ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 124 คนต่างถิ่นปรากฏตัวอีกครั้ง

“คุณหนูใหญ่ เสี่ยวอิ่ง!”

บนกำาแพงเมือง อันเหอแห่งตระกูลอันกมโผล่หน้าออกมา โบกมือเรียก

เนี่ยเทียนเงยหน้าขึ้นมองจึงพบว่านอกจากอู๋เทาแล้ว อัน เหอ หรือแม้แต่อวิ๋นจื้อกั๋วแห่งตระกูลอวิ๋นกมอยู่ด้้านบนนั้นเช่นกัน

“อู้!”

สัตว์สายฟอานิลกาฬที่พาทุกคนมาส่งที่นี่ หลังจากรอให้คน ทั้งหมด้ลงมาจากร่างเรียบร้อยแล้วกมสยายปีกบินขึ้นสูง พริบตาเด้ียว กมหายไปไม่เหมนแม้แต่เงา

“แอด้!”

ประตูเมืองหนาหนักถูกเปิด้ออกช้าๆ พวกเนี่ยเทียนเด้ิน เข้าไปในเมืองเฮยอวิ๋นด้้วยอารมณ์ที่หนักอึ้งราวกับประตูเมือง

ประตูใหญ่นี้หันหน้าไปยังทิศทางของเขาหลิงอวิ๋น จะปิด้ สนิทกมต่อเมื่อฟอามืด้เท่านั้น

ตอนนี้เป็นเวลากลางวันสว่างโร่ ทว่าประตูเมืองกลับปิด้ แน่น เหมนได้้ชัด้ว่าผิด้ปกติ

เขาครุ่นคิด้เลมกน้อยกมรู้ว่าประตูเมืองที่ปิด้สนิท แท้จริงแล้ว กมเพื่อปองกันผู้แขมงแกร่งของวังยมบาล

ทว่าวังยมบาลนั้นแขมงแกร่งเสียยิ่งกว่าสำานักภูตผีและ สำานักโลหิตเสียอีก หากคิด้จะบุกเข้ามาในเมืองเฮยอวิ๋นจริงๆ ด้้วย พละกำาลังของเมืองเฮยอวิ๋น…จะเอาอะไรมาต้านทานได้้?

“ท่านพ่อข้าสั่งไม่ให้พวกเจ้าออกไปจากเมืองเฮยอวิ๋น?” พอเข้าเมืองมาได้้ เจียงหลิงจูกมเอ่ยถามทันที “เกิด้เรื่องอะไรขึ้นกัน แน่?”

“ไม่รู้เหมือนกัน ดู้เหมือนว่า…เขาหลิงอวิ๋นจะถูกล้อมเอาไว้ แล้ว” อู๋เทาแห่งตระกูลเนี่ยตอบพร้อมยิ้มเจื่อน

“คุณหนู จะกลับบ้านก่อนหรือไม่ขอรับ?” อันเหอถาม

“พวกเราไปที่ตระกูลเนี่ยก่อน แล้วค่อยบอกให้ท่านผู้เฒ่า ตามไปที่ตระกูลเนี่ยกมแล้วกัน” อันซืออี๋ตอบรับ

“ตกลง” อันเหอพยักหน้า

ทุกคนเด้ินทางไปที่ตระกูลเนี่ยทันที ระหว่างทางอู๋เทากมได้้ อธิบายให้พวกเขาฟังด้้วยว่าเมื่อสองวันก่อน ลี่ฝานแห่งสำานักหลิงอ วิ๋นได้้มาเยือนกะทันหัน บอกกับพวกเขาว่าในชั่วระยะเวลาสั้นๆ นี้ ห้ามใครออกไปจากเมืองเฮยอวิ๋น

ทว่าสาเหตุเป็นเพราะอะไรนั้น ลี่ฝานกลับไม่ได้้อธิบายมาก นัก กลับกลายเป็นตระกูลอวิ๋นที่พึ่งพาหุบเขาเทาเสียอีกที่พอจะได้้ ข่าวมาว่ามีผู้แขมงแกร่งที่ไม่รู้ที่มาจำานวนมากคอยด้้อมๆ มองๆ อยู่ รอบๆ สำานักหลิงอวิ๋น

อวิ๋นจื้อกั๋วแห่งตระกูลอวิ๋นที่อยู่บนกำาแพงเมืองมองกลุ่ม ของเนี่ยเทียนจากไปทางตระกูลเนี่ยด้้วยสีหน้าที่ซับซ้อนเลมกน้อย

“สัตว์สายฟอานิลกาฬ เจ้าเด้มกนั่น…ถูกเทพเซียนเฒ่าของสำา นักหลิงอวิ๋นรับไว้เป็นศิษย์แล้วจริงๆ ด้้วย”

อวิ๋นจื้อกั๋วถอนหายใจเบาๆ รู้ว่านับแต่วันนี้ไป ตระกูลเนี่ย จะหยัด้ยืนได้้อย่างมั่นคงในเมืองเฮยอวิ๋นเพราะเนี่ยเทียน ตระกูลอวิ๋ นของพวกเขา…ยากที่จะต่อกรกับตระกูลเนี่ยได้้อีก

ไม่นานหลังจากนั้น พวกเนี่ยเทียนกมาถึงตระกูลเนี่ย

เมื่อเนี่ยตงไห่รู้ว่าเนี่ยเทียนเด้ินทางมาพร้อมกับเจียงหลิงจู จึงออกมาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น และกมหมายจะสืบข่าวด้้วยว่า ทางฝ่ายของเขาหลิงอวิ๋นเกิด้เรื่องอะไรขึ้นกันแน่

แน่นอนว่าเนี่ยเฉี่ยนกมออกมาต้อนรับด้้วย

ไม่นาน อันหรงประมุขตระกูลอันที่ได้้รับข่าวกมตามมาถึง ตระกูลเนี่ยด้้วยความรีบร้อน

การเปลี่ยนแปลงรุนแรงที่เกิด้ขึ้นในหอหลิงเป่า คนของ เมืองเฮยอวิ๋นยังไม่ได้้รับข่าว เนื่องด้้วยผู้แขมงแกร่งของสำานักภูตผี และสำานักโลหิตปิด้ผนึกสำานักหอหลิงเป่า ทำาให้หินข้อความเสียงทุก ก้อนมิอาจใช้งานได้้

คนตระกูลเนี่ย รวมไปถึงอันหรงที่เข้าใจว่าเนี่ยเทียนกลับ มาจากสำานักหลิงอวิ๋น จึงพากันสงสัยว่าพวกเขาออกมาได้้อย่างไร

“พวกเราหนีกลับมาจากหอหลิงเป่า”

อันซืออี๋ถอนหายใจเบาๆ หนึ่งครั้ง เล่าเรื่องการ เปลี่ยนแปลงมหาศาลของหอหลิงเป่า การบุกโจมตีของสำานักภูตผี และสำานักโลหิต สัตว์เพลิงพิภพที่หลุด้ออกมาจากใต้ด้ิน เทือกเขาชื่อ เหยียนท่วมนองไปด้้วยลาวา รวมไปถึงเรื่องราวมากมายให้ทุกคนฟัง อย่างละเอียด้หนึ่งรอบ

ตอนที่นางเล่าเรื่องเหล่านี้ พวกผู้อาวุโสในตระกูลเนี่ยกมา รวมตัวกันเพื่อรับฟังด้้วย

รอจนนางเล่าจบ คนตระกูลเนี่ยทุกคน รวมไปถึงอันหรง อันเหอแห่งตระกูลอันต่างกมีสีหน้าน่าเกลียด้ถึงขีด้สุด้

ไม่ว่าอย่างไรพวกเขากมคาด้ไม่ถึงว่าหอหลิงเป่าจะเกิด้ เหตุการณ์น่าตกใจได้้ถึงเพียงนี้ วังยมบาล สำานักภูตผี และสำานัก

โลหิตร่วมมือกันจุด้ชนวนสงครามที่โหด้ร้ายภายในอาณาจักรหลี เทียนขึ้นมา

หากสงครามครั้งนี้เปิด้ฉากอย่างสมบูรณ์แบบ เกรงว่าคงไม่ อาจสงบลงได้้ในชั่วระยะเวลาอันสั้น หรืออาจจะด้ำาเนินต่อไปอีกนาน มาก

ตระกูลเนี่ยเป็นเพียงแค่ตระกูลในสังกัด้ของสำานักหลิงอวิ๋น เท่านั้น เมื่ออยู่ต่อหน้าสำานักใหญ่ที่แขมงแกร่งซึ่งยึด้ครองอาณาจักร หลีเทียนมานานหลายปี ความสามารถของตระกูลเนี่ยกมเรียกได้้ว่า น้อยนิด้จนมองข้ามไปได้้เลย

สงครามนองเลือด้ที่เกี่ยวพันกับตลอด้ทั้งอาณาจักรหลี เทียนหากด้ำาเนินยืด้ยาวต่อไป สุด้ท้ายกมต้องมีสักวันที่เกี่ยวพันมาถึง พวกเขา

พอคิด้ว่าอาณาจักรหลีเทียนที่สุขสงบกำาลังจะมีลมฝนแห่ง คาวเลือด้พัด้มาเยือน เนี่ยตงไห่และอันหรงต่างกมเศร้าสลด้เสียใจยิ่ง นัก รู้สึกสับสนและหวาด้กลัวต่ออนาคตข้างหน้า

“ท่านตา นี่คือยาสั่งสมวิญญาณ สามารถช่วยให้ ท่านรวบรวมมหาสมุทรวิญญาณที่แตกสลายให้ก่อตัวขึ้นมาใหม่อีก ครั้ง”

เหมนว่าเนี่ยตงไห่หัวคิ้วขมวด้มุ่น เนี่ยเทียนคิด้อยู่ครู่หนึ่งกม หยิบเอากล่องที่บรรจุยาสั่งสมวิญญาณออกมาจากในกำาไลเกมบของ แล้วยื่นส่งไปให้เขา

“ยาสั่งสมวิญญาณ?” เนี่ยตงไห่ตะลึงงัน

เขาไม่ได้้มีความรู้ด้้านระด้ับและสรรพคุณของยาแต่ละ ชนิด้มากเท่าไหร่นัก จึงไม่รู้ถึงการด้ำารงอยู่ของยาสั่งสมวิญญาณ

และก่อนหน้านี้ยาสั่งสมวิญญาณกมไม่เคยปรากฏใน อาณาจักรหลีเทียนมาก่อน ด้้วยตำาแหน่งและฐานะของเขาจึงไม่เคย ได้้สัมผัสกับยาสั่งสมวิญญาณ ด้ังนั้นเขาจึงรู้สึกงุนงงเลมกน้อย

อันซืออี๋พูด้อธิบาย “ยาสั่งสมวิญญาณเมมด้นี้มาจากอาณา จักรอั้นหมิง สรรพคุณที่สำาคัญที่สุด้กมคือสร้างมหาสมุทรวิญญาณที่ แตกสลายขึ้นมาใหม่อีกครั้ง”

ด้วงตาของเนี่ยตงไห่พลันเปล่งประกาย

เนี่ยเฉี่ยนเองกมตัวสั่นเยือก พูด้ด้้วยเสียงสั่นเทา “พูด้จริง หรือ?”

อันซืออี๋พยักหน้าเบาๆ

“นึกไม่ถึงเลย นึกไม่ถึงเลยว่า…จะมีวันที่ข้าฟื้นฟู มหาสมุทรวิญญาณ ได้้กลับฝึกบำาเพมญตบะอีกครั้ง” มือของเนี่ยตงไห่

ที่รับกล่องนั้นมากมสั่นระริกไม่หยุด้ ตื่นเต้นซาบซึ้งจนยากจะควบคุม ตัวเองได้้

หลายปีมานี้ แม้แต่หลับตานอนเขากมยังฝันถึงวันที่ตัวเอง จะได้้รวบรวมมหาสมุทรวิญญาณขึ้นมาใหม่และฝึกบำาเพมญตบะต่อ ไป

หลังจากที่มหาสมุทรวิญญาณพังทลาย ประตูแห่งการฝึก บำาเพมญตบะของเขากมถูกปิด้ลงตลอด้กาล และกมด้้วยเหตุนี้ ก่อนหน้า นั้นตำาแหน่งของเขาในตระกูลเนี่ยถึงได้้ด้ิ่งลงเหว ถูกเนี่ยเป่ยชวนฉวย โอกาสแย่งชิงตำาแหน่งประมุขตระกูลไปครอง

ผู้อาวุโสในตระกูลที่เคยเหมนด้ีเหมนงามกับเขา สนับสนุนเขา ต่างกมพากันถอยห่าง ทอด้ทิ้งเขาไป

หลายปีมานี้เขาแบกรับความกด้ด้ันมากมายยิ่งนัก ความ กด้ด้ันเหล่านั้นแทบจะทับถมให้เขาพังทลาย ทำาให้เขาไร้ความคิด้ ใด้ๆ ที่จะต้านทาน

หากไม่เป็นเพราะเนี่ยเทียนมีความสามารถโด้ด้เด้่นขึ้นมา จนสำานักหลิงอวิ๋นยอมแหกกฎเพื่อรับตัวไว้เป็นศิษย์ เขากมคงจะสูญ เสียทุกอย่างไป

“ท่านพ่อ เรื่องของเมืองเฮยอวิ๋นท่านไม่ต้องสนใจก่อน รีบ ไปหลอมยาสั่งสมวิญญาณที่ห้องลับ สร้างมหาสมุทรวิญญาณขึ้นมา ใหม่เถอะ!” เนี่ยเฉี่ยนด้ีใจจนควบคุมตัวเองไม่ได้้

“ตกลง!” เนี่ยตงไห่สูด้ลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง บังคับให้ ตัวเองสงบลง หลังจากที่เอ่ยขออภัยกับอันหรงแล้วกมรีบจากไปอย่าง เร่งร้อน

คนตระกูลเนี่ยทุกคนมองเนี่ยเทียนด้้วยสายตาตะลึงระคน ประหลาด้ใจ ต่างกมแอบรู้สึกประทับใจ

เนี่ยเทียนถึงขนาด้เอายาล้ำาค่าเมมด้หนึ่งที่สามารถแก้ปัญหา โรคเรื้อรังที่รุมเร้าเนี่ยตงไห่มาหลายปีกลับมาจากงานพินิจของวิเศษ

อีกอย่าง ได้้ยินอู๋เทาพูด้ด้้วยว่าก่อนหน้านี้เนี่ยเทียนนั่งบน หลังสัตว์วิเศษตัวหนึ่งลงจากฟอามาปรากฏที่เมืองเฮยอวิ๋น

พวกเขารู้แต่เพียงว่าเนี่ยเทียนถูกสำานักหลิงอวิ๋นรับตัวไป ทว่าเนื่องจากฐานะของพวกเขาไม่สูงมากพอ จึงได้้ยินเพียงว่าเนี่ย เทียนถูกบุคคลสำาคัญของสำานักหลิงอวิ๋นคนหนึ่งหมายตา แต่ไม่รู้ว่า เป็นเรื่องจริงหรือเทมจ

จนกระทั่งบัด้นี้ พวกเขาถึงพลันตระหนักได้้ว่า เด้มกน้อยที่ ก่อนหน้านี้มีเพียงพละกำาลังกาย แต่กลับไม่เคยแสด้งออกให้เหมนถึง

พรสวรรค์มหัศจรรย์อันใด้ได้้เป็นด้ั่งปลาที่กระโด้ด้ข้ามประตูมังกร กลายมาเป็นบุคคลที่เลิศล้ำาคนหนึ่งแล้ว

“ฮ่า! ดู้ออกแต่แรกแล้วว่าเจ้าไม่ธรรมด้า นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะ ถึงขนาด้หายาสั่งสมวิญญาณมาให้ท่านตาของเจ้าได้้!”

“เด้มกด้ี! ตระกูลเนี่ยมีเจ้าเป็นความภาคภูมิใจ!”

“ต่อไปหากว่างๆ กมกลับมาบ่อยๆ เด้มกทุกคนในตระกูลจะมี เจ้าเป็นแบบอย่าง!”

ผู้อาวุโสเหล่านั้นพลันยกย่องชมเชยเนี่ยเทียนไม่หยุด้ปาก บนใบหน้าของแต่ละคนเตมไปด้้วยรอยยิ้มเมตตา แทบจะอยากจะ เข้ามาลูบหัวเนี่ยเทียน แสด้งให้เหมนถึงความอ่อนโยนและความเอื้อ อาทรของพวกเขา

เนี่ยเทียนที่เคยเหมนสีหน้าท่าทางเช่นนี้ของพวก เขามานานแล้วทำาเพียงหัวเราะฮ่าๆ เออออตามไปด้้วย จากนั้นจึง อ้างว่าเหนมด้เหนื่อยแล้วขอตัวออกไปจากห้องโถงใหญ่ตระกูลเนี่ย

อันหรงไม่ได้้รีบร้อนจากไป เขากับพี่น้องตระกูลอันเลือก เข้าไปในห้องพักแขกห้องหนึ่งของตระกูลเนี่ยแล้วพูด้คุยกันเบาๆ ปรึกษากันว่าหากสำานักหลิงเป่าล่มสลายจริงๆ ตระกูลอันควรจะทำา เช่นไร

เจียงหลิงจูและเย่กูโม่ที่กลับสำานักหลิงอวิ๋นไม่ได้้กมทำาได้้ เพียงอยู่ในตระกูลเนี่ยชั่วคราว รอฟังข่าวจากทางสำานักหลิงอวิ๋น

พันเทาเองกมอยู่ต่อด้้วย

คืนนั้น เนี่ยเทียนที่เหนื่อยล้าจริงๆ นั่งอยู่ในห้องของตัวเอง ไม่ได้้ฝึกบำาเพมญตะบ แต่ครุ่นคิด้เงียบๆ

เขากำาลังคิด้ว่าอาณาจักรหลีเทียนพลันเกิด้การ เปลี่ยนแปลงกะทันหัน แต่ละสำานักใหญ่อาจจะเปิด้ศึกกันเตมรูปแบบ เนื่องจากสงครามนองเลือด้ที่เทือกเขาชื่อเหยียนนั่น

สงครามครั้งนี้อาจจะด้ำารงอยู่ไปชั่วระยะเวลาหนึ่ง เขา…ควรจะรับมืออย่างไรด้ี?

กลางด้ึก

เขาที่ครุ่นคิด้อย่างหนักแต่กลับหาคำาตอบไม่ได้้พลันสัมผัส ได้้ถึงอะไรบางอย่างจึงลืมตาโพลง

ในห้องหินมืด้มิด้ที่ไม่ได้้จุด้ไฟสักด้วง เงาร่างหนึ่งค่อยๆ เปลี่ยนจากเลือนรางกลายมาเป็นชัด้เจน

“ใคร?” เนี่ยเทียนตวาด้เสียงทุ้ม

เงาร่างนั้นคล้ายเกิด้จากการรวมตัวกันของแสงรุบรู่บาง อย่าง แค่ไม่กี่วินาทีให้หลัง แสงรุบรู่เหล่านั้นกมหายเข้าไปในร่างนั้น จนหมด้

“เนี่ยเทียน ไม่ได้้เจอกันนานเลยนะ” คนผู้นั้นเอ่ยขึ้นเบาๆ

“ท่าน ท่านหัว?” เนี่ยเทียนตะลึงจนหน้าเปลี่ยนสี

หัวมู่หัวเราะเบาๆ หยิบเอาศีรษะของคนสองคนออกมา จากชายแขนเสื้อของเขา แล้ววางศีรษะทั้งสองนั้นลงบนพื้นหิน กล่าว “สองคนนี้เจ้ารู้จักใช่ไหม?”

“กันคังและล่ายอี้!” เนี่ยเทียนตะลึงพรึงเพริด้

ศีรษะคนที่หัวมู่วางไว้บนพื้น เหมนได้้ชัด้ว่าเป็นกันคังช่าง หลอมอาวุธของหอเป่า และล่ายอี้ผู้ที่มาจากอาณาจักรอั้นหมิงคนนั้น

“นี่คือคนที่เจ้ารู้จัก ยังมีที่เจ้าไม่รู้จักอีกหลายคน ซึ่งคน พวกนี้ต่างกมาจากอาณาจักรอั้นหมิง” หัวมู่สีหน้าเป็นปกติ กล่าว “พวกผู้ที่มาจากอาณาจักรอั้นหมิงข้าสังหารไปหมด้แล้ว ข่าวคราว เรื่องเกราะมังกรเพลิงน่าจะยังไม่เลมด้รอด้ออกไปในชั่วระยะเวลาอัน สั้นนี้”