ราชันเร้นลับ Lord of the Mysteries - บทที่ 401 คำชี้นำจากเทพ

กรุงเบ็คลันด์ ภายในห้องใต้ดินซึ่งมีสภาพโอ่โถงคล้ายวิหาร
มิสเตอร์ A ผู้สวมชุดคลุมยาวสีดำ กำลังนั่งคุกเข่าเบื้องหน้า
รูปปันยักษ์ห้อยหัวโดยไม่ขยับเขยื้อนร่างกายเป็นเวลานาน
ทันใดนั้น ใบหูของมันพลันกระดิกราวกับกำลังได้ยินบางสิ่ง
มิสเตอร์ A ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้มือซ้ายกระชากนิ้วชี้
ขวาออกมาทั้งลำ
มันยัดนิ้วโชกเลือดใส่ปากและเคี้ยวเสียงดัง
อึก!
ลำคอมิสเตอร์ A กระเพื่อมเล็กน้อยขณะฝืนกลืนเศษนิ้วบด
ลงกระเพาะอาหาร
ทันใดนั้น ร่างกายมันชักกระตุกรุนแรงราวกับถูกจับเขย่า
โดยฝั่ามือล่องหน
ในสภาพดังกล่าว มิสเตอร์ A เหยียดแขนขวาตรงไป
ข้างหน้าและใช้เลือดจากบาดแผลเขียนตัวอักษรลงบนพื้นห้อง

อักษรดังกล่าวมิได้เป็นของภาษาคนยักษ์หรือมังกรซึ่งเปียม
ด้วยพลังธรรมชาติ และไม่ใช่เฮอร์มิสซึ่งนิยมใช้ในพิธีกรรม
หากแต่เป็นภาษาท้องถิ่นแสนธรรมดาอย่างอักษรโลเอ็น
ของเหลวสีแดงถูกปัดปั้ายจนกลายเป็นประโยคยาวใจความ
ว่า
“พบแล้ว : เดอะฟูลจากต่างยุคสมัย ผู้ปกครองลึกลับ
เหนือห้วงสายหมอกเทา ราชันเหลืองดำผู้ครองพลังโชคลาภ
ผู้รับใช้และสาวกของมัน… …อยู่ในเบ็คลันด์”
หลังจาก ‘คำชี้นำจากเทพ’ จบลง ร่างกายมิสเตอร์ A
พลันหยุดสั่น นิ้วใหม่งอกเงยขึ้นมาแทนตำแหน่งเดิมอย่างไร้
รอยต่อ
มันก้มหน้าลงไปอ่านข้อความเลือดของตัวเองซ้ำหลายหน
จนกระทั่ง มุมปากเริ่มยกโค้งอย่างมีเลศนัยท่ามกลาง
บรรยากาศมืดสนิท
“ข้าน้อยน้อมรับบัญชาจากพระองค์!”

มิสเตอร์ A หมอบกราบราบไปกับพื้นอย่างมีความสุข
ประหนึ่งได้ค้นพบความหมายการมีชีวิตของตัวเองอีกครั้ง
…
เมืองเงินพิสุทธิ์ เหนือสุดยอดหอคอย
โลเฟียร์เดินมายืนข้างหน้าต่างพลางก้มมองแสงเทียนสลัว
ท่ามกลางความมืดด้วยสีหน้าผ่อนคลาย
ผ่านไปนานแค่ไหนไม่มีใครทราบ เธอได้ยินเสียงใครบางคน
เคาะประตูห้อง
“ท่านผู้นำ?” โลเฟียร์รีบหันไปมองอย่างกระตือรือร้น
และทักทายผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้ม
ประตูห้องเปิดเข้ามาเองโดยอัตโนมัติ
อีกฝั่ายไม่ใช่ใครนอกจากผู้นำสูงสุดของเมืองเงินพิสุทธิ์ นัก
ล่าปีศาจ โคลิน·อีเลียด มันยังคงแต่งกายด้วยโค้ทสีน้ำตาล
เข็มขัดหนังเต็มไปด้วยขวดบรรจุของเหลวลึกลับ
“โลเฟียร์ ความผิดปรกติของทีมสำรวจได้รับการยืนยัน
แล้ว” โคลินอธิบายเสียงเรียบ “ในฐานะหัวหน้าทีม แม้ว่าคุณ

จะไม่ปรากฏสัญญาณความผิดวิสัย แต่ตามระเบียบขั้นตอนแล้ว
คุณต้องถูกกักกันในห้องใต้หอคอยเป็นเวลาสามวันเต็ม รวมถึง
ต้องได้รับการบำบัดจากมงกุฎรุ่งโรจน์ของไอโฟลว์ ได้โปรด
เข้าใจด้วยว่านี่คือกฎระเบียบเก่าแก่”
โลเฟียร์มิได้เผยท่าทีโกรธเคืองแม้แต่เศษเสี้ยว หญิงสาว
เพียงยิ้ม
“ดิฉันทราบดี และเตรียมตัวสำหรับการใช้ชีวิตในห้อง
กักกันเป็นเวลานานไว้แล้ว หรือต่อให้เรื่องนี้จบลง ดิฉันก็ยินดี
รับการตรวจสอบจนกว่าท่านจะพึงพอใจ”
ขณะกล่าว โลเฟียร์เดินสวนกับโคลินและนำหน้าออกจาก
ห้องไป
โคลินไม่กล่าวสิ่งใด เพียงเดินตามหลังและก้าวขาลงบันได
วนไปยังชั้นล่าง
ระหว่างทาง ทั้งสองได้ยินเสียงตะโกนโหวกเหวกสลับกับ
เสียงร่ำไห้อย่างสะเทือนขวัญเป็นระยะ
“ถึงเวลาแล้วหรือ?”

โลเฟียร์ทำหน้าฉงนเล็กน้อย
โคลินผงกศีรษะรับ
“ถูกต้อง นี่คือชะตากรรมอันโหดร้ายซึ่งพวกเราทุกคนมิ
อาจหนีพ้น…”
ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องโถงใหญ่กึ่งกลางหอคอย
สมาชิกทีมสำรวจและชาวเมืองเงินพิสุทธิ์ผู้ตกเป็นเหยื่อการ
กัดกร่อนจิต กำลังถูกกดร่างกายให้หมอบติดพื้นด้วยบางสิ่ง
คล้ายพลังศักดิ์สิทธิ์ ราวกับมีขุนเขาลูกยักษ์กดทับจนแบนราบ
คู่รักผิวคล้ำอายุราวสี่สิบ พวกมันกำลังถือตามเงินฉาบ
อักขระซับซ้อน พลางย่างกรายเข้าหาเด็กหนุ่มวัยยี่สิบกว่า
ส่วนลำตัวของเด็กหนุ่มกลายเป็นก้อนเนื้อเน่าเฟะโดย
สมบูรณ์ แต่ศีรษะยังคงครบถ้วนเหมือนมนุษย์ มีท่อสีแดงยาว
เชื่อมติดระหว่างก้อนเนื้อและต้นคอ
เมื่อเห็นสองสามีภรรยาย่างกรายเข้าใกล้ เด็กหนุ่มรีบ
ตะโกนโหวกแหวกด้วยเสียงประหวั่น

“พ่อ! แม่! คิดจะทำอะไรกับผม? ไหนบอกว่าคืนนี้พวกเรา
จะมีงานเลี้ยงแมงปั่องเหล็กย่าง? พ่อครับ แม่ครับ ผมอุตส่าห์
จับแมงปั่องเหล็กย่างมาให้ตั้งหลายตัว…”
สองสามีภรรยามิอาจทนเห็นภาพตรงหน้าต่อไปได้อีก พวก
มันเบือนศีรษะไปทางอื่น แต่ปลายดาบยังคงยกค้างขึ้นฟั้า
ฉึก! ฉึก!
เสียงเสียดแทงดังสองครั้งซ้อน เสียงโหยหวนของเด็กหนุ่ม
พลันหยุดลงในพริบตา มันชักกระตุกแผ่วเบาในตอนต้น
หลังจากนั้นก็ปราศจากสัญญาณชีพโดยสิ้นเชิง
ในจุดอื่นของลานกว้าง เด็กหญิงอายุราวสิบขวบคนหนึ่ง
กำลังเงื้อดาบเงินสลักลวดลายซับซ้อน ตั้งท่าเตรียมแทงใส่พี่สาว
ร่วมสายเลือดด้วยน้ำตานองหน้า
คนพี่นอนแผ่นราบไปบนพื้นพลางหัวเราะด้วยน้ำเสียง
อ่อนโยน
“จากนี้ไป เธอจะต้องใช้ชีวิตตามลำพัง อย่าปล่อยให้ใคร
เขาหลอกเชียวนะ…”

เด็กหญิงคนน้องเอาแต่คุกเข่าร่ำไห้จนดวงตาพร่ามัว ดาบใน
มือชะงักค้างไว้กลางอากาศ
จนกระทั่งเธอกัดฟันทุ่มแรงแทงลงไป
ฉึก!
ดวงตาเด็กหญิงพลันเหม่อลอย ราวกับประสาทสัมผัส
ทั้งหมดหยุดทำงานกะทันหัน
นี่คือคำสาปแสนหดหู่ซึ่งชาวเมืองพิสุทธิ์ทุกคนต้องเผชิญ
พวกมันมีชะตากรรมต้องลงมือปลิดชีพญาติพี่น้องร่วมสายเลือด
ด้วยน้ำมือตัวเอง ไม่อย่างนั้น ศพคนตายจะกลายเป็นวิญญาณ
มารและสร้างความฉิบหายให้แก่เมืองเงินพิสุทธิ์
ดังนั้น ถึงแม้ดาร์ก·รีเจนซ์จะกลายร่างเป็นสัตว์
ประหลาดโดยสมบูรณ์เนื่องจากถูกกัดกร่อนโดยตัวตนลึกลับ
แถมยังไม่มีมูลค่าในเชิงการสอบสวน แต่ ‘เงาดำ’ ก็ไม่กล้า
สังหารดาร์กในทันที่ มันเลือกจะพาตัวกลับมายังหอคอยและ
ปล่อยให้ญาติมิตรลงมือปลิดชีพแทน ไม่อย่างนั้น สถานการณ์
คงยากลำบากมากขึ้นหลายเท่า

ชะตากรรมของทีมสำรวจในคราวนี้ไม่ถือเป็นกรณีพิเศษแต่
อย่างใด บรรพชนเคยถูกปฏิบัติตัวเช่นไร พวกมันก็ถูกกระทำ
เช่นนั้นอย่างเท่าเทียมมานานกว่าสองพันปี ถึงแม้ชนรุ่นหลังจะ
ไม่เคยเห็นกับตาว่า หากตายโดยฝีมือบุคคลอื่นนอกจากญาติ
ศพจะกลายเป็นวิญญาณมารและลุกขึ้นมาทำลายเมืองจริง
หรือไม่ แต่ก็ไม่มีใครกล้าพิสูจน์ในเรื่องนี้
โชคยังดี เมืองเงินพิสุทธิ์มีจำนวนประชากรไม่มาก แถมยังมี
ระบบบริหารสายเลือดค่อนข้างเข้มงวด ประชากรแต่ละคนจึงมี
จำนวนเครือญาติมาก และเกือบทั้งหมดจะอาศัยอยู่ในละแวก
ใกล้เคียง แม้ว่าส่วนใหญ่จะมีชีวิตอยู่พร้อมกันไม่เกินสามรุ่น แต่
ก็สามารถตามตัวญาติมาปลิดชีพได้ไม่ยากเย็น
ด้วยเหตุนี้ เงื่อนไขพื้นฐานของการจัดทีมลาดตระเวนรอบ
เมือง จึงต้องคำนึงด้านสายเลือดเป็นหลัก เผื่อไว้ในกรณีฉุกเฉิน
หากมีใครเสียชีวิต
แต่ในกรณีของทีมสำรวจนั้นไม่เคร่งครัดเท่า เนื่องจากเป็น
ภารกิจเดินทางไกล ถึงจะมีใครเสียชีวิต แต่วิญญาณมารก็จะอยู่
ห่างจากเมืองเงินพิสุทธิ์มาก ไม่ส่งผลกระทบต่อเมืองแต่อย่างใด

ในกรณีของคนไร้เครือญาติโดยสิ้นเชิง เขาหรือเธอเหล่านั้น
จะถูกจับตามองเป็นกรณีพิเศษจากสภาเมือง และถ้าแสดง
อาการปั่วยรุนแรงหรือแก่ชรามากแล้ว ชะตากรรมเดียวคือการ
ถูกเนรเทศให้เดินเข้าไปในความมืดมิดภายนอกเมืองเงินพิสุทธิ์
และจบชีวิตลง
เฉกเช่นอดีตหัวหน้าทีมสำรวจจากสี่สิบสองปีก่อน อเดล ผู้
ถูกขังไว้ในห้องใต้หอคอย ในตอนนั้น มีอาวุโสจำนวนสามคน
กำลังเฝั้าระวังความปลอดภัยอยู่ภายในหอ แต่ผู้ลงมือกลับเป็น
โคลิน·อีเลียดด้วยตัวเอง เพราะถ้าไม่เป็นอย่างนั้น อาวุโสคน
อื่นจะทำได้แค่พยายามผนึกอเดลไว้โดยมิอาจฆ่าทิ้ง
สืบเนื่องมาจาก อเดลคือพี่ชายสืบสายเลือดเดียวกับโคลิน
คนเลี้ยงแกะโลเฟียร์ และนักล่าปีศาจโคลิน เดินลงมายัง
เขตห้องใต้หอคอยโดยไม่มีใครกล่าวสิ่งใด ถัดมา ด้วยการนำทาง
ของอัศวินรุ่งอรุณ ทั้งสองจึงถูกพามายังส่วนลึกสุดของ
ห้องคุมขัง
เพียงไม่นาน โลเฟียร์และโคลินหยุดยืนหน้าประตูห้องขัง
ส่วนอัศวินรุ่งอรุณแยกย้ายกลับไปประจำตำแหน่งตัวเอง

หญิงสาวเดินเข้าไปในห้องขังโดยปราศจากความผิดแผกทุก
รูปแบบ
เครื่องเรือนภายในห้องประกอบด้วยหนึ่งฟูกนอน หนึ่งโต๊ะ
หนึ่งเก้าอี้ และหนึ่งเทียนไข
ก่อนประตูโลหะจะปิดสนิท โลเฟียร์ใช้ดวงตาสีเทาซีดจ้อง
มองนักล่าปีศาจโคลิน
“ท่านเคยบอกกับดิฉันว่า ถ้าชาวเมืองเงินพิสุทธิ์เสียชีวิต
ท่ามกลางความมืดนิดด้านนอก พวกเขาจะไม่กลายเป็น
วิญญาณมารในทันที่ แต่ต้องใช้เวลาหลายวันจึงจะเกิด
กระบวนการเปลี่ยนสภาพ ส่งผลให้ทีมสำรวจมีเวลามากพอใน
การทิ้งระยะห่างเพื่อความปลอดภัย”
โคลินพยักหน้ารับ
โลเฟียร์หลับตาลง พลางกล่าวต่อด้วยรอยยื้มขื่นขม
“ในภารกิจสำรวจเมื่อสองเดือนก่อน สมาชิกคนหนึ่ง
เสียชีวิตต่อหน้าต่อตาดิฉัน ในภายหลัง ดิฉันแสร้งบอกกับคนอื่น
ในทีมว่าขอแยกตัวเดินทางคนเดียวสักพัก แต่ความจริงแล้ว

ดิฉันย้อนกลับไปเฝั้าศพของสมาชิกผู้เสียชีวิต …อย่างไรก็ตาม
แม้จะรอนานถึงห้าวันเต็ม แต่เขาก็ยังไม่กลายเป็นวิญญาณ
มาร”
นักล่าปีศาจโคลินไม่กล่าวสิ่งใดต่อ สายตามจ้องมองโลเฟียร์
อย่างเงียบงันจนกระทั่งประตูเหล็กปิดสนิท และผนึกใต้หอคอย
เริ่มทำงานของมันอย่างสมบูรณ์
…
เหนือสายหมอกสีเทา ท่ามกลางพระราชวังโบราณอันเงียบ
สงัด
หลังจากเพ่งสมาธิรอผลลัพธ์สักพัก ไคลน์ค่อนข้างผ่อน
คลายเมื่อพบว่าดาวแดงของเดอะซันยังไม่มีการเปลี่ยนแปลง
คงทำสำเร็จแล้วกระมัง…
ชายหนุ่มบีบคลึงขมับพลางห่อหุ้มร่างจิตด้วยพลังวิญญาณ
เพื่อกลับมายังโลกจริง
ในวินาทีได้รับประสาทสัมผัสของมนุษย์กลับคืน ร่างกาย
ไคลน์พลันหนาวเย็นจับใจ

มันจามเสียงดังหนึ่งครั้ง ก่อนจะรีบสลายกำแพงวิญญาณ
และคลานกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม
ช่างน่าเศร้า เตียงนอนกำลังเย็นเฉียบยิ่งกว่าแผ่นน้ำแข็งเสีย
อีก
โชคยังดีว่า ร่างกายเราได้รับการคุ้มครองจากห้วงมิติเหนือ
สายหมอก ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้คงได้ปั่วยเป็นหวัดแน่…
ไคลน์รำพันขณะนอนคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มเย็น
สภาพในปัจจุบันทำให้ชายหนุ่มหวนนึกถึงมุกตลกสมัยโลก
เก่า :
การเสียดสีจะทำให้เกิดความอบอุ่น…
กว่าจะนอนหลับก็ต้องรอให้เตียงกลับมาเย็นอีกครั้ง
ระหว่างนั้น ไคลน์ปลดปล่อยความคิดล่องลอยและวิเคราะห์
เรื่องราวรอบตัว
ใช่แล้ว… ช่วงนี้เราไม่มีเรื่องเร่งด่วนต้องรีบสะสาง กฎของ
นักมายากลก็ได้ข้อสรุปแล้วเช่นกัน ต่อให้ไม่ ‘รนหาความ
ตาย’ ลำพังการสวมบทบาทในชีวิตประจำวัน ก็มาพอจะช่วย

ให้โอสถย่อยสมบูรณ์ได้ในช่วงปีใหม่ งานของเราช่วงนี้จึงเป็น
การรวบรวมวัตถุดิบหลักของโอสถผู้ไร้หน้าให้ครบ หนึ่งในวิธี
ครอบครองคือการออมเงินก้อนใหญ่ แต่รีบร้อนจนเกินไปก็ไม่ดี
เช่นกัน…
สำหรับสถานการณ์ปัจจุบัน ความตึงเครียดในใจไคลน์ผ่อน
คลายลงมาก มันวางแผนจะพักผ่อนสักสองสามวันโดยไม่
ต้องการกระทำสิ่งใดเป็นชิ้นเป็นอัน
เมื่อเตียงนอนเริ่มกลับมาอบอุ่น ชายหนุ่มจึงเผลอหลับโดย
ไม่รู้ตัว จนกระทั่งลืมตาตื่นอีกทีเมื่อระฆังวิหารดังกังวานแปด
ครั้ง
ไคลน์เหยียดแขนบิดขี้เกียจ แต่เมื่อสัมผัสกับอากาศเย็นจัด
ชายหนุ่มพลันหดกลับเข้าผ้าห่มอย่างลนลาน
วันนี้ก็หนาวขึ้นอีกแล้วหรือ… ในเมื่อช่วงนี้ไม่มีอะไรสำคัญ
ให้ต้องทำ เราควรทิ้งตัวนอนสันหลังยาวไปอีกราวสอง
ชั่วโมง…
ชายหนุ่มปิดเปลือกตาด้วยความขี้เกียจ

แต่เพียงไม่นาน เสียงท้องร้องเริ่มดังโครกคราก พร้อมกับ
ความปันปั่วนมวนท้องจากด้านล่าง
ทำไมการใช้ชีวิตถึงได้ยากแบบนี้…
ไคลน์รำพันหัวเสีย
หลังจากการต่อสู้ของสองอารมณ์ขัดแย้งผ่านไปราวสิบนาที่
ชายหนุ่มตัดสินใจลุกตื่น และเดินตรงไปทางห้องน้ำซึ่งมีประตู
ติดกับห้องนอน
เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมกับล้างหน้าล้างตา ไคลน์เดินลง
มายังชั้นล่างและหยิบเครื่องปรุงสำหรับบะหมี่เฟเนพ็อตออกมา
เตรียม
ในคราวนี้ มันไม่คิดใช้ซอสเนื้อซึ่งซื้อมาติดบ้านไว้เป็น
ประจำ ตรงกันข้าม มันจะใช้เนื้อสับทำเอง สิ่งนี้ถูกเตรียมไว้
ตั้งแต่สองวันก่อน เกิดจากเครื่องปรุงในความทรงจำอันเลือน
รางสมัยโลกเก่า ถึงแม้วัตถุดิบของโลกสองใบ้จะแทบไม่
เหมือนกันเลย แต่ไคลน์ก็พยายามดัดแปลงให้ออกมาใกล้เคียง
เพียงไม่นาน บะหมี่เฟเนพ็อตราดเนื้อสับก็เป็นอันเสร็จสิ้น
ไคลน์พบว่าวันนี้ก็เป็นช่วงเช้าอันยอดเยี่ยมอีกหนึ่งวัน

มันยังคงเลียนแบบกิจวัตรของชาวโลกใหม่ นั่นคือการอ่าน
หนังสือพิมพ์พลางกินอาหารอย่างสำราญใจ อันดับแรกคือการ
ตรวจสอบโฆษณาเพื่อให้ทราบว่า เนตรแห่งปัญญาได้จัดการ
ชุมนุมในวันถัดไปหรือไม่
สืบเนื่องจากความคิดกลางดึกเมื่อคืน วันนี้ไคลน์จึงเตรียม
ผ่อนคลายตัวเองอย่างเต็มพิกัด ถ้าไม่ไปชมละคร ก็คงเป็นโอเป
ร่า หรือไม่ก็การแสดงดนตรี
บัตรเข้าชมหอดนตรีในเขตตะวันตก เขตเชอร์วู้ด และเขต
ฮิลสตัน ล้วนมีราคาไม่ต่ำกว่าหกซูล ยิ่งถ้าเป็นนักดนตรีมี
ชื่อเสียง ราคาจะพุ่งสูงถึงหนึ่งปอนด์เลยทีเดียว ทางด้านหอ
ดนตรีสำหรับชนชั้นกลางจะมีราคาลงลดเหลือหกถึงเก้าเพนนี
ส่วนหอดนตรีของชนชั้นล่างซึ่งมักเปิดให้บริการในเขต
ตะวันออก จะราคาเพียงหนึ่งเพนนีเท่านั้น…
ไคลน์พลิกอ่านข้อมูลประกอบ พลางตัดสินใจว่าวันนี้ตนควร
พักผ่อนหย่อนใจอย่างไรดี
ทันใดนั้น เสียงกริ่งบ้านพลันก้องกังวาน
กริ๊ง~