ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 1051 ค ำขอร้องจำกเทพธิดำส ำนักไม้

หล่วนชิงหลิ่วรีบร้อนจากไป

“เทพธิดา คนอื่นๆ ของสำนักแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับอสูร กาย”

คนผู้หนึ่งกลับออกมาจากเรือรบทางช้างเผือกของสำนักแผ่นดิน ศักดิ์สิทธิ์แล้วรายงานให้โหวชูหลันฟังว่า “ข้าใช้เวทลับของตัวเองค้นความ ทรงจำของพวกเขา แต่พวกเขาไม่รู้ว่าฉิวหันซานแอบมีการไปมาหาสู่กับ อสูรกาย ทุกการกระทำของฉิวหันซาน พวกเขาไม่รู้ด้วยแม้แต่น้อย”

โหวชูหลันพยักหน้ารับ “ปล่อยพวกเขาไป ส่งคนไปจับตามองพวกเขา ให้ดี แล้วไปสอบถามผู้อาวุโสคนอื่นๆ ของสำนักแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์ให้ครบ ทุกคนด้วย”

“ทราบแล้ว” คนผู้นั้นกลับไปถ่ายทอดคำสั่งของนาง

ฉิวหันซานแดนเอตทัคคะช่วงต้นคือผู้ที่มีขอบเขตสูงสุดของสำนัก แผ่นดินศักดิ์สิทธิ์ ไม่ว่าลูกน้องคนใดของโหวชูหลันที่ไปยังสำนักแผ่นดิน ศักดิ์สิทธิ์ก็ล้วนสามารถกำราบคนทั้งสำนักได้อยู่หมัด

“คาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าฉิวหันซานจะแอบสมคบคิดอยู่กับอสูรกายนาน แล้ว” เว่ยป่ายเทาถอนหายใจ “แต่ว่าเรื่องนี้พอมาคิดดูอย่างละเอียดก็ พอจะเจอเส้นสนกลในอยู่บ้าง เพราะจู่ๆ หลายร้อยปีที่ผ่านมาขอบเขตของ ฉิวหันซานก็รุดก้าวหน้าอย่างต่อเนื่อง ลูกชายของเขาและตัวเขาเองมักจะ หาวัตถุดิบวิเศษที่หาได้ยากยิ่งในแผ่นดินเผ่ามนุษย์เจอเสมอ”

“การไปมาหาสู่กับชนต่างเผ่าคือสิ่งต้องห้าม! ฉิวหันซานเองก็น่าจะรู้ว่า ไม่ช้าก็เร็วเรื่องนี้ต้องถูกเปิดเผย ผู้อาวุโสมากมายในสำนักไม่มีทางยืนอยู่ ข้างเขา ด้วยเหตุนี้การสมคบคิดของเขากับอสูรกายจึงต้องแอบติดต่อกัน ลับๆ เป็นการส่วนตัว ปิดบังคนทั้งสำนักแน่นอน”

สีหน้าของโหวชูหลันเคร่งเครียด กล่าวอย่างเป็นกังวล “ไม่รู้ว่าคนอย่าง ฉิวหันซานจะมีอยู่ในฝ่ายในของเผ่ามนุษย์เราอีกมากน้อยแค่ไหน”

พอนางพูดเช่นนี้ สีหน้าทุกคนก็พลันนิ่งสนิท

พวกนอกรีตอย่างลัทธิจิตมืด สำนักสาปแห่งความตายล้วนแสดงออก อย่างโจ่งแจ้ง ง่ายที่จะค้นพบการเคลื่อนไหวของพวกเขา

การสมคบคิดกับชนต่างเผ่าในลักษณะนี้ไม่นับว่าน่ากลัว เพราะ สามารถกำหนดขอบเขตได้

แต่คนอย่างฉิวหันซาน ไม่ว่าจะเป็นวิชาการฝึกตน ตำแหน่งฐานะก็ล้วน ถูกทำนองคลองธรรมทั้งสิ้น แต่เขาก็ยังกล้าก่อเรื่องอยู่ใต้จมูกของสี่สำนัก เก่าแก่

หากในดินแดนดวงดาวของเผ่ามนุษย์มีคนอย่างฉิวหันซานที่ได้ ข้อตกลงร่วมกับชนต่างเผ่าอยู่อีกเป็นจำนวนมาก ถ้าอย่างนั้น…

คิดถึงความเป็นไปได้ข้อนี้ ใจเนี่ยเทียนก็พลันเกิดความระแวง รู้สึก เพียงว่าความหนาวเย็นขุมหนึ่งกำลังก่อตัวขึ้นมาในร่าง

“โชคดีที่มีเจ้า” โหวชูหรันยิ้มบางๆ “หวงจินหนันและศิษย์น้องโหลว มองเจ้าไม่ผิดจริงๆ หากครั้งนี้คนที่มาช่วยข้าไม่ใช่เจ้า แต่เป็นบุตรแห่ง ดวงดาวคนอื่น เกรงว่าข้าคงต้องเสียเปรียบครั้งใหญ่ ฉิวหันซานร่วมมือกับ

อสูรกาย จงใจเล่นงานข้า หากข้าจับแผนการชั่วช้าของพวกเขาไม่ได้ เสียก่อนแล้วไปค้นหาประตูข้ามอาณาจักรสามบานนั้นในบริเวณใกล้เคียง คงต้องเจอกับเรื่องไม่คาดคิดแน่นอน”

“ข้าเองก็โชคดีที่ในมือครอบครองสมบัติล้ำค่าของเผ่าอสูรกาย และ เห็นได้ชัดว่าฉิวหันซานไม่รู้เรื่องนี้” เนี่ยเทียนกล่าว

“ตอนนี้พวกเราอย่าเพิ่งบุ่มบ่ามลงมือทำอะไร รอให้กองหนุนของ สำนักข้ามาถึงก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที” โหวชูหลันเสนอความเห็น

เนี่ยเทียนยิ้มบางๆ “ทุกอย่างเอาตามที่เจ้าต้องการ”

เมื่อผ่านเรื่องของฉิวหันซานไป สายตาที่พวกแดนเอตทัคคะลูกน้อง ของโหวชูหลันใช้มองเนี่ยเทียนจึงมีความเคารพเลื่อมใสจากใจจริงเพิ่มขึ้น อย่างเห็นได้ชัด

ก่อนหน้านี้เห็นว่าโหวชูหลันให้ค่าของเนี่ยเทียนสูงถึงขนาดนั้น พวกเขา ก็ยังไม่รู้สึกเห็นด้วยเท่าไหร่

นามของเนี่ยเทียนเพิ่งจะปรากฏในฟ้าดินของเผ่ามนุษย์เมื่อช่วงสิบกว่า ปีที่ผ่านมา และค่อยๆ โด่งดังขึ้นเรื่อยๆ

ทว่าพวกเขาเองก็เคยเจอมาหลายคนที่ภายนอกมีชื่อเสียงก็จริง แต่พอ ได้สัมผัสด้วยจริงๆ กลับพบว่าความจริงแล้วพวกเขาไม่มีอะไรร้ายกาจนัก เสียแรงที่คนเอ่ยชื่นชมกันซะมากมาย

ขอบเขตของเนี่ยเทียนต่ำต้อย ช่วงเวลาที่เข้ามาอยู่ในพระราชวัง โบราณสะเก็ดดาวก็ยังสั้นนัก ทุกครั้งที่พวกโหลวหงแยน หวงจินหนันเอ่ย

ชมเนี่ยเทียน ทำให้คนอื่นมักจะคิดว่าเนี่ยเทียนกับสองคนนั้นมีข้อตกลง ส่วนตัวอะไรร่วมกันหรือไม่

แต่พอเรื่องนี้ผ่านไป พวกเขาก็ให้การยอมรับเนี่ยเทียนในที่สุด

“ก็ไม่รู้ว่าทำไม พอเห็นเจ้ามาปรากฏตัวในตำหนักหลิงอู่ ข้าถึงได้รู้สึก สนิทสนมกับเจ้ามากเป็นพิเศษ” สายตาของโหวชูหลันอ่อนโยน อมยิ้ม กล่าวว่า “บนร่างของเจ้ามีปราณอย่างหนึ่งที่บอกไม่ถูกซึ่งมันดึงดูดข้า มาก”

เนี่ยเทียนลูบจมูกเก้อๆ ก่อนจะยิ้มอย่างขัดเขิน “คือว่า ศิษย์พี่หญิงโหว …เจ้าหมายถึงการดึงดูดแบบใด?”

โหวชูหลันหลุดหัวเราะพรืด “อย่าพูดเหลวไหล ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด”

ลูกน้องหลายคนของนาง รวมถึงพวกเว่ยป่ายเทาที่พอจะฟังความนัย ออกต่างก็มีสีหน้าประดักประเดิด ด้วยรู้อะไรควรไม่ควร บางคนหากไม่ ผลุบหายเข้าไปในเรือรบทางช้างเผือกก็เป็นฝ่ายจากไปเอง

พอเห็นว่าทุกคนล้วนแยกย้ายกันไปหมดแล้ว พวกเยว่เหยียนสี่ที่ยืนอึ้ง ไปครู่ก็จรลีหนีไปที่อื่นเช่นกัน

ทันใดนั้น บนเรือโบราณก็เหลืออยู่แค่นางกับเขาสองคนเท่านั้น

โหวชูหลันหัวเราะเบาๆ ส่ายหัวกล่าวว่า “คนพวกนี้นี่นะ…”

เพื่อทำลายบรรยากาศกระอักกระอ่วน เนี่ยเทียนจึงจงใจกล่าวว่า “ศิษย์พี่หญิง เพิ่งเจอหน้ากันครั้งแรก เจ้าคงไม่ได้ชอบข้าทันทีเลยหรอก นะ? ข้ามีคู่หมั้นอยู่แล้ว เจ้าต้องเก็บอาการหน่อย โดยเฉพาะยามอยู่ต่อ หน้าคนมากมายขนาดนี้ จะบอกรักข้าอย่างโจ่งแจ้งแบบนี้ไม่ได้นา”

“เจ้านี่น่าสนใจจริงๆ” นางเอ่ยประชด ถลึงตามองเขา “วิชาการฝึกตน อีกอย่างหนึ่งของเจ้าคือวิชาพืชหญ้าสินะ? ข้าพอจะสัมผัสได้ว่าโอสถ วิญญาณพืชหญ้าในมหาสมุทรวิญญาณจุดตันเถียนของเจ้ามีของสิ่งหนึ่งซุก ซ่อนอยู่ ที่มาของมันไม่ธรรมดา คงจะเป็นต้นวิญญาณศักดิ์สิทธิ์กระมัง?”

เนี่ยเทียนตะลึง “เจ้าสัมผัสได้ด้วยหรือ?”

“แน่นอน” โหวชูหลันเชิดหน้าขึ้นน้อยๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ “ข้าคือเทพธิดาสำนักไม้ของสำนักห้าธาตุ อาจารย์ของข้าคือเจ้าสำนักไม้ คนปัจจุบัน ตบะแดนเทพเจ้าช่วงท้าย ในบรรดาผู้ฝึกลมปราณเผ่ามนุษย์ นับไม่ถ้วน ในด้านความรู้เรื่องพืชหญ้า อาจารย์ของข้าเป็นหนึ่งไม่มีสอง! นอกจากต้าจุนเผ่าไม้ไม่กี่ท่านแล้ว ตลอดทั้งทางช้างเผือก ในบรรดาผู้ แข็งแกร่งมากมาย ใครจะกล้าบอกว่ามีความรู้ด้านพลังพืชหญ้าเหนือกว่า อาจารย์ของข้าได้อีก?”

“โอสถวิญญาณพืชหญ้าของเจ้ามีต้นวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ผสานรวมอยู่ ข้างใน แม้จะไม่ธรรมดา แต่วัตถุวิเศษที่เติบโตอยู่ในโอสถวิญญาณของข้าก็ ไม่ด้อยไปกว่าต้นวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของเจ้าแม้แต่น้อย”

เนี่ยเทียนนิ่งไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “หรือจะบอกว่าต้นวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ ในโอสถวิญญาณพืชหญ้าของข้าไปดึงดูดเจ้า?”

“ไม่ใช่” โหวชูหลันปฏิเสธ “คือปราณสายเลือดที่พิเศษในร่างของเจ้า ดูเหมือนว่าในเลือดลมของเจ้าจะมีสัจธรรมความจริงแห่งชีวิตแฝงเร้นอยู่ ด้านใน แค่ข้ายืนอยู่ข้างกายเจ้าแล้วได้กลิ่นปราณที่แผ่ออกมาจากร่างของ

เจ้าตามธรรมชาติก็ยังรู้สึกจิตใจสงบสุข เจ้าช่างพิเศษนัก เป็นทั้งเลือดผสม ทั้งยังฝึกตนควบหลายวิชา แต่กลับยังฝ่าทะลุขั้นได้เร็วถึงเพียงนี้”

“สัจธรรมความจริงแห่งชีวิต…” เนี่ยเทียนใคร่ครวญอยู่กับตัวเอง

ตอนที่เขาฝึกเวทไม้สวรรค์เกิดใหม่ก็พอจะตระหนักได้อย่างชัดเจนแล้ว ว่า แท้จริงแล้วจิงชี่พืชหญ้าและจิงชี่เลือดเนื้อมีความมหัศจรรย์ที่คล้ายคลึง กัน ซึ่งต่างก็เป็นสาขาแยกของพลังชีวิต

สายเลือดแห่งชีวิตของเขาแฝงเร้นไว้ด้วยความอัศจรรย์แห่งโชควาสนา สามารถประทานพลังชีวิตที่เปี่ยมล้น ต่ออายุขัยให้กับเผ่ามนุษย์ได้

นี่คือพรสวรรค์อันน่าตะลึงซึ่งไม่เคยปรากฏมาก่อนในสายเลือดของชน ต่างเผ่าหลายเผ่าพันธุ์!

การที่เขาได้กิ่งไม้ทั้งเจ็ดสิบสองกิ่งมา ทั้งยังบรรลุการสร้างค่ายกล กำเนิดไม้โบราณ ฝึกฝนเวทไม้สวรรค์เกิดใหม่ หากดูตามการวิเคราะห์ของ เขา สาเหตุทั้งหมดล้วนเป็นเพราะสายเลือดแห่งชีวิตที่พิเศษนั้นทั้งสิ้น

โหวชูหลันเชี่ยวชาญวิชาพืชหญ้า ทั้งโอสถวิญญาณยังมีความพิเศษ จึง เกิดความรู้สึกใกล้ชิดสนิทสนมกับเขาอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ในเมื่อนาง บอกว่าไม่ได้เป็นเพราะต้นวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ แน่นอนว่าก็ย่อมต้องเป็น เพราะการดึงดูดจากสายเลือดเขา

“เนี่ยเทียน ข้ามีเรื่องจะขอร้อง” โหวชูหลันกล่าว

“ว่ามาสิ” เนี่ยเทียนงงงัน

“ตอนที่ข้าฝ่าสู่แดนเอตทัคคะ เจ้าจะช่วยมาเป็นผู้พิทักษ์อยู่ข้างกายข้า ได้หรือไม่?” โหวชูหลันขอร้อง “ไม่รู้ว่าทำไม ข้าถึงได้รู้สึกว่าหากเจ้าอยู่ข้าง

กายข้า ความหวังที่ข้าจะเลื่อนสู่แดนเอตทัคคะได้สำเร็จย่อมมากขึ้นตามไป ด้วย ปราณที่เจ้าแผ่ออกมา ทำให้จิตใจของข้าสงบสุข ยามที่ฝ่าสู่แดน เอตทัคคะจะมีความเสี่ยงมากมาย ข้ากลัวว่าตัวเองจะต้านทานไว้ไม่ไหว”

“ขอบเขตของข้าต่ำกว่าเจ้ามากนัก จะช่วยอะไรเจ้าได้?” เนี่ยเทียนยิ้ม เจื่อน

“แค่เจ้ารับปากก็พอแล้ว” โหวชูหลันฉุกคิดขึ้นมาได้ จึงกล่าวอีกว่า “แน่นอนว่าข้าไม่ขอให้เจ้าออกแรงเปล่าๆ ฟังจากคำบอกของเจ้า ดู เหมือนว่าเจ้าจะต้องการศพของชนต่างเผ่าและสัตว์โบราณเป็นจำนวนมาก ในเรื่องนี้ข้าสามารถตอบสนองความต้องการของเจ้าได้ ในมือข้า ใน ดินแดนที่ข้าครอบครอง ในสำนักของข้าล้วนมีศพของชนต่างเผ่าและสัตว์ โบราณเก็บตุนเอาไว้เป็นจำนวนมาก ข้าจึงสามารถหามาให้เจ้าได้”

ดวงตาของเนี่ยเทียนพลันเป็นประกาย “จำนวนของชนต่างเผ่าและ สัตว์โบราณสายเลือดระดับแปดมีเยอะไหม?”

“อย่าว่าแต่ระดับแปดเลย แม้แต่ระดับเก้าข้าก็ยังหามาให้เจ้าได้ บางส่วน” โหวชูหลันเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“ตกลง!” เนี่ยเทียนตื่นเต้น “ตอนที่เจ้าจะฝ่าสู่แดนเอตทัคคะก็บอกข้า ล่วงหน้า ข้าจะหาเวลามาช่วยเจ้า!”

โหวชูหลันดีใจมาก นางยกมือขึ้น ทำท่าจะตีฝ่ามือกับเนี่ยเทียนอย่างใจ กล้า

เนี่ยเทียนรู้ใจ ยกมือขึ้นตีกับมือของนางเป็นการทำสัญญากัน

“เพียะ!”

ฝ่ามือกระทบกันเพียงเสี้ยววินาทีก็แยกออก

เนี่ยเทียนไม่ได้รู้สึกอะไร แต่โหวชูหลันกลับตัวสั่นน้อยๆ ดวงตายิ่ง ปลดปล่อยประกายสดใส

เพียงแค่สัมผัสฝ่ามือกันง่ายๆ ปราณพิเศษที่แฝงพลังชีวิตอันมหัศจรรย์ ซึ่งแผ่ออกมาจากมือเนี่ยเทียนก็ทำให้นางเกิดความรู้สึกยอดเยี่ยมอย่างถึง ที่สุด

นางพลันตระหนักได้ว่า สายเลือดมหัศจรรย์ที่ลึกลับของเนี่ยเทียนต้อง มีคุณประโยชน์ต่อนางอย่างมหาศาลแน่นอน!

“สายเลือดของเจ้าหมอนี่ซุกซ่อนความลับอะไรไว้กันแน่นะ? ข้าแค่ สัมผัสกับฝ่ามือของเขาแปบเดียว ปราณเลือดลมอ่อนจางที่แผ่ออกมาจาก ร่างของเขาก็ทำให้ข้ารู้สึกแปลกประหลาดได้ถึงเพียงนี้?”

โหวชูหลันสงสัยเป็นกำลัง

——