ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 17 เลือด้สด้หนึ่งหยด้

ตามหลักแล้ว อุณหภูมิสูงที่แม้แต่เนี่ยเฉี่ยนกมยังรับไม่ไหว เนี่ยเทียนกมควรจะยิ่งรับไม่ได้้เข้าไปใหญ่

อีกอย่างก่อนหน้านี้เนี่ยเทียนกมบอกแล้วว่า เขากับกระดู้ก สัตว์ชิ้นนั้นไม่มีการขานรับทางพลังวิญญาณต่อกัน หลังจากที่ อุณหภูมิของกระดู้กสัตว์เพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ เนี่ยเทียนเองกมเป็นฝ่าย ปล่อยมือออกไปก่อน นี่หมายความเนี่ยเทียนไม่สามารถทนรับ อุณหภูมิร้อนสูงได้้

ทว่าตอนนี้ ในยามที่กระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นดู้ด้ซับพลังเปลว เพลิงจากหินเมฆอัคคีไปมากมาย อุณหภูมิไต่ขึ้นสูงถึงขีด้สุด้จนแม้แต่ นางเองกมยังรับไม่ไหว แต่เนี่ยเทียนกลับยื่นมือออกไปทด้ลองอีกครั้ง

นี่ทำาให้นางแปลกใจมากพออยู่แล้ว

แต่ที่น่าตะลึงยิ่งกว่ากมคือ ตอนนี้นิ้วมือของเนี่ยเทียนที่กด้ ลงไปบนกระดู้กสัตว์สีแด้งโร่ กลับแน่นิ่งไม่ขยับ

เป็นครั้งแรกที่เนี่ยเฉี่ยนรู้สึกว่าตัวเองไม่เข้าใจหลานชาย คนนี้ของตัวเอง

“ฟู่ว ฟู่ว!”

ภายใต้การจับสังเกตอย่างละเอียด้ของเนี่ยเฉี่ยน พบว่าจุด้ ที่มือของเนี่ยเทียนสัมผัสกับกระดู้กสัตว์ มีประกายไฟเลมกๆ เปล่งวาบ ออกมา

ส่วนเนี่ยเทียนกลับเหม่อลอย นัยน์ตาค่อยๆ เปล่งประกาย มีชีวิตชีวาผิด้ไปจากยามปกติ

“หรือว่าเขาค้นพบอะไรบางอย่าง?” เนี่ยเฉี่ยนพึมพำาเสียง เบาหนึ่งประโยคแล้วกมรีบหุบปากฉับ กลัวว่าจะไปรบกวนเนี่ยเทียน

ประกายไฟเลมกกระจิด้ริด้ราวกับด้วงด้าวสีชาด้ด้วงเลมก ด้ารด้าษ ไหลเวียนอยู่ภายในกระดู้กสัตว์ท่ามกลางการรับสัมผัสของ เนี่ยเทียน

เขามองเหมนว่าประกายไฟเหล่านั้นรวมตัวเข้าด้้วยกันเป็น จุด้หนึ่งอยู่ในกระดู้กสัตว์

แสงสีแด้งงด้งามเหล่านั้นยิ่งรวมตัวกันกมยิ่งขยายใหญ่ ตัด้ สลับพริบพราวอยู่ด้้านใน ยิ่งมองยิ่งลึกลับ

เขารวบรวมสมาธิทั้งหมด้ พยายามสอด้ส่องหาความ ลึกลับภายในนั้น

“ตูม!”

สมองพลันสะเทือนอย่างรุนแรง เขาค้นพบอย่างกะทันหัน ว่ายามนี้ตัวเองได้้เข้าไปอยู่ในฟอาด้ินแห่งหนึ่งที่มีแสงสีมากมายหลาย หลากและพิลึกกึกกือ

พื้นที่ลึกลับสีแด้งสด้ ลูกไฟคล้ายด้วงด้าวจำานวนนับไม่ ถ้วนเปล่งแสงแวววับ เส้นแสงสีเพลิงเส้นแล้วเส้นเล่าตัด้สลับกันไป มาคล้ายงูวิเศษที่เลื้อยกายเบาๆ ทุกวินาทีจะต้องเปลี่ยนออกมาเป็น ลายเส้นหนาแน่นไม่ซ้ำากัน

ท่ามกลางแสงสีแด้งที่เปลี่ยนแปลงบิด้เบือนไปมาของด้าว เปลวไฟเหล่านั้น คล้ายจะแฝงเร้นไว้ด้้วยพลังแท้จริงบางอย่างของ พลังเปลวเพลิง

จิตสำานึกเส้นหนึ่งของเขาราวกับกำาลังเด้ินเตร่อยู่ท่ามกลาง เปลวไฟลึกลับแห่งนี้ เพื่อสัมผัสกับสัจธรรมและความมหัศจรรย์อย่าง หนึ่งของพลังเปลวเพลิง

ทั้งจิตใจและร่างกายของเขาหลงใหลเคลิบเคลิ้มไปกับมัน

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เขาสัมผัสได้้ว่าตัวเองกลายเป็น วิญญาณเพลิงล่องลอยอยู่ท่ามกลางฟอาด้ินแห่งเปลวไฟที่เขาไม่รู้จัก แห่งนั้น

จนกระทั่งกระดู้กสัตว์ที่แด้งฉานราวกับเหลมกหลอมค่อยๆ ด้ับแสงลงอีกครั้ง

“โครม!”

โลกแห่งเปลวเพลิงที่เตมไปด้้วยความลึกลับพลันถล่ม ทลาย พื้นที่แห่งนั้นระเบิด้ออกกลายเป็นเส้นแสงสีแด้งจำานวน มากมายเกินจะนับพุ่งปะทุออกมา

จิตสำานึกของเนี่ยเทียนถูกกระชากกลับจากพื้นที่มหัศจรรย์ มาอยู่ในกระดู้กสัตว์

เขามองเหมนเลือด้สด้สีแด้งฉานหยด้หนึ่งแตกกระจายอยู่ ภายใน จากนั้นจึงกลายมาเป็นสะเกมด้ไฟมากมาย ล่องลอยไปตกตาม มุมต่างๆ ในกระดู้กสัตว์อีกครั้ง

แล้วแสงไฟทั้งหมด้กมค่อยๆ ด้ับลงไปทีละด้วง กระดู้กสัตว์ กลับสู่สภาพเด้ิม

พลังจิตของเขาจึงค่อยๆ กลับคืนมาช้าๆ สัมผัสได้้ถึงความ รู้สึกหยาบระคายตรงจุด้ที่นิ้วมือแตะโด้นกระดู้กสัตว์

“เฮือก!”

สูด้ลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง เขาด้ึงนิ้วมือออกมา ด้วงตา จ้องมองกระดู้กสัตว์ตาไม่กะพริบ กล่าว: “เลือด้สด้หนึ่งหยด้…”

“อะไรนะ?” เนี่ยเฉี่ยนที่ทนรอมานานรีบซักไซ้ทันที “มี อะไรหรือ? เกิด้เรื่องอะไรขึ้น? ทำาไมเจ้าถึงทนรับความร้อนของ กระดู้กสัตว์นั้นได้้?” นางรัวคำาถามออกมารวด้เด้ียว

“ข้าเองกมไม่แน่ใจเหมือนกัน” เนี่ยเทียนคืนสติกลับมา พูด้: “ไม่รู้ว่ามันเกิด้เรื่องอะไรขึ้น เมื่อครู่นี้อยู่ๆ ข้ารู้สึกว่าข้าควรจะสัมผัส กระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นดู้ จึงสัมผัสมัน ทั้งยังไม่รู้สึกถึงความร้อนแผด้เผา ใด้ๆ กลับกัน…คือรู้สึกได้้ถึงความมหัศจรรย์ของมันด้้วย”

“รีบเล่ามาสิ!” เนี่ยเฉี่ยนสนใจใคร่รู้เป็นอย่างยิ่ง

“อาจเป็นเพราะกระดู้กสัตว์ชิ้นนี้ดู้ด้ซับพลังเปลวเพลิงมา มากพอ ประกายไฟมากมายที่อยู่ด้้านในจึงรวมตัวกันเป็นรูปร่าง คล้ายเลือด้เลมกๆ หยด้หนึ่ง ด้้านในเลือด้สด้หยด้นั้นเหมือนจะก่อตัว กันขึ้นมาเป็นโลกแห่งเปลวเพลิงที่ลึกลับแห่งหนึ่ง ท่ามกลางสติอัน พร่าเลือน ข้ารู้สึกเหมือนตัวเองได้้เข้าไปเด้ินอยู่ในโลกเปลวเพลิง มหัศจรรย์นั้น”

“แต่ดู้เหมือนว่าหยด้เลือด้นั่นยังก่อตัวได้้ไม่สมบูรณ์แบบ”

“ผ่านไปครู่หนึ่ง ตอนที่กระดู้กสัตว์กลับคืนมาเป็นปกติ เลือด้สด้ที่เกิด้จากการหลอมตัวของเปลวไฟมากมายกลับแยกตัวกัน ออกเป็นสะเกมด้ไฟเลมกๆ หายเข้าไปในกระดู้กสัตว์”

“ข้ามีความรู้สึกอย่างหนึ่งว่า พลังจากเปลวเพลิง…ที่ กระดู้กสัตว์ดู้ด้ซับเอามายังห่างไกลจากความต้องการมากนัก ไม่มาก พอที่จะทำาให้เลือด้สด้หยด้เลมกนั้นก่อตัวกันขึ้นมาสำาเรมจได้้อย่าง แท้จริง”

“เลือด้สด้หนึ่งหยด้?” เนี่ยเฉี่ยนสงสัยอย่างมาก “ใน กระดู้กสัตว์จะมีเลือด้หนึ่งหยด้ได้้อย่างไร? แถมเลือด้นั้นกมยังไม่ได้้อยู่ ในสภาพที่แขมงตัวแล้วด้้วย มันแปลกไปหน่อยไหม”

“ข้าเองกมไม่รู้เหมือนกันว่าทำาไมถึงเป็นอย่างนั้น” เนี่ยเทียน แบมือ

เนี่ยเฉี่ยนคิด้ไปคิด้มาจึงกล่าวว่า: “ที่ข้าไม่มีหินเมฆอัคคีอีก แล้ว แต่ท่านตาของเจ้าน่าจะยังพอมีอยู่บ้าง เจ้ารออยู่นี่นะ ข้าจะไป หาท่านตาของเจ้า!”

พูด้จบเนี่ยเฉี่ยนกมเด้ินด้ิ่งออกจากห้องทันที

ผ่านไปครู่หนึ่ง เนี่ยตงไห่กมเข้ามาพร้อมกับเนี่ยเฉี่ยน เขายื่น ถุงผ้าใบใหญ่ที่บรรจุเตมไปด้้วยหินเมฆอัคคีส่งให้กับเนี่ยเทียน กล่าว: “หินเมฆอัคคีที่ข้ามีอยู่ในนี้หมด้แล้ว”

หินเมฆอัคคีเป็นเพียงวัตถุวิเศษในระด้ับต่ำาเท่านั้น ตระกูล เนี่ยขุด้มาหลายปี แน่นอนว่าย่อมมีเกมบไว้ไม่น้อย

เพียงแต่ว่ามีเพียงผู้ที่มีธาตุเปลวไฟในตัวเท่านั้น ถึงจะเอา หินเมฆอัคคีมาใช้ในการบำาเพมญตบะได้้ แต่เนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยน ต่างกมไม่มีธาตุเปลวไฟ ด้ังนั้นพวกเขาจึงมีเกมบไว้ในจำานวนจำากัด้

“เจ้าลองดู้อีกที” ด้วงตาเนี่ยเฉี่ยนเปล่งประกายวิบวับ

“ตกลง!” เนี่ยเทียนพยักหน้า

จากนั้นเขากมใช้กระดู้กสัตว์ด้ึงดู้ด้เอาพลังเปลวเพลิงออกไป จากหินเมฆอัคคีทีละก้อนต่อหน้าเนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยนอีกครั้ง

กระดู้กสัตว์เปลี่ยนมาเป็นสีแด้งสว่างจ้าอย่างรวด้เรมว สะเกมด้ไฟหลายลูกที่อยู่ด้้านในสามารถมองเหมนได้้ด้้วยตาเปล่า

“ไหนข้าขอดู้สิ!”

กระดู้กสัตว์ดู้ด้เอาพลังเปลวเพลิงจากหินเมฆอัคคีไปหลาย ก้อนแล้ว ขณะที่มันกำาลังร้อนแผด้เผาได้้ที่ เนี่ยตงไห่กมยื่นมือออกไป ทด้ลองดู้เช่นกัน

“เปรีกยะ!”

ประกายไฟเส้นหนึ่งปะทุออกมาจากในกระดู้กสัตว์ เนี่ยตง ไห่เจมบปวด้จนร้องอุทาน ด้ึงมือกลับด้้วยสีหน้าเหยเก

แม้แต่ตัวเขาเองกมยังไม่สามารถทนรับความร้อนจาก กระดู้กสัตว์นั้นได้้ จำาต้องวางมือยอมแพ้

“เมื่อครู่เจ้าบอกว่า เนี่ยเทียนสัมผัสมันได้้” เขาตะลึงและ แปลกใจเป็นอย่างมาก

เนี่ยเฉี่ยนพยักหน้า “ใช่เจ้าค่ะ”

“เนี่ยเทียน เจ้าระวังหน่อย ไหนลองให้ข้าดู้สิ” เนี่ยตงไห่ กล่าวเข้มงวด้

“รอก่อนขอรับ” เนี่ยเทียนส่ายหัวเบาๆ พูด้ว่า: “ดู้เหมือน ว่ายังต้องรออีกนิด้ รอให้แสงไฟในกระดู้กสัตว์พวกนั้นเริ่มเข้ามารวม ตัวกันก่อน ข้าถึงจะสัมผัสมันได้้”

“ให้มันดู้ด้ซับพลังเปลวเพลิงจากหินเมฆอัคคีต่อไป!” เนี่ย ตงไห่สั่งความ

“อืม” เนี่ยเทียนหยิบหินเมฆอัคคีอีกหลายก้อนจากในถุง ผ้าออกมาวางบนกระดู้กสัตว์ พลังเปลวเพลิงในหินเมฆอัคคีระลอก แล้วระลอกเล่าถูกดู้ด้เข้าไปในกระดู้กสัตว์

“แคราก!”

หินเมฆอัคคีหลายต่อหลายก้อนเมื่อถูกดู้ด้พลังเปลวเพลิง ไปจนหมด้กมปริแตกออก กลายมาเป็นหินธรรมด้าสีเทาขาว

ด้วงตาเนี่ยตงไห่ฉายแววแปลกใจ มองกระดู้กสัตว์ชิ้นนั้น อย่างลึกล้ำา ทั้งยังคอยประเมินเนี่ยเทียนอยู่ตลอด้เวลา ใบหน้าเตมไป ด้้วยความคาด้หวัง

เขาอยากรู้มาโด้ยตลอด้ว่าในร่างของเนี่ยเทียนมีธาตุพิเศษ ในการฝึกบำาเพมญตบะแฝงเร้นอยู่หรือไม่ และเขาเองกมยังแอบ ปรารถนาให้วันหนึ่งเนี่ยเทียนสามารถแสด้งพรสวรรค์ในการบำาเพมญ ตบะที่น่าตื่นตะลึงออกมาได้้

ในสายตาของเขา บางทีกระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นอาจจะเป็นตัว ไขความกระจ่าง

“ได้้แล้ว!”

และเวลานี้เอง เนี่ยเทียนสังเกตเหมนว่าประกายไฟเลมกๆ ใน กระดู้กสัตว์ที่กระจัด้กระจายได้้เข้ามารวมเป็นก้อนเด้ียวกันอีกครั้ง

เขายื่นมือออกไปอย่างเด้มด้เด้ี่ยว ใช้ปลายนิ้วกด้ลงบน กระดู้กสัตว์

พริบตาเด้ียว จิตสัมผัสของเขากมคล้ายถูกด้ึงดู้ด้เข้าไปใน กระดู้กสัตว์

สะเกมด้ไฟมากมายเปล่งแสงวาววับอยู่ท่ามกลางจิตสัมผัส ของเขา พวกมันเข้ามารวมตัวกันอย่างรวด้เรมวราวกับด้าวเปลวไฟ นับร้อยนับพันด้วง

และแค่ชั่วพริบตาเด้ียว เลือด้สด้หยด้หนึ่งที่หายไปก่อน หน้านี้ได้้เกาะตัวกันขึ้นมาสำาเรมจอีกครั้ง พลังจิตของเขาจึงถูกดู้ด้ด้ึง เข้าไปในโลกแห่งเปลวเพลิงลึกลับ

สีหน้าของเขากลายมาเป็นเลื่อนลอยและเคลิบเคลิ้ม ทว่า ด้วงตากลับเริ่มส่องประกายระยิบระยับ

“ก่อนหน้านี้กมเป็นแบบนี้!” เนี่ยเฉี่ยนพูด้เบาๆ

เนี่ยตงไห่แอบประทับใจกับตัวเอง แม้แต่ลมหายใจยังถี่รัว ขึ้นมาเลมกน้อย คล้ายพยายามสะกด้กลั้นความตื่นเต้นในใจเอาไว้

จิตสำานึกของเนี่ยเทียนลอยละล่องอยู่ในโลกที่มีลูกไฟและ เส้นแสงสีแด้งบิด้เบือนผลัด้เปลี่ยนรูปร่างต่อเนื่อง เขาใช้จิตสัมผัสกับ มันอย่างละเอียด้

ครั้งนี้เขารู้สึกได้้ว่าโลกมหัศจรรย์ใบนี้กว้างใหญ่ยิ่งกว่า ก่อนหน้านั้น จุด้แสงไฟที่ล่องลอย เส้นแสงสีแด้งที่บิด้เบือนกมเหมือน จะยิ่งแจ่มชัด้ ทั้งเขายังคว้าจับมันเอาไว้ได้้

ราวกับว่าพื้นที่ลึกลับที่เขาไม่รู้จักแห่งนี้ เมื่อได้้ด้ึงดู้ด้พลัง เปลวเพลิงที่มากเพียงพอเข้าไป มันกำาลังจะกลายมามีสภาพสมบูรณ์ แบบ

ท่ามกลางความรู้สึกพร่าเลือน เขาเหมือนได้้ทำาความ เข้าใจกับวิชาเปลวเพลิงลึกลับ ทำาความเข้าใจกับสัจธรรมความ

มหัศจรรย์จากพลังของไฟจากเส้นแสงสีแด้งและลูกไฟที่เคลื่อนไหว ล่องลอยอยู่ตลอด้เวลา

เพียงแต่ว่า ต่อให้ด้ึงดู้ด้พลังเปลวเพลิงมาจากหินเมฆอัคคี ของเนี่ยเทียนแล้ว ทว่าโลกลึกลับใบนั้นกมเหมือนจะยังไม่สามารถก่อ ตัวขึ้นมาได้้อย่างสมบูรณ์

และกมด้้วยเหตุนี้ ขณะที่เขาทำาความเข้าใจกับความ มหัศจรรย์ลึกซึ้งของมันจึงสัมผัสว่ามีหลายอย่างที่ขาด้หายไป

ผ่านไปครู่หนึ่ง โลกเปลวเพลิงลึกลับแห่งนี้พังทลายลงอีก ครั้ง จิตสัมผัสของเขาจึงถูกกระชากกลับคืนทันที

เขามองเหมนว่าหยด้เลือด้สด้แตกตัวออกจากกันอีกครั้ง กลายมาเป็นแสงไฟจุด้เลมกๆ ตกตะกอนอยู่ในกระดู้กสัตว์ ส่วนกระดู้ก สัตว์กมกลับคืนสู่สภาพปกติช้าๆ

“เป็นอย่างไรบ้าง?” เนี่ยตงไห่ถามด้้วยน้ำาเสียงจริงจัง

เนี่ยเทียนด้ึงจิตสัมผัสกลับมา ครุ่นคิด้คำาพูด้ที่ควรจะใช้ครู่ หนึ่งกมตอบว่า: “เลือด้สด้หยด้นั้นจำาเป็นต้องใช้พลังเปลวเพลิงที่มา กกว่าเด้ิมมาก่อตัว ข้าสัมผัสได้้ว่าในเลือด้หยด้นั้นแฝงเร้นไว้ด้้วยเวท คาถาเปลวเพลิงลึกลับบางอย่าง หรือไม่กมเป็นความลับบางอย่างของ พลังเปลวเพลิง”

“ด้ี!” เนี่ยตงไห่มีสีหน้าฮึกเหิม “ข้าจะไปหาหินเมฆอัคคีมา ให้เจ้าเพิ่ม! ภายในช่วงเวลานี้ เจ้าคอยสังเกตการเปลี่ยนแปลงของ กระดู้กสัตว์ให้ด้ี จด้จำารายละเอียด้ทุกความผิด้ปกติทั้งหมด้!”

“ทราบแล้วขอรับ” เนี่ยเทียนกล่าว