ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 167 ยอด้ฝีมือจากต่างอาณาจักร

วินาทีที่เข้าไปในเมืองคูน้ำานั้น เนี่ยเทียนพลันอึ้งตะลึง นัยน์ตาฉายแววแปลกใจ

ในเมืองคูน้ำาว่างเปล่า ไม่มีหอเรือนหรือศาลาสวยงาม ไม่มี ภาพทิวทัศน์มากมายอย่างที่เขาจินตนาการเอาไว้ มีเพียงแสงเจมด้สีที่ ปกคลุมไปทั่วทุกแห่งคล้ายแถบผ้าหลากสีที่ล่องลอยกระเพื่อมเบาๆ

ขณะที่กำาลังเขาเหม่อลอย แสงเจมด้สีกมคล้ายสัมผัสได้้ถึงการ มาเยือนของเขา จึงพากันไหลกรากมารวมตัวกันจากแปด้ทิศทาง

ครู่หนึ่งหลังจากนั้นแสงเจมด้สีนับพันเส้นกมารวมกันอยู่ข้าง กายเขา เกาะตัวกันขึ้นเป็นม่านแสงเจมด้สีหนึ่งชั้นปกคลุมเขาไว้ ภายใน

ม่านแสงเหล่านั้นคล้ายฟองอากาศขนาด้ใหญ่ยักษ์ที่ห่อหุ้ม เขาเอาไว้ แล้วพาเขาบินพรวด้ขึ้นไปกลางอากาศ

เนี่ยเทียนตะลึงลาน

เขาไม่เข้าใจว่าเกิด้อะไรขึ้น พยายามตั้งตัวให้มั่นคง พยายามใช้พลังงานหลายชั้นที่เกิด้จากยันต์วิเศษซึ่งอาจารย์ของเขา มอบให้มาต้านทานมัน

ทว่าเขาเพิ่งจะคิด้ต่อต้าน กลับพบว่าม่านแสงที่เกิด้จาก พลังวิญญาณเป็นชั้นๆ ของยันต์วิเศษได้้หายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว

เรือนกายของเขาถูกแสงเจมด้สีที่โปร่งใสคล้ายฟองอากาศ ห่อหุ้มเอาไว้ แล้วพาทะยานขึ้นไปยังกลางอากาศเหนือศีรษะด้้วย ความเรมวที่มิอาจจินตนาการได้้

ระหว่างนั้นเขารวบรวมสมาธิหันไปมอง พบว่ามีฟอง อากาศอีกลูกหนึ่งที่โอบอุ้มโหมวเฉินแห่งอาณาจักรเฮยเจ๋อเอาไว้กม กำาลังทะยานสู่ท้องฟอาเช่นเด้ียวกัน

คนทั้งสองห่างกันหลายร้อยเมตร ต่างฝ่ายต่างมองเหมนกัน ซึ่งเขามองเหมนความยินด้ีปรีด้าที่ปิด้ไม่มิด้ในด้วงตาของโหมวเฉิน

เมื่อเขาสังเกตเหมนว่าโหมวเฉินไร้ความหวาด้กลัวแต่กลับ ตะลึงระคนแปลกใจ เขาจึงแอบวางใจลงได้้ ไม่คิด้อะไรให้มากมาย อีก ปล่อยให้ฟองอากาศที่ก่อตัวกันจากแสงเจมด้สีพาเขาบินขึ้นไปยัง ท้องฟอา

เขาก้มหน้าลงไปมองกมพบว่าหินอุกกาบาตขนาด้ใหญ่ยักษ์ มากมายค่อยๆ มีขนาด้เลมกลงเหมือนเมลมด้ข้าว

เมืองคูน้ำาที่อาบล้อมไปด้้วยแสงเจมด้สีกมเลมกจนยากที่จะมอง ออก แล้วจึงหายไปจากเส้นสายตาของเขาในที่สุด้

ทว่าตอนที่สรรพสิ่งมากมายที่อยู่เบื้องหลังค่อยๆ ทยอย หายไป กมีฟองอากาศเจมด้สีอีกฟองหนึ่งที่ห่อหุ้มคนคนหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นมา

คนผู้นั้นเรือนกายใหญ่โต มีเปลวไฟพวยพุ่งอยู่รอบกาย เหมนได้้ชัด้ว่าคือถังหยางจากอาณาจักรอั้นหมิง

ถังหยางที่มีตบะต้นสวรรค์ช่วงท้าย เชี่ยวชาญคาถาเปลว เพลิง อีกทั้งยังได้้รับแสงสวรรค์สิบจุด้ หลังจากที่เนี่ยเทียนและโหมว เฉินเข้ามาในเมืองคูน้ำา เขากมตามมาด้้วยเช่นกัน

ถังหยางเป็นเช่นเด้ียวกับเขา นั่นคือถูกฟองอากาศห่อหุ้ม เอาไว้แล้วทะยานขึ้นสู่ท้องฟอาตามหลังเขากับโหมวเฉินมาติด้ๆ

เนี่ยเทียนสีหน้าเลื่อนลอยเลมกน้อย ไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับ อะไร เขามองสังเกตไปรอบด้้านแล้วกมพบว่ารอบๆ มีแต่ความว่าง เปล่าเยมนเยียบสีเทามืด้มน

เขาปลด้ปล่อยกระแสจิตออกไปรับสัมผัสกมสัมผัสได้้เพียง แค่ความหนาวเหนมบไร้ที่สิ้นสุด้ ไม่ได้้กลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตใด้ๆ

เวลาผ่านไป เขาเองกมไม่รู้ว่าลอยอยู่บนท้องฟอาเหนือศีรษะ มานานแค่ไหนแล้ว

ทันใด้นั้นความเรมวที่ฟองอากาศลอยขึ้นกมค่อยๆ ชะลอลง

เขาเงยหน้าขึ้นมองโด้ยอัตโนมัติ

พบว่ามีพระราชวังขนาด้ใหญ่มโหฬารที่ตั้งตระหง่านอยู่ กลางจุด้ลึกของทางช้างเผือกปรากฏพรวด้อยู่เหนือหัวของเขา

เบื้องใต้พระราชวังโอ่อ่าแห่งนั้นมีม่านแสงเจมด้สีถักทอเขา ด้้วยกัน แผ่คลื่นพลังงานที่น่าตกใจออกมา

“ฟิ้ว!”

ฟองอากาศที่โอบอุ้มเขาเอาไว้พาเขาลอยผ่านเส้นแสง งด้งามเส้นหนึ่งที่อยู่ใต้พระราชวังแล้วโยนเข้าไปในตัวเขตพระราชวัง ทันที

ฟองอากาศเจมด้สีพลันมาปรากฏอยู่ในพระราชวังที่กว้าง ขวางอย่างถึงที่สุด้

ปราณวิญญาณเข้มข้นเป็นกลุ่มก้อนลอยมาปะทะใบหน้า ไหลทะลักทลายเข้ามาในฟองอากาศ

เนี่ยเทียนเพียงแค่สูด้ด้มไม่กี่คำากมรู้สึกได้้ว่ากายและใจโล่ง โปร่งสบาย แม้แต่มหาสมุทรวิญญาณกมคล้ายได้้รับการบำารุงไปด้้วย ความรู้สึกเหนมด้เหนื่อยบนร่างหายเกลี้ยง

เขาแอบตะลึง อด้หันไปประเมินบริเวณรอบๆ พระราชวัง แล้วใช้กระแสจิตออกไปรับสัมผัสไม่ได้้

บนเพด้านของพระราชวังที่กว้างขวางโอ่อ่ามีด้วงด้าว ด้ารด้าษนับพันนับหมื่นด้วง ด้วงด้าวเลมกๆ เกลื่อนกลาด้เหล่านั้น คล้ายอยู่ห่างไกลจากเขาจนไม่มีทางเอื้อมถึง ทว่ากลับปลด้ปล่อย คลื่นพลังงานที่เด้่นชัด้ออกมา

บางครั้งกมีแสงด้าวอ่อนโยนไหลรินจากทางช้างเผือก งด้งามตรงเพด้านเข้ามาสู่ในพระราชวัง

ตรงกลางพระราชวังมีแม่น้ำาแสงเจมด้สีสองเส้นไหลริน แม่น้ำาแสงเจมด้สีสองเส้นนี้ได้้แบ่งพระราชวังใหญ่ยักษ์ให้กลายเป็น สามขอบเขต

โหมวเฉินที่บินมาพร้อมกับเขาอยู่หนึ่งในขอบเขตทั้งสาม ซึ่งห่างจากเขาโด้ยมีขอบเขตกว้างขวางกางกั้น

ตรงผนังของพระราชวังที่ห่างออกไปไกลสลักรูปภาพซับ ซ้อนสวยงามไว้นับไม่ถ้วน ในรูปภาพเหล่านั้นคล้ายแฝงเร้นไว้ด้้วย สัจจธรรมของคาถาวิเศษและพลังหลากหลายชนิด้

เขาแค่มองไปปราด้เด้ียวกมรู้สึกได้้ว่าจิตใจเคลิบเคลิ้ม มอง อยู่ครู่หนึ่งกมพบว่ากระแสจิตไหลหายไปอย่างบ้าคลั่ง

ดู้เหมือนว่าหากคิด้จะสังเกตรูปภาพงด้งามบนกำาแพงอย่าง ละเอียด้ จำาเป็นต้องสิ้นเปลืองพลังจิตมหาศาล

เขารีบด้ึงสายตากลับมา ไม่กล้าจ้องภาพสลักบน กำาแพงที่ห่างเขาไปไกลนานนัก แต่สังเกตสถานการณ์ของพื้นที่ที่เขา อยู่

“อู้!”

ฟองอากาศเจมด้สีอีกฟองหนึ่งห่อหุ้มชายหนุ่มชุด้ขาวคน หนึ่งเอาไว้ แล้วอยู่ๆ กมาปรากฏพรวด้ในอาณาเขตที่เขาอยู่

ชายหนุ่มชุด้ขาวใบหน้าหล่อเหลาเยมนชา เขานั่งนิ่งอยู่ใน ฟองอากาศ บนขาวางกระบี่โบราณเรียบง่ายเล่มหนึ่ง มือทั้งคู่ของ เขาที่เรียวยาวและสวยยิ่งกว่ามือของผู้หญิงประคองกระบี่เล่มนั้นไว้ เบาๆ มองไปรอบด้้านด้้วยท่าทางครุ่นคิด้

“คนผู้นี้…”

เนี่ยเทียนแค่มองเขาหนึ่งครั้งกมแน่ใจว่าเขาไม่เคยเหมนคนผู้ นี้มาก่อน และกมั่นใจมากว่าคนผู้นี้ไม่ได้้ปรากฏตัวอยู่ในเมืองคูน้ำาที่ ลอยไม่นิ่ง

ในความรู้สึกของเขา ชายหนุ่มชุด้ขาวที่แผ่ปราณเยมนเยียบ น่าจะเป็นเหมือนเขา นั่นคือมีตบะอยู่แค่ท้ายสวรรค์

“ท้ายสวรรค์เหมือนกัน!” ในใจเนี่ยเทียนรู้สึกแปลกใจ อด้ ไม่ได้้จนต้องมองพินิจอย่างละเอียด้ แล้วสีหน้าเขากมต้องเปลี่ยน น้อยๆ ทันที

เขาพบว่าบนหลังมือข้างซ้ายของชายหนุ่มชุด้ขาวผู้นั้นมี แสงสวรรค์มากถึงสิบหกจุด้!

นี่หมายความว่าชายหนุ่มชุด้ขาวฆ่าผู้ประลองที่เข้ามาใน ประตูสวรรค์ไปแล้วสิบหกคน!

ที่เขามีแสงสวรรค์สิบห้าจุด้ได้้กมเพราะการตายของตู้ฮวาง และค่านซิ่งหมิง ผู้แขมงแกร่งขอบเขตต้นสวรรค์สองคนถูกเขาฆ่าตาย โด้ยบังเอิญ ถึงทำาให้เขาได้้รับแสงสวรรค์มาสิบห้าจุด้

อีกทั้งการตายของตู้ฮวางและค่านซิ่งหมิง เขากมไม่ได้้ ออกแรงคนเด้ียวด้้วย

มีตบะท้ายสวรรค์เหมือนกัน ทว่าแสงสวรรค์ที่ชายหนุ่มชุด้ ขาวผู้นั้นได้้รับมากลับมากกว่าเขาหนึ่งจุด้ นี่ทำาให้เขาแอบตะลึงอยู่ ในใจ

ตอนที่เขาสังเกตชายหนุ่มชุด้ขาว ชายหนุ่มกมกวาด้ตามอง พระราชวังไปแล้วหนึ่งรอบ ตอนหลังจึงมองมาทางเขาเช่นกัน และกม มองเหมนแสงสวรรค์สิบห้าจุด้บนหลังมือของเขาด้้วย

ท่าทางชายหนุ่มชุด้ขาวกมดู้เหมือนจะแปลกใจไม่น้อย เขา พยักหน้าให้เนี่ยเทียนเบาๆ ถือเป็นการทักทาย

เนี่ยเทียนเองกมพยักหน้ากลับ

“อู้ๆ!”

ขณะที่เนี่ยเทียนและชายหนุ่มชุด้ขาวพยักหน้าให้แก่กันนั้น มีฟองอากาศเจมด้สีอีกสองฟองห่อหุ้มคนอีกสองคนปรากฏขึ้นมา กะทันหัน

สองคนนั้นคือหนึ่งชายหนึ่งหญิง และกมเป็นหนุ่มสาวเช่น เด้ียวกัน มีตบะท้ายสวรรค์เหมือนกันด้้วย

ชายหนุ่มสวมอาภรณ์สีด้ำา ผมสีนิลยาวประบ่า ใบหน้ามี เหลี่ยมมีมุมชัด้เจน มองดู้แล้วโอหังไม่น้อย

เขาคาด้มีด้ยาวเล่มหนึ่งไว้ข้างหลัง มีด้ยาวนั้นไม่มีฝัก บน ตัวมีด้ไม่เพียงแต่มีลวด้ลายงด้งามสลักเอาไว้ ยังมีด้วงตาหลายคู่ที่ กำาลังหลับตาอยู่ด้้วย

ด้วงตาเหล่านั้นคล้ายรูปภาพอย่างหนึ่ง แต่เนี่ยเทียนกลับ รู้สึกว่ามันสามารถลืมขึ้นได้้ตลอด้เวลา

ดู้เหมือนว่าหากด้วงตาเหล่านั้นเปิด้ขึ้น บนด้าบกมจะปลด้ ปล่อยอานุภาพน่าตะลึงออกมา ทำาให้แม้แต่ด้วงด้าวกมยังหม่นแสง

“หึหึ!”

สังเกตเหมนเนี่ยเทียนมองมา ชายหนุ่มชุด้ด้ำาแสยะปากยิ้ม ด้้วยสีหน้าท่าทางองอาจ ทว่าในด้วงตากลับมีความชั่วร้ายที่แทบ มองไม่ออกวาบผ่าน

“แสงสวรรค์สิบแปด้จุด้!”

และเวลานี้เนี่ยเทียนกมสังเกตเหมนว่าบนหลังมือของเขา ใน รูปภาพประตูสวรรค์ มีแสงสวรรค์สีแด้งเปล่งประกายระยิบระยับอยู่ สิบแปด้จุด้

ชายหนุ่มชุด้ขาวมีแสงสวรรค์สิบหกจุด้ เจ้าคนชุด้ด้ำานี่กลับ มีมากถึงสิบแปด้จุด้

ในความรู้สึกของเนี่ยเทียน ขอบเขตของคนทั้งสองน่าจะ เป็นท้ายสวรรค์ช่วงท้ายกันทั้งคู่ ตบะขอบเขตเช่นนี้สามารถช่วงชิง เอาแสงสวรรค์มาได้้มากถึงเพียงนี้ ทำาให้เขาแอบตะลึงพรึงเพริด้

จากนั้นเขากมหันไปมองหญิงสาวชุด้ฟอาคนเด้ียวในบรรด้า คนทั้งสี่

หญิงสาวผู้นี้มีโฉมหน้างด้งามเพริศพริ้ง ดู้สวยยิ่งกว่าอันซื ออี๋และเจียงหลิงจูด้้วยซ้ำา เหมือนสาวงามที่เด้ินออกมาจากภาพวาด้ ท่วงท่าอรชรอ้อนช้อยเป็นหนึ่งไม่มีสอง

บนร่างของนางมีเพียงแหวนสีเขียววงเด้ียว นอกจากนี้ แล้วกมไม่มีเครื่องประด้ับอื่นๆ อีก

นางนั่งเงียบๆ อยู่ในฟองอากาศเจมด้สี หรี่ตานิ่ง แต่กลับทำา ให้เนี่ยเทียนรู้สึกว่านางได้้ผสานรวมเข้ากับฟอาด้ินแล้วกำาลงดู้ด้กลืน ปราณวิญญาณที่เข้มข้นมาอย่างบ้าคลั่ง

มือทั้งสองข้างของนางแบออก ใช้หลังมือวางทับลงบนหัว เข่า ด้ังนั้นเนี่ยเทียนจึงมองไม่ออกว่านางมีแสงสวรรค์มากน้อยแค่ ไหน

แต่ในความรู้สึกของเนี่ยเทียน สาวงามประดุ้จหลุด้ออกมา จากภาพวาด้คนนี้กมเป็นบุคคลที่อันตรายมากเช่นกัน ย่อมไม่ด้้อยไป กว่าชายหนุ่มชุด้ขาวและชุด้ด้ำาแน่นอน

ภายใต้การจับจ้องของเนี่ยเทียน นางไม่มีปฏิกิริยาตอบสน องใด้ๆ กลับมา แล้วกมไม่ได้้หันมามองเนี่ยเทียนด้้วย

นางแค่เหลือบมองชายหนุ่มชุด้ขาวและชุด้ด้ำาเลมกน้อย เท่านั้น จากนั้นกมเอาความสนใจไปไว้ที่คนในอีกสองขอบเขตซึ่งมี แม่น้ำาแสงเจมด้สีสองเส้นกางกั้น

“อู้ๆๆ!”

และเวลานี้เอง เนี่ยเทียนพบว่าในขอบเขตทั้งสองนั้นมีเงา ร่างของคนทยอยกันปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ในขอบเขตที่อยู่ใกล้กับเขา คนที่เผยกายขึ้นมาล้วนมีตบะ กลางสวรรค์ทั้งสิ้น บนหลังมือของคนเหล่านั้นส่วนใหญ่ล้วนมีแสง สวรรค์หลายจุด้หรือไม่กมสิบกว่าจุด้

ในขอบเขตที่ห่างออกไปอีก เขามองเหมนคนสองคนที่คุ้น เคย โหมวเฉินจากอาณาจักรเฮยเจ๋อ และถังหยางแห่งอาณาจัก รอั้นหมิง

มีแม่น้ำาแสงเจมด้สีสองเส้นเป็นตัวกั้นกลาง ถังหยางมองเขา ด้้วยสายตาเยมนชา คล้ายว่าใจอยากจะพุ่งเข้ามาหา แต่กลับกริ่งเกรง อะไรบางอย่าง จึงไม่ได้้ทำาตัวบุ่มบ่าม

โหมวเฉินยืนอยู่ข้างกายของถังหยาง คล้ายกำาลังหัวเราะ เสียด้สีถังหยางเบาๆ

ถังหยางใบหน้าเตมไปด้้วยความโกรธเคือง ดู้เหมือนคร้าน จะสนใจโหมวเฉินจึงไม่ได้้ตอบรับคำาพูด้เย้ยหยันจากเขา

มีแม่น้ำาแสงสองเส้นกั้นกลาง เนี่ยเทียนแค่มองเหมนโหมว เฉินและถังหยาง แต่กลับไม่ได้้ยินเสียงพูด้คุยของพวกเขา

“น้องชาย เจ้าแปลกหน้ายิ่งนัก มาจากอาณาจักรใด้ในด้ิน แด้นด้าวตกหรือ?”

และเวลานี้เอง ชายหนุ่มชุด้ด้ำาที่แบกมีด้ยาวแปลก ประหลาด้เล่มนั้นกมแสยะปากยิ้ม พูด้กับเนี่ยเทียน

พอเขาเอ่ยเช่นนั้น ชายหนุ่มชุด้ขาวที่มีกลิ่นอายของความ เยมนชาจึงมองมาด้้วยความใคร่รู้เช่นกัน

มีเพียงหญิงสาวผู้นั้นที่นิ่งเฉยคล้ายไร้ซึ่งความสนใจใด้ๆ ต่อเนี่ยเทียน ไม่สนที่มาและตัวตนของเนี่ยเทียนสักนิด้

“อาณาจักรหลีเทียน” เนี่ยเทียนตอบรับอย่างไม่ใส่ใจ

“อาณาจักรหลีเทียน….” ชายหนุ่มชุด้ด้ำาหัวเราะหึหึ สีหน้า ชอบใจเลมกน้อย “อาณาจักรหลีเทียนที่อยู่อันด้ับท้ายสุด้ของเก้า อาณาจักร คราวนี้โชคไม่เลวจริงๆ ไม่เพียงแต่มีประตูสวรรค์บาน หนึ่งเปิด้ขึ้น ยังส่งเจ้ามาถึงที่นี่ด้้วย เพื่อให้เจ้าได้้มายังที่แห่งนี้ สำานัก ของเจ้า บรรด้าผู้อาวุโสของเจ้า เกรงว่าคงสูญเสียแรงกายแรงใจไป ไม่น้อยเลยกระมัง?”

เนี่ยเทียนอึ้งไปครู่กมตอบกลับว่า “ข้ากมแค่โชคด้ีเท่านั้น”

“โชคด้ี?” ชายหนุ่มชุด้ด้ำาตะลึงงัน คล้ายงุนงงไปกับคำา ตอบเช่นนี้ เขาหรี่ตาลงน้อยๆ จับจ้องเนี่ยเทียนอย่างละเอียด้แล้ว ถามอีกว่า “ท้ายสวรรค์ช่วงกลาง?”

เนี่ยเทียนพยักหน้า

“หึ!” ชายหนุ่มชุด้ด้ำาส่ายหัว สีหน้ายิ่งแปลกประหลาด้

เขาไม่ได้้พูด้อะไรต่อ ทว่าสายตาที่มองมายังเนี่ยเทียนกลับ ซุกซ่อนความโหด้ร้ายเอาไว้ คล้ายได้้มองเนี่ยเทียนเป็นเปอาหมายไป เรียบร้อยแล้ว

ตอนที่ชายหนุ่มชุด้ขาวผู้เยมนชาได้้ยินเนี่ยเทียนยอมรับว่า ตัวเองมีตบะแค่ท้ายสวรรค์ช่วงกลาง เขาเองกมไม่ได้้เอ่ยอะไร เพียงแต่ สายตาที่มองมายังเนี่ยเทียนกลับเหมือนสายตาที่มองเหมนคนตาย

ส่วนหญิงสาวชุด้ฟอาผู้นั้นกลับไม่สนใจใยด้ีต่อบทสนาของ พวกเขาแม้แต่นิด้