ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 110 แถบผลึกใต้พิภพ

ในทางหินที่มืด้มิด้ เนี่ยเทียนไล่ตามแสงไฟที่ถูกปล่อยออกมา จากเกราะมังกรเพลิง ตรงด้ิ่งลงไปยังใต้ด้ิน

ไม่จำาเป็นต้องใช้กระแสจิตไปรับสัมผัส เพราะระหว่าง เขาและแกนเลือด้ที่อยู่ในเกราะมังกรเพลิงมีความเชื่อมโยงที่พร่า เลือนด้ำารงอยู่ตลอด้เวลา

ต่อให้ไม่มีแสงไฟที่ถูกปล่อยออกมาจากเกราะมังกร เพลิง ลำาพังเพียงแค่การขานรับระหว่างเขาและแกนเลือด้ เขากม สามารถหาตำาแหน่งของอีกฝ่ายได้้อย่างถูกต้อง จึงทะยานด้ิ่งตามไป ด้้านล่างอย่างไม่ร้อนใจ

ทางหินที่ช่างหลอมอาวุธเปิด้เอาไว้ ลึกสุด้จะหยั่ง เนี่ย เทียนที่ทะยานด้ิ่งลงมาตลอด้ทางกมไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นระยะทางเท่า ไหร่ แล้วทันใด้นั้นเขากมพลันหยุด้ชะงัก

การหยุด้ลงของเขาไม่ใช่เพราะสาเหตุจากตัวเขาเอง แต่เพราะว่าเกราะมังกรเพลิง…ได้้ร่วงลงมาถึงก้นถ้ำาแล้ว

ปลายทางของทางหินที่แคบพอให้แค่คนสองคนยืน เคียงบ่ากันมีร่องรอยของการถูกขุด้ค้นกระจัด้กระจาย

เปลวเพลิงที่ปลด้ปล่อยออกมาจากเกราะมังกรเพลิงซึ่ง มีแกนเลือด้ฝังอยู่ พลันกระแทกลงบนปลายทางของทางหิน

“เปรีกยะ! เปรีกยะ!”

ผนังหินที่แขมงแกร่งทนทานพากันระเบิด้กระจาย เกราะ มังกรเพลิงคล้ายกลายมาเป็นสว่านแหลมคมชิ้นหนึ่งที่เจาะลึกลงไป บนผนังหินทอด้ยาวไร้ที่สิ้นสุด้

เนี่ยเทียนมองเหมนว่าเกราะมังกรเพลิงใช้วิธีการเช่นนี้ ฝืนเจาะให้เกิด้เส้นทางหินเส้นใหม่ที่ลึกลงไปใต้ด้ิน

เขาไม่รู้ว่าเกิด้อะไรขึ้น แต่กลับรู้ว่าบัด้นี้หากเขายัง ปล่อยให้เกราะมังกรเพลิงมัวมาเสียเวลาอยู่ที่นี่ จะส่งผลร้ายต่อความ ปลอด้ภัยของเขา

“เกราะมังกรเพลิง แกนเลือด้…”

เขาร้องเรียกอยู่ใจครั้งแล้วครั้งเล่า คาด้หวังให้เป็น เหมือนครั้งแรกที่เกราะมังกรเพลิงได้้ยินเสียงเรียกในใจของเขา แล้วกลับเข้ามาในกำาไลเกมบของอีกครั้ง

เขารู้ว่าการที่เขาเข้ามาในถ้ำาหิน คนอื่นๆ อาจจะไม่ ยินด้ีรอเขา หรืออาจจะทิ้งเขาไป ทว่าอันซืออี๋…เพราะความซาบซึ้ง ใจที่มีต่อเขา อย่างไรนางกมต้องรอเขาอยู่ที่เด้ิม

หากรอนานเกินไป อาจถูกผู้แขมงแกร่งของสำานักโลหิต สำานักภูตผีจับเจอปราณของพวกเรา ทำาให้อันซืออี๋ที่รอเขาตกอยู่ใน อันตราย

เขาแค่หวังให้เกราะมังกรเพลิงตอบรับเขา หยุด้การขุด้ ลึกลงไปใต้ด้ิน กลับไปทางเก่าพร้อมกับเขาโด้ยเรมวที่สุด้

น่าเสียด้ายที่ดู้เหมือนว่าเกราะมังกรเพลิงและแกนเลือด้ จะไม่ได้้ยินเสียงเรียกหาของเขา ยังคงขุด้ลึกลงไปยังผนังหินบนพื้น เตมแรง

เขาจนใจ รู้ทั้งรู้ว่าอยู่ที่นี่มีแต่จะเพิ่มความเสี่ยงให้กับ ตัวเอง แต่กลับมิอาจทิ้งเกราะมังกรเพลิงได้้ลง จึงทำาได้้เพียงตามติด้ มันลงลึกไปยังใต้ด้ิน

“เปรีกยะ!”

หินแตกละเอียด้จำานวนมากถูกเกราะมังกรเพลิงขุด้ กระจายออกมา ทางหินด้้านหลังจึงถูกอุด้ขวางอย่างรวด้เรมว

ก่อนหน้าที่ช่องทางจะถูกอุด้ขวาง เนี่ยเทียนมักจะเบี่ยง ตัวหลบอย่างรวด้เรมว รักษาระยะห่างระหว่างเกราะมังกรเพลิงแค่ไม่กี่ เมตร แล้วตามลงไปด้้านล่างต่อเนื่อง

กมไม่รู้ว่าเกราะมังกรเพลิงแปลกประหลาด้ชิ้นนั้นเป็นบ้า อะไรขึ้นมา ถึงได้้ระเบิด้อานุภาพน่าตะลึง ทิ่มแทงลงไปบนพื้นด้ิน อย่างบ้าคลั่งไม่ต่างจากเหลมกหมาด้แหลมคม

เนี่ยเทียนตามไปด้้วยความอกสั่นขวัญแขวน รู้สึกว่ายิ่ง ห่างไกลจากพื้นด้ินด้้านบนมากเท่าไหร่ ใจของเขากมยิ่ง กระวนกระวายมากเท่านั้น

“ตูม!”

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เสียงตูมด้ังกัมปนาทหนึ่ง เสียงระเบิด้ออกมาจากก้อนหินที่เกราะมังกรเพลิงกระแทกชน

จุด้ลึกบนพื้นด้ินถูกเกราะมังกรเพลิงขุด้เจาะออกมาเป็น หลุมขนาด้ใหญ่ยักษ์หนึ่งหลุม แล้วเกราะมังกรเพลิงกมหยุด้อยู่กลาง หลุมนั้น คล้ายกำาลังลังเลอะไรบางอย่าง

เนี่ยเทียนสังเกตเหมนว่าในหลุมใหญ่นั้นมีเสียงประหลาด้ “ฟู่ๆ” ด้ังออกมา รวมไปถึงมีควันสีแด้งลอยกรุ่น

ควันเหล่านั้นมีกลิ่นของกำามะถันแฝงมาด้้วย คล้ายว่า เป็นกลิ่นที่มาจากลาวาใต้ด้ิน

“เกิด้อะไรขึ้น?” เนี่ยเทียนค่อยๆ เข้าไปใกล้ เพ่งมอง ด้้วยความตั้งใจ หน้าจึงพลันเปลี่ยนสี

เขามองเหมนว่าใต้หลุมยักษ์ที่เกราะมังกรเพลิงหยุด้นิ่ง อยู่นั้น มีลาวาร้อนลวกปรากฏพรวด้ขึ้นมา ลาวาพวกนั้นไหลทะลัก เชี่ยวกราก เด้ือด้เป็นฟองขนาด้ใหญ่ ระเหยเป็นไอสีแด้งลอยกรุ่น

“ลาวาใต้พิภพ ทว่า…ที่นี่เป็นภูเขาไฟที่ด้ับไปแล้วไม่ใช่ หรือ?” เนี่ยเทียนตะลึงพรึงเพริด้

ตามที่พันเทาบอก ก่อนหน้านี้นานแสนนาน รอบด้้าน เทือกเขาชื่อเหยียนล้วนมีภูเขาไฟมากมายที่มีเปลวไฟร้อนแรงปะทุ อยู่ตลอด้เวลา ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป ตอนนี้ภูเขาไฟของเทือกเขาชื่อ เหยี่ยนที่เหลืออยู่มีเพียงภูเขาสามลูกรอบหอหลิงเป่าเท่านั้น

ภูเขาไฟสามลูกนั้นถูกค่ายกลใหญ่ “เพลิงพิภพเผา นภา” ของหอหลิงเป่าควบคุมไว้อย่างแน่นหนา ไม่มีทางพ่นเปลว เพลิงร้อนระอุออกมาได้้อีกตลอด้กาล

เพลิงใต้พิภพด้้านล่างภูเขาไฟทั้งสามลูกได้้รับการชักนำา จากค่ายกล ถูกด้ึงให้มายังห้องหลอมอาวุธมากมายเพื่อใช้สำาหรับชุบ หลอมอาวุธวิเศษ

หากหอหลิงเป่าเผชิญกับหายนะ เมื่อเปิด้ใช้ค่ายกล ใหญ่ “เพลิงพิภพเผานภา” มันกมจะชักจูงเปลวเพลิงใต้ด้ินให้กลาย มาเป็นแหล่งพลังงานของค่ายกลใหญ่

นอกจากนี้แล้ว ยอด้เขาอื่นๆ ของเทือกเขาชื่อเหยียน ล้วนเป็นภูเขาไฟที่ไม่รู้ว่าด้ับสนิทมานานกี่ปีแล้ว

ไฟใต้พิภพของภูเขาไฟที่ด้ับแล้วได้้หายเกลี้ยงไปนาน แล้ว ไม่หลงเหลืออยู่แม้แต่เส้นเด้ียว

ทว่าใต้พื้นด้ินของภูเขาเลมกเตี้ยที่พันเทาชี้ชัด้ว่าเป็น ภูเขาไฟที่ด้ับแล้วแห่งนี้ ภายใต้การขุด้ลึกลงไปอย่างต่อเนื่องของ เกราะมังกรเพลิง พอถึงท้ายที่สุด้ เขากลับได้้เหมนว่าที่ไหลรินอยู่เบื้อง ใต้หลุมขนาด้ยักษ์นั้นกมคือลาวาร้อนแผด้เผา!

“เกราะมังกรเพลิง มาที่นี่กมเพราะลาวาใต้พิภพนี่น่ะ หรือ?” ใจเขากระตุก พลันประจักษ์แจ้งขึ้นมา

แกนเลือด้จำาเป็นต้องใช้พลังเปลวเพลิงมหาศาลถึงจะ สามารถก่อตัวออกมาเป็นเลือด้สด้ เลือด้สด้หยด้หนึ่งมีความ มหัศจรรย์มากมาย

ภูเขาเหมืองแร่ของตระกูลเนี่ย พลังเปลวเพลิงของหิน เมฆอัคคีถูกดู้ด้ซับมาจนเกลี้ยงกมยังช่วยให้แกนเลือด้รวมตัวเลือด้ออก มาได้้เพียงหนึ่งหยด้เท่านั้น

และตอนที่เลือด้สด้หยด้นั้นพาเขาเข้าไปยังด้ินแด้น ลึกลับกมเหมือนว่าจะสูญเสียพลังงานมหาศาล จึงหด้เลมกลงไปหลาย เท่า

ตอนนี้แกนเลือด้และเกราะมังกรเพลิงที่รวมกันเป็นหนึ่ง คล้ายร้อนรน ต้องการพลังเปลวเพลิงที่มหาศาลมากกว่าเด้ิม และดู้ เหมือนว่าลาวาที่มาจากใต้ด้ินเหล่านั้นจะเป็นพลังงานเปลวเพลิงที่ เกราะมังกรเพลิงต้องการ

เพียงแต่ว่าทั้งๆ ที่เกราะมังกรเพลิงขุด้ผนังหินหนา มากมายหลายชั้นจนมาถึงที่แห่งนี้ได้้แล้ว เหตุใด้ถึงได้้เกิด้อาการ ลังเลขึ้นมา?

ขณะที่กำาลังสงสัยอยู่นั้น เขากมพลันมองเหมนว่าเปลว เพลิงพวยพุ่งที่ถูกปลด้ปล่อยออกมาจากเกราะมังกรเพลิงพลันร่วงลง ไปยังลาวาที่อยู่ใต้หลุมยักษ์

ทว่าตอนนี้เองที่การเปลี่ยนแปลงเกิด้ขึ้น!

บนพื้นผิวชั้นบางๆ เหนือลาวาที่เด้ือด้ปะทุจนคล้าย สามารถหลอมละลายทุกสิ่งมีชีวิตให้กลายเป็นน้ำาเลือด้ได้้ในพริบตา เด้ียว พลันมีแถบผ้าหลากสีส่องประกายระยิบระยับลอยขึ้นมาหลาย เส้น

แถบผ้าหลากสีเหล่านั้นคล้ายเกิด้มาจากการผสมปนเป กันระหว่างหยกและผลึกใส อ่อนนุ่มและเป็นเส้นยาว

แถบผ้าที่มีลักษณะเป็นผลึกใสจำานวนนับไม่ถ้วนถักทอ ตัด้สลับกัน กลายเป็นตาข่ายขนาด้ยักษ์งด้งามหนึ่งผืนที่ปกคลุมอยู่ บนพื้นผิวลาวาเหล่านั้น

เนี่ยเทียนมองแค่ครั้งเด้ียวกมพบว่าแถบผ้าที่มีลักษณะ เป็นผลึกใสเหล่านั้นเป็นดุ้จด้ั่งเส้นชีพจรของกล้ามเนื้อ ในแถบผ้ายังมี อักขระประณีตสวยงามมากมายเคลื่อนที่ไหลวน

อักขระเหล่านี้มีสีสันรูปร่างแตกต่างกันออกไป มีทั้งที่ เหมือนใบไม้ มีทั้งเหมือนด้วงด้าว และมีทั้งเหมือนสัตว์ร้ายที่กำาลัง เลื้อยคลาน แปลกประหลาด้น่าพิศวง

“อักขระโบราณที่ช่างหลอมอาวุธยุคบรรพกาลใช้ติด้ต่อ กับพลังงานฟอาด้ิน!” เนี่ยเทียนตะลึงพรึงเพริด้

ช่วงที่ผ่านมาเขาติด้ตามอูจี้ ได้้ยินได้้ฟังเรื่องราว มากมายของผู้ฝึกลมปราณบรรพกาล และกมรู้ถึงความประณีตพิถิพิ ถันของอักขระบรรพกาล อีกทั้งยังได้้ทด้ลองเรียนรู้ด้้วย

อักขระวิจิตรงด้งามที่ไหลวนอยู่ในแถบผ้าผลึกใสเหล่า นั้น เหมนได้้ชัด้ว่าเป็นอักขระบรรพกาลซึ่งซุกซ่อนพลังลึกลับที่ สามารถเชื่อมโยงฟอาด้ิน ทำาให้แม่น้ำาและภูเขาเกิด้การพังทลายแปร เปลี่ยนได้้

เวลานี้เขาถึงตระหนักได้้ว่าแถบผ้าเหล่านั้นเด้ิมทีกมด้ำารง อยู่แล้ว เพียงแต่ปกติถูกซุกซ่อนเอาไว้จนไม่มีใครพบเหมน

“ฟู่วๆ! ฟู่วๆๆ!”

อักขระภายในแถบผ้าจำานวนมากพลันส่องประกายแสง จัด้จ้าแสบตา

พลังงานที่ไม่สามารถต้านทานได้้ระลอกหนึ่งแผ่ออกมา จากตาข่ายที่เกิด้จากการเชื่อมต่อกันของแถบผ้าเหล่านั้น แล้วพลัน พวยพุ่งเข้าหาเกราะมังกรเพลิง

เกราะมังกรเพลิงที่พยายามจะจมด้ิ่งลงไปเมื่อเจอกับ แรงด้ันจากพลังงานกลุ่มนั้นจึงบินกลับออกมาจากในหลุมใหญ่ แล้ว ร่วงลงบนหินแตกละเอียด้ก้อนหนึ่งใต้ฝ่าเท้าของเนี่ยเทียน

แสงไฟร้อนแรงที่ถูกปลด้ปล่อยออกมาจากเกราะมังกร เพลิงทด้ลองทำาซ้ำาอีกครั้ง หลังจากถูกแถบผ้าผลึกใสเหล่านั้นสกัด้กั้น เอาไว้ แสงไฟของมันจึงมืด้สลัวลงไปไม่น้อย

“กั้นขวางไม่ให้เกราะมังกรเพลิงจมด้ิ่งลงไปในลาวา ลาวาใต้พิภพที่เด้ือด้ปะทุอยู่นั้นกมคล้ายว่าจะโด้นแถบผ้าผลึกใสขัด้ ขวางไว้เหมือนกัน ทำาให้ไม่สามารถพุ่งออกมาจากใต้ด้ินอย่างบ้าคลั่ง ได้้” เนี่ยเทียนมองอยู่ครู่หนึ่ง ด้วงตาเตมไปด้้วยความตะลึงและ แปลกใจ กำาลังครุ่นคิด้อย่างตั้งใจว่าแถบผ้าที่ตัด้สลับกันแน่นขนัด้ซึ่ง ถูกซ่อนอยู่ลึกใต้ด้ินเหล่านี้ด้ำารงอยู่ได้้ด้้วยเหตุผลใด้

“อู้!”

ขณะที่เนี่ยเทียนกำาลังไตร่ตรองอยู่เงียบๆ เกราะมังกร เพลิงที่หยุด้ชะงักไปครู่หนึ่งกมบินออกมาอีกครั้ง หมายจะจมด้ิ่งลงไป หาลาวาที่อยู่ใต้ช่องโหว่ขนาด้ยักษ์

ไม่ต่างจากคราวที่แล้ว อักขระบรรพกาลงด้งาม จำานวนนับไม่ถ้วนที่อยู่ในแถบผ้าผลึกใสพลันสว่างวาบขึ้นมาอีกรอบ

นาทีถัด้มาเนี่ยเทียนกมองเหมนว่าเกราะมังกรเพลิงถูก พลังมหาศาลผลักให้กระเด้มนออกมาอีกครั้ง

คราวนี้ในที่สุด้เนี่ยเทียนกมกล้าชี้ชัด้ว่าที่เกราะมังกร เพลิงไม่สนใจคำาพูด้เกลี้ยกล่อมของเขา ยืนหยัด้จะมาถึงจุด้ลึกใต้ด้ิน ให้ได้้กมเพราะต้องการจมลงไปในลาวาใต้พิภพเหล่านั้น

ที่น่าเสียด้ายกมคือ แถบผ้าที่ปกคลุมอยู่บนลาวากลับกีด้ขวาง ไม่ให้สิ่งมีชีวิตหรือวัตถุใด้ร่วงลงไปได้้

ไม่เพียงเท่านี้ ลาวาใต้ด้ินที่เด้ือด้พล่านเหล่านั้นกมถูก สกัด้กั้นเช่นกัน ทำาให้ไม่สามารถพวยพุ่งขึ้นมา ไม่สามารถเผาไหม้ให้ ภูเขาไฟที่มอด้ด้ับแล้วลูกนี้กลับมาร้อนแผด้เผาอย่างบ้าคลั่งได้้อีก

เนี่ยเทียนที่ยืนอยู่ด้้านข้างหยุด้ชะงักได้้ไม่นานกมเหมนว่า เกราะมังกรเพลิงทด้ลองทำาใหม่อีกรอบ

ทว่าผลลัพธ์กลับเหมือนเด้ิม เกราะมังกรเพลิงยังคงถูก ผลักให้ออกมานอกหลุมใหม่ ถูกปฏิเสธให้อยู่ข้างนอกอีกครั้ง

หลังจากผ่านไปสามครั้ง แสงของเปลวเพลิงที่ปล่อย ออกมาจากเกราะมังกรเพลิงจึงยิ่งมืด้สลัว

ในที่สุด้มันกมยอมหยุด้ลง ไม่ได้้เคลื่อนที่ต่อ แต่กลับยังไม่ สนใจการร้องเรียกของเนี่ยเทียน ยังคงยืนหยัด้ที่จะรออยู่ด้้านนอก

ดู้เหมือนว่ามันยังไม่ยอมแพ้ ดู้เหมือนว่ามัน…กำาลังรอ อะไรบางอย่าง

เวลาค่อยๆ ผ่านพ้นไป เนี่ยเทียนสังเกตเหมนว่าควันสี แด้งร้อนแรงที่ละเหยขึ้นมานั้นคล้ายถูกเกราะมังกรเพลิงดู้ด้ซับเอาไป ค่อยๆ ไหลรินไปยังแกนเลือด้ที่อยู่ตรงหน้าอกของเกราะมังกรเพลิง

ควันนั้นกมาจากลาวาใต้พิภพ และกมีพลังเปลวเพลิง อ่อนจาง

หลังจากที่เกราะมังกรเพลิงทด้ลองถึงสามครั้งแต่ไม่ได้้ ผล สูญเสียพลังงานไปไม่น้อย มันจึงอาศัยควันสีแด้งพวกนั้นมา สะสมพลังงานใหม่อีกครั้ง รอคอยการโจมตีครั้งต่อไป

ใจของเนี่ยเทียนยิ่งร้อนรน อยากแต่จะไปจากสถานที่ บ้าๆ นี้ให้เรมวที่สุด้ อยากไปจากเทือกเขาชื่อเหยียนแห่งนี้

ทว่าเกราะมังกรเพลิงกลับเอาแต่รอคอย ส่วนเขากม ตัด้ใจทิ้งเกราะมังกรเพลิงไปไม่ได้้ จึงทำาได้้เพียงรออยู่เฉยๆ อย่างจน ใจ

มาถึงบัด้นี้ เขาค่อยๆ เชื่อแล้วว่าเกราะมังกรเพลิงที่ รวมสองเป็นหนึ่งคืออาวุธวิเศษชิ้นหนึ่งที่บรรลุถึงระด้ับเชื่อมโยง วิญญาณได้้!

มีเพียงอาวุธวิเศษระด้ับเชื่อมโยงวิญญาณเท่านั้นถึงจะ ตอบรับการร้องเรียกจากจิตของเขา ถึงจะสามารถสร้างความเชื่อม โยงทางจิตวิญญาณที่ละเอียด้อ่อนกับเขา ถึงจะเป็นฝ่ายหลุด้พ้นจาก เขา กระทำาการตามจิตสำานึกของตัวเอง

อาวุธวิเศษมีจิตสำานึกเป็นของตัวเอง มีสติปัญญา ถึง จะสามารถเชื่อมโยงวิญญาณ ถึงจะเรียกได้้ว่าเป็นอาวุธวิเศษระด้ับ เชื่อมโยงวิญญาณ

จากที่อูจี้อาจารย์ของเขาบอกเอาไว้ อย่าว่าแต่ อาณาจักรหลีเทียนเลย ต่อให้เป็นอาณาจักรอีกแปด้แห่งตลอด้ทั้งด้ิน แด้นด้าวตกแห่งนี้ อาวุธวิเศษที่บรรลุถึงระด้ับเชื่อมโยงวิญญาณ กมยัง มีน้อยเสียยิ่งกว่าขนหงส์เขากิเลน

สมบัติที่หาได้้ยากยิ่งเช่นนี้ ต่อให้เขาต้องเสี่ยงตาย กมจะ ไม่ยอมปล่อยมือจากมันเด้มด้ขาด้

ด้ังนั้นเขาจึงเฝอารอคอยด้้วยความยากลำาบาก ทำาได้้ เพียงรอให้เกราะมังกรเพลิงเป็นฝ่ายถอด้ใจเอง เขาถึงจะพาเกราะ มังกรเพลิงไปให้ไกลจากสถานที่แห่งนี้ทันที

ผ่านไปอีกช่วงหนึ่ง เขามองลาวาใต้ด้ินเบื้องล่างหลุม ขนาด้ใหญ่ด้้วยความเบื่อหน่าย แล้วกมพลันเหมนว่าลาวานั่นยิ่งเด้ือด้ พล่านรุนแรงมากกว่าเด้ิม

คราวนี้ เกราะมังกรเพลิงไม่ได้้เคลื่อนไหว ทว่าอักขระ บรรพกาลที่อยู่ในแถบผ้าผลึกใสจำานวนนับไม่ถ้วนที่ปกคลุมอยู่เหนือ ลาวากลับระเบิด้แสงจัด้จ้าออกมาพร้อมกันทั้งหมด้!

เนี่ยเทียนเบิกตากว้าง ก้มลงมองด้้านล่างด้้วยความ ตะลึงระคนแปลกใจ แล้วกมได้้เหมนว่าท่ามกลางลาวาสีแด้งเพลิงนั้น คล้ายจะมีเงาร่างพร่าเลือนขนาด้มหึมาร่างหนึ่งกำาลังเคลื่อนไหว

เขาจึงปลด้ปล่อยกระแสจิตออกไปโด้ยอัตโนมัติ หมาย จะรับสัมผัส

“ปุอง!”

ทว่ากระแสจิตที่เขาปล่อยออกไปเพิ่งจะเข้าไปใกล้แถบ ผ้าผลึกใสน่าพิศวงเหล่านั้นกมสลายหายวับไปทันที ไม่เหลือแม้แต่เส้น เด้ียว

“โฮก!”

และเวลานี้เอง เสียงคำารามของสัตว์ร้ายด้ังสะเทือนฟอา สะเทือนด้ินกมลอยมาจากเงาพร่ามัวขนาด้ยักษ์ที่อยู่ในลาวานั่น

“ตูม!”

เนี่ยเทียนที่ไม่ทันได้้ระวังตัว ศีรษะพลันปวด้ร้าวคล้าย จะระเบิด้ออก มุมปากและรูจมูกมีเลือด้ไหลออกมาอย่างมิอาจ ควบคุมได้้