ราชันเร้นลับ Lord of the Mysteries - บทที่ 471 การเตรียมตัวของไคลน์

ชีค…
เส้นขนจำนวนมากกำลังตั้งชูชันบนผิวหนังชายหนุ่ม มัน
ยังคงมองเข้าไปในดวงตาอันพร่ามัวและเย้ายวนของสตรีเลอ
โฉมอ่อนวัย
อาการขนลุกในคราวนี้ค่อนข้างรุนแรง มาพร้อมเหงื่อเม็ด
ใหญ่ผุดขึ้นทุกซอกมุมร่างกาย
ไคลน์รู้สึกประหนึ่งย้อนเวลากลับไปอยู่ในห้องรับแขกของ
บริษัทหนามทมิฬแห่งเมืองทิงเก็นอีกครั้ง ขณะมันเตรียมเปิด
เนตรวิญญาณเพื่อส่องทารกในครรภ์เมกูส ความหวาดกลัวจาก
ก้นบึ้งได้กระตุ้นให้สัญชาตญาณเกิดความตึงเครียดฉับพลัน
คล้ายกับมีมือของใครบางคนกำลังบีบกำหัวใจแน่น
ชายหนุ่มเข้าใจทันทีว่า ต้นตอของความล้มเหลวหนแล้วหน
เล่าขณะใช้พลังทำนายบนมิติสายหมอกเกิดจากสิ่งใด
ไม่ใช่สมบัติวิเศษระดับ 0 แต่เป็นบางสิ่งในร่างกายทริสซีซึ่ง
มีระดับตัวตนสูงกว่านั้นหลายเท่า!

สัญลักษณ์แห่งหายนะ แม่มดบรรพกาล!
ไม่สิ เธอยังมิได้เป็นแม่มดบรรพกาลเต็มตัว ไม่อย่างนั้น เรา
คงเกิดอาการคลุ้มคลั่งทันทีเพียงได้เข้าใกล้ จากนั้นก็กลายเป็น
เศษเนื้อสีแดงยุบพองน่าสะอิดสะเอียน
เธอกำลังอยู่ในภาวะประหลาด…
ทันใดนั้น คิ้วของทริสซีเริ่มคลายออก หญิงสาวได้รับ
ประกายแววตากลับคืนมาอีกครั้ง
ขณะเธอกำลังจ้องไคลน์ ทริสซีเริ่มเลื่อนฝั่ามืออันขาวเนียน
ลูบไล้ไปตามด้านข้างลำตัวอย่างเย้ายวน ปลายนิ้วเน้นหนักรอบ
วัตถุทรงกลมบริเวณทรวงอก กิริยาท่าทางเปียมด้วยอารมณ์
หลากหลาย ทั้งเย้ายวน เศร้าโศก และแฝงความคิดร้าย
พลางกล่าวกับไคลน์
“หากคุณสามารถแจ้งเหยี่ยวราตรี จิตแห่งจักรกล หรือทูต
พิพากษาเกี่ยวกับเรื่องของฉันสำเร็จ และถ้าเรามีโอกาสได้พบ
กันอีกครั้งก่อนฉันถูกจับขัง ขอรับปากว่าจะมอบความสุขสมอัน
ยากจะลืมเลือนไปชั่วชีวิตให้ได้ลิ้มรส”

สายตาไคลน์ยังคงจ้องมองการขยับมือของทริสซี่โดยไม่รู้ตัว
ภาพลามกอนาจารพลันพรั่งพรูเข้ามาในสมองอย่างมิอาจยับยั้ง
…ถึงจะไม่ใหญ่ แต่ก็กระชับพอดีมือ…
เชี่ย! เราคิดอะไรอยู่! กำลังมองไปทางไหน!
นี่คือพลังยั่วยวนของแม่มดสุขสม? อันตรายฉิบหาย… ต่อให้
เธอไม่เคยเป็นชายมาก่อน จนทำให้จินตนาการของเราหดลง
หลายระดับ หรือต่อให้เธอไม่เคยฆ่าคนบริสุทธิ์ในเมืองทิงเก็น
เลยสักครั้ง แต่ลำพังการมีออร่าของแม่มดบรรพกาลอยู่ในร่าง ก็
มากพอจะทำให้เราเผ่นหนีอย่างไม่คิดชีวิต…
หากแม่มดบรรพกาลตื่นขึ้นมา เกรงว่า แม้แต่เดอะฟูลก็คง
รับมือไม่ไหว…
ไคลน์ถอนหายใจเงียบงัน ก่อนจะรีบเงยหน้าขึ้นและมองไป
บนเพดานห้องโดยสาร
“คุณคิดว่าตัวผม ผู้วิเศษลำดับกลางหรือไม่ก็ลำดับต่ำ จะมี
น้ำยาหนีรอดจากเงื้อมมือของราชวงศ์เชียวหรือ พวกเขาทราบ
แล้วผมเข้ามาพัวพันกับคุณ คงไม่มีทางปล่อยให้มีชีวิตรอด
กลับไปแน่…”

คล้ายกับทริสซีพึงพอใจเมื่อไคลน์ไม่กล้าสบตาเธอโดยตรง
หญิงสาวหัวเราะคิกคัก
“ไม่ต้องห่วง ฉันจะพยายามดึงแกนหลักของหน่วยพิเศษ
เอาไว้ให้เอง ถึงแม้อีกฝั่ายจะค่อนข้างแข็งแกร่ง แต่ถ้าเป็นการ
หนีให้รอดก็ยังพอมีโอกาส ฉันเชื่อว่าคุณคงต่อสู้อย่างสุดฝีมือ
นั่นก็เพื่อความอยู่รอดของตัวคุณเอง…”
เมื่อสิ้นเสียง ร่างของทริสซีเลือนหายไปจากห้องโดยสาร
ลักษณะคล้ายกับการใช้ผ้าขี้ริ้วลบชอล์กบนกระดานดำ
แตกแต่างจากมาดามชารอนในร่างวิญญาณอาฆาตมาก นี่
คงเป็นเทคนิคการหายตัวอันสมบูรณ์แบบของนักลอบสังหาร…
ตึง!
ประตูห้องโดยสารรถม้าเปิดแง้มและปิดสนิทอีกครั้งด้วย
เสียงอื้ออึง
กลิ่นหอมหวานของสตรียังคงติดอยู่ปลายจมูกเจือจาง
ไคลน์เบือนหน้ากลับมาอีกครั้งพลางครุ่นคิดอย่างตึงเครียด

จวบจนตอนนี้ สองมือของชายหนุ่มก็ยังสั่นเทาโดยไม่มีทีท่า
จะหยุด ประหนึ่งกำลังปั่วยเป็นโรคเฉพาะทางบางอย่าง
ดูเหมือนทริสซีจะยังไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกาย
ตัวเอง และยังไม่ทราบถึงน้ำหนักของชื่อ ‘ชีค’ …
ไคลน์พยายามสงบสติ สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง
คำนวณระยะทางและเวลาหลังจากแล่นออกห่างคฤหาสน์
กุหลาบแดง
สัมผัสวิญญาณและประสบการณ์รนหาความตายอันช่ำชอง
ได้บอกกับมันว่า ในเวลาเช่นนี้ การดิ้นรนเอาชีวิตรอด ย่อม
ดีกว่าการไม่ลงมือทำอะไรเลย!
ฉะนั้น ในเมื่อตนกำลังจะถูกปิดปากด้วยฝีมือในสักคน อย่าง
น้อยก็ขอตะเกียกตะกายให้สุดฝีมือเสียก่อน!
สาม. สอง. หนึ่ง…
ไคลน์ลืมตาขึ้นพร้อมกับดีดนิ้ว
ณ มุมถนนใกล้เคียง เปลวเพลิงสีแดงส้มพลันลุกไหม้กิ่งไม้
แห้งบนซากต้นไม้ ยอดเปลวเพลิงพุ่งสูงขึ้นไปยังบนท้องฟั้า

พร้อมกันนั้น ก้านไม้ขีดไฟซึ่งไคลน์กระจายไว้ตามช่อง
กระเปั๋าลับ เกิดลุกไหม้และครอกร่างบุรุษสวมเสื้อโค้ทสีดำ
บุคคลในรถม้าเลือนหายไป ก่อนจะปรากฏตัวอีกครั้งริม
ถนนในละแวกใกล้เคียง
เปั๊าะ! เปั๊าะ! เปั๊าะ!
ชายหนุ่มรัวดีดมือซ้ายไม่หยุดพัก ส่งตัวเองทะลุเข้าไปใน
แนวปั่าซึ่งมีแต่ซากต้นไม้แห้งสุดลูกหูลูกตา ไคลน์ ‘โดยสาร’
เปลวเพลิงหลายระลอกและส่งตัวเองเข้าไปในปั่าลึก จนกระทั่ง
แทบมองไม่เห็นจากริมถนน
ทันใดนั้น มันรีบหยุดทุกการกระทำและล้วงหยิบ
เครื่องประดับออกจากลำคอ
แน่นอน ไคลน์อยู่ก่อนแล้วว่า การเข้ามาพัวพันกับ 0-08
ย่อมเต็มไปด้วยอันตรายเสมอ ดังนั้น มันจึงเตรียมพร้อม
ค่อนข้างดีก่อนจะเดินทางมายังคฤหาสน์กุหลาบแดง
สิ่งนี้คือกฎเหล็กของนักมายากล ห้ามขึ้นแสดงโดยไม่เตรียม
ความพร้อมล่วงหน้า

สมบัติวิเศษถูกพกติดตัวมาบางส่วน ก้านไม้ขีดไฟถูกแบ่ง
เก็บไว้ในกระเปั๋าลับรอบโค้ท
จากบรรดาสมบัติวิเศษทั้งหมดในปัจจุบันของชายหนุ่ม ขวด
พิษชีวภาพและเข็มกลัดสุริยันนั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีคาพิน
ไคลน์จึงนำพวกมันเก็บไว้ในมิติเหนือสายหมอกโดยไม่มัวคิดให้
เสียเวลา ในกรณีดวงตาดำล้วนของนักเชิดหุ่น โรซาโก้ สิ่งนี้คง
ไม่ผ่านด่านตรวจของทหารองครักษ์เสื้อแดงเช่นกัน จึงถูกโยนไว้
บนมิติเหนือสายหมอกในสภาพไม่ต่าง
ลงเอยด้วย นอกจากกระสุนพิเศษทั้งสามชนิดอัน
ประกอบด้วย กระสุนปราบมาร กระสุนปัดเปั่า และกระสุน
ชำระล้าง ไคลน์พกพาสมบัติวิเศษติดตัวเพียงสองชิ้น
ชิ้นแรก มาสเตอร์คีย์ กุญแจซึ่งช่วยให้ทะลุกำแพงบ้านได้
ตามใจ ไขกลอนส่งเดชได้ทุกบานประตู และเหนือสิ่งอื่นใด
หน้าตาของมันแสนธรรมดาจนยากจะพบความผิดปรกติ
อีกหนึ่งชิ้นคือ อุปกรณ์หลักสำหรับเตรียมตัวเผชิญหายนะ
‘นกหวีดทองแดงอะซิก’

สรุปโดยสั้น หากเลี่ยงเผชิญหน้ากับศัตรูแข็งแกร่งไม่ได้
ทางเลือกฉลาดคือการขอความช่วยเหลือจากบุคคลแข็งแกร่ง
กว่า!
…เมื่อเข้ามาพัวพันกับเหตุการณ์ ไม่สนว่าเราจะรู้จักทริสซี่
มาก่อนหรือไม่ แต่ตอนนี้คงตกอยู่ในรายชื่อจับตายของ 0-08
เรียบร้อยแล้ว ฉะนั้น การขอให้มิสเตอร์อะซิกช่วยจึงไม่ทำให้
สถานการณ์แย่ลง… แต่ทั้งหมดต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขว่า เวที
ปัจจุบันกำลังถูกกำกับโดย 0-08…
ไคลน์หยิบนกหวีดโบราณเย็นเฉียบขึ้นมาใส่ปากและเปั่าสุด
แรง
ไม่มีสุ้มเสียงใดเกิดขึ้น แต่เนตรวิญญาณชายหนุ่มเริ่ม
มองเห็นกองกระดูกสีขาวกำลังปะทุออกมาจากพื้นในลักษณะ
คล้ายน้ำพุ ผู้ส่งสารก้มมองไคลน์ด้วยเบ้าตาไฟทมิฬลุกโชน
ร่างกายอันใหญ่โตของอีกฝั่ายทำให้ไคลน์ใจชื้นขึ้นเล็กน้อย
ชายหนุ่มรีบหยิบปากกาและกระดาษซึ่งเตรียมไว้ล่วงหน้า เขียน
ข้อความลงไปว่า :
“ช่วยด้วย!”

ถัดมา มันรีบพับและยัดใส่มือของผู้ส่งสาร
หลังจากผู้ส่งสารหายไป ไคลน์รีบเก็บนกหวีดทองแดง และ
เปลี่ยนไปทำท่าสวดวิงวอนพลางเอ่ยนามเต็มของเดอะฟูล
ต่อด้วย
“….ท่านเดอะฟูลผู้ยิ่งใหญ่ การสืบสวนของผมได้ผลลัพธ์
แล้ว หญิงสาวสามัญชนซึ่งองค์ชายเอ็ดซัคตกหลุมรัก ความจริง
แล้วคือแม่มดทริสซีแห่งนิกายแม่มด เธออยู่ในลำดับแม่มดสุข
สม ขณะเดียวกันก็ยังถูกเรียกขานจากอาวุโสของนิกายว่า…
ทริสซี่·ชีค”
หลังจาก ‘รายงาน’ เสร็จ ไคลน์ไม่มัวเสียเวลาปกปิดตัวตน
หรือฉากรอบตัว เพียงเดินถอยหลังทวนเข็มสี่ก้าว ส่งตัวเองขึ้น
ไปบนวังคนยักษ์โบราณ
มันทำการโยนคำวิงวอนของตัวเองเข้าไปในดาวแดงตัวแทน
จัสติส และเสริมถ้อยคำเหยียดหยันตามประสาเดอะฟูล
“ชีคหรือ… หึหึ… นั่นคือนามจริงของแม่มดบรรพกาล”

เมื่อจัดการเสร็จ ไคลน์รีบกลับโลกจริงและเตรียมเผ่นหนีสุด
ชีวิต
แต่ผ่านไปได้สองก้าว ชายหนุ่มชะงักฝีเท้าแหงนมองขึ้นไป
มองบนท้องฟั้าตามสัญชาตญาณ
มันได้พบกับห่าฝนอุกกาบาตหลายสิบลูก แต่ละลูกมีเปลว
เพลิงร้อนแรงลุกท่วม กำลังพุ่งแหวกผ่านชั้นบรรยากาศลงมายัง
ผืนปั่าแห้งเบื้องล่าง!
เชี่ย…!
ในวินาทีนี้ แสงสีแดงอมส้มอันเจิดจ้ากำลังฉายให้เห็นเต็ม
สองตาชายหนุ่ม พวกมันมอบความรู้สึกสิ้นหวังเหนือพรรณนา
ไคลน์ไม่เคยคิดมาก่อนว่า อีกฝั่ายจะส่งอุกกาบาตจากนอก
โลกลงมาปิดปากตน!
…
บนหน้ากระดาษของสมุดสีเหลือง ปากกาขนนกแสน
ธรรมดากำลังขีดเขียน :

“ด้วยเหตุผลบางประการซึ่งมิอาจหาคำอธิบายได้ กลุ่มฝน
อุกกาบาตดัลลัสก์ได้ตกใส่โลกเร็วกว่ากำหนดการถึงสองวัน ฝน
อุกกาบาตบางส่วนบังเอิญตกใส่ผืนปั่าซึ่งนักสืบเชอร์ล็อก·โม
เรียตี้กำลังหลบซ่อนอยู่ ใช่แล้ว… บังเอิญ!”
…
บ่ายวันอังคาร ห้องอ่านหนังสือออเดรย์
เด็กสาวน่ารักน่าชัง ผู้ใกล้จะกลายเป็นผู้ใหญ่ในอีกไม่กี่วัน
กำลังตั้งใจฟังคำบรรยายจากมาดามเอสลันด์แห่งสมาคมแปรจิต
หัวข้อการศึกษาเป็นเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างโอสถผู้ชมและ
นักอ่านใจ ข้างปลายเท้าออเดรย์มีซูซี่กำลังหมอบฟังอย่างตั้งใจ
ทันใดนั้น วิวทิวทัศน์รอบตัวเด็กสาวพลันแปรเปลี่ยนเป็นทุ่ง
หมอกสีเทา ตามด้วยฉากการสวดวิงวอนของชายคนหนึ่งภายใน
ปั่าแห้ง
เสียงของรายละเอียดดังตามหลังมาติดๆ
องค์ชายเอ็ดซัค… นิกายแม่มด… แม่มดทริสซี… แม่มดสุข
สม… ทริสซี่·ชีค…

ออเดรย์กรองเฉพาะคำสำคัญและจับประเด็นของสาร
อย่างนี้นี่เอง! องค์ชายเอ็ดซัคตกหลุมรักแม่มด… ถ้าเราจำไม่
ผิด แม่มดส่วนใหญ่เคยเป็นชายมาก่อน…
ออเดรย์ นี่ไม่ใช่เวลามัวยืนขำ! หายนะร้ายแรงของกรุงเบ็ค
ลันด์กำลังจะเกิดขึ้นโดยมีเรื่องนี้เป็นจุดศูนย์กลาง? ไม่ได้การ
เราต้องรีบแจ้งให้ท่านพ่อทราบ…
แต่จะอ้างเหตุผลใด…
เด็กสาวพยายามปันหน้าเรียบเฉยขณะรับฟังการแจ้งข่าว
ทันใดนั้น มิสเตอร์ฟูลบนเก้าอี้มุมโต๊ะทองแดงยาว พลัน
กล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเจือความดูแคลน
“ชีคหรือ… หึหึ… นั่นคือนามจริงของแม่มดบรรพกาล…”
นามจริงของแม่มดบรรพกาล…
แม่มดบรรพกาล!
สมองเด็กสาวเกิดปันปั่วนกะทันหัน เธอมิอาจสวมสีหน้า
เรียบเฉยได้อีกต่อไป

“เกิดอะไรขึ้นหรือคะ” ในฐานะนักอ่านใจอาวุโส เอสลันด์
ตรวจพบความผิดปรกติทางภาษากายของออเดรย์ในทันที่
เด็กสาวแสร้งครุ่นคิดด้วยสีหน้ากังวลอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะ
สร้างข้ออ้างแก้ต่าง
“มิสเอสลันด์ ดิฉันเพิ่งนึกเรื่องด่วนขึ้นได้ เคยคิดจะแจ้งให้
ท่านพอทราบมาสักระยะแล้ว แต่ก็ลืมตลอด เรื่องนี้อาจทำให้
เกิดผลกระทบรุนแรงตามมาเป็นวงกว้าง”
ตัวอย่างเช่น กรุงเบ็คลันด์จะถูกทำลายจนเสียหายสถาน
หนัก บรรดาขุนนาง ชนชั้นกลาง หรือชนชั้นล่าง จะมีผู้รอดชีวิต
รวมกันเพียงหยิบมือเดียว…
ออเดรย์เสริมในใจพลางเม้มปาก ความกังวลของเธอมิอาจ
ถูกเก็บซ่อนภายใต้ดวงตาสีเขียวมรกตระยิบระยับ
เอสลันด์ขมวดคิ้ว
“แจ้งตอนนี้ยังทันไหมคะ”
“ค่ะ! ดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย คุณช่วยรอตรงนี้สักพัก… ไม่สิ
คงต้องรบกวนให้คุณกลับไปก่อนค่ะ มิสเอสลันด์”

ออเดรย์เข้าสู่ภาวะผู้ชมและเริ่มตัดสินใจอย่างเยือกเย็น
เด็กสาวลุกขึ้นยืนและเดินออกจากห้องอ่านหนังสือ
ท่านพ่อไปสภาขุนนาง… มีเพียงท่านแม่ยังอยู่บ้าน… แต่เรา
จะเกริ่นอย่างไร…
ออเดรย์ขมวดคิ้ว ฝีเท้ามิได้เบาลงหรือเร่งให้เร็วขึ้น ข้างกาย
ยังมีสาวใช้ส่วนตัวและสุนัขขนทองตัวใหญ่เดินตามไม่ห่าง
เพียงไม่นาน เด็กสาวนึกถึงวิธีน่าสนใจได้ จึงตัดรีบตัดสินใจ
อย่างฉับไว
ออเดรย์สูดลมหายใจยาว บ่าสองข้างเริ่มหนักอึ้งคล้ายกับ
ถูกบางสิ่งกดลง
เธอเดินเข้าไปเคาะประตูโดยไม่ลังเล