ราชันเร้นลับ Lord of the Mysteries - บทที่ 319 ออเดรย์ ‘ลงมือ’

เขตราชินี คฤหาสน์หรูหราของเคาต์ฮอลล์
เดิมที่ ออเดรย์มีกำหนดการต้องซ้อมเปียโนในตอนนี้ แต่
เด็กสาวกลับเอาแต่นั่งแช่อยู่หน้าโต๊ะเครื่องแปั้งโดยไม่ขยับตัวไป
ไหน สมองครุ่นคิดหาวิธีจดจำไดอารีจักรพรรดิโรซายล์ให้ได้ใน
ปริมาณมาก
ทันใดนั้น สภาพแวดล้อมรอบตัวเกิดพร่ามัวกะทันหัน สาย
หมอกมายาสีเทาล่องลอยเต็มพื้นห้อง
ท่ามกลางกลุ่มหมอกหนาทึบ เดอะฟูลกำลังนั่งฟังคำสวด
ภาวนาของใครบางคนผ่านม่านแสงฉายภาพ
…
มิสเตอร์ฟูลทราบได้อย่างไร ว่าเราจะได้เข้าชมพิพิธภัณฑ์
หลังจากปิดบริการ? รวมถึงยังทราบด้วยว่า เรามีอภิสิทธิ์จับต้อง
สิ่งของเป็นกรณีพิเศษหากต้องการ…

ออเดรย์นั่งฟังด้วยสีหน้าประหลาดใจพอประมาณ อย่างไรก็
ตาม ถึงจะรู้สึกทึ่งอยู่บ้าง แต่หากเป็นตัวตนระดับมิสเตอร์ฟูล
เรื่องแค่นี้ก็ไม่น่าตกใจสักเท่าไร
ด้วยพลังของท่าน การรับรู้สถานการณ์ของสมาชิกตัวเล็กๆ
สักคนต้องทำได้อยู่แล้ว!
ส่วนเรื่องว่าทำอย่างไร ผู้วิเศษระดับล่างอย่างเราคงยังไม่
เข้าใจในเร็ววัน…
ขณะออเดรย์เตรียมมอบคำตอบ เธอได้ยินเสียงทุ้มลึกของ
เดอะฟูลดังตามหลัง
“ผมต้องการความช่วยเหลือจากท่าน ผมต้องการให้ใคร
สักคน ผู้สามารถเข้าใกล้กับแผ่นคั่นหนังสือซึ่งถูกสอดแทรกอยู่
ในหนังสือต้นแบบพิมพ์เขียวความคิดสร้างสรรค์ของจักรพรรดิ
โรซายล์…เจ้ามีสิทธิ์เลือกว่าจะรับหรือไม่”
หืม…ออเดรย์ก้มหน้าตรึกตรองสองวินาที่ จากนั้นก็มอบ
คำตอบ “ท่านมิสเตอร์ฟูล ดิฉันยินดีช่วยทดสอบ แต่ไม่ขอ
รับประกันผลลัพธ์”

เด็กสาวมิได้สนใจเงินห้าร้อยปอนด์ซึ่งเป็นรางวัลขั้นต่ำสุด
เธอตกลงรับทำภารกิจนี้เพียงเพราะต้องการทราบว่า แผ่นคั่น
หนังสือของจักรพรรดิโรซายล์จะสำคัญและเต็มไปด้วยความ
ลึกลับมากเพียงใด ถึงขั้นทำให้ผู้รับใช้ของมิสเตอร์ฟูลให้ความ
สนใจและยอมจ่ายเงินจำนวนไม่อั้น
เหนือสิ่งอื่นใด เราต้องแวะชมพิพิธภัณฑ์แห่งชาติในคืนนี้อยู่
แล้ว การภารกิจคราวนี้ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร…ออเดรย์
ครุ่นคิด
ท่ามกลางทะเลหมอก เดอะฟูลพยักหน้ารับและตอบด้วย
เสียงทุ้มต่ำหนึ่งคำ
“ตกลง”
เมื่อภาพมายาเลือนหาย ออเดรย์หันไปจ้องกระจกเงาพลาง
สำรวจตัวเองอย่างละเอียด
ภายในใจเด็กสาวกำลังตื่นเต้นและประหม่า แผนการช่วง
เย็นวันนี้ค่อนข้างอันตรายแตกต่างจากทุกครั้ง
เราจะให้คนของโบสถ์พบความผิดปรกติไม่ได้เด็ดขาด…

เพราะหากผู้รับใช้ของมิสเตอร์ฟูลลงมือจารกรรมใน
ภายหลัง เราจะได้ไม่ตกเป็นหนึ่งในผู้ต้องสงสัย…
การจงใจจับแผ่นคั่นหนังสือเพียงสิ่งเดียวคงไม่ดีแน่ ถ้าแผ่น
คั่นดังกล่าวเกิดถูกขโมยไปในตอนหลัง ผู้ต้องสงสัยจะกลายเป็น
เรา…
จริงสิ เราต้องแสดงความสนใจในทุกสิ่งทุกอย่างใน
พิพิธภัณฑ์ ต้องกลบเกลื่อนไม่ให้ใครทราบว่า เปั้าหมายหลัก
ของเราคือแผ่นคั่นหนังสือชิ้นนั้น พฤติกรรมของเราต้องลื่นไหล
และเป็นธรรมชาติ ไม่ปุบปับเกินไป ต้องอยู่ในขอบเขต
สมเหตุสมผล…
หืม แล้วเราจะสร้างความเสียหาย ‘เพียงเล็กน้อย’ ได้
ด้วยวิธีใดบ้าง?
เปั้าหมายคือแผ่นคั่นหนังสือ…
ออเดรย์กวาดสายตามองรอบโต๊ะเครื่องแปั้งอย่างเหม่อลอย
จนกระทั่งพบกับสิ่งของน่าสนใจชิ้นหนึ่ง มันคือต่างหูอัญมณี
ด้านปลายเป็นเข็มแหลมใช้สำหรับสอดเข้าใบหู

มุมปากเด็กสาวยกโค้งอย่างมีเลศนัย ก่อนจะพึมพำกับ
ตัวเองด้วยเสียงผ่อนคลาย
“ถ้ามีซูซี่คอยช่วย เราทำสำเร็จแน่…”
…
สำหรับกรุงเบ็คลันด์ในฤดูกาลปัจจุบัน ดวงอาทิตย์แทบไม่
เคยปรากฏให้เห็นหลังช่วงหกโมงเย็น เหลือเพียงบรรยากาศมืด
สนิทและดวงดาวระยิบระยับ แสงไฟส่วนใหญ่มาจากเสา
ตะเกียงริมถนน
หลังจากพิพิธภัณฑ์แห่งชาติส่งผู้เข้าชมกลุ่มสุดท้ายกลับบ้าน
พนักงานยังต้องคอยต้อนรับแขกพิเศษ ประกอบด้วยคุณหนูจาก
ตระกูลเคาต์ ทายาทตระกูลดยุค และไวเคาต์หนุ่มผู้สืบทอด
ตำแหน่งจากบิดาตั้งแต่ยังเยาว์
หน่วยจิตแห่งจักรกลย่อมตระหนักเป็นอย่างดีว่า กลุ่มเด็ก
วัยรุ่นชนชั้นสูงเหล่านี้มักชอบสร้างปัญหาโดยไม่เกรงอกเกรงใจ
เสมอ หัวหน้าหน่วยจิตแห่งจักรกลทีมเขตตะวันตกอย่าง
มักซ์·ลิเวอร์มอร์ จึงต้องคอยดูแลด้วยตัวเอง มันปลอมตัวมา
ในคราบของพนักงานรักษาความปลอดภัยทั่วไป

เส้นผมหวีเรียบ สวมแว่นตาขาเดียว แผ่กลิ่นอายคล้าย
ศาสตราจารย์มหาวิทยาลัย
ตัวจริงของแว่นตาขาเดียวคือสมบัติปิดผนึกแห่งโบสถ์
จักรกลไอน้ำ รหัส 3-1328 มีชื่อว่า ‘เนตรคริสตัล’ ช่วยให้ผู้
สวมใส่มองเห็นร่างวิญญาณโดยตรง ไม่ว่าจะเป็นภูตผีหรือ
สิ่งมีชีวิตประเภทเงา จึงไม่ต้องกังวลว่า จะถูกผู้วิเศษหัวขโมยใช้
สิ่งมีชีวิตประเภทวิญญาณช่วยก่อความวุ่นวาย และฉวยโอกาส
ลงมือฉกชิงทรัพย์สิน
แน่นอน สมบัติปิดผนึกย่อมมาพร้อมผลข้างเคียง แว่นตา 3-
1328 จะทำการดึงดูดให้สิ่งมีชีวิตประเภทวิญญาณอาฆาตหรือ
เงาดำเข้ามาโจมตีได้ง่าย และถ้าสวมใส่นานเกินไป ดวงตาจะ
ได้รับความเสียหายจนมิอาจรักษา
ท่ามกลางกรุงเบ็คลันด์อันหม่นหมอง เธอเป็นราวกับแสง
ตะวันเฉิดฉาย…
นั่นคือความรู้สึกแรกของมักซ์·ลิเวอร์มอร์ซึ่งมีต่อเด็กสาว
ผมทองแห่งตระกูลเคาต์

ออเดรย์ยืนจ้องโถส้วมสีทองอร่ามสลักลวดลายวิจิตรด้วยสี
หน้าสนอกสนใจ จากนั้นก็หันไปซักถามวิทยากรด้านข้าง
“นี่คือโถส้วมสมัยใหม่อันแรกของโลกใช่ไหมคะ?”
“ถูกต้องครับ ทางเราเชื่อว่า สิ่งประดิษฐ์ชิ้นนี้ของโรซายล์
ได้พลิกโฉมมวลมนุษยชาติโดยแท้จริง นับเป็นการปฏิวัติวงการ
สาธารณสุขครั้งใหญ่ ท่อระบายน้ำของกรุงทรีอาร์สะอาด
สะอ้านกว่าเดิมหลายเท่า ริมถนนสองข้างทางไม่มีของเสีย
เกลื่อนกลาดเหมือนกับสมัยอดีต” ใจจริง วิทยาต้องการพูด
ว่า ‘ขี้’ แต่เมื่อเหลือบเห็นความสง่างามของเด็กสาว จึงเกิด
เปลี่ยนใจและสงวนอากัปกิริยา
ออเดรย์ก้มหน้าลังเลก่อนซักถาม
“ดิฉันขอลองจับได้ไหมคะ แล้วมันยังใช้งานได้ปรกติ
หรือไม่?”
ทันใดนั้น ไวเคาต์กายลินซักถามติดตลกจากด้านข้าง
“คุณจะอยากรู้ไปทำไม? โถส้วมก็เป็นโถส้วมวันยังค่ำ ถึง
จะเป็นของเก่าแก่ก็ตาม”

เมื่อสิ้นเสียง กลุ่มขุนนางรุ่นใหม่ซึ่งสนิทสนมกลมเกลียวกัน
อยู่แล้ว ต่างพากันหัวเราะขบขันอย่างมีมารยาท
“ผิดแล้ว กายลิน คุณยังไม่เข้าใจ โถส้วมอันนี้คือหลักฐาน
ความยิ่งใหญ่ของมวลมนุษยชาติ” ออเดรย์เผยรอยยิ้มสงวน
กิริยา แต่ภายในใจกำลังส่งเสียงตัดพ้อ
หากไม่เพราะต้องทำภารกิจให้ผู้รับใช้ของมิสเตอร์ฟูล เราก็
ไม่อยากทำอะไรแบบนี้เหมือนกัน… เด็กสาวถอนหายใจสิ้น
หวัง
วิทยากรช่วยเสริม
“มิสฮอลล์กล่าวได้ถูกต้อง หลักฐานความรุ่งเรืองของ
มนุษย์ ไม่จำกัดว่าต้องเป็นอาวุธสงครามหรือเทคโนโลยี
ยานพาหนะเท่านั้น แต่รวมถึงทุกสิ่งซึ่งช่วยพัฒนาโลกให้น่าอยู่
ขึ้น คุณหนูครับ ทางเราเองก็ไม่ทราบว่ามันยังใช้งานได้ตาม
ปรกติหรือไม่ เพราะไม่เคยมีใครนำไปใช้งานจริงมาก่อน”
วิทยากรชำเลืองสายตามองมักซ์·ลิเวอร์มอร์เล็กน้อย
เมื่อเห็นอีกฝั่ายพยักหน้ารับ จึงกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“คุณหนูสามารถทดลองจับ หรือเปิดฝาแทงค์น้ำเพื่อชม
กลไกอย่างใกล้ชิดได้ แต่คงต้องรบกวนให้กระทำอย่าง
ระมัดระวัง”
“ขอบคุณค่ะ” ออเดรย์กล่าวพลางยืนมองพนักงาน
รักษาความปลอดภัยไขกุญแจเปิดผนังกระจกใส จากนั้น เด็ก
สาวเดินไปข้างหน้าสองก้าว และใช้มือขวาซึ่งสวมถุงมือตาข่ายสี
ขาว ทดสอบปุั่มกดน้ำอย่างอ่อนโยน
ออเดรย์พยักหน้ากับตัวเองและเดินถอยหลังอย่างสง่างาม
“ขอบคุณค่ะ ดิฉันควรระงับความอยากรู้อยากเห็นของ
ตัวเองไว้เพียงเท่านี้ เกรงว่าสิ่งของสำคัญอาจเสียหาย”
ออเดรย์หมั่นสะกดจิตตัวเองตลอดเวลาว่า วันนี้จะต้องสวม
บทบาทเป็นคุณหนูช่างสงสัย อยากรู้อยากเห็น และเอาแต่ใจ
บ้างเล็กน้อย
ถัดมา กลุ่มชนชั้นสูงรุ่นใหม่ถูกพาไปยังโถงจัดแสดงไดอารี
ของจักรพรรดิโรซายล์
หลังจากวิทยากรบรรยายจบ ออเดรย์ยกมือซักถามอีกครั้ง

“ดิฉันขอพลิกดูเนื้อหาด้านในได้ไหมคะ? พวกเราทุกคน
ตรงนี้ล้วนสนใจสัญลักษณ์ประหลาดของจักรพรรดิโรซายล์มาก
เอ่อ แต่ดิฉันได้ยินมาว่า หากกระดาษสัมผัสกับอากาศ หนังสือ
จะเสื่อมอายุขัยเร็วกว่าเดิม และถ้าถูกพลิกอ่านก็ยิ่งเกิดความ
เสียหาย พ…พวกเราไม่ควรแตะต้องมันสินะคะ”
เด็กสาวกะพริบตาถี่ อาศัยดวงตางดงามราวกับอัญมณี เผย
ให้เห็นแรงปรารถนาและอาการผิดหวัง
วิทยากรหันไปมองมักซ์·ลิเวอร์มอร์เพื่อขอคำยืนยัน ก่อน
จะหันกลับมายิ้มให้
“ทางโบสถ์ของเราใช้เทคนิคพิเศษเพื่อถนอมอายุขัยของ
กระดาษ ทำให้ดูคล้ายกับเพิ่งเขียนขึ้นเมื่อไม่กี่ปีก่อน หรือต่อให้
ไม่มีเทคนิคดังกล่าว พวกเราก็ยินดีหาทางทำให้คุณหนูกิดความ
พึงพอใจสูงสุด เช่นการเปลี่ยนสภาพแวดล้อมเก็บรักษาให้
เหมาะสมด้วยกฎระเบียบอันเข้มงวด คุณหนูสามารถพลิก
หน้ากระดาษได้ แต่ต้องไม่ใช้เวลานานเกินไป และห้ามกระทำ
รุนแรงโดยเด็ดขาด”

ดวงตาออเดรย์พลันเผยประกายระยิบระยับ ไม่ว่าใครก็ยาก
จะละสายตาไปทางอื่น
เมื่อผนังกระจกถูกเปิดออก ออเดรย์แสดงความขอบคุณ
วิทยากรจากใจจริง
ถัดจากนั้น ทั้งเธอ ไวเคาต์กายลิน และกลุ่มชนชั้นสูงรุ่นใหม่
ผู้คลั่งไคล้ศาสตร์เร้นลับ ต่างผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกัน เดินเข้า
ไปพลิกหน้ากระดาษไดอารีอย่างเบามือ
ในวินาทีนี้ ออเดรย์ฝืนเค้นประสิทธิภาพความทรงจำจนถึง
ขีดสุด แต่เนื่องจากความซับซ้อนของตัวอักษร แม้จะเป็นผู้วิเศษ
ลำดับแปด ก็ยังเผชิญขีดจำกัดทางด้านการจดจำ
ไม่ไหว เราจำไดอารีได้แค่ประมาณสองแผ่นเท่านั้น จะมีวิธี
ใดช่วยให้เราทำสำเนาคัดลอกบ้างไหม?
ออเดรย์ยืนตรึกตรองด้วยสีหน้าเคร่งเครียด จากนั้นก็ขยับ
หลบให้เพื่อนคนอื่นเดินเข้าไปลองพลิกหน้ากระดาษแทน
เด็กสาวยังคงแสดงความอยากรู้อยากเห็นตลอดเส้นทางเข้า
ชมพิพิธภัณฑ์ ขอจับโน้นดูนี่เป็นระยะ แสดงความสนใจในแทบ
ทุกเรื่อง

จนกระทั่งวิทยากรพามาถึงโถงจำลองห้องอ่านหนังสือของ
จักรพรรดิโรซายล์
ออเดรย์ยังคงทำตัวเหมือนเดิม แสดงความสงสัยใคร่รู้ในทุก
สิ่ง เอ่ยปากซักถามและขอจับต้องสิ่งของ
เมื่อวิทยากรเริ่มกล่าวแนะนำพิมพ์เขียวความคิดสร้างสรรค์
ของจักรพรรดิโรซายล์ ดวงตาพลันออเดรย์ส่องประกาย
ระยิบระยับ
“ขอพลิกอ่านได้ไหมคะ? ดิฉันอยากเห็นความปรีชา
สามารถของจักรพรรดิโรซายล์ผู้เป็นยอดนักประดิษฐ์ ดิฉัน
อยากทราบว่า ท่านจะมีแนวคิดแปลกใหม่อย่างไรบ้างในสมัย
นั้น”
“ไม่มีปัญหาครับ มิสฮอลล์คนสวย รวมถึงไวเคาต์กายลิน
หากหนึ่งในพวกคุณเป็นผู้นับถือเทพจักรกลไอน้ำ สามารถ
ติดต่อทำเรื่องขอฉบับคัดลอกจากโบสถ์ได้ทุกเมื่อ”
หลังจากวิทยากรได้รับคำอนุญาตจากมักซ์ มันอธิบายด้วยสี
หน้ายิ้มแย้ม

แต่ในฐานะศาสนิกชนของโบสถ์เทพธิดา ออเดรย์ทำได้เพียง
ยิ้มอ่อนสงวนกิริยา มิอาจทำสิ่งไร้ยางอายเช่นการข้อฉบับ
คัดลอก
พร้อมกันนั้น เด็กสาวแสร้งทำเป็นสางเส้นผม มือขวาถูก
เลื่อนขึ้นมาข้างใบหู และปลดต่างหูอัญมณีออกอย่างชำนาญ
เมื่อผนังกระจกถูกเปิดให้เข้าไป ออเดรย์ชิงย่างกรายก่อน
ใครและหยิบหนังสือพิมพ์เขียวขึ้นมาอ่าน มือขวาดึงแผ่นคั่น
หนังสืออย่างเป็นธรรมชาติ ส่วนมือซ้ายใช้พลิกหน้ากระดาษ
ด้วยความระมัดระวัง
ทันใดนั้น ซูซี่ซึ่งได้รับสัญญาณจากเจ้านาย พลันส่งเสียงเห่า
พร้อมกับหันหน้าไปในทิศทางตรงกันข้าม
โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง!
ความสนใจของทุกคนมุ่งไปยังทิศทางดังกล่าวทันที่ ออเดรย์
รีบใช้ปลายเข็มของต่างหูในมือขวา แอบแทงใส่แผ่นคั่นหนังสือ
อย่างเป็นธรรมชาติ ขณะเดียวกันก็พึมพำด้วยเสียงแผ่วเบาสุด
ขีดเป็นภาษาเฮอมิส สลับกับเฮอมิสโบราณว่า
“ราชาโจรสลัด”

ในวินาทีปลายเข็มแหลมแทงใส่ผิวแผ่นคั่นหนังสือ ออเดรย์
สัมผัสถึง ‘พลังมายา’ กำลังต่อต้านปลายแหลมของโลหะ
อย่างน่าพิศวง
นี่มัน…การตอบสนองไม่ปรกติ!
แต่เพียงครู่เดียว การต่อต้านมายาได้เลือนหายไป ปลายเข็ม
แทงทะลุผ่านแผ่นคันหนังสือจนเกิดรูโหว่ขนาดเล็กจนแทบมอง
ไม่เห็น
ไม่ผิดแน่ เมื่อครู่คือปฏิกิริยาตอบสนองไม่ปรกติ…นี่ไม่ใช่
แผ่นคั่นหนังสือธรรมดา!
ดวงตาเด็กสาวส่องประกายแวววาวทันที่ เธอรีบวาง
หนังสือพิมพ์เขียวและแผ่นคั่น กลับลงบนโต๊ะในตำแหน่งเดิม
โดยไม่กล้าทดลองซ้ำ
ขณะเดียวกัน เด็กสาวหันไปมองซูซี่ด้วยสีหน้าแสร้งฉงน
และกล่าวกับแอนนี่ สาวใช้ส่วนตัว ด้วยน้ำเสียงสุขุม
“แอนนี่ พาซูซี่ไปเข้าห้องน้ำ”

“ค่ะ คุณหนู” แอนนี่เดินนำซูซี่ไปยังห้องน้ำสุดทางเดิน
ยาว
กิ๊ง!
ฉวยโอกาสดังกล่าว ออเดรย์โยนต่างหูอัญมณีลงพื้นจนเกิด
เสียง และขมวดคิ้วกล่าวด้วยสีหน้ารู้สึกผิด
“ขอโทษค่ะ ดิฉันเผลอทำต่างหูหล่น”
สาวใช้อีกคนรีบเดินเข้ามาหยิบให้ และช่วยสวมต่างหู
กลับคืนตำแหน่งเดิม
การแสดงละครจบลงเพียงเท่านี้ ความสนใจของทุกคน
กลับมายังโต๊ะหนังสือของจักรพรรดิโรซายล์
เมื่อจบการบรรยายในโถงแสดงปัจจุบัน ‘พนักงานรักษา
ความปลอดภัย’ มักซ์·ลิเวอร์มอร์ นำแผ่นคั่นเสียบกลับ
เข้าไปในพิมพ์เขียวตามเดิม และปิดผนังกระจกพร้อมลงกลอน
แน่นหนา

แม้จะเสร็จภารกิจแล้ว แต่ออเดรย์ยังคงไม่ลดความอยากรู้
อยากเห็น เธอซักถามและขอจับข้าวของเครื่องใช้ไปเรื่อยเปือย
ไม่เผยให้เห็นถึงความผิดปรกติ
จนกระทั่งกลับถึงบ้าน เด็กสาวหาโอกาสขณะลับตาคน
และสวดภาวนาถึงพระนามเต็มอันสูงส่งของเดอะฟูล
“…ดิฉันทำตามคำบอกของผู้รับใช้ท่านเรียบร้อยแล้ว
ผลลัพธ์คือ แผ่นคั่นหนังสือดังกล่าวเกิดความเสียหายเล็กน้อย
ต…แต่ว่า มันมีปฏิกิริยาตอบสนอง!”