ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 171 อู๋หลิ่งแห่งอาณาจักรต้าฮวาง

แค่ชายหนุ่มชุด้ด้ำาเอ่ยปาก เส้นสายตาของเนี่ยเทียนกมตก ไปอยู่ที่ตัวเขาทันที

“คนที่เจ้าเลือก คือข้า?” เนี่ยเทียนแสยะปากยิ้ม

ในพื้นที่ขอบเขตท้ายสวรรค์นี้มีเพียงพวกเขาสี่คนเท่านั้น ตอนนี้อักขระบรรพกาลทั้งหมด้ของคาถาสะเกมด้ด้าวบทต้นล้วนถูก คนทั้งสี่แบ่งกันรับเข้าไปในแสงสวรรค์

หากยังทำาเช่นเด้ิมต่อไป พวกเขากมไม่สามารถเอาอักขระ บรรพกาลมาจากบนกำาแพงได้้อีกแล้ว

คิด้จะรวบรวมอักขระบรรพกาลให้ครบถ้วนเพื่อให้คาถา สะเกมด้ด้าวแสด้งตัวอีกครั้ง มีเพียงวิธีเด้ียว—ช่วงชิงอักขระโบราณ มาจากอีกสามคนที่เหลือ

เมื่อเนี่ยเทียนตระหนักได้้ว่าพวกเขาสี่คนทำาได้้แค่รวบรวม อักขระบรรพกาลบทต้นของคาถาสะเกมด้ด้าวเท่านั้น เขากมเข้าใจทันที ว่าคนทั้งสี่จำาเป็นต้องเปิด้ศึกนองเลือด้ต่อกัน

ในสายตาของคนอื่นๆ ขอบเขตเขาต่ำาต้อยมากที่สุด้ ฝีมือ จึงอ่อนด้้อยมากที่สุด้

ทว่าเนื่องจากการฟื้นตัวของพลังจิตที่แขมงแกร่งจึงทำาให้ เขากลายเป็นคนที่ดู้ด้ซับเอาอักขระบรรพกาลมาได้้มากที่สุด้

ชายหนุ่มชุด้ด้ำาหมายหัวเขา เขาเองกมไม่ได้้แปลกใจเท่าไหร่ นัก อีกทั้งยังเตรียมตัวไว้ตั้งแต่แรกแล้วด้้วย

“ฮ่าๆ!” ชายหนุ่มชุด้ด้ำาผู้นั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ปลด้มีด้ ยาวเล่มนั้นลง ใช้ปลายมีด้แหลมคมชี้มาที่เนี่ยเทียนแล้วกล่าวว่า “ตอนที่ข้าเพิ่งเข้ามาได้้ไม่นานกมเลือกเจ้าเป็นเปอาหมายแล้ว เรื่องนี้ เจ้าเองกมน่าจะรู้ด้ี”

“อืม” เนี่ยเทียนพยักหน้าเบาๆ

“ข้าชื่ออู๋หลิ่ง มาจากอาณาจักรต้าฮวาง” ชายหนุ่มชุด้ด้ำา บอกชื่อของตัวเอง รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ หด้หายไปทีละน้อย ทว่า มีด้ยาวแปลกประหลาด้เล่มนั้นของเขากลับปลด้ปล่อยแสงสีเทาเข้ม รุบรู่

หนังตาของด้วงตาหลายคู่ที่หลับสนิทบนมีด้ยาวกำาลัง ขยุกขยิกน้อยๆ คล้ายใกล้จะลืมตาขึ้น

ปราณแห่งความกระหายเลือด้ระลอกหนึ่งค่อยๆ แผ่ออก มาจากในมีด้ยาวเล่มนั้นของอู๋หลิ่ง แสงสีเทาเข้มที่ปล่อยออกมาจาก มีด้ยาวเกาะตัวเข้าด้้วยกัน ค่อยๆ แปลงมาเป็นเสือร้ายที่ดุ้ด้ันตัวหนึ่ง

“โฮก!”

เสียงร้องคำารามสะเทือนเยื่อแก้วหูด้ังออกมาจากปากของ เสือร้ายดุ้ด้ันตัวนั้น

สมองของเนี่ยเทียนพลันปวด้ร้าว ลำาพังเพียงแค่เสียง คำารามกมคล้ายจะพุ่งผ่านสิ่งกีด้ขวางในความว่างเปล่าและเลือด้เนื้อ ตรงด้ิ่งเข้ามายังส่วนลึกของจิตวิญญาณเขา ทำาให้เขาตัวสั่นสะท้าน

ม่านตาของเขาหด้ตัวลง รีบโคจรพลังจิตของตัวเองให้ก่อ ตัวเป็นกำาแพงพลังจิตหลายชั้นเพื่อสกัด้กั้นการแทรกซึมของเสียงเสือ คำาราม

“ฟิ้วๆๆ!”

แสงสีเทาหลายเส้นคล้ายสายฟอาหักงอแลบปลาบพุ่งพรวด้ ออกมาจากในมีด้ยาว

ท่ามกลางสายฟอาที่หักงอเหล่านั้น เสือร้ายเหี้ยมโหด้ที่เกิด้ จากการรวมตัวกันของแสงรุบรู่กมแสยะปากคำาราม กางเลมบกระโจน เข้าใส่เนี่ยเทียนด้้วย

อู๋หลิ่งที่ถือมีด้ยาว หลังจากปล่อยแสงและเสือร้ายออกมา แล้วกมลอยตัวเข้ามาหาช้าๆ อย่างไม่รีบร้อน

“โพลาะ!”

และเวลานี้เอง ฟองอากาศเจมด้สีที่ห่อหุ้มอู๋หลิงเอาไว้กมพลัน ระเบิด้ออก

อู๋หลิงที่เรือนกายสูงใหญ่จึงร่วงลงบนพื้นของพระราชวัง ทันที ด้วงตาของเขาเตมไปด้้วยไอสังหาร ปราณที่ปลด้ปล่อยออกมา จากตัวเขากมเตมไปด้้วยความกระหายเลือด้

“โพลาะๆๆ!”

ไม่เพียงแค่อู๋หลิ่ง เนี่ยเทียน ซูหลิน และยังมีชายหนุ่มชุด้ ขาวที่มาจากอาณาจักรปิงเฟิงผู้นั้นกมหลุด้จากสภาพลอยตัวร่วงลงมา อยู่บนพื้นเช่นกัน

ราวกับว่าเมื่อที่อู๋หลิงเกิด้จิตสังหารขึ้นในใจและลงมือกับ เนี่ยเทียน พื้นที่แห่งนี้จึงเกิด้การเปลี่ยนแปลงทันที

ฟองอากาศเจมด้สี่ที่ห้อหุ้มตัวพวกเขาและพาพวกเขามาที่นี่ ต่างกมระเบิด้ออกพร้อมกัน

ทุกคนยืนอยู่บนพื้นหินแขมงกระด้้างเยมนเฉียบ ปราณ วิญญาณที่อยู่รอบด้้านประดุ้จไอหมอก ต่างฝ่ายต่างอยู่ห่างกันตั้งแต่ หลายสิบเมตรถึงร้อยเมตร

ซูหลินที่มาจากวิมานสวรรค์ของอาณาจักรเสวียนเทียนพอ เหมนว่าอู๋หลิ่งอด้ไม่ไหวจนลงไม้ลงมือกับเนี่ยเทียน คิ้วด้กด้ำาของนางกม ขมวด้เข้าหากันน้อยๆ คล้ายกำาลังสองจิตสองใจ

นางลังเลว่าควรจะลงมือกับชายชุด้ขาวที่มาจากอาณาจักร ปิงเฟิงในเวลานี้ด้ีหรือไม่

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว พวกเขาล้วนเข้าใจว่าหากคิด้จะ รวบรวมบทต้นของคาถาสะเกมด้ด้าวให้ครบถ้วน ให้วิชาสืบทอด้ของ พระราชวังโบราณสะเกมด้ด้าวนั้นปรากฏขึ้นบนด้ินแด้นด้าวตกอีกครั้ง กมจำาเป็นต้องช่วงชิงเอามาจากแสงสวรรค์ของอีกสามคนที่เหลือ

มีเพียงรวบรวมแสงสวรรค์ที่สี่คนได้้รับไป ครอบครอง อักขระบรรพกาลทั้งหมด้ ถึงจะทำาเช่นนั้นได้้

ซูหลินไม่ได้้ลงทันทีกมเพราะว่าเปอาหมายเด้ิมของนางคืออู๋ หลิงจากอาณาจักรต้าฮวาง

แต่เหมนได้้ชัด้ว่าอู๋หลิงรู้ความร้ายกาจของนาง จึงไม่คิด้จะ หาเรื่องนางเป็นคนแรก ด้ังนั้นถึงได้้เลือกเนี่ยเทียน

นางเข้าใจความคิด้ของอู๋หลิงได้้อย่างรวด้เรมว

ที่อู๋หลิงเลือกเนี่ยเทียนกมเพราะต้องการให้นางมองชายชุด้ ขาวเป็นเปอาหมาย กะจะให้ชายชุด้ขาวผู้นั้นมาเผาผลาญกำาลังของ นางก่อน

ในสายตาของอู๋หลิ่ง เนี่ยเทียนมีฝีมืออ่อนด้้อยมากที่สุด้ สังหารเนี่ยเทียนไม่มีทางส่งผลกระทบต่อเขามากเท่าใด้นัก

รอจนเนี่ยเทียนตายไปแล้ว หลังจากที่เขาได้้แสงสวรรค์สิบ ห้าจุด้ของเนี่ยเทียนมา การต่อสู้ระหว่างซูหลินและชายชุด้ขาวอาจ จะกำาลังอยู่ในช่วงที่ดุ้เด้ือด้พอด้ี

ถึงเวลานั้น เขาทั้งสามารถร่วมมือกับชายชุด้ขาวมาต่อกร กับซูหลิน และทั้งสามารถสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ รอจนคนทั้งสอง ต่อสู้กันเสรมจแล้วค่อยลงมือกับผู้ชนะกมได้้

ความคิด้ทุกอย่างของอู๋หลิ่งล้วนยอด้เยี่ยมถึงที่สุด้ คิด้ว่า ตัวเองมองเนี่ยเทียนเป็นเปอาหมายแรกคือการตัด้สินใจที่ชาญฉลาด้ แล้ว

ทว่าความคิด้ของเขา ซูหลินและชายชุด้ขาวผู้นั้นกมอง ออกอย่างทะลุปรุโปร่งเช่นกัน

พวกเขาไม่ได้้ต่อสู้กันทันทีกมเพราะกังวลว่าในช่วงระยะ เวลาสั้นๆ อู๋หลิงจะสามารถจัด้การกับเนี่ยเทียนได้้สำาเรมจ กลัวว่าการ ต่อสู้ดุ้เด้ือด้ของพวกเขาจะกลายเป็นการเปิด้โอกาสให้อู๋หลิงฉกฉวย ผลประโยชน์

ด้้วยเหตุนี้คนทั้งสองจึงสบตากันหนึ่งครั้ง และต่างกมไม่ได้้ รีบร้อนลงมือ

ซูหลินและชายชุด้ขาวผู้นั้นคล้ายได้้ทำาข้อตกลงกันอย่าง ลับๆ

“ฟิ้วๆ!”

แสงรุบรู่หลายเส้นแปรเปลี่ยนมาเป็นงูไฟฟอาเลื้อยขยุกขยิก อยู่กลางอากาศ พุ่งเข้าฉกกัด้เนี่ยเทียน

ท่ามกลางงูไฟฟอาเหล่านั้น เสือร้ายตัวหนึ่งที่ร้องคำารามกมได้้ กระโจนเข้ามาหาพร้อมความกระหายเลือด้

“โฮก! โฮก!”

เสียงร้องคำารามสะเทือนเลือนลั่นด้ังออกมาจากปากของ พยัคฆ์ร้ายตัวนั้น พุ่งตรงเข้าสู่สมองของเนี่ยเทียน

กำาแพงพลังจิตที่เนี่ยเทียนรวบรวมขึ้นปริแตกออกอย่างต่อ เนื่อง แล้วกมก่อตัวกันขึ้นมาใหม่อย่างรวด้เรมว

พลังจิตของเนี่ยเทียนไหลหายไปรวด้เรมวจนน่าตกใจ

“ร้ายกาจ!”

เนี่ยเทียนหน้าเปลี่ยนสีน้อยๆ เขาครุ่นคิด้และกำาลังจะ รวบรวมพลังมาต้านทานเสือร้ายที่พุ่งเข้าใส่ด้้วยท่าทางบ้าระห่ำา ทันใด้นั้นใจกมฉุกคิด้ขึ้นมาได้้

เขาสังเกตเหมนว่าลูกกลมปราณวิญญาณยี่สิบสามลูกที่ลอย อยู่รอบกายเขา มีหนึ่งในนั้นขวางอยู่บนเส้นทางที่เสือร้ายพุ่งทะยาน มา

ลูกกลมปราณวิญญาณยี่สิบสามลูกคือวัตถุที่เขาทิ้งแล้ว หลังจากด้ึงเอาพลังแปลกประหลาด้ออกไปจนเกลี้ยง

ทว่าเนื่องด้้วยลูกกลมปราณวิญญาณเหล่านั้นล้วนเกิด้จาก การสร้างของเขา ด้ังนั้นระหว่างเขาและลูกกลมปราณวิญญาณจึงมี ความเชื่อมโยงทางจิตที่ลึกลับบางอย่างด้ำารงอยู่ตลอด้เวลา

เขาทด้ลองปลด้ปล่อยกระแสจิตกลุ่มหนึ่งให้แทรกซึม เข้าไปยังลูกกลมปราณวิญญาณลูกนั้น

ชั่วพริบตาเด้ียว ลูกกลมปราณวิญญาณนั่นกมคล้ายจะ กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของเขา กลายมาเป็นเหมือนแขนขาของเขาที่ ยื่นออกไป จนเขาสามารถสัมผัสได้้ถึงคลื่นพลังงานที่กระเพื่อมไม่ หยุด้นิ่งอยู่ด้้านใน

“ไป!”

เขาใช้พลังจิตชักนำาลูกกลมปราณวิญญาณลูกนั้นให้โจมตี เสือร้ายที่พุ่งมาพร้อมร้องคำาราม

“ฟิ้ว!”

เนื่องจากถูกพลังจิตของเขาด้ึงรั้ง ลูกกลมปราณวิญญาณที่ ลอยอยู่กลางอากาศตลอด้เวลาจึงโจมตีเข้าใส่เสือร้ายทันควัน

วินาทีที่สัมผัสเข้ากับเสือร้าย พลังงานขุ่นคลั่กที่ล้อมวนอยู่ ในลูกกลมปราณวิญญาณกมพลันระเบิด้ออกอย่างรุนแรง

“ตูม!”

แสงวิเศษพริบพราวสาด้ส่องออกมาจากในลูกกลมปราณ วิญญาณ ลูกกลมปราณวิญญาณจึงกลายมาเป็นเหมือนด้วงอาทิตย์ ด้วงเลมกๆ ที่ระเบิด้ออก ก่อเกิด้เป็นพลังโจมตีที่น่าหวาด้กลัวอย่าง ถึงที่สุด้

เสือร้ายที่ร้องคำารามซึ่งด้้านข้างมีงูไฟฟอาหลายตัวเลื้อยพัน ถูกแสงวิเศษเจิด้จ้ากลืนกินเข้าไปในชั่วพริบตา

“เปรีกยะๆ!”

ภายใต้การสังเกตการณ์ของเนี่ยเทียน เสือร้ายรวมไปถึงงู ไฟฟอาทุกตัวล้วนถูกคลื่นแสงพลังโจมตีที่ระเบิด้ออกฉีกกระชากจน กลายเป็นชิ้นเลมกชิ้นน้อย!

การระเบิด้ของลูกกลมปราณวิญญาณลูกเด้ียวทำาให้การ โจมตีจากอู๋หลิ่งแห่งอาณาจักรต้าฮวางหายวับไปไม่เหลือเงา!

เรือนกายสูงใหญ่ของอู๋หลิงสั่นสะท้านน้อยๆ เขามองพื้นที่ ที่ลูกกลมปราณวิญญาณระเบิด้ออกด้้วยความตะลึงระคนแปลกใจ สีหน้าเปลี่ยนมาเป็นเคร่งขรึม

เขานึกไม่ถึงว่าลูกกลมปราณวิญญาณมากมายที่เนี่ยเทียน สร้างขึ้นมาก่อนหน้านี้ ซึ่งเหมนๆ อยู่ว่าถูกเนี่ยเทียนโยนทิ้งไว้ด้้านข้าง กลับทำาให้เนี่ยเทียนเอามาใช้ประโยชน์ได้้ใหม่ในเวลานี้

ไม่รอให้เขามีปฏิกิริยาตอบสนองกลับคืนมา เนี่ยเทียนที่ได้้ ลิ้มรสหวานล้ำามาแล้วหัวเราะหึหึเสียงแปร่งหู แล้วจึงปล่อยกระแส จิตออกไปอีกหนึ่งกลุ่ม

กระแสจิตของเขาแทรกซึมเข้าไปในลูกกลมปราณ วิญญาณพร้อมกันทีเด้ียวหกลูก พริบตาเด้ียวลูกกลมปราณวิญญาณ หกลูกกมเกิด้ความเชื่อมโยงที่มหัศจรรย์กับตัวเขา

ในความรู้สึกของเขา ลูกกลมปราณวิญญาณหกลูกนั้น คล้ายกลายมาเป็นแขนของเขา กลายมาเป็นหมัด้ของเขา เขา สามารถควบคุมมันได้้ด้ังใจปรารถนา

“อู้ๆๆ!”

ภายใต้การชักพาของกระแสจิตเขา ลูกกลมปราณ วิญญาณหกลูกลอยพรวด้เข้าหาอู๋หลิงอย่างรวด้เรมว

อู๋หลิงที่มีตบะท้ายสวรรค์ช่วงท้าย มาจากอาณาจักรต้าฮ วาง มองเหมนลูกกลมปราณวิญญาณหกลูกคำารามเข้ามาใกล้ หน้ากม ด้ิ่งสนิทดุ้จน้ำาลึก

อยู่ๆ เขากมพลันเกิด้ความรู้สึกเหมือนตัวเองยื่นเท้าออกไป แตะแผ่นเหลมก

“ฟิ้วๆ!”

อู๋หลิ่งแค่นเสียงเยมนหนึ่งครั้ง โบกสะบัด้มีด้ยาว แล้วด้ึงเอา แสงมีด้ที่ยาวหลายสิบเมตรออกมาหลายเส้น

ด้วงตาสามข้างที่ปิด้อยู่บนมีด้ยาวนั้นพลันเบิกโพลง

วินาทีที่ด้วงตาทั้งสามเบิกโพลง คลื่นพลังวิญญาณที่ส่งมา จากร่างของอู๋หลิงไม่เพียงแต่เพิ่มพรวด้ขึ้นหนึ่งเท่า ปราณของเขากม ยังเปลี่ยนมาเป็นบ้าคลั่งและกระหายเลือด้ด้้วย

“จงแตกสลาย!”

แสงมีด้หลายเส้นคล้ายรุ้งยาวที่แหวกอากาศฟันฉับลงไป บนลูกกลมปราณวิญญาณทั้งหก

ลูกกลมปราณวิญญาณทั้งหกพากันระเบิด้ออกเป็นสะเกมด้ แสงนับพันนับหมื่นที่สาด้กระเซมนไปทั่ว

สะเกมด้แสงมากมายคล้ายสะเกมด้ด้าวที่ร่วงลงมาจากทาง ช้างเผือก ปกคลุมขอบเขตทั้งหมด้ที่อู๋หลิงยืนอยู่ไว้จนมิด้

ท่ามกลางสะเกมด้แสงเหล่านั้น อู๋หลิ่งสีหน้านิ่งสนิท กระชากอาภรณ์สีด้ำาที่อยู่บนร่างออกเป็นชิ้นเลมกชิ้นน้อย

ใต้อาภรณ์ เกราะวิเศษสีเขียวเข้มชิ้นหนึ่งซึ่งแนบติด้กับผิว เนื้อของเขาพลันปรากฏขึ้น

แสงรุบรู่มากมายสาด้กระจายออกมาจากในเกราะวิเศษชิ้น นั้น แสงเหล่านั้นคมกริบประดุ้จหนามแหลมซึ่งสลัด้กระจายไปรอบ ด้้านต่อเนื่อง

มองผ่านๆ กมคล้ายว่าอู๋หลิ่งกลายมาเป็นเม่นยักษ์ตัวหนึ่ง หนามที่โผล่ขึ้นมาบนร่างเขาได้้ทำาลายสะเกมด้แสงที่โอบล้อมรอบกาย เขาจนหมด้เกลี้ยง

“นี่กมคือศิษย์ผู้ทรงเกียรติของต่างอาณาจักรที่ท่านอาจารย์ พูด้ถึงสินะ”

มองอู๋หลิ่งที่ถือมีด้ยาว บนร่างมีเกราะวิเศษแนบกาย เนี่ย เทียนกมพึมพำากับตัวเองหนึ่งประโยค