาเพราะต้องเอาไปชดเชยค่าวัตถุดิบทำยาฟรี
“เฮ้… หลงเฉิน…”
หัวเล็กๆ ของเสี่ยวเฮยโผล่ขึ้นมาจากใต้แคร่ไม้ไผ่ ดวงตาสีทองมองมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ
“หายโกรธยังอะ?…”
“ไสหัวไป!” หลงเฉินขว้างรองเท้าใส่
“โธ่! ขี้งกชะมัด! ก็มันหอมนี่นา! อีกอย่าง… ข้ากินเข้าไปแล้วข้ารู้สึกว่า ‘ความทรงจำ’ บางอย่างของข้ากำลังจะกลับมานะ!”
“ความทรงจำ?” หลงเฉินชะงัก
“ใช่… ข้าเริ่มจำวิธี ‘เปิดผนึก’ ข้างล่างนั่นได้รางๆ แล้ว…” เสี่ยวเฮยแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ “แต่ต้องใช้พลังงานอีกเยอะเลย… สงสัยต้องกินสมุนไพรระดับสูงอีกสักสิบต้นมั้ง?”
หลงเฉินมองหน้าเจ้าเต่าคู่หู แล้วถอนหายใจยาวเหยียด
“เวรกรรมอะไรของข้า… ที่ต้องมาเลี้ยงดูตัวผลาญสมบัติแบบนี้”
แต่ถึงจะบ่น ในใจเขาก็รู้ดีว่า การลงทุนกับเสี่ยวเฮย… ผลตอบแทนย่อมมหาศาลเสมอ
“เออ! เดี๋ยวข้าจะหามาให้กิน! แต่ถ้ากินแล้วจำไม่ได้… ข้าจะจับเจ้าไปทำกระดองขัดห้องน้ำจริงๆ ด้วย!”
หลงเฉินลุกขึ้นยืน มองไปยังหอโอสถที่อยู่ไกลลิบ
“ดูท่า… ธุรกิจมืดของเราต้องขยายสาขาแล้วล่ะ ต้องหาเงินให้มากกว่านี้ ไม่งั้นข้าคงหมดตัวก่อนจะได้กู้โลกแน่ๆ”
YOU MAY ALSO LIKE
