ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability) - ตอนที่ 929 ภาพยนตร์

ตอนที่ 929 ภาพยนตร์

“อะไรนะ?”

จินนาตกใจกับคำตอบของลูเมี่ยน

มาดามเมจิกเชี่ยนในโลกแห่งความฝันของมิสเตอร์ฟูลคือนักเขียนนิยายรัก ‘ปลาเค็มไร้ความฝัน’ หรือ?

แม้จินนาจะเคยเห็นพลเรือโทธารน้ำแข็งเป็นครูใหญ่ติวเข้ม และจักรพรรดิโรซายล์เป็นประธานบริษัท (ในข่าว) มาแล้ว แต่พวกเขาไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กับเธอในโลกจริงเลย ส่วนมาดามเมจิกเชี่ยนนั้น เธอได้พบ ได้คุย และขอคำแนะนำจริงๆ

เทวทูตผู้ทรงพลังเช่นเธอ ผู้ถือไพ่อาร์คาน่าใหญ่ และบริวารของมิสเตอร์ฟูล กลับกลายเป็นนักเขียนนิยายรักที่นี่เองหรือ?

นี่ทำให้ความรู้สึกขบขัน ความบิดเบี้ยว ความไร้สาระของแดนฝัน ล้นทะลักออกมาทันที

จินนาไม่อาจเห็นตัวนักเขียนเพราะถูกฝูงชนบัง เธอจึงมองไปยังด้านในของกระจกผนังร้านหนังสือ ที่มีเงาของผู้เซ็นหนังสือสะท้อนอยู่รางๆ

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของจินนาที่ถูกแต่งด้วยคำลวงพลันเปลี่ยนเป็นสีเข้มลึกลับ ราวกับมีกระจกบานแล้วบานเล่าซ่อนอยู่ภายใน

ผ่านกระจกเหล่านั้น เธอมองเห็นร่างของนักเขียนคนดังกล่าวอย่างชัดเจน

เส้นผมยาวย้อมสีน้ำตาลหยักเป็นลอนเล็กน้อย ชุดเดรสสายเดี่ยวสีสันสดใส ผ้าซ้อนหลายชั้น ประดับพู่และลายบาติก เต็มไปด้วยกลิ่นอายวัฒนธรรมต่างถิ่น สิ่งเหล่านี้ผสานกับใบหน้างดงาม แผ่บรรยากาศแห่งเสรีภาพและความไม่เป็นทางการ นั่นคือมาดามเมจิกเชี่ยน ผู้ถือไพ่อาร์คาน่าใหญ่ เป็นใครอื่นไปไม่ได้!

“เป็นเธอจริงๆ…” จินนาพึมพำเบาๆ

ลูเมี่ยนถอยหลังไปหลายก้าว เว้นระยะห่างจากผู้คนที่เข้าแถวรอเซ็น

เขาซ่อนกระจกไว้ในมือ กดเสียงลงต่ำ พูดราวกับพูดกับตัวเองว่า

“ตามผลการสังเกตของเราและข้อมูลจากไพ่อาร์คาน่าใหญ่ เมื่อจิตใต้สำนึกถักทอภาพในความฝัน มิสเตอร์ฟูลจะอ้างอิงลักษณะเด่นของคนในโลกจริงอย่างชัดเจน จักรพรรดิโรซายล์เป็นผู้ปกครองประเทศ พอมาอยู่เมืองแห่งความฝันก็กลายเป็นเถ้าแก่บริษัทใหญ่ พลเรือโทธารน้ำแข็งเป็นครึ่งเทพของศาสนจักรความรู้ ชอบสั่งสอน คอยอบรมโจรสลัดบนเรือ ‘ฝันทองคำ’ มายาวนาน พอมาอยู่เมืองแห่งความฝันก็กลายเป็นครูใหญ่โรงเรียนกวดวิชา…”

“คุณหมายความว่า ตัวตนในโลกจริงของมาดามเมจิกเชี่ยนเกี่ยวข้องกับนักเขียนไม่มากก็น้อย?” ฟรังก้าที่อยู่ในวงกตกระจกเช่นกันเข้าใจสิ่งที่ลูเมี่ยนต้องการสื่อสารอย่างรวดเร็ว

สายตาของลูเมี่ยนกวาดมองผ่านป้ายโฆษณาแบบตั้งพื้น ซึ่งสะท้อนเข้ามาในวงกตกระจก แล้วหยุดอยู่ที่คำบรรยายหนึ่ง

เขาถามฟรังก้าและจินนาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“นิยายชุดโจรสลัดใหญ่ เล่าเรื่องเกี่ยวกับอะไรหรือ?”

“ฉันจะค้นหาดู” ฟรังก้าหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วแตะหน้าจอแป๊บๆๆ

ระหว่างค้นหา สีหน้าของฟรังก้าค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นประหลาด

จินนาข่มความอยากที่จะหยิบโทรศัพท์มาค้นหาข้อมูลด้วยตัวเอง พลางถามอย่างสงสัย

“ได้คำตอบหรือยัง?”

“นิยายชุดโจรสลัดใหญ่เล่าเรื่องโจรสลัดในตำนานที่โลดแล่นบนมหาสมุทร แต่ละภาคมีธีมต่างกัน ภาคสามมีธีม ‘นักผจญภัยคลั่ง’ — เรื่องราวเกิดระหว่างเกอร์มัน·สแปร์โรว์ นักผจญภัย กับสามโจรสลัดสาวงามคือ ‘พลเรือเอกดวงดาว’ ‘พลเรือโทธารน้ำแข็ง’ และ ‘พลเรือโทโรคภัย’…” ฟรังก้าถ่ายทอดประเด็นสำคัญให้เพื่อนๆ ฟังด้วยความรู้สึกหลากหลาย

จินนาฟังจนอึ้ง ส่วนลูเมี่ยนแม้จะคาดเดาและสงสัยมาบ้างแล้ว แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแทรกคำพูดของฟรังก้า

“นี่ไม่ใช่เนื้อหาส่วนหนึ่งของนิยายชุดนักผจญภัยใหญ่หรือ?”

“เป็นอย่างอื่นไปไม่ได้เลย…” ฟรังก้าคิดเช่นนั้นเหมือนกัน

ลูเมี่ยนมองป้ายโฆษณาตั้งพื้น มองฝูงชนที่เข้าแถวซึ่งสะท้อนในวงกตกระจกอีกครั้ง พูดราวกับกำลังครุ่นคิด

“มิสเตอร์ฟูลสร้างตัวตนในความฝันให้มาดามเมจิกเชี่ยนเป็นผู้แต่งต้นฉบับของนิยายชุดโจรสลัดใหญ่ และเชี่ยวชาญด้านนิยายรัก…”

“นิยายชุดนักผจญภัยใหญ่ในโลกจริง สะท้อนบางส่วนมาสู่ชุดโจรสลัดใหญ่ในโลกแห่งความฝัน…”

“นิยายชุดนักผจญภัยใหญ่มีองค์ประกอบนิยายรักที่ค่อนข้างหนัก เหตุการณ์ระหว่างเกอร์มัน·สแปร์โรว์กับนายพลหญิงโจรสลัดถูกบรรยายอย่างกำกวม แต่ล้วนเป็นช่องว่างที่ไม่ได้อธิบายให้ชัดเจน…”

“นิยายชุดนักผจญภัยใหญ่ทำให้โจรสลัดชื่อดังหลายคนกลายเป็นตัวตลก หรือเป็นตัวเอกในข่าวลือดราม่า ทั้งยังมีเนื้อหาแนะนำศาสตร์เร้นลับและความเป็นส่วนตัวของผู้แจ้งสารทั้งสอง แต่นักเขียนฟอร์ส·วอลล์กลับไม่เคยถูกโจรสลัดคนไหนมาเยี่ยม และไม่เคยถูกศาสนจักรเตือนเลย…”

เมื่อฟังมาถึงตรงนี้ ฟรังก้าได้ข้อสรุปแล้ว เธอพูดเบาๆ ว่า

“พวกโจรสลัดจะกล้าได้ยังไง…”

ไปหาเทวทูตดาราเพื่อโต้เถียง นั่นไม่ใช่การส่งของถึงมือและขึ้นเงินรางวัลด้วยตัวเองหรอกหรือ?

“มาดามเมจิกเชี่ยนคือฟอร์ส·วอลล์ นักเขียนนิยายชุดนักผจญภัยใหญ่หรือ?” จินนาถามตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ แล้วเธอก็ตอบตัวเอง “ฉันนึกมาตลอดว่าที่เธอไม่เคยเซ็นหนังสือ เพราะกลัวเปิดเผยร่องรอย และถูกโจรสลัดแก้แค้น…”

จินนาหันขวับไปมองลูเมี่ยน

“คุณไม่ได้บอกหรือว่า มาดามเมจิกเชี่ยนเป็นเทวทูตจากช่วงต้นของยุคที่ห้า มีอายุกว่าพันปีแล้ว ทำไมอยู่ดีๆ ถึงคิดอยากจะเขียนนิยาย?”

“นั่นเป็นแค่การคาดเดาของฉัน บางทีมิสเตอร์ ‘ประตู’ อาจมีชีวิตอยู่นานพอ เพิ่งตายไปไม่กี่ปีมานี้ ส่วนมาดามเมจิกเชี่ยนอาจเป็นศิษย์คนเล็กสุดของพระองค์” ลูเมี่ยนรู้สึกทั้งตกใจและขบขันกับเรื่องนี้ เขาคิดก่อนพูดว่า “พวกคุณไม่สังเกตหรือ? เพราะนิยายชุดนักผจญภัยใหญ่โด่งดัง ร่างจำแลงของมิสเตอร์ฟูลที่ชื่อเกอร์มัน·สแปร์โรว์จึงมีผู้ศรัทธามากมาย หรือพูดอีกแบบคือ เกอร์มัน·สแปร์โรว์มีหลักยึดเหนี่ยวมหาศาล”

“หรือว่า…นิยายชุดนักผจญภัยใหญ่เป็นสิ่งที่ศาสนจักรเดอะฟูลสั่งให้มาดามเมจิกเชี่ยนเขียน คล้ายการเผยแพร่ศาสนา?” ฟรังก้าเข้าใจทันที

ลูเมี่ยนพยักหน้า

“และอาจเป็นไปได้ว่า ลำดับปัจจุบันของมาดามเมจิกเชี่ยนต้องสวมบทบาท ‘นักเขียน’”

“เป็นไปได้” ฟรังก้าตื่นเต้นขึ้นมาทันที “คราวหน้าถ้าเจอมาดามเมจิกเชี่ยน ต้องขอลายเซ็น…ว้าว! ลายเซ็นของเทวทูตจะมีเอฟเฟกต์พิเศษไหมนะ…”

พูดยังไม่ทันจบ ฟรังก้าและจินนาก็หันไปมองลูเมี่ยนพร้อมกัน ถามเป็นเสียงเดียวว่า

“แล้วจดหมายพวกนั้นล่ะ?”

“…” ลูเมี่ยนตอบอย่างเสียดาย “เผาไปแล้ว”

จินนารู้สึกเสียดาย แต่ก็ยังเต็มไปด้วยความคาดหวังว่า

“พอกลับโลกความจริง จะถามมาดามเมจิกเชี่ยนว่า ‘นักผจญภัยใหญ่’ เรื่องต่อไปจะเป็นยังไง เล่มหน้าจะออกเมื่อไร แล้วรองกัปตันแฟรงค์·ลีของพลเรือโทดวงดาว จะเว่อร์ขนาดนั้นจริงๆ หรือเปล่า…”

ระหว่างคุยเล่น ลูเมี่ยนได้ยกเลิก ‘วงกตกระจก’

ทั้งสามมองแถวยาวของคนรอเซ็นหนังสือแวบหนึ่ง แล้วไปหาบันไดเลื่อนที่ใกล้ที่สุด เดินขึ้นไปชั้น 4 พร้อมอ็องโตนีและลุดวิก

“ดูหนังอะไรดี?” ฟรังก้ากวาดตามองโปสเตอร์โฆษณา ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที “ดู ‘โจรสลัดผู้ยิ่งใหญ่ 3’ กันเถอะ!”

“ดี” ลูเมี่ยนตอบตกลงทันที

พอดีจะได้ดูว่า เกอร์มัน·สแปร์โรว์ในแดนฝันของมิสเตอร์ฟูลหน้าตาเป็นยังไง!

ฟรังก้าที่เพิ่งถูกลอตเตอรี่ ใจกว้างซื้อตั๋วห้าที่นั่งติดกัน ป๊อปคอร์นรสคาราเมลสามถัง และโค้กเย็นห้าแก้ว

ลุดวิกมีป๊อปคอร์นหนึ่งถังคนเดียว ฟรังก้า จินนา และลูเมี่ยนแบ่งกันหนึ่งถัง อ็องโตนีกับลุดวิกแบ่งกันอีกหนึ่งถัง

เข้าโรงหนัง หาที่นั่งได้แล้ว ฟรังก้ายังไม่ทันจัดที่ ก็เห็นลูเมี่ยนและจินนานั่งคนละข้าง เหลือที่ว่างให้เธอตรงกลาง

นึกว่าลูเมี่ยนจะนั่งตรงกลางเสียอีก…ฟรังก้านั่งลงระหว่างลูเมี่ยนกับจินนาอย่างอารมณ์ดี ลุดวิกนั่งติดกับลูเมี่ยน อ็องโตนีนั่งอีกด้านของลุดวิก

กร๊อบ กร๊อบ! ลุดวิกโยนป๊อปคอร์นเข้าปากไม่หยุด เป็นระยะก็จิบโค้กเย็น ไม่ได้สนใจภาพบนจอเลย

ผ่านไปสองสามนาที เปิดฉากภาพยนตร์

ลมพายุหวีดหวิว ทะเลมืดดำ คลื่นลูกใหญ่บางคราวสูงราวกับจะแตะฟ้า บางคราวทรุดลงเป็นวังวนมหึมา

สายตาจินนาถูกดึงดูดทันที ราวกับตัวเองอยู่ในฉากน่าสะพรึงที่แสดงพลังยิ่งใหญ่ของธรรมชาติ

“เอฟเฟกต์ก็ใช้ได้” ฟรังก้าชมสั้นๆ

เธอไม่ได้ตื่นตะลึงเหมือนจินนา เพราะก่อนข้ามมิติมา เธอดูหนังฟอร์มใหญ่มาเยอะ และในพิธีแต่งงานกับทะเลที่ท่าเรือซานตา เธอกับลูเมี่ยนเคยเห็นและประสบฉากวังวนที่หวือหวากว่าเรือล่มอีก ซึ่งไม่ใช่เอฟเฟกต์แบบนี้จะเทียบได้

สายตาลูเมี่ยนจดจ่ออยู่กับเรือโจรสลัดสามลำที่แล่นฝ่าพายุมา และโจรสลัดสตรีที่ยืนอยู่บนหัวเรือ

“พลเรือโทธารน้ำแข็งคนนั้น หน้าคล้ายครูใหญ่เอย์ของโรงเรียนกวดวิชาเมิ่งเสี่ยงเจ็ดแปดส่วน…” จินนาจำโจรสลัดสตรีคนหนึ่งได้ เพราะอีกฝ่ายเหมือนถูกเลือกมาโดยใช้ครูใหญ่เอย์นานาเป็นต้นแบบ

เมื่อได้ยินคำพูดจินนา ลูเมี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย

‘พลเรือโทธารน้ำแข็ง’ ในหนัง คล้ายกับครึ่งเทพที่เขาเคยเห็นในคุกใต้ดินของศาสนจักรความรู้มาก!

คนนั้นคือ ‘พลเรือโทธารน้ำแข็ง’ เอ็ดวิน่าเองหรือ? ลูเมี่ยนเข้าใจทันที

“หนังเรื่องนี้เลือกนักแสดงได้สมจริงมากนะ” ฟรังก้าพูดด้วยความทึ่ง

จากนั้น สายตาเธอก็หยุดนิ่ง ชี้ไปทางโจรสลัดสตรีอีกคน พลางกดเสียงลงพูดว่า

“พวกคุณคิดว่าเธอคล้ายใคร?”

ลูเมี่ยนเงียบไปครู่หนึ่งแล้วตอบว่า

“มาดามเฮอร์มิท”

“ตัวตนที่แท้จริงของมาดามเฮอร์มิทคือ ‘พลเรือโทดวงดาว’ ไม่สิ ‘ราชินีดวงดาว’ แคทลียา? ไม่แปลกใจเลยว่าทำไม ในเล่มล่าสุดของ ‘นักผจญภัยใหญ่’ ที่เล่าเรื่องระหว่างเธอกับเกอร์มัน·สแปร์โรว์ เขียนได้ค่อนข้างรัดกุม…” จินนาพึมพำ

ทุกคนตกอยู่ในความเงียบ

ตอนนี้ ภาพเปลี่ยนไป ท่ามกลางพายุและสายฟ้า ปรากฏชายคนหนึ่ง

ชายคนนั้นสวมเสื้อคลุมสีดำ สวมหมวกทรงกึ่งสูง ยืนอยู่เหนือคลื่นยักษ์ ค่อยๆ เงยหน้าที่ก้มอยู่ขึ้นมา

ในสายตาลูเมี่ยน ชายคนนี้ดูเหมือนถูกสลักจากโจวหมิงรุ่ย แต่คมกริบและเย็นชากว่า แม้สวมแว่นขอบทอง ก็ทำให้คนต้องหุบปากโดยอัตโนมัติ

เกอร์มัน·สแปร์โรว์!

ตัวเอกของหนังชุดโจรสลัดทะเลใหญ่ภาคนี้ เกอร์มัน·สแปร์โรว์!

จากนี้ ไตเติ้ลจบลง หนังเริ่มต้น

ฉากขยายแรก ฉายที่ปลาตัวหนึ่งกำลังถูกย่าง เครื่องเทศต่างๆ ถูกโรยลงไป

ลุดวิกที่แอบดูหนังอยู่บ้าง ยกแขนขึ้นทันที ชี้ไปยังปลาย่างบนจอ พูดกับพ่อทูนหัวว่า

“ผมอยากกินอันนี้!”

“…เดี๋ยวนี้เริ่มสั่งอาหารแล้วหรือ?” ลูเมี่ยนหัวเราะในลำคอ หยิบป๊อปคอร์นสองสามเม็ด ยัดเข้าปากลุดวิก

……………………………………………………..