ราชันเร้นลับ Lord of the Mysteries - บทที่ 73 ศึกแรก

ท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย ไคลน์ในสภาพเนื้อตัวมอมแมม
จากการกลิ้งเกลือกหนึ่งตลบ มันชักมือออกจากซองปืนพร้อม
กับหมุนโม่เพื่อให้รังเพลิงเลื่อนตรงกระสุนนัดแรก
ชายหนุ่มจับปืนในท่ายิงทะมัดทะแมง
แสงแดดส่องกระทบลูกโม่ทองเหลืองจนเกิดประกายแวว
วาว
ไคลน์กำลังเป็นห่วงดันน์และอายร์ สองคนนั้นเป็นผู้วิเศษ
ลำดับ ‘ฝันร้าย’ ที่ถนัดกล่อมผู้คนให้หลับใหล ชายหนุ่มไม่
แน่ใจว่าประสิทธิภาพต่อสู้ระยะประชิดตอนกลางวันจะเป็นเช่น
ไร
ขณะไคลน์กังวล อายร์·ฮาร์สันลดความเร็วลงพร้อมกับ
ทำสีหน้าเคร่งขรึม มันเปล่งบทกวีที่คล้ายกับใช้ขับกล่อมยามค่ำ
คืน
“ยามตะวันลอยเหนือฟั้าทิศประจิม หยาดน้ำค้างไข่มุก
ไหลลงร่องกลีบบุปผา แสงแดดส่องสะท้อนคลับคล้ายดวง

จันทรา ที่เคียงคู่มากับหมู่ดารา บุปผาสนธยาเริ่มเบ่งบานครั้ง
ใหม่ งดงามละเมียดละไมภายใต้หยดน้ำค้างใส ท่ามกลางแดด
เหลืองนวลสุดแสนไกล”
…
บทเพลงขับกล่อมทุกสิ่งมีชีวิตที่มีประสาทรับรู้การได้ยิน
ร่างไคลน์พลันผ่อนคลายไร้ความตึงเครียด
ชายหนุ่มเคยเผชิญหน้าเหตุการณ์กึ่งกลับกึ่งตื่นบ่อยครั้งจน
เคยชิน บางทีอาจเป็นพลังพิเศษเฉพาะตัวของมัน แต่ความง่วง
ทำอะไรไคลน์ไม่เคยได้ ชายหนุ่มตั้งสติเข้าฌานอย่างรวดเร็วเพื่อ
หลุดพ้นจากผลของบทกวี
ฟูั่ว…ไคลน์ถอนหายใจโล่งอก มันไม่เคลือบแคลงพลังต่อสู้
ของ ‘ฝันร้าย’ อีกแล้ว
ด้วยความที่เพิ่งเข้าสู่เส้นทางผู้วิเศษและมีข้อมูลเดียวกับ
เส้นทางไม่มาก จึงหลงลืมไปชั่วขณะว่า ผู้วิเศษลำดับเจ็ดอย่าง
‘ฝันร้าย’ นั้นพัฒนามาจากลำดับแปด ‘นักกวีเที่ยงคืน’

และแน่นอน ความสามารถของลำดับก่อนหน้ายังคงอยู่ ฝัน
ร้ายเก่งกาจตอนกลางคืนเหมือนผู้ไร้หลับ และขับกล่อมบทกวี
ได้เหมือนเลียวนาร์ด
สำหรับไคลน์ ความรู้ด้านนักกวีเที่ยงคืนทั้งหมดมาจากเลีย
วนาร์ด มันทราบดีว่า แม้จะไม่ใช่ตอนกลางคืน แต่ผู้ไร้หลับก็มี
ประสิทธิภาพร่างกายเหนือมนุษย์ปรกติในหลายด้าน ไม่ว่าจะ
เป็นการยิงปืน ต่อสู้ ปีนปั่าย หรือสัมผัสวิญญาณ
แต่นักกวีจะเพิ่มพูนคุณสมบัติกล่อมศัตรูให้หลับใหล หรือ
เรียกอีกชื่อหนึ่งว่า
‘นักกวีปั่าเถื่อน’
หลังจากอายร์·ฮาร์สันร่ายบทเพลงจบ กล่องสินค้าขนาด
ใหญ่ที่ทำจากไม้พลันเกิดการกระเพื่อมคล้ายคลื่นน้ำ
ทันใดนั้น ชายสวมทักซิโด้สีดำและหมวกทรงกึ่งสูงเดิน
ออกมาจากจุดหลังกำบัง

แต่ใบหน้าของมันค่อนข้างพิสดาร ถูกวาดด้วยแถบสีขาว
เหลือง และแดง สามเส้นใหญ่เป็นแนวตั้ง รอยลิปสติกมุมปาก
ถูกทาโค้งขึ้นคล้ายกับตัวตลกในหนังสยองขวัญ
ช่างขัดกับการแต่งกายแสนสุภาพที่พร้อมไปงานเต้นรำโดย
สิ้นเชิง
ตึก ตึก ตึก!
สตรีสาวสวยผมดำนามโรล็อตที่ถูกแนะนำตัวว่าเป็นนักแม่น
ปืน เธอสับเท้าเข้าหาตัวตลกด้วยความเร็วสูง มือข้างหนึ่งกำปืน
ส่วนอีกข้างกำหมัดแน่น
เพียงการกระโจนไม่กี่จังหวะ ระยะห่างถูกย่นลงเหลือไม่ถึง
เมตร
ตัวตลกใส่สูทคล้ายกับถูกบทกวีของอายร์เล่นงานจน
ร่างกายโงนเงน ดวงตาเคลิบเคลิ้มเปียมสุข ปราศจากท่าทีการ
ขัดขืน
โรล็อตเอนตัวด้วยกิริยาท่าทางนักหมัดมวยสุดช่ำชอง เธอ
ดึงหมัดขวากลับเล็กน้อยเพื่อโยกตัว ก่อนจะปล่อยกำปันขวา
ตรงใส่ใบหน้าตัวตลกสวมสูท

เพล้ง!
ภาพมายาแตกเป็นเสี่ยงๆ ประหนึ่งกระจกเงา เศษเล็กเศษ
น้อยระเหิดหายไปในอากาศอันว่างเปล่า
ในวินาทีเดียวกัน ร่างตัวตลกสวมสูทปรากฏขึ้นใหม่อีกครั้ง
จากเงามืดของกล่องสินค้ากองใหญ่
ตัวตลกสวมสูทที่หลับใหลเป็นเพียงภาพมายา และเป็นไปได้
สูงว่ามันจงใจหลอกล่อ
ตัวตลกสวมสูทเริ่มฉีกกว้างอย่างน่าขนลุก มือข้างหนึ่งกด
หมวกเหนือศีรษะไม่ให้ตกหล่น ส่วนอีกข้างเหยียดตรงมา
ด้านหน้าและทำท่าทางเลียนแบบปืนสั้น
ปัง!
เสียงปืนดังจากปลายนิ้วชี้ตัวตลก โรล็อตรีบกลิ้งตัวไปบน
พื้นเพื่อหลบหลีก
แต่กลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
มีเพียงเสียงปืนปลอม
ปัง! ปัง! ปัง!

ดันน์และอายร์กระหน่ำยิงสวน แต่ตัวตลกสวมสูทหลบหลีก
ราวกับเป็นเรื่องง่ายดาย ซ้ายที่ ขวาที่ บ้างก็กลิ้งหน้ากลิ้งหลัง ดู
ยังไงก็เหมือนกับตัวตลกในคณะละครสัตว์
เพียงพริบตา โรล็อตย่นระยะเข้าหาอีกฝั่ายอีกครั้ง ทั้งที่เธอ
น่าจะยิงปืนแม่นที่สุด แต่กลับยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจจะใช้
กำปัน
เปรี้ยง!
คราวนี้ตัวตลกไม่หลบ มันเพียงใช้แขนซ้ายรับไว้อย่าง
ง่ายดาย
เมื่อเห็นตัวตลกหยุดนิ่ง ดันน์และอายร์ไม่รอช้า พวกมันสอง
คนกระหน่ำรัวลูกโม่ใส่อีกฝั่ายโดยไม่พักหายใจ
ทันใดนั้น แขนซ้ายที่ใช้ปัดปั้องหมัดโรล็อตพลันอุบัติเปลว
เพลิงสีส้มอมเหลืองล้อมรอบ
เพลิงขยายตัวจนมีขนาดเท่าบอลไฟลูกแรก ดูเหมือนมันคิด
จะซัดโรล็อตในระยะประชิด
ปัง! ปัง!

ดันน์และอายร์รีบยิงสนับสนุน เปั้าหมายคือบอลไฟในมือ
ซ้ายตัวตลกสวมสูท
ซู่ว!
บอลไฟดับสลายไปกับความว่างเปล่าอีกครั้ง มีเพียงเศษ
เขม่าขี้เถ้าปลิวลอยในอากาศจำนวนไม่มาก
ตัวตลกหายไปอย่างสมบูรณ์ และโผล่ออกมาจากเงากล่อง
สินค้าในจุดอื่น ก่อนจะยกมือเปล่าขึ้นมาเลียนแบบปืนอีกครั้ง
ปัง!
โรล็อตมั่นใจว่าเป็นกลลวง แต่ขณะพุ่งปรี่เข้าใส่ เธอมีอัน
ต้องชะงักและสูญเสียการมองเห็นชั่วขณะ เพราะกระสุนที่ตัว
ตลกยิงในคราวนี้ได้เกิดระเบิดและสร้างดินโคลนกระจัดกระจาย
บดบัง
ไม่ใช่กระสุนหลอกเสมอไป…
ยากที่จะแยกแยะออกว่าอันไหนของจริงหรือของเทียม
ปัง! ปัง! ปัง!

ตัวตลกสวมสูทหันกลับมายิงใส่ดันน์และอายร์เป็นระยะ
จากนั้นก็หลบหลังกล่องสินค้าและโผล่มายิงใหม่ในระยะห่างที่
ยากคาดเดา
ทว่า ราวกับเธอมองเห็น โรล็อตตั้งท่าเล็งลูกโม่สีทองภายใน
เวลาเสี้ยววินาที่
ปัง!
ตัวตลกสวมสูทมีอันต้องกลิ้งหนีตายไปกับพื้นอย่างทุลักทุเล
กระสุนนัดเมื่อครู่พลาดเปั้าเพียงฉิวเฉียด หมวกทรงกึ่งสูงของ
มันปลิวกระเด็นไปด้านหลังโดยที่กึ่งกลางมีรอยลูกปืนเป็นรูโหว่
ขณะกลิ้งไปบนพื้น ตัวตลกบัดซบมีความว่องไวเยี่ยงลิงค่าง
มันปีนไต่กล่องสินค้าซ้ายขวาจนยากจะเดาทิศทางเคลื่อนไหว
ออก
เมื่อขึ้นไปอยู่ที่สูง มันทำการยิงปืนมือเปล่าสวนกลับลงมา
อายร์·ฮาร์สันเดินถอยหลังพร้อมกับลดปืนลง มัน
ตัดสินใจเปล่งบทกวีขับกล่อม

“เบ่งบานยามค่ำคืนนับเป็นเรื่องเสียหาย ใครแสร้งชมว่า
เลอโฉมเหนือบรรยาย ตีความหมายว่าไม่เคยพบงดงาม
แท้จริง”
…
ตัวตลกกระโดดโลดเต้นไปมาเหนือกล่องสินค้ากองใหญ่ มัน
ใช้มือข้างหนึ่งเกาศีรษะด้วยท่าทียุแหย่ คล้ายกับหวังให้อายร์หัว
เสีย
อุดหูไว้งั้นหรือ? หรือใช้พลังพิเศษ?
เส้นทางที่ลัทธิเร้นลับครอบครองมีพลังประหลาดชะมัด…
ไคลน์คาดเดาในใจหลังจากได้เห็นฉากต่อสู้
ขณะเกิดความคิดเช่นนี้ในหัว ชายหนุ่มพลันเหลือบเห็นอีก
หนึ่งบุคคลกำลังวิ่งบนหลังคาโกดังสินค้าฝังตรงข้าม หลังสีเทาที่
รีเอล·บีเบอร์หลบซ่อนตอนแรก
ตัวตลกสวมชุดสีเทาคล้ายคนงานท่าเรือ แต่ใบหน้าถูกทา
ด้วยแถบสีสามแถวเหมือนกับตัวตลกสวมสูท

หรือตัวตลกสวมสูทมีหน้าที่คอยเบี่ยงเบนความสนใจจาก
พวกหัวหน้า?
ไคลน์รีบเล็งปืนไปบนหลังคาอีกฝัง
ราวกับตัวตลกรับรู้ว่าถูกเล็ง มันรีบกลิ้งม้วนตัวไปด้านหน้า
อย่างชำนาญ
แต่ไคลน์ก็ไม่หยุดปลายนิ้ว
ปัง!
เข้าเปั้า…
ละอองเลือดสาดกระเซ็นทั่วหลังคาโกดังสินค้า ตัวตลกชุด
เทาหันมามองไคลน์ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ก่อนที่มันจะกลั้นใจ
วิ่งต่อไปด้านหน้าอย่างมีจุดหมาย
ไคลน์มั่นใจว่าเมื่อครู่แค่โชคดี มันรีบยิงซ้ำอย่างตั้งใจและไม่
ประมาท
ปัง! ปัง! ปัง!
แต่กระสุนพุ่งชนแผ่นไม้กระดานทั้งหมด

เลียวนาร์ดและบอร์เจียที่เฝั้าหีบ 2-049 ต่างก็ช่วยกันยิง แต่
ไม่มีใครเลยที่เข้าเปั้า
ขณะไคลน์กำลังจะหันไปบ่นพวกพ้องเรื่องฝีมือยิงปืนสุด
ห่วย ตัวมันพลันชะงักหลังจากฉุกคิดบางสิ่ง
ใช่แล้ว…ทำไมเราต้องขัดขวางมัน?
ในโกดังบัดซบนั่นมีอันตรายระดับหายนะอยู่ไม่ใช่หรือ?
หนูทดลองวิ่งเข้าไปเสี่ยงเหยียบกับระเบิดให้ด้วยตัวเอง
เช่นนี้ พวกตนควรขอบคุณถึงจะถูก
เลียวนาร์ดและบอร์เจียคงคิดเช่นนี้แต่แรก
เมื่อทราบ ไคลน์จงใจยิงให้พลาด
ปัง! ปัง! ปัง!
ในที่สุด ตัวตลกชุดเทาก็เข้าไปในโกดังสินค้าสำเร็จโดยไม่ถูก
รบกวน
มันม้วนตัวไปด้านหน้าและกระโจนลงหลังคาในจุดที่เป็นรู
โหวขนาดใหญ่

ขณะเดียวกัน นัยน์ตาโรล็อตนักแม่นปืนพลันแปรเปลี่ยน
เป็นสีดำเข้ม มือซ้ายทำท่าทางคล้ายกับชักดึงบางสิ่ง
ตัวตลกสวมสูทพลันหยุดการเคลื่อนไหว ประหนึ่งถูกมือที่
มองไม่เห็นบีบรัดข้อเท้าแน่นขนัด
ดันน์ไม่ยิงซ้ำ หัวหน้าเหยี่ยวราตรีสาขาทิงเก็นถอยหลังและ
ลดปากกระบอกลง
มันพึมพำพร้อมกับใช้พลังวิญญาณเปล่งบทกวีขับขานโดย
ไม่ได้ออกมาจากเส้นเสียง
“บุปผาบางชนิดจำต้องเบ่งบานยามค่ำคืน เพราะเมื่อ
สุริยันยามกลางวันลืมตาตื่น ความเจิดจ้าที่มิอาจหลบเลี่ยง ทำ
ให้กลีบและใบอับเฉาเกลี้ยง”
…
ตัวตลกสวมสูทพลันอ่อนเพลียไร้เรี่ยวแรงคล้ายกับไม่
ต้องการมีชีวิตอยู่อีกต่อไป
อายร์·ฮาร์สันเล็งปากกระบอกไปยังศีรษะตัวตลกและลั่น
ไกในเวลาแทบจะพร้อมกัน

เพียงเสี้ยววินาทีตรงนี้ เสียงโหยหวนสุดสยดสยองพลันดัง
ลอดจากโกดังฝังตรงข้าม
“อ๊ากกกกกกกกก”
น้ำเสียงเปียมด้วยความรักตัวกลัวตายและหวาดผวาสุดขีด
ไม่มีใครทราบว่าเจ้าของเสียงโหยหวนต้องผ่านเหตุการณ์แบบใด
มา
เส้นขนทั่วร่างไคลน์พลันลุกซู่
เมื่อเสียงกรีดร้องขาดห้วงกลางคัน ความเงียบงันจึงเข้า
แทรกคืนสู่สภาพเดิม
นั่นยิ่งทำให้ชายหนุ่มผวาหนัก
ปัง!
ผลพวงจากเสียงร้องเมื่อครู่ อายร์·ฮาร์สันยิ่งพลาดเปั้าไม่
เข้าศีรษะ แต่เป็นช่องท้อง
แฮ่ก…แฮ่ก…
แฮ่ก…

ในเวลาเดียวกัน โกดังฝังตรงข้ามถูกทำลายความเงียบงัน
ด้วยเสียงหายใจกระเส่าของสิ่งมีชีวิตบางชนิด…ที่ไม่น่าจะใช่
มนุษย์
ใครที่ได้ยินแล้วยังสงบใจอยู่ได้ เกรงว่ามันผู้นั้นอาจไม่ปรกติ
ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!
ภายในหีบดำ เจ้า 2-049 กำลังอาละวาดอย่างบ้าคลั่งอย่าง
ที่ไม่เคยเป็นมาก่อน