ราชันย์มังกรอสูรกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 86: การหลบหนีที่เหนือชั้น
ตอนที่ 86: การหลบหนีที่เหนือชั้น
ครืนนนนน... เปรี้ยง!
ท้องนภาเหนือสุสานมังกรที่เคยเป็นสีครามสดใส บัดนี้แตกกระจายออกราวกับกระจกเงาที่ถูกค้อนยักษ์ทุบ รอยแยกมิติสีดำทมิฬลามเลียไปทั่วทุกทิศทาง ดูดกลืนทุกสรรพสิ่งไม่ว่าจะเป็นต้นไม้ หินผา หรือแม้แต่ร่างของผู้ฝึกยุทธ์ที่หนีไม่ทัน ให้หายลับไปในความว่างเปล่า
พื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นจนยืนไม่อยู่ ลาวาสีแดงฉานพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกของเปลือกโลก เปลี่ยนหุบเขาอันงดงามให้กลายเป็นนรกโลกันตร์ภายในชั่วพริบตา
“ทางออก! ทางออกอยู่ตรงนั้น! รีบไป!”
เสียงตะโกนด้วยความสิ้นหวังดังระงม ฝูงชนนับพันที่รอดชีวิตจากระเบิดของหลงเฉิน ต่างพากันวิ่งเบียดเสียดแย่งชิงกันมุ่งหน้าไปยัง “ประตูมิติหลัก” ที่พวกเขาทะลุเข้ามาในตอนแรก
“หลีกไป! ข้าจะออกก่อน!”
“อย่าเบียด! ข้าจะตกเหวแล้ว!”
ภาพความโกลาหลและความเห็นแก่ตัวฉายชัด ยอดฝีมือเหยียบย่ำผู้อ่อนแอเพื่อเอาตัวรอด แต่ทว่า… ทันทีที่คนกลุ่มแรกวิ่งไปถึงประตูมิติ
ตูม!
เสาหินขนาดมหึมาที่ค้ำยันประตูมิติพังถล่มลงมาปิดตายทางออก! พร้อมกับรอยแยกมิติที่ฉีกกระชากพื้นที่ตรงนั้นจนกลายเป็นหลุมดำ ดูดกลืนร่างของคนที่อยู่ใกล้ที่สุดเข้าไปบดขยี้จนแหลกเหลว
“ม่ายยยย! ทางออกปิดแล้ว!”
“พวกเราติดกับ! พวกเราตายแน่!”
ความสิ้นหวังเข้าครอบงำจิตใจของทุกคน พวกเขาร้องไห้โหยหวน รอความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
...
ห่างออกไปจากความวุ่นวายนั้น
บนยอดเนินหินที่กำลังจะถล่ม หลงเฉิน ยืนกอดอกมองภาพหายนะด้วยสายตาเรียบเฉย บนหลังของ เสี่ยวเฮย ที่ขยายร่างจนมีขนาดใหญ่เท่ารถศึกหุ้มเกราะ กระดองสีดำสนิทของมันมีลวดลายอักขระสีทองเรืองแสงวูบวาบ แผ่รังสีปกป้องที่แข็งแกร่งดุจป้อมปราการ
องค์หญิงสาม เยี่ยนหรูอวี้ นั่งตัวสั่นอยู่ข้างหลังหลงเฉิน นางเกาะเอวเขาแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ “หลงเฉิน! ทางออกหลักพังไปแล้ว! เราจะหนียังไง!? เราจะถูกฝังทั้งเป็นอยู่ที่นี่!”
“ทางออกหลัก?” หลงเฉินแค่นเสียงหัวเราะ “ทางนั้นมันสำหรับคนโง่…”
“เจ้าคิดว่าคนสร้างสุสานระดับราชันย์มังกร จะมีทางเข้าออกแค่ทางเดียวงั้นรึ?”
หลงเฉินตบกระดองเสี่ยวเฮยเบาๆ “เสี่ยวเฮย! จำแผนที่ที่ข้าให้ดูได้ไหม? ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ… พิกัดเก้าดารา!”
“จำได้แม่นยิ่งกว่าเมนูอาหารเย็นอีก ลูกพี่!” เสี่ยวเฮยตะโกนตอบเสียงก้อง “เกาะแน่นๆ นะสาวน้อย! รถด่วนขบวนนรกกำลังจะออกตัวแล้ว!”
ตึง!
เท้าอันทรงพลังทั้งสี่ของเสี่ยวเฮยกระแทกพื้น ส่งร่างมหึมาพุ่งทะยานออกไป ไม่ใช่ไปทางประตูทางออก แต่พุ่งตรงไปยัง “กำแพงหน้าผาสูงชัน” ที่ดูตันสนิททางทิศตะวันตก!
“เจ้าจะไปไหน! นั่นมันทางตัน!” องค์หญิงสามกรีดร้อง “ข้างหน้าเป็นหน้าผา! เราจะชนแล้ว!”
“หลับตาซะถ้าเจ้ากลัว!” หลงเฉินสั่งเสียงเข้ม
เสี่ยวเฮยไม่ได้ชะลอความเร็วลงแม้แต่น้อย มันหดหัวและแขนขาเข้าไปในกระดอง แล้วหมุนตัวด้วยความเร็วสูงกลายเป็น “กงจักรหนามยักษ์” พุ่งเข้าใส่หน้าผาด้วยความเร็วที่ทำลายกำแพงเสียง!
“วิชาลับเต่าทมิฬ… กระดองเหล็กทะลวงภูผา!”
และในจังหวะที่กำลังจะปะทะ หลงเฉินที่ยืนทรงตัวอยู่บนกระดองหมุนคว้าง ก็ง้างหมัดขวาขึ้น
แขนขวาราชันย์มังกรเปล่งแสงสีแดงเจิดจ้า รวบรวมพลังทำลายล้างทั้งหมดไปที่กรงเล็บ
“ทางลับ… จงเปิดออก!”
เปรี้ยงงงงง!!!!!
หมัดของหลงเฉินกระแทกใส่หน้าผาหินพร้อมกับการพุ่งชนของเสี่ยวเฮย!
แต่สิ่งที่แตกไม่ใช่หิน… มันคือ “ม่านมายา” ที่ปกปิดช่องทางลับเอาไว้!
ภาพหน้าผาสูงชันแตกกระจายเหมือนกระจกเงา เผยให้เห็นโพรงมิติสีม่วงเข้มที่หมุนวนอยู่ภายใน นี่คือ “ช่องทางฉุกเฉิน” ที่ถูกสร้างไว้สำหรับผู้สืบทอดสายเลือดมังกรเท่านั้น!
ฟุ่บ!
ร่างของเสี่ยวเฮยและหลงเฉินพุ่งหายเข้าไปในโพรงมิตินั้น ทิ้งความวินาศสันตะโรไว้เบื้องหลัง
...
ภายในอุโมงค์มิติ
บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยแสงสีม่วงและกระแสลมปราณที่บ้าคลั่ง “ลมพายุแห่งความว่างเปล่า (Vоid Wind)” พัดกรรโชกประหนึ่งใบมีดที่มองไม่เห็น หากเป็นผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปที่ไม่มีการป้องกัน ร่างกายคงถูกเฉือนเป็นชิ้นๆ ในพริบตา
แต่ทว่า…
แกรก! แกรก! แกรก!
เสียงลมพายุบาดกระดองของเสี่ยวเฮยดังระงม แต่มันทำได้เพียงเกิดประกายไฟเล็กๆ ไม่สามารถสร้างรอยขีดข่วนให้แก่สัตว์อสูรสายพันธุ์โบราณตัวนี้ได้เลย (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
“สุดยอด…” องค์หญิงสามลืมตาขึ้นมองรอบๆ ด้วยความตะลึง “นี่เรา… อยู่ในรอยแยกมิติเหรอ?”
“ใช่…” หลงเฉินยังคงยืนนิ่ง คอยระวังภัย “เส้นทางนี้เชื่อมต่อไปยังจุดที่ห่างจากสุสานสิบลี้… ปลอดภัยจากแรงระเบิดแน่นอน”
แต่แล้ว…
ครืนนน!
อุโมงค์มิติเริ่มสั่นสะเทือน รอยแยกขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นด้านหน้า ขวางเส้นทางเอาไว้! เนื่องจากสุสานหลักพังทลาย มันส่งผลกระทบให้ทางลับนี้เริ่มไม่เสถียรเช่นกัน
“ทางข้างหน้าขาด!” องค์หญิงสามหน้าซีด “มีกำแพงมิติขวางอยู่!”
เบื้องหน้าคือผนังสีเทาหม่นที่ดูแข็งแกร่งยิ่งกว่าเหล็กกล้า มันคือกำแพงกั้นระหว่างมิติ หากชนเข้าไปด้วยความเร็วนี้ ร่างของพวกเขาคงแหลกเหลว
“เสี่ยวเฮย! เร่งความเร็วสูงสุด!” หลงเฉินตะโกนสั่ง
“จะชนเหรอ!? เอาจริงดิ!?”
“ข้าจะเจาะมันเอง!”
หลงเฉินกระโดดไปยืนที่ส่วนหน้าสุดของกระดองเสี่ยวเฮย เขาสูดลมหายใจลึก โคจรพลังปราณทั้งหมดไปที่ “ชีพจรมังกรเส้นที่ 3”
แขนขวาของเขาขยายขนาดขึ้นอีกครั้ง เกล็ดมังกรลุกชันเป็นหนามแหลม ไอความร้อนสีแดงเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงสีทองคำขาว
“ข้าคือราชันย์… ไม่มีกำแพงใดในโลกหล้าที่ขวางทางข้าได้!”
“หัตถ์ราชันย์ทำลายล้าง… รูปแบบทะลวงดารา!”
หลงเฉินแทงกรงเล็บออกไปข้างหน้า ปลายนิ้วทั้งห้ารวมกันเป็นจุดเดียว สร้างหัวสว่านพลังปราณมังกรขนาดมหึมาที่หมุนควงสว่านด้วยความเร็วสูง
ตูมมมมมมมม!!!!!!
กรงเล็บมังกรปะทะเข้ากับกำแพงมิติ! เสียงเสียดสีแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก ประกายไฟสาดกระเซ็นราวกับดอกไม้ไฟ
“ย้ากกกกก!” หลงเฉินคำราม ระเบิดพลังเฮือกสุดท้าย
เพล้ง!!!
กำแพงมิติที่แข็งแกร่งทะลุออกเป็นรูโหว่! แสงสว่างจากโลกภายนอกสาดส่องเข้ามา!
วูบ!
ร่างของเสี่ยวเฮยพุ่งผ่านรูโหว่นั้นออกไปราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่
...
ตุบ! ตึง! โครม!
เสี่ยวเฮยร่วงลงมาจากกลางอากาศ กระแทกยอดไม้หักไปเป็นแถบๆ ก่อนจะไถลไปกับพื้นหญ้าเป็นทางยาวกว่าร้อยเมตร ทิ้งรอยไถลลึกเป็นทางยาว จนกระทั่งมาหยุดนิ่งที่ริมลำธารใสสะอาดในป่าลึก
ความเงียบสงบของป่าธรรมชาติ กลับคืนมาแทนที่เสียงระเบิด
“แฮ่ก... แฮ่ก...”
หลงเฉินกระโดดลงจากหลังเต่า ทรุดตัวลงนั่งบนโขดหิน หอบหายใจอย่างหนัก แขนขวาของเขาค่อยๆ กลับสู่สภาพปกติ แต่ยังคงมีความร้อนระอุหลงเหลืออยู่
“รอด… รอดแล้ว…” องค์หญิงสามค่อยๆ คลานลงมา ขาแข้งอ่อนแรงจนยืนไม่ไหว นางนอนแผ่หรามองท้องฟ้าด้วยความโล่งใจ น้ำตาไหลพราก “ข้านึกว่าจะตายแล้ว…”
“โอ๊ย… เวียนหัว…” เสี่ยวเฮยหดร่างกลับมาตัวเท่าฝ่ามือ เดินเซไปเซมาเหมือนเต่าเมาเหล้า “ลูกพี่… คราวหน้าข้าขอค่าจ้างเพิ่มเป็นสองเท่านะ… การเป็นพาหนะของเจ้านี่มันเสี่ยงตายชะมัด”
หลงเฉินสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด ปรับลมปราณให้เข้าที่ เขาหันกลับไปมองทิศทางที่พวกเขาเพิ่งหนีมา
ไกลออกไปสิบลี้… กลุ่มควันสีดำขนาดมหึมากำลังพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ยอดเขาที่เป็นที่ตั้งของสุสานมังกรได้ยุบตัวหายไปแล้ว กลายเป็นหลุมยุบขนาดยักษ์ที่กลืนกินชีวิตของยอดฝีมือ 5 สำนักใหญ่นับพันคน
“หายไปหมดแล้ว…” องค์หญิงสามลุกขึ้นนั่งมองควันดำนั้น “5 สำนักใหญ่... สูญเสียผู้อาวุโสและศิษย์เอกไปเกือบหมด… นี่มันหายนะระดับอาณาจักร”
นางหันมามองหลงเฉินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความหวาดกลัวผสมปนเปไปกับความเคารพยำเกรง
ชายคนนี้… เพียงคนเดียว… สามารถทำลายขุมกำลังของสำนักใหญ่จนย่อยยับ
“หายนะของพวกเขา…” หลงเฉินหยิบผลไม้ขึ้นมากัด กรุบ!
“แต่เป็นจุดเริ่มต้นของข้า”
หลงเฉินลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่กางเกง แววตาของเขาเป็นประกายวาวโรจน์
“ตอนนี้… ข้ามีทรัพยากร… มีสมบัติ… และมีรากฐานพลังที่พร้อมสมบูรณ์”
“ได้เวลาหาสถานที่เงียบสงบ... เพื่อทำสิ่งที่สำคัญที่สุดแล้ว”
“การทะลวงสู่ระดับ ‘ก่อรากฐาน’ ที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์!”
YOU MAY ALSO LIKE
