ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability) - ตอนที่ 960 แผนกจิตเวช

ตอนที่ 960 แผนกจิตเวช

อาศัยร่มเงาของเหล่าผู้ปกครอง ลูเมี่ยนแอบสังเกตความเคลื่อนไหวทุกอย่างของซาราธุสตรา

หลังฟังนานาแนะนำอยู่สักพัก ซาราธุสตราพยักหน้ารับ แล้วออกจากหน้าห้องเรียนภาษาอังกฤษธุรกิจ เปลี่ยนไปดูห้องอื่นๆ ที่เริ่มเรียนกันไปแล้ว

“ไม่ได้ทำอะไรเลย…?” ลูเมี่ยนรู้สึกงุนงง แต่ก็ไม่ลดความระแวดระวังลง

จนกระทั่งซาราธุสตราเยี่ยมชมโรงเรียนกวดวิชาเมิ่งเสี่ยงเสร็จ นานาก็พาเขาและผู้ติดตามออกไปส่ง แล้วกลับมาสอนต่อ ลูเมี่ยนถึงได้กลับไปนั่งที่เดิม พูดกับตัวเองเบาๆ

“กลับไปแล้วหรือ?”

“แค่มาเพื่อรู้จักโจวหมิงรุ่ย สร้างการติดต่อครั้งแรก หรือว่าแอบทำอะไรที่เรามองไม่เห็นลงไปแล้ว? อาทิ ควบคุมครูใหญ่ หรือแอบใช้พลังพิเศษในระยะใกล้เพียงไม่กี่เมตร จนบรรลุเป้าหมายที่วางไว้?”

ลูเมี่ยนคิดหนักหลายตลบ หยิบโทรศัพท์ส่งข้อความถึงจินนา

“ช่วยขอให้โรแซนเตือนเป้าหมายทางวีแชตหน่อย บอกให้ระวังสภาพร่างกายวันนี้ อย่าดื่มน้ำที่เคยนำมาโรงเรียนกวดวิชา ให้กลับไปซื้อใหม่”

นี่เป็นการเตือนโจวหมิงรุ่ยแบบอ้อมๆ ขณะเดียวกันก็เป็นการทดลองว่า คำใบ้ที่ส่งผ่านตัวละครในแดนฝันมาบอกตอนกลางวัน จะส่งผลผิดปกติต่อพวกเขาหรือไม่

ไม่กี่นาทีต่อมา โจวหมิงรุ่ยที่กำลังตั้งใจฟังบทเรียน รู้สึกถึงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่น

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก้มหน้าปลดล็อกหน้าจอ เห็นข้อความจากโรแซน

“อย่าลืมทบทวนตัวเองวันละสามครั้ง น้ำที่เคยนำออกไปข้างนอกก็อย่าดื่ม”

หมายถึงอะไร? ไร้หัวไร้หาง งงงวย…โจวหมิงรุ่ยบ่นในใจสองสามคำ ก่อนจะสัมผัสได้ถึงความหมายแฝงในคำเตือน

ตอนนี้เขายังไม่แน่ใจว่า โรแซนเป็นฝ่ายดีหรือร้าย มีเจตนาดีหรือร้ายต่อเขามากกว่ากัน แต่คำแนะนำให้ตรวจสอบสภาพร่างกาย ไม่ดื่มน้ำที่พกอยู่ การทำตามย่อมไม่เกิดความเสียหาย

ในเรื่องแบบนี้ เชื่อไว้ก่อนดีกว่าไม่เชื่อเลย!

เขาไม่ได้มองขวดน้ำแร่บนโต๊ะอีก

นอกห้องเรียน ลูเมี่ยนวิเคราะห์พฤติกรรมของซาราธุสตราอีกครั้ง

“เขาแค่ยืนห่างออกไปไม่กี่เมตร มองโจวหมิงรุ่ยอยู่สักพัก ไม่ได้พยายามเข้าใกล้…”

“ไม่ว่าเขาจะแอบทำอะไรไว้หรือไม่ พฤติกรรมแบบนี้ทำให้เรารู้สึกว่า เขาไม่กล้าเข้าใกล้โจวหมิงรุ่ย ไม่กล้าทำอะไรต่อหน้าคนผู้นั้น…”

“เมื่อพิจารณาร่วมกับที่ฟรังก้าเล่าเรื่องถูกเตะออกจากแดนฝันเมื่อเช้า และการต่อสู้ทั้งเปิดเผยและลับๆ ในเหตุการณ์ลอตเตอรี่ เห็นได้ชัดว่ามิสเตอร์ฟูลมีอำนาจควบคุมแดนฝันอยู่ไม่เบา อย่างน้อยก็คงไม่อ่อนแอกว่าราชันสวรรค์มากนัก ถ้าซาราธุสตราไปยั่วยุเข้า แล้วถูกพบหรือล็อกตัวได้ ก็อาจถูกทำให้เป็นหุ่นเชิด หรือถูกเตะออกจากแดนฝัน…”

“ในเมืองแห่งความฝัน ไม่ใช่แค่พวกเราที่ต้องระวัง ลูกน้องราชันสวรรค์ก็ต้องเล่นตามกฎเดียวกัน…”

คิดมาถึงตรงนี้ ความคิดของลูเมี่ยนก็กระจ่างขึ้นมาก

เขาลุกขึ้นยืน เดินไปมาในโถงทางเดิน ทั้งพิจารณารายละเอียดของปัญหา ทั้งรอดูผลจากการเตือนโจวหมิงรุ่ยโดยอ้อม

เมื่อเดินถึงปลายทางเดิน เขามองผ่านหน้าต่าง กวาดตาออกไปข้างนอกลวกๆ

เขาสะดุ้งเมื่อเห็นว่า ที่ตึกฝั่งตรงข้าม ซาราธุสตรากำลังเดินออกมาพร้อมกับสาวน้อยคนหนึ่ง ตามหลังด้วยผู้ติดตามและใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยอีกหลายคน

รูปลักษณ์ของสาวน้อยคนนั้น ลูเมี่ยนคุ้นเคยเป็นอย่างดี

อาร์คาน่าใหญ่ไพ่ ‘เฮอร์มิท’ ราชินีดวงดาวแคทลียา!

“มาดามเฮอร์มิทในเมืองแดนฝันคือฮวงเจียเจีย เพื่อนร่วมห้องของคุณหนูฮวงเป่ยเป่ย เพราะแพ้พนันจึงต้องเรียกเป่ยเป่ยว่า ‘พ่อ’ ตลอด…ความสัมพันธ์ที่มิสเตอร์ฟูลถักทอจากจิตใต้สำนึกนี่น่าสนใจจริงๆ…”

“บ้านฮวงเจียเจียเปิดโรงเรียนกวดวิชาซิงซิง เป็นคู่แข่งโรงเรียนกวดวิชาเมิ่งเสี่ยง จึงจ้างโจวหมิงรุ่ยด้วยค่าตอบแทนสูงให้ไปลงเรียนที่โรงเรียนกวดวิชาเมิ่งเสี่ยง สอดแนมศัตรู…”

“ซาราธุสตราทำเรื่องนี้ครบวงจร ถึงขั้นตรวจสอบคู่แข่งของโรงเรียนกวดวิชาเมิ่งเสี่ยงด้วย หรือต้องการทำอะไรบางอย่างกับร่างในความฝันของมาดามเฮอร์มิท?”

“พูดถึงเรื่องนี้ เห็ดแห้งที่ทำให้โจวหมิงรุ่ยไม่ได้ดื่มเครื่องดื่ม ‘นักกระตุ้น’ ขวดนั้น ที่แท้มาจากฮวงเจียเจียนี่เอง เป็นเห็ดที่อาจารย์ชีววิทยาของโรงเรียนกวดวิชาซิงซิง หลี่เค่อจี่ปลูกที่บ้าน ต้นแบบของเขาคือ ‘ดรูอิดคนดัง’ แฟรงค์·ลี…ถึงว่าเห็ดแห้งนั่นมีความพิศวง ในจิตใต้สำนึกของมิสเตอร์ฟูล ผลิตภัณฑ์จากเห็ดทุกอย่างที่แฟรงค์·ลีให้มา อาจมีปัญหาทั้งหมด…”

ลูเมี่ยนยืนที่หน้าต่าง มองจนซาราธุสตราขึ้นรถตู้สีดำ ฮวงเจียเจียและคนอื่นๆ ยืนริมถนนโบกมือลา เขาถึงเตรียมเดินกลับไปยังหน้าชั้นเรียนภาษาอังกฤษพื้นฐาน

ทันใดนั้น เขาได้ยินเสียงวี้หว่อๆ

เป็นเสียงรถพยาบาล จอดอยู่หน้าโรงเรียนกวดวิชาซิงซิง คนที่ลงมาไม่ใช่แค่พยาบาล แต่มีตำรวจด้วย

เกิดอะไรขึ้น? ฝีมือซาราธุสตราหรือ? ลูเมี่ยนหยุดฝีเท้า มองดูอยู่ห่างๆ ต่อไป

ไม่นานนัก ตำรวจและพยาบาลก็พาคนหนึ่งออกมาจากโรงเรียนกวดวิชาซิงซิง บุคคลดังกล่าวสวมเสื้อเชิ้ตขาว กางเกงเอี๊ยมสีเขียวทหาร ผมสีน้ำตาลยาว ขนตามตัวดกหนา มือถูกไพล่หลังใส่กุญแจมือ ขาและลำตัวถูกมัดแน่นหนา

คนผู้นี้ถูกหามออกมา แล้วยัดเข้าไปในรถพยาบาล

ลูเมี่ยนรู้จักชายคนนี้ดี

เขานั่นเอง หลี่เค่อจี่ อาจารย์ชีววิทยาโรงเรียนกวดวิชาซิงซิง ต้นแบบคือ ‘ดรูอิดคนดัง’ แฟรงค์·ลี!

“เขาถูกจับได้ยังไง? แถมใช้รถพยาบาลจับอีก…”

“เห็ดที่ปลูกมีปัญหาหรือ?”

“หรือนี่คือปัญหาที่ซาราธุสตราสร้าง เพราะต้องกำจัดร่างในแดนฝันของแฟรงค์·ลี เพื่อไม่ให้เห็ดดอกไหนทำลายแผนอีก?”

ลูเมี่ยนรีบหยิบโทรศัพท์ เลื่อนดูข่าวและวิดีโอท้องถิ่น

ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็เห็นการแจ้งเตือน

“พี่น้องทั้งหลาย ใครจะเชื่อ? ผมแค่ไปเรียนติวชีววิทยา อาจารย์กลับโดนจับฐานะผู้ก่อการร้ายที่มีปัญหาทางจิต!”

“วิชาชีววิทยาอันตรายขนาดนี้เชียว?”

“ก่อนหน้านี้ อาจารย์ยังบอกว่าถ้าสอบได้คะแนนดี จะให้เห็ดพันธุ์ใหม่หนึ่งถุงเลยนะ!”

หลังดูวิดีโอคล้ายกันหลายคลิป ลูเมี่ยนพอยืนยันได้แล้วว่า แฟรงค์·ลีถูกฝ่ายราชันสวรรค์หาข้ออ้างจับตัวไป ส่งไปบำบัดจิตก่อน แล้วค่อยว่าเรื่องอื่นทีหลัง

“แต่จากคำบรรยายในเล่มล่าสุดของ ‘นักผจญภัยใหญ่’ และจากสภาพเห็ดแห้งในถุงของโจวหมิงรุ่ย ดูยังไงเห็ดที่หลี่เค่อจี่ปลูกเองก็ต้องมีปัญหาแน่นอน…เรียกว่าอะไรแล้วนะ คงเป็น…ใช้วิธีอันตราย เป็นภัยต่อความปลอดภัยสาธารณะ? การจับกุมเขาก็ถือว่าสมเหตุผล…” ขณะคิดถึงตรงนี้ ลูเมี่ยนได้รับข้อความหนึ่ง

ข้อความจาก ‘กรีนแห่งบริษัทอินทิส’

“มีเรื่องที่ต้องให้ท่านจัดการด้วยตัวเอง”

มีอะไรที่ต้องให้บุตรแห่งเทพจัดการเองกันนะ? ลูเมี่ยนใช้แอปพิมพ์ด้วยเสียงตอบไป

“เร่งด่วนหรือ?”

“ไม่ค่อยรีบ” กรีนตอบกลับอย่างรวดเร็ว

ลูเมี่ยนคิดสองสามวินาที

“งั้นรอให้ฉันพาเด็กๆ ทำธุระเสร็จก่อน”

ต่อหน้าศรัทธาของเทวมารดา ต้องแสดงความเป็นแม่ให้ชัดเจน เพื่อให้พวกเขามั่นใจในตัวตนมากขึ้น

“ได้ครับ ท่านทำธุระไปก่อน” กรีนตอบอย่างนอบน้อม ไม่มีทีท่าว่าเขาคือผู้อำนวยการฝ่ายรักษาความปลอดภัยของบริษัทอินทิส ส่วนลูเมี่ยนเป็นเพียงยามตัวเล็กๆ คนหนึ่ง

ลูเมี่ยนถือโอกาสนี้เล่าเรื่องของซาราธุสตรา รวมถึงเหตุการณ์เกี่ยวกับแฟรงค์·ลีให้จินนาฟัง

หลังจากจบคาบเรียนภาษาอังกฤษธุรกิจและภาษาอังกฤษพื้นฐาน ลูเมี่ยนทักทายโจวหมิงรุ่ยอย่างสุภาพเพื่อบอกลา แล้วพาลุดวิกออกจากโรงเรียนกวดวิชาเมิ่งเสี่ยง ขึ้นรถยนต์สีเทาที่อ็องโตนีขับมา

ถึงตรงนี้ เขาส่งข้อความไปหา ‘กรีนแห่งบริษัทอินทิส’

“เวลา สถานที่”

เพียงสิบกว่าวินาที กรีนตอบกลับ

“ผมจะรออยู่ที่หน้าโรงพยาบาลมู่ซูครับ”

โรงพยาบาลมู่ซู…ลูเมี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย

……………

ภายใต้แสงแดดจ้า ลูเมี่ยนเห็นกรีนยืนอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้

ผู้อำนวยการฝ่ายรักษาความปลอดภัยบริษัทอินทิสรายนี้ เปลี่ยนมาใส่เสื้อเชิ้ตลายทางโทนสีอ่อน สวมแว่นกันแดด อำพรางตัวได้ดีเยี่ยม

“มีอะไร?” ลูเมี่ยนเดินผ่านกรีน ตรงเข้าไปในโรงพยาบาลมู่ซู

กรีนเดินตามมาด้านข้าง พูดอย่างมีรอยยิ้มในน้ำเสียง

“เดี๋ยวท่านจะได้เห็นเอง นี่คงเป็นหนึ่งในจุดประสงค์ที่องค์มารดาส่งท่านมา”

คำพูดแบบนี้ ทำไมฟังแล้วเหมือนมีกับดักรอให้เรากระโดดลงไป…ลูเมี่ยนพยักหน้ารับ ไม่ถามไถ่เพิ่ม

ถามมากไปก็จะแสดงว่า ฉันกับ ‘องค์มารดาผู้ยิ่งใหญ่’ ไม่มีความเชื่อมโยงกันน่ะสิ!

กรีนเดินเร็วขึ้นสองสามก้าว แซงหน้าเขาไปเพื่อนำทาง

เขาพาลูเมี่ยนอ้อมตึกหลัก จนมาถึงอาคารสามชั้นที่มีสนามหญ้าและสวนดอกไม้ด้านหลัง โดยรอบมีกำแพงสูงตั้งตระหง่าน

“นี่คือแผนกจิตเวช” กรีนแนะนำรวบรัด หลังจากยืนยันตัวตนกับยามก็ผ่านประตูเหล็กเข้าไป

ลูเมี่ยนพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

ทั้งสองเร่งฝีเท้าเข้าไปในอาคาร พอเดินตามพยาบาลขึ้นถึงชั้น 2 ก็ได้ยินเสียงคนไข้ตบประตูเหล็กดังปังๆๆ พร้อมตะโกน

“ปล่อยฉันออกไป!”

“ฉันไม่ได้ป่วย! ฉันต่อสู้กับผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองจนถึงขอบจักรวาลแล้วพ่ายแพ้ พวกแกจึงจับฉันได้ ฉันไม่ได้ป่วย!”

“นี่คือหุ่นเชิดของฉัน นี่คือกระดาษคนของฉัน ดูสิ ฉันพกมันมาด้วย ฉันไม่ได้บ้า!”

“ฉันทำนายไปแล้ว ไม่มีอันตราย จริงๆ ไม่มีอันตราย เสียงนั้นปกติมาก พวกแกไม่ได้ยินหรือ?”

“ปล่อยฉันออกไป! ปล่อยฉันออกไป!”

ลูเมี่ยนได้ยินแล้วเลิกคิ้วเล็กน้อย

เป็นผู้วิเศษเส้นทาง ‘นักทำนาย’ คนไหนกัน? อย่างน้อยก็ต้องเป็น ‘นักเชิดหุ่น’ แน่…

ลูเมี่ยนนึกถึงตอนที่พวกเขาฆ่าศพหญิงคืนชีพ เวลานั้นยังมี ‘นักเชิดหุ่น’ อยู่อีกคนหนึ่ง ซึ่งไม่ได้ลงมือเองเลยสักครั้ง และนึกถึงเช้าวันรุ่งขึ้น ณ จุดทิ้งขยะใกล้กับห้างหมิงเยว่ มีการพบคนบ้าคนหนึ่ง ซึ่งถูกส่งตัวไปโรงพยาบาล

นี่คือ ‘นักเชิดหุ่น’ เสียสติคนนั้น? ถูกส่งมาแผนกจิตเวชโรงพยาบาลมู่ซูนี่เอง…เขาได้ยินเสียงอะไร? มันทำให้เขาเสียสติหรือ? ขณะครุ่นคิด ลูเมี่ยนไม่หยุดฝีเท้า ยังคงตามหลังพยาบาลและกรีนไปจนถึงปลายโถงทางเดินอันไร้ผู้คน

พยาบาลหยุดยืนตรงหน้าประตูห้องผู้ป่วยห้องสุดท้าย แล้วพูดกับกรีนและลูเมี่ยน

“คนไข้อยู่ข้างใน พวกคุณมองผ่านหน้าต่างได้ แต่อย่าเอามือยื่นเข้าไปนะ”

พูดจบ เธอหันหลังเดินกลับ ไม่ได้กำชับอะไรเพิ่ม

หลังมองพยาบาลหายไปจากทางขึ้นบันได กรีนก็ยิ้มให้ลูเมี่ยนแล้วเอ่ยปาก

“ท่านบุตรแห่งเทพ หลี่เค่อจี่อยู่ข้างในแล้ว”

หลี่เค่อจี่…แฟรงค์·ลี? แม้ลูเมี่ยนจะคาดการณ์ไว้บ้าง แต่ก็ยังอดตกตะลึงในใจไม่ได้

……………………………………………………..