ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 58: เต่าเทพสำแดงเดช
ตอนที่ 58: เต่าเทพสำแดงเดช
ตูมมมมม!!!!
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว พื้นดินเหนือศีรษะของหลงเฉินพังทลายลงมา เศษหินและดินโคลนร่วงกราวราวกับน้ำตก หลงเฉินที่กำลังแบกหลินหลานวิ่งหนีตายในอุโมงค์ใต้ดินต้องหยุดชะงักและกระโดดหลบหินก้อนมหึมาที่ตกลงมาขวางหน้า
“บัดซบ! มันตามมาเร็วเกินไป!”
หลงเฉินสบถลั่น เหงื่อกาฬไหลอาบหน้าผากผสมกับเลือด เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันวิญญาณระดับ ‘แก่นแท้ขั้นสูงสุด’ ที่บ้าคลั่งกำลังกดทับลงมาจากเบื้องบน ราวกับมือยักษ์ที่กำลังควานหาเหยื่อในรูหนู
“หลงเฉิน!!! ออกมาเดี๋ยวนี้!!!”
เสียงคำรามของ เย่กู่เฉิง ดังทะลุชั้นดินลงมา พร้อมกับแสงสีม่วงที่ส่องสว่างวาบผ่านรอยแยก
เปรี้ยง!
เพดานดินถูกกระชากออกด้วยพลังปราณฝ่ามือยักษ์ เปิดเผยให้เห็นท้องฟ้าสีแดงฉานและใบหน้าของเย่กู่เฉิงที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาลอยตัวอยู่เหนือหลุมยุบ สภาพเสื้อผ้าขาดวิ่น ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ผิวหนังมีรอยไหม้จากระเบิด แต่ดวงตากลับลุกโชนด้วยไฟแค้นที่น่าสะพรึงกลัว
“เจอตัวแล้ว…” เย่กู่เฉิงแสยะยิ้มอำมหิต “คิดว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือข้าหรือ? ไอ้หนูสกปรก!”
หลงเฉินกัดฟันกรอด เขาวางหลินหลานลงที่มุมอับ แล้วก้าวออกมาขวางหน้า
“ท่านเจ้าสำนัก… ช่างตื๊อเหลือเกินนะ” หลงเฉินเหน็บแนม ทั้งที่ขาเขาสั่นระริกจากการฝืนใช้พลังเกินขีดจำกัด “ระเบิดเมื่อกี้ยังไม่ทำให้ท่านหายซ่าอีกรึ?”
“ปากดี!”
เย่กู่เฉิงตวาดลั่น “เจ้าทำลายสำนักข้า ฆ่าศิษย์ข้า วันนี้ข้าจะไม่แค่ฆ่าเจ้า… ข้าจะควักวิญญาณเจ้าออกมาเผาไฟร้อยปี!”
“ตายซะ! กระบี่ม่วงกลืนดารา!”
เย่กู่เฉิงไม่รอช้า เรียกกระบี่คู่กายออกมา เป็นกระบี่สีม่วงเข้มที่แผ่ออร่าสังหารรุนแรง มันขยายขนาดขึ้นกลางอากาศจนยาวกว่าสิบวา แล้วฟันฉับลงมาที่หลงเฉินหมายจะผ่าให้ขาดสองท่อนพร้อมกับพื้นดิน!
หลงเฉินกำหมัดแน่น พลังปราณในร่างเขาเหือดแห้งแทบไม่เหลือ เกล็ดมังกรแตกละเอียดไปเกือบหมด เขารู้ดีว่ารับกระบี่นี้ไม่ได้แน่
“เสร็จกัน…”
ในวินาทีแห่งความตายนั้นเอง
“เฮ้ย! ไอ้แก่! อย่ามาแตะต้องทาสของข้านะโว้ย!”
เสียงเล็กแหลมแต่ทรงพลังดังก้องมาจากอกเสื้อของหลงเฉิน
วูบ!
แสงสีดำทองสว่างวาบขึ้น พุ่งสวนกระแสกระบี่ขึ้นไปบนท้องฟ้า ร่างเล็กจิ๋วของ เสี่ยวเฮย ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วในพริบตาเดียว!
จากขนาดเท่ากำปั้น… กลายเป็นเท่าชามอ่าง… เท่าโอ่งน้ำ… เท่ารถม้า… และขยายต่อไปจนใหญ่โตมโหฬารเท่า “ภูเขาลูกย่อมๆ”!
ครืนนนน!
เงาทะมึนขนาดมหึมาบดบังแสงอาทิตย์ ร่างที่แท้จริง (ชั่วคราว) ของ เต่าทมิฬบรรพกาล ปรากฏกายขึ้น!
กระดองสีดำสนิทของมันดูแข็งแกร่งยิ่งกว่าเหล็กไหลพันปี ลวดลายอักขระสีทองบนกระดองส่องแสงเจิดจ้า หมุนวนราวกับดาราจักร หัวของมันดูคล้ายมังกรผสมเต่า ดวงตาสีทองขนาดใหญ่เท่าล้อรถศึกจ้องมองเย่กู่เฉิงด้วยสายตาดูแคลน
เคร้ง!!!
กระบี่ยักษ์ของเย่กู่เฉิงฟันลงบนกระดองของเสี่ยวเฮย… แต่กลับไม่ระคายผิว! มีเพียงประกายไฟแลบแปลบปลาบและเสียงโลหะสะเทือนที่บาดหู
“นะ… นี่มันตัวอะไรกัน!?” เย่กู่เฉิงเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ร่างกายสั่นสะท้านเมื่อเผชิญหน้ากับกลิ่นอายบรรพกาลที่เก่าแก่ยิ่งกว่าบรรพบุรุษของเขา
“สัตว์อสูร… ระดับตำนาน?”
“ใครบอกว่าระดับตำนาน...”
เสี่ยวเฮยอ้าปากกว้าง เสียงคำรามของมันไม่ได้ดังแค่หู แต่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ
“บิดาคือ… เทพเจ้าโว้ย!”
“กล้าทำร้ายคนให้อาหารข้า… เจ้าเบื่อการมีชีวิตแล้วใช่ไหม!”
เสี่ยวเฮยสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมพลังงานจากการกินกระดูกมังกรดินและสมุนไพรนับพันปีที่ผ่านมา เปลี่ยนมันให้กลายเป็นพลังทำลายล้าง
“ลมหายใจเต่าทมิฬ… เพลิงทูตมรณะ!”
ฟู่วววววว!!!!!
เปลวไฟสีดำทมิฬพ่นออกมาจากปากของเสี่ยวเฮย มันไม่ใช่ไฟร้อนแรงแบบเพลิงวิญญาณ แต่เป็นไฟเย็นยะเยือกที่กัดกร่อนได้แม้กระทั่งพลังปราณและอากาศธาตุ!
เปลวไฟสีดำพุ่งเข้าใส่เย่กู่เฉิงราวกับคลื่นสึนามิ
“ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้!”
เย่กู่เฉิงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว เขารีบชักกระบี่กลับมาป้องกัน สร้างม่านพลังสีม่วงซ้อนกันสิบชั้น
เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง!
ม่านพลังระดับแก่นแท้ขั้นสูงสุด… แตกละเอียดราวกับกระจกบางๆ เมื่อเจอกับเพลิงดำของเสี่ยวเฮย!
“อ๊ากกกกก!”
ไฟสีดำลามเลียแขนซ้ายของเย่กู่เฉิง เสื้อผ้าและผิวหนังของเขาเริ่มเน่าเปื่อยและสลายกลายเป็นควันดำทันทีที่สัมผัส
เย่กู่เฉิงตัดสินใจเด็ดขาด เขาใช้กระบี่ในมือขวา… ตัดแขนซ้ายตัวเองทิ้ง ทันทีเพื่อรักษาชีวิต!
ฉัวะ!
แขนซ้ายที่ติดไฟดำร่วงลงสู่พื้น แล้วสลายหายไปในพริบตา เย่กู่เฉิงหน้าซีดเผือด เลือดสาดกระเซ็น เขาใช้แรงเฮือกสุดท้ายระเบิดพลังถอยหนีออกไปไกลกว่าร้อยลี้ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
“สัตว์ประหลาด! มันมีสัตว์ประหลาด!”
เย่กู่เฉิงหนีไปแล้ว… ความเงียบกลับคืนสู่ป่าเขา
ร่างยักษ์ของเสี่ยวเฮยยืนตระหง่านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มโอนเอน
“อูยยย… หมดก๊อก...” เสียงเสี่ยวเฮยแผ่วเบาลง “ใช้พลังเกินตัว… หิว… หิวข้าว…”
ปุ้ง!
ควันสีขาวระเบิดออก ร่างภูเขาของเสี่ยวเฮยหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว กลับมาเหลือตัวเท่าฝ่ามือเหมือนเดิม มันร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า
หลงเฉินรีบกระโดดรับร่างเล็กๆ ของคู่หูไว้ในมือ
สภาพของเสี่ยวเฮยดูย่ำแย่ ผิวหนังเหี่ยวย่น กระดองสีดำซีดจางลง มันหลับตาพริ้ม หายใจรวยริน
“เสี่ยวเฮย…” หลงเฉินใจหายวาบ “เจ้าเป็นอะไรไหม?”
“ง่วง… ขอเนื้อย่าง… ห้าไม้…” เสี่ยวเฮยละเมอเบาๆ ก่อนจะกรนคอกฟี้ หลับไปในมือหลงเฉิน
หลงเฉินถอนหายใจด้วยความโล่งอก รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเปื้อนเลือด
“ขอบใจมากคู่หู… เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้อีกแล้ว”
หลงเฉินเก็บเสี่ยวเฮยเข้าอกเสื้ออย่างทะนุถนอม แล้วหันไปอุ้มหลินหลานขึ้นมา
“เย่กู่เฉิงบาดเจ็บสาหัสและเสียขวัญ… นี่คือโอกาสเดียวของเรา”
หลงเฉินมองไปทางทิศเหนือ ทิศทางที่เป็นป่าทึบไร้ที่สิ้นสุดและเชื่อมต่อกับดินแดนภายนอก
“ไปกันเถอะ… ออกจากกรงขังนี้เสียที”
“และวันหนึ่ง… ข้าจะกลับมาทวงคืนทุกอย่าง!”
ร่างของเด็กหนุ่มที่แบกหญิงสาวหายลับไปในเงามืดของป่าใหญ่ ทิ้งไว้เพียงตำนานการต่อสู้ที่สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น และร่องรอยความพินาศของสำนักอันดับหนึ่งที่ต้องใช้เวลาฟื้นฟูอีกนับร้อยปี
(จบบทที่ 58)
YOU MAY ALSO LIKE
