ราชันเร้นลับ Lord of the Mysteries - บทที่ 74 รีเอล·บีเบอร์

แฮ่ก…แฮ่ก…แฮ่ก…
ตึง! ตึง! ตึง!
เสียงหายใจแผ่วเบาและเสียงหีบโลหะถูกทุบจากด้านใน
กำลังดังสอดประสานเข้าจังหวะ ทีมปฏิบัติการเหยี่ยวราตรีทั้ง
หกคนพลันถูกความตึงเครียดครอบงำ คล้ายกับพวกมันได้ฟัง
เสียงพึมพำจากปีศาจ
ขณะที่ดันน์ อายร์ และโรล็อตเสียสมาธิ ตัวตลกสวมสูทฉวย
โอกาสดึงกระดาษยาวออกจากกระเปั๋าเสื้อ
ฟุั่บ!
แผ่นกระดาษยาวแปรเปลี่ยนเป็นแส้หนังสีดำที่มีไฟลุกท่วม
ตัวตลกสะบัดปลายแส้ใส่ข้อเท้าตัวเองอย่างแม่นยำ
มันครางเสียงเจ็บแปลบ แต่ก็ฝืนกัดฟันอดทนไว้
เมื่อสัมผัสว่าวัตถุคล้ายโซ่ที่พันธนาการข้อเท้าถูกคลายออก
ตัวตลกสวมสูทรีบตีลังกากลับหลังหนี
ปัง! ปัง! ปัง!

ดันน์ อายร์ และโรล็อตยิงใส่คนละนัด แต่ทั้งหมดโดนเพียง
กล่องสินค้าที่ทำจากไม้
ตัวตลกสวมสูทไม่คิดเสียเวลาต่อ มันรีบเผ่นหนีพร้อมกับใช้
มือกำบาดแผลบริเวณช่องท้องที่ถูกอายร์ยิงใส่ก่อนหน้า ทิศทาง
ที่มันเผ่นหนีคือฝังตรงข้ามโกดังสีเทาซึ่งมีเสียงโหยหวนดังระงม
ตัวตลกรวดเร็วขนาดที่ว่า เพียงพริบตาเดียว ทุกคนมองเห็น
ได้แค่แผ่นหลังไกลๆ
ก่อนจะหายตัวไปอย่างสมบูรณ์ ตัวตลกสวมสูททำการขยับ
มือที่กุมท้องมาไว้บริเวณแขนซ้าย ทันใดนั้น บาดแผลตรงช่อง
ท้องหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่
กลับกัน บริเวณแขนซ้ายที่มันเอามือทาบพลันกลายสภาพ
เป็นแผลเหวอะหวะและมีกระสุนปืนฝังคา
ดันน์ไม่กล้าไล่ตามไป เสียงโหยหวนจากโกดังสีเทาทำให้
พวกมันสัมผัสถึงอันตรายใหญ่หลวง
บึ้มมม!

ประตูทางเข้าโกดังสีเทาที่อยู่ในจุดลึกสุดเกิดระเบิดรุนแรง
บานประตูหลุดกระเด็นไปไกล เศษชิ้นส่วนรวมถึงแรงกระแทก
กระจัดกระจายหลายทิศทาง
ทันใดนั้น วัตถุปริศนาบางชนิดปลิวลอยมาตกตรงหน้าไคลน์
รอบๆ วัตถุดังกล่าวมีสิ่งที่คล้ายผ้าห่อหุ้มไว้
เมื่อลองเพ่งมองให้ดี ไคลน์พบว่ามันคือแขนมนุษย์ ลักษณะ
บาดแผลคล้ายกับถูกขบเคี้ยวและกระชากออกจากร่างทั้งเป็น
เศษกระดูกสีขาวที่โผล่ออกมามีสภาพแหลกละเอียดปั่นปี
แปะ! แปะ! แปะ!
วัตถุชิ้นถัดๆ ไปปลิวตามมาติดๆ ชิ้นแรกเป็นลิ่มเลือด ชิ้นที่
สองเป็นดวงตาหนึ่งข้าง และชิ้นที่สามเป็นหูแหว่งที่ถูกกระชาก
ดึงจากศีรษะ
แปะ!
ชิ้นสุดท้ายเป็นหัวใจที่ยังคงยุบพองเบาๆ คล้ายกับยังไม่ตาย
มาพร้อมลำไส้เล็กซึ่งมีของเหลวสีเหลืองน่าสะอิดสะเอียนติดมา
ด้วย

หากไคลน์ไม่เคยเห็นฉากสุดสยดสยองที่บ้านรีเอล·บี
เบอร์มาก่อน มันคงอาเจียนออกมาคำโตโดยไม่รีรอ
ขณะสมาธิใกล้หลุดลอยเพราะความรู้สึกคลื่นไส้เวียนหัว
ชายหนุ่มพลันเกิดความต้องการแรงกล้าที่จะยิงปืนเข้าไปใน
ช่องว่างประตูที่เปิดออก มันรีบตบโม่เพื่อเทปลอกกระสุนเก่า
จากนั้นบรรจุกระสุนปรามมารเข้าไปแทนที่จำนวนหกนัด
ปัง!
ดันน์วิ่งไปทางประตูพร้อมกับบรรจงยิงใส่ความมืดมิด
ทว่า กระสุนของดันน์คล้ายกับยิงลงทะเล ไม่มีเสียงใดตอบ
กลับมา ไม่มีแม้กระทั่งเสียงกระแทกกับผนังห้องอย่างที่ควร
แฮ่ก…แฮ่ก…แฮ่ก…
ลมหายใจอีกฝั่ายดังชัดเจนขึ้นทุกขณะ ช่องว่างประตูโกดัง
ฝังตรงข้ามเริ่มมีวัตถุสีเทาอมขาวกำลังเดินเข้ามาใกล้บานประตู
จากด้านใน
ปัง! ปัง!

อายร์·ฮาร์สันและบอร์เจียช่วยกันยิงใส่วัตถุต้องสงสัย
แต่กระสุนกลับไม่ทะลุผ่าน ไม่แม้แต่จะเกิดบาดแผลใดๆ บน
พื้นผิวสีเทาเลยสักนิด คล้ายกับการยิงลงไปในหุบเหวลึก
ไคลน์กลั้นหายใจทันที่ มันพยายามหักห้ามสติไม่ให้ลั่นไกยิง
มั่วซั่ว ชายหนุ่มเฝั้ารออย่างใจเย็นจนกระทั่งวัตถุสีเทาเผยรูปร่าง
ที่แท้จริงเมื่อเดินเข้ามาใกล้ประตูมากขึ้น
…สิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์ สูงเกินกว่าสองเมตร ข้อต่อ
ทุกชิ้นบิดงอและแขนขาอยู่ในลักษณะผิดรูปร่าง ราวกับถูกใคร
บางคนจับหักอย่างทารุณ
เมื่อลองพิจารณาให้ถี่ถ้วน ผิวหนังสีเทาอมขาวของมันมี
ลักษณะคล้ายกับสมองมนุษย์ที่ทั้งเปียกชุ่มและมันแผล็บ ตาม
ร่างกายหลายจุดมีท่อนกระดูกสีขาวโพลนหักทิ่มแทงโผล่
ออกมาจากผิวหนัง
ทั่วทั้งลำตัวสัตว์ประหลาดเปียกชุ่มด้วยของเหลวเหม็นเน่า
เหนียวหนืดหยดย้อย เหลือเพียงส่วนศีรษะที่ยังคงความเป็น
มนุษย์ไว้มากที่สุด

ใบหน้าอันขาวซีดของบุรุษที่มีริ้วรอยลึกหลายจุด…ใบหน้า
ของรีเอล·บีเบอร์
เมื่อมันอ้าปากกว้าง ไคลน์เหลือบเห็นฟันปลอมเซรามิกที่
ห้อยต่องแต่งใกล้หลุดจากเหงือก รวมถึงน้ำลายสีปนเลือด
สยดสยอง
ในสภาพเช่นนี้ รีเอล·บีเบอร์ยังถูกเรียกว่ามนุษย์ได้อีก
ไหม?
ขณะหัวใจเริ่มเต้นโครมครามอย่างควบคุมไม่อยู่ ไคลน์
พยายามกำหนดลมหายใจเข้าออกเพื่อสงบสติ
ปัง!
กระสุนปราบมารจากเลียวนาร์ด·มิเชลทะลุกลาง
กระหม่อมรีเอล·บีเบอร์แม่นยำจนเกิดเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่
ของเหลวสีเทาขาวพุ่งออกจากปากแผลและหยดไหลลงพื้น
ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นหนอนแมลงวันตัวอวบอ้วนสีขาวครีม
แต่สัตว์ประหลาดสูงสองเมตรกลับไม่แม้แต่ชะงัก มัน
กระโจนใส่บอร์เจียซึ่งอยู่ใกล้ด้วยความเร็วไม่มากไม่น้อย

บางที่ เปั้าหมายแท้จริงอาจเป็นหีบดำที่บรรจุ 2-049 ก็
เป็นได้
“ผู้วิเศษคลุ้มคลั่ง…”
ดันน์กล่าวด้วยเสียงลุ่มลึก ดังมากพอสำหรับทั้งห้าคนได้ยิน
“โรล็อต! สภาพของมันเหมือนกับวิญญาณมรณะ รีบหา
จุดอ่อนเร็วเข้า!”
“ตกลง”
โลร็อตไม่กล่าวสิ่งใด เธอเลื่อนมือทั้งสองข้างขึ้นไปปั้อง
บริเวณดวงตา
นัยน์ตานักแม่นปืนสาวสวยพลันกลายเป็นสีเทาซีด และยิ่ง
ซีดลงจนเกือบขาวเมื่อผ่านไปสักพัก คล้ายกับเธอกำลังมองผ่าน
โลกวิญญาณซึ่งเป็นอาณาจักรที่เต็มไปด้วยวิญญาณมรณะ
โลร็อตสำรวจรีเอล·บีเบอร์ตั้งแต่หัวจรดเท่าอยู่พักใหญ่
เพื่อมองหา ‘จุด’ ให้พบ

หลังจากไคลน์เห็นกระสุนปืนหลายนัดไม่เกิดผล มันไม่คิด
สิ้นเปลืองกระสุน การจะปราบสัตว์ร้ายตรงหน้ามีแค่ต้องหา
จุดอ่อนให้พบเท่านั้น
ชายหนุ่มเข้าสู่ภาวะเนตรวิญญาณโดยหวังจะช่วยนักขุด
สุสาน·โรล็อตค้นหาจุดอ่อน
ทว่า จากภาพการมองเห็น สีออร่าที่ไคลน์พบมีเพียงสอง
ชนิด คือสีเทาหม่นซึ่งบ่งบอกสภาพร่างกาย และสีขาวบริสุทธิ์ที่
หมายถึงห้วงอารมณ์สุดบ้าคลั่ง
นอกนั้นก็ไม่พบอะไรเลย
ขณะเดียวกัน อายร์และเลียวนาร์ดต่างลงมือร้องเพลงขับ
กล่อมพร้อมกัน
“จงหวาดกลัวต่อภัย จงบูชาในจันทร์ชาด หนึ่งสิ่งที่แน่ชัด
ทุกชีวิตย่อมอำลา หนึ่งสิ่งที่เที่ยงแท้ อื่นใดล้วนมายา บุปผาที่ถูก
เด็ด มีชะตาต้องถึงฆาต”
…

พลังที่ทำให้ผู้คนหลับใหลกำลังสำแดงฤทธิ์เดชรุนแรงกว่า
ปรกติสองเท่า ร่างกายสัตว์ประหลาดผิวหนังขาวเทาเริ่มชัก
กระตุก คล้ายกับถูกผลสะกดของบทกลอนเล่นงานอย่างจัง
ทันใดนั้น มันตอบโต้ด้วยการอ้าปากกว้างและเปล่งเสียง
หวีดแหลมที่ดังมากพอจะทำให้ผู้ได้ยินหูหนวกไปตลอดชีวิต
“อั่ก!”
…
ปึด!
ไคลน์เจ็บแปลบเจียนตายชั่วขณะ สมาธิขาดห้วงจนหลุดพ้น
จากภาวะเนตรวิญญาณ
สองรูจมูกเริ่มมีของเหลวอุ่นๆ ไหลซึม
เมื่อใช้หลังมือเช็ดตามความเคยชิน มันพลันเห็นโลหิตสีแดง
ฉานเลอะเปรอะเปือน
อายร์และเลียวนาร์ดต่างก็ล้มตึงลงไปนอนกับพื้น เลือดไหล
ซึมออกจากทวารหลายจุด ทั้งมุมปาก จมูก และดวงตา

บอร์เจีย ดันน์ โรล็อต ทั้งสามรีบกระโดดถอยหลังด้วยสี
หน้าซีดเผือดคล้ายกับปราศจากเรี่ยวแรง
เพียงสัตว์ประหลาดบัดซบนั่นแหกปากตะโกนหนเดียว
กลับรุนแรงพอจะทำให้ผู้วิเศษหกคนอ่อนแอฉับพลัน
ฟุั่บ!
มันกระโจนใส่บอร์เจียที่ยืนใกล้ที่สุดพลางเหวี่ยงแขนซึ่งห้อย
ผิดธรรมชาติเข้ากระแทก
ปัง! ปัง! ปัง!
บอร์เจียและดันน์กระหน่ำยิง แต่สัตว์ประหลาดรีเอล·บี
เบอร์มิได้ลดความเร็วลง
เปรี้ยง!
การโจมตีส่งให้บอร์เจียปลิวกระเด็น ลูกโม่กระบอกยาวใน
มือหลุดร่วงหล่นพื้น
มันพยายามพยุงร่างลุกยืน แต่ก็ไม่สำเร็จ
สัตว์ประหลาดผิวหนังเทาอ้าปากน้ำลายไหลยืดดุจดังคน
เสียสติ ก่อนจะกระโจนใส่หีบสีดำที่มี 2-049 ถูกผนึกอยู่

ปัง!
ในวินาทีหัวเลี้ยวหัวต่อ อายร์·ฮาร์สันเล็งปืนยิงใส่หีบจน
กระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตร จุดประสงค์เพื่อมิให้สัตว์ประหลาด
เข้าใกล้
หีบเกิดรอยร้าวเล็กน้อย ขณะเดียวกัน เสียงทุบจากหุ่น
กระบอกด้านในเริ่มดังรุนแรงขึ้นทุกที่
“เจอแล้ว!”
โรล็อตส่งเสียง
“ตรึงมันไว้ให้ฉันสามวินาที!”
“ตกลง”
ดันน์ไม่รีรอ มันเลื่อนมือขึ้นไปแตะหว่างคิ้วพร้อมกับหลับตา
สภาพคล้ายกับกำลังหลับใหล เพียงชั่วอึดใจ เคลื่อน
กระเพื่อมซึ่งยากจะมองเห็นเริ่มก่อตัวแผ่กระจายเป็นวงกว้าง
ศูนย์กลางคือจุดหว่างคิ้วของดันน์·สมิท

สัตว์ประหลาดผิวหนังเทาที่กำลังอาละวาดบ้าคลั่งมีอันต้อง
ชะงักงัน เปลือกตาของมันคล้ายกลับจะปิดลงอย่างควบคุม
ตัวเองไม่ได้
ขณะเดียวกัน ร่างกายดันน์เริ่มสั่นระริกรุนแรงหนักหน่วง
ผิวหนังใต้เสื้อผ้ามีลักษณะยุบพองขยายตัวผิดธรรมชาติ ราวกับ
งูเหลือมตัวใหญ่กำลังเลื่อยไต่ใต้เสื้อผ้าที่มันสวม
โรล็อตกระโจนกลิ้งตัวไปยังหว่างขาสัตว์ประหลาด ก่อนจะ
ใช้มือข้างซ้ายยันพื้นให้ร่างตนหยุดนิ่ง และใช้กำปันขวาซัดเสย
ขึ้นไปที่หว่างขารีเอล·บีเบอร์เต็มแรง
โผละ!
เธออดทนต่อแผลกัดกร่อนที่เกิดจากของเหลวหยดใส่
โรล็อตเกร็งตัวและใช้มือซ้ายพยุงร่างให้สูงขึ้น พร้อมกับใส่แรง
ทั้งหมดไปที่มือขวาเพื่อยืดเหยียดให้เข้าไปลึกมากที่สุด
ปึด!
เมื่อได้สิ่งที่ต้องการ โรล็อตกระชากลำไส้สัตว์ประหลาดหลุด
มาทั้งยวงพร้อมกับของเหลวสีแดงปนเหลือง

ภายในลำไส้ที่ติดมือมีวัตถุคล้ายหนังสือหนึ่งเล่มคาอยู่
…สมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัส
“โฮกกก!”
ขณะกรีดร้องเจ็บปวดทรมาณ ร่างกายสัตว์ประหลาด
ผิวหนังเทาเริ่มอ่อนตัวลงคล้ายกับกำลังละลาย
“หมอบลง!”
เมื่อสิ้นเสียงตะโกนอายร์·ฮาร์สัน ไคลน์พลันเห็นร่างกาย
สัตว์ประหลาดพองตัวขยายขึ้นจนถึงขีดจำกัด
บึ้มมม!
ท่ามกลางเสียงระเบิดกึกก้อง ไคลน์ถูกส่งกระเด็นไปใน
อากาศและตกกระแทกพื้นรุนแรง
ชายหนุ่มฝืนพยุงตัวลุกยืนด้วยศีรษะที่วิงเวียน เมื่อเงยหน้า
มันได้พบซากสัตว์ประหลาดรีเอล·บีเบอร์กระจัดกระจายใน
สภาพน่าสยดสยอง ขณะเดียวกัน ดันน์และโรล็อตนอนแผ่ห่าง
ออกไปหลายสิบเมตร คงเพราะทั้งสองถูกแรงระเบิดไม่ต่างจาก
ตน

อายร์·ฮาร์สัน บอร์เจีย และเลียวนาร์ด·มิเชลก็นอน
หมอบอย่างหมดสภาพ บ้างส่งเสียงโอดครวญ และบ้างฝืนลุก
ยืนแต่ไม่สำเร็จ
ขณะไคลน์กำลังโล่งใจ หางตามันพลันเหลือบเห็นวัตถุที่
คุ้นเคยอยู่ห่างจากตนราวสองเมตร
หีบดำ…ฝาของมันกำลังเปิดอ้าซ่า!
ท่อนแขนทรงกระบอกสีน้ำตาลเริ่มปีนปั่ายขึ้นมาจากด้าน
ในหีบอย่างเชื่องช้า
ของวิเศษต้องห้าม 2-049…
เชี่ย!
หัวใจไคลน์หล่นไปอยู่ตาตุ่มเมื่อทราบว่าตนเข้าสู่ระยะเล่น
งานของหุ่นกระบอกบัดซบ
แรงระเบิดเมื่อครู่ได้ส่งให้หีบดำกระเด็นมาใกล้ราวกับเป็น
ชะตาฟั้าลิขิต
ในวินาทีนี้ ภาพการมองเห็นของมันเริ่มเฉื่อยชา แขนขา
ขยับช้ากว่าปรกติหลายเท่า