ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 47: การกลั่นแกล้ง
ตอนที่ 47: การกลั่นแกล้ง
เสียงฆ้องสัญญาณเริ่มการประลองรอบที่สองดังกังวานกึกก้อง หง่างงง! สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วลานหน้าหอโอสถ บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบเย้ยหยัน บัดนี้เปลี่ยนเป็นความตึงเครียดที่จับต้องได้ หลังจากที่หลงเฉินโชว์ฝีมือในรอบแรกจนทุกคนต้องหุบปาก
“รอบที่สอง… การหลอมโอสถ!”
กรรมการอาวุโสประกาศก้องด้วยน้ำเสียงทรงพลัง “โจทย์ในวันนี้คือ ‘โอสถรวมปราณ ระดับมนุษย์ขั้นสูง’ ภายในเวลาสองก้านธูป! ผู้เข้าแข่งขันทุกคน จงไปรับเตาหลอมและชุดสมุนไพรที่ทางสำนักจัดเตรียมไว้ให้!”
เหล่าศิษย์ปรุงยารีบกรูกันเข้าไปเลือกเตาหลอมและตะกร้าสมุนไพรอย่างคึกคัก ทุกคนต่างแย่งชิงเตาที่มีสภาพสมบูรณ์และสมุนไพรที่สดใหม่ที่สุด เพื่อเพิ่มโอกาสชนะให้ตนเอง
หลงเฉินยืนนิ่งอยู่ที่เดิม รอให้คนอื่นเลือกจนเสร็จ แล้วค่อยเดินเข้าไปรับของที่เหลือเป็นคนสุดท้าย
ทว่า… สิ่งที่วางรอเขาอยู่บนโต๊ะกรรมการ กลับไม่ใช่ของที่ “เหลือเลือก” แต่เป็นของที่ถูก “คัดทิ้ง”
“นี่คือส่วนของเจ้า”
ศิษย์รับใช้ที่เป็นคนแจกของ แสยะยิ้มมุมปาก ยื่นตะกร้าไม้ผุๆ และเตาหลอมใบเล็กให้หลงเฉิน
หลงเฉินก้มลงมองของในตะกร้า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
สมุนไพรในตะกร้านั้น… ‘หญ้าวิญญาณ’ เหี่ยวเฉาจนกลายเป็นสีน้ำตาล ‘ดอกโลหิต’ มีราขึ้นเป็นจุดขาวๆ และ ‘ผลแก่นฟ้า’ ก็เน่าเละจนส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยวโชยออกมา
ส่วนเตาหลอม… มันคือเศษเหล็กสนิมเขรอะที่มีรอยร้าวขนาดใหญ่พาดผ่านกลางลำตัว ขาเตาข้างหนึ่งหักจนต้องเอาหินมารองไว้ หากจุดไฟแรงเพียงนิดเดียว เตาใบนี้คงระเบิดใส่หน้าคนปรุงทันที
“อุวะ! เหม็น! เหม็นบรรลัย!”
เสี่ยวเฮยตะโกนลั่นในจิตวิญญาณ “หลงเฉิน! ไอ้พวกสุนัขพวกนี้มันเอาขยะมาให้เจ้าปรุงยา! สมุนไพรพวกนี้แม้แต่หมูยังเมินเลยนะโว้ย!”
หลงเฉินเงยหน้าขึ้นมองศิษย์รับใช้คนนั้น แววตาเย็นเยียบ
“นี่คืออะไร?” หลงเฉินถามเสียงเรียบ
“ก็อุปกรณ์ปรุงยาของเจ้าไง” ศิษย์รับใช้ตอบหน้าตาย แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง “ของในคลังหมดพอดี เหลือแค่ชุดนี้… เป็นผู้ฝึกยุทธ์ต้องรู้จักอดทนสิ อย่าเรื่องมาก!”
“ฮ่าๆๆๆ!” เสียงหัวเราะดังมาจากทางด้านข้าง
ฮันเฟิงยืนโบกพัดจีบด้วยท่าทางสบายอารมณ์ เบื้องหน้าของเขามีเตาหลอมทองแดงเงาวับและสมุนไพรเกรดเอวางเรียงราย
“น่าเสียดายจริงๆ ศิษย์น้องหลง” ฮันเฟิงแสร้งทำเสียงเห็นใจ “ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้างเจ้าเสียแล้ว… สมุนไพรเน่ากับเตาพังๆ แบบนั้น ต่อให้เป็นปรมาจารย์ระดับ 3 ก็คงปรุงออกมาได้แค่ขี้เถ้ากระมัง?”
“แต่ก็นะ… กติกาบอกว่า ‘ห้ามเปลี่ยนอุปกรณ์’ เจ้าคงต้องจำใจใช้มันแล้วล่ะ หรือจะยอมแพ้เดินกลับไปนอนแคะขี้มูกที่ท้ายเขาตอนนี้ก็ยังทันนะ ฮ่าๆๆ!”
เสียงหัวเราะของเหล่าศิษย์ที่เป็นลูกสมุนฮันเฟิงดังประสานกันเป็นทอดๆ ผู้ชมรอบสนามต่างส่ายหน้าด้วยความเวทนา บ้างก็สมน้ำหน้า
“จบแล้ว… ฝีมือดีแค่ไหนเจอแบบนี้ก็จอด”
“สมุนไพรเน่าเสีย ปราณธาตุไฟในนั้นหายหมดแล้ว จะเอามาปรุงยาได้ยังไง?”
“โดนเล่นงานซะแล้วหลงเฉิน”
ผู้อาวุโสหลิวที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธ “นี่มันโกงกันชัดๆ! ข้าขอประท้วง!”
“นั่งลงเถอะผู้อาวุโสหลิว” ผู้อาวุโสอีกคนที่เป็นพวกของฮันเฟิงกดไหล่เขาไว้ “โชคชะตาก็เป็นส่วนหนึ่งของฝีมือ… ถ้าลูกศิษย์ท่านเก่งจริง ก็ต้องผ่านมันไปให้ได้สิ”
บนลานประลอง หลงเฉินยืนนิ่งท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะ เขาไม่ได้โกรธเกรี้ยวโวยวายอย่างที่ทุกคนคิด แต่กลับแสยะยิ้มที่มุมปาก
“เตาพัง… สมุนไพรเน่า…” หลงเฉินพึมพำ “พวกเจ้าคิดว่า ‘ขยะ’ พวกนี้จะหยุดมังกรได้อย่างนั้นรึ?”
เคร้ง!
หลงเฉินเตะเตาหลอมสนิมเขรอะนั่นเต็มแรง จนมันกลิ้งหลุนๆ ไปตกที่แทบเท้าของฮันเฟิง แล้วแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ
เสียงหัวเราะเงียบกริบทันที ทุกคนเบิกตากว้าง
“เฮ้ย! มันทำลายเตาหลอม!”
“มันบ้าไปแล้ว! ไม่มีเตาแล้วจะปรุงยายังไง!”
ฮันเฟิงสะดุ้งโหยง ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “เจ้า… เจ้าทำบ้าอะไร! ยอมแพ้แล้วพาลรึไง!”
หลงเฉินไม่ตอบ เขาหยิบสมุนไพรเน่าๆ ขึ้นมาถือไว้ในมือ แล้วเดินมาหยุดที่กลางพื้นที่ของตนเอง
“สำหรับนักปรุงยาสวะ… เตาหลอมคือสิ่งจำเป็นเพื่อกักเก็บพลัง”
“แต่สำหรับ ‘ราชันย์’…”
หลงเฉินสะบัดมือ สมุนไพรเน่าเสียทั้งตะกร้าลอยคว้างขึ้นไปกลางอากาศ!
พรึ่บ!
เปลวไฟสีทองอร่ามลุกโชนขึ้นจากฝ่ามือขวาของหลงเฉิน คราวนี้เขาไม่ปิดบังอีกต่อไป “เพลิงวิญญาณแก่นพสุธา” ระเบิดพลังออกมาเต็มพิกัด!
ความร้อนแรงที่แฝงด้วยความหนักแน่นดุจขุนเขา แผ่กระจายออกไปทั่วลานประลอง เปลวไฟสีน้ำเงินของฮันเฟิงที่เคยอวดเบ่ง บัดนี้กลับสั่นริกๆ และหดเล็กลงราวกับหวาดกลัวต่อราชาแห่งไฟที่ปรากฏตัว!
“นั่นมัน… ไฟอะไรกัน!?”
“สีทอง? ไม่เคยเห็นมาก่อน! แต่แรงกดดันนี่มันมหาศาล!”
“จงดูให้เต็มตา!” หลงเฉินตวาดก้อง
“วิชาปรุงยาจักรพรรดิ… หลอมนภาไร้ลักษณ์!”
วูบ!
หลงเฉินสะบัดมือ เปลวไฟสีทองพุ่งขึ้นไปห่อหุ้มสมุนไพรที่ลอยอยู่กลางอากาศ มันหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นรูปมังกร กัดกินสมุนไพรเน่าเสียเหล่านั้นอย่างบ้าคลั่ง
ปกติแล้ว สมุนไพรเน่าๆ เมื่อโดนไฟแรงขนาดนี้จะกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา แต่ทว่า… ภายใต้การควบคุมระดับเทพเจ้าของหลงเฉิน สิ่งที่ถูกเผาไหม้กลับมีเพียง “เชื้อรา” และ “ส่วนที่เน่าเสีย”
ควันดำลอยโขมงออกมา ส่งกลิ่นเหม็นไหม้ แต่ภายในใจกลางของเปลวไฟสีทองนั้น… ของเหลวสีเขียวมรกตที่บริสุทธิ์ผุดผ่องกำลังก่อตัวขึ้น!
หลงเฉินใช้พลังของเพลิงวิญญาณ “กลั่น” เอาพลังชีวิตเฮือกสุดท้ายที่ซ่อนอยู่ในแกนกลางของสมุนไพรออกมา แล้ว “กระตุ้น” มันให้ตื่นตัวถึงขีดสุด!
“บ้าน่า! ปรุงยากลางอากาศโดยไม่ใช้เตาหลอม!?”
“นี่มันวิชาในตำนาน! มีแต่ระดับปรมาจารย์ขั้น 5 ขึ้นไปเท่านั้นที่ทำได้!”
กรรมการอ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าปาก ฮันเฟิงมือไม้อ่อนจนพัดร่วงจากมือ
หลงเฉินยืนสงบนิ่ง มือข้างหนึ่งไพล่หลัง อีกมือวาดลวดลายควบคุมมังกรเพลิงกลางอากาศ ราวกับจอมทัพบัญชาการกองทัพ
“สมุนไพรเน่าแล้วอย่างไร? เตาพังแล้วอย่างไร?”
หลงเฉินประกาศก้อง เสียงของเขาดังกังวานไปทั่วจิตใจของทุกคน
“ขยะในมืออัจฉริยะ ย่อมกลายเป็นทองคำ…”
“แต่ของวิเศษในมือสวะ… ก็เป็นได้แค่ขยะวันยังค่ำ!”
บึ้ม!
เสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้นกลางอากาศ มังกรเพลิงสีทองคลายตัวออก เผยให้เห็นเม็ดยาสีเขียวมรกตสามเม็ดที่หมุนวนอยู่กลางอากาศ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วลานประลอง กลิ่นหอมนั้นรุนแรงเสียจนสมุนไพรในเตาของคนอื่นดูจืดชืดไปถนัดตา
เหนือเม็ดยานั้น… เมฆพลังปราณสีรุ้งเริ่มก่อตัวขึ้นบนท้องฟ้า!
“วู้ววว! เมฆมงคล! ของดี! ของดีมาแล้ว!” เสี่ยวเฮยตะโกนเชียร์อย่างบ้าคลั่ง “หลงเฉิน! ข้าจองเม็ดนึง! ข้าจะเอาเม็ดนึง!”
หลงเฉินแสยะยิ้ม มองไปที่ฮันเฟิงที่ยืนหน้าซีดเหมือนไก่ต้ม
“ตาเจ้าแล้วศิษย์พี่ฮัน… อย่ามัวแต่ยืนมองข้าจนไฟไหม้ยาตัวเองล่ะ”
วินาทีนี้ ไม่มีใครกล้าหัวเราะเยาะหลงเฉินอีกต่อไป มีเพียงความตื่นตะลึงและความหวาดกลัวต่อเด็กหนุ่มผู้สร้างปาฏิหาริย์จากกองขยะผู้นี้!
(จบบทที่ 47)
YOU MAY ALSO LIKE
