ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 172 มนต์ชั่วร้ายแห่งพลังจิต

ตอนที่มุ่งหน้ามายังวังยมบาล อูจี้กมเคยบอกไว้ว่าในประตู สวรรค์จะมีศิษย์ผู้ทรงเกียรติของเก้าอาณาจักรอยู่ด้้วย

ศิษย์ผู้ทรงเกียรติเหล่านั้นเด้ิมทีกมีพรสวรรค์ไม่ธรรมด้า คาถาวิเศษที่พวกเขาฝึกฝน อาวุธวิเศษที่ใช้ล้วนเป็นวัตถุระด้ับสูงทั้ง สิ้น

นอกจากนี้แล้ว พวกศิษย์ผู้ทรงเกียรติยังมีอาจารย์ที่มีฝีมือ เลิศล้ำา ซึ่งบางทีอาจารย์ของพวกเขา…อาจจะแขมงแกร่งยิ่งกว่าอูจี้ อาจารย์ของเขาด้้วยซ้ำา

รากฐานความสามารถของสำานักที่พวกเขาอยู่กมเหนือล้ำา เกินกว่าสำานักหลิงอวิ๋น หรืออาจจะเหนือกว่าวังยมบาลหนึ่งขั้นด้้วย

ศิษย์ผู้ทรงเกียรติที่เก่งกาจเช่นนี้ต่างกมเข้ามาในประตู สวรรค์ด้้วย หากเขาพบเจอ จะต้องระมัด้ระวังให้มาก

ในสายตาของเนี่ยเทียน อู๋หลิ่งที่มาจากอาณาจักรต้าฮวาง กมคือศิษย์ผู้ทรงเกียรติของต่างอาณาจักรที่อาจารย์เขากล่าวถึง

มีด้ยาวแปลกประหลาด้เล่มนั้นของอู๋หลิ่ง และยังมีเกราะ วิเศษบนร่างของเขาต่างกมไม่ใช่วัตถุธรรมด้าทั่วไป

ลูกปราณวิญญาณหกลูกเมื่อถูกแสงมีด้ที่อู๋หลิ่งกระตุ้นตวัด้ ฟันกมพากันระเบิด้กระจุยกระจาย สะเกมด้แสงที่มาจากลูกปราณ วิญญาณจึงกลบทับร่างของอู๋หลิ่งไว้จนมิด้

ทว่าเพียงแค่อู๋หลิ่งเผยเสื้อเกราะวิเศษบนร่างออกมา แสง ที่สาด้ส่องจากเกราะวิเศษนั้นกมทำาลายสะเกมด้แสงทั้งหมด้เสียจนสิ้น ซาก

อู๋หลิ่งไม่เป็นอะไรสักอย่าง มีเพียงแสงที่ถูกปล่อยออกมา จากเกราะวิเศษเท่านั้นที่มืด้สลัวลงเลมกน้อย

“ข้าคงดู้ถูกอาณาจักรหลีเทียนมากเกินไป” อู๋หลิ่งก้าวเด้ิน ยาวๆ ออกมาจากสะเกมด้แสง ตรงด้ิ่งเข้าหาเนี่ยเทียน

เขาก้าวเด้ินมาข้างหน้าเรื่อยๆ แสงที่ถูกปล่อยออกมาจาก เกราะวิเศษกมทำาลายสะเกมด้แสงทั้งหมด้ให้หายวับไม่มีเหลือ

“นึกไม่ถึงว่าอาณาจักรหลีเทียนกระจอกๆ จะมีคนอย่าง เจ้าอยู่ด้้วย” อู๋หลิ่งขมวด้คิ้ว ไม่กล้าดู้ถูกเนี่ยเทียนอีก คล้ายว่าใน ที่สุด้กมองเขาเป็นคู่ต่อสู้ที่ควรค่าแก่การให้ความสำาคัญอย่างแท้จริง

“ฟู่วๆ!”

ลำาแสงมากมายแลบเข้าแลบออกจากในมีด้ยาว พอเขา โบกสะบัด้มีด้ยาว ด้วงตาสามข้างที่เปิด้ขึ้นบนตัวมีด้กมจับจ้องมาที่ เนี่ยเทียนกะทันหัน

วินาทีที่ด้วงตาสามข้างนั้นมองมายังเนี่ยเทียน ด้วงตาทั้งคู่ ของเนี่ยเทียนพลันปวด้ร้าว เลือด้สด้ไหลรินออกมาในชั่วพริบตา

เวลาเด้ียวกันนั้น พลังจิตชั่วร้ายกระหายเลือด้ระลอกหนึ่งกม รุกรานเข้ามาในสมองของเนี่ยเทียนด้้วย

พลังจิตชั่วร้ายนั้น เหมนได้้ชัด้ว่าไม่ได้้มาจากอู๋หลิ่ง แต่มา จากตัวของมีด้ยาวเอง

หรือจะพูด้ให้แน่ชัด้กมคือมาจากด้วงตาสามข้างที่เปิด้ขึ้นบน มีด้ยาว

ด้วงตาสามข้างนั้นเด้ิมทีเป็นแสงสีเข้ม ทว่าเวลานี้กลับ เปลี่ยนมาเป็นสีเขียว สีแด้ง และสีด้ำา

ในความรู้สึกของเนี่ยเทียน เขาเหมือนถูกปีศาจชั่วร้ายน่า หวาด้กลัวสามตนจ้องมอง และปีศาจชั่วร้ายสามตนนั้นกมพุ่งพรวด้ เข้ามาในสมองของเขา หมายจะกัด้กระชากมหาสมุทรวิญญาณของ เขา

เขารีบรวบรวมสมาธิมั่นทันใด้!

พลังจิตที่เขาปลด้ปล่อยออกไปควบคุมลูกกลมปราณ วิญญาณเหล่านั้นกมจำาเป็นต้องถอนกลับคืนมา

เขารวบรวมพลังจิตทั้งหมด้ จินตนาการถึงมีด้คมกริบ ขนาด้ยักษ์ขึ้นในสมอง พยายามฟาด้ฟันพลังจิตชั่วร้าย หมายจะขับ ไล่พวกมันออกไป

“พลังจิตแขมงแกร่งมาก ไม่ด้้อยกว่าข้าเลยแม้แต่น้อย” อู๋ หลิ่งแสยะปากยิ้ม รอยยิ้มนั้นเหี้ยมเกรียมและกระหายเลือด้ “แต่น่า เสียด้าย ดู้เหมือนว่าเจ้าจะไม่เคยฝึกเวทลับทางพลังจิตใด้ๆ เลย กม จริงนะ ยังไงซะอาณาจักรหลีเทียนของพวกเจ้ากมอยู่อันด้ับท้ายสุด้

ของเก้าอาณาจักร ด้้วยขอบเขตบะของเจ้า เกรงว่าคงไม่มีสิทธิ์ได้้ สัมผัสกับเวทลับทางพลังจิตระด้ับสูงเท่าใด้นัก”

เขาแสยะยิ้มพลางเพิ่มความเรมว ขยับเข้ามาใกล้เนี่ยเทียน มากขึ้นเรื่อยๆ

เวลานี้ เนี่ยเทียนที่ถูกมนต์ด้ำาวิชาพลังจิตรุกรานสิ้นไร้ เรี่ยวแรงที่จะควบคุมลูกปราณวิญญาณที่เหลืออยู่ให้ไปสกัด้ขวางเขา ได้้อีก

ระยะห่างระหว่างเขาและเนี่ยเทียนที่เด้ิมทีมีหลายสิบเมตร ได้้เขยิบเข้ามาเป็นสิบเมตรอย่างรวด้เรมว

ในระยะสิบเมตร เวทลับและคาถาวิเศษทั้งหมด้ของอู๋หลิ งกมคล้ายจะถูกกระตุ้นจนถึงขีด้สุด้

ทว่าอยู่ๆ เขากมพลันหยุด้ชะงัก

“ฟิ้ว!”

แสงมีด้รุบรู่ยาวเกือบยี่สิบเมตรเส้นหนึ่งพุ่งพรวด้ออกมา จากในมีด้ยาวลึกลับ และนาทีที่แสงมีด้นั้นก่อตัวสำาเรมจมันกมเขมือบ กลืนปราณวิญญาณเข้มข้นที่อยู่รอบด้้านมาทันที

แสงมีด้ที่เด้ิมทีเลมกยาวกลับเปลี่ยนมาเป็นขยาย กว้างอีกหลายเท่า คล้ายมีด้ยักษ์ที่ใช้ผ่าท้องฟอาซึ่งกำาลังจะผ่าเนี่ย เทียนออกเป็นสองท่อน

“น่าเสียด้ายนัก…”

ซูหลินที่มาจากวิมานสวรรค์แห่งอาณาจักรเสวียนเทียนกม ส่ายหัวเบาๆ ในใจเชื่อแน่นอนแล้วว่าเนี่ยเทียนย่อมตายอย่างมิต้อง สงสัย

นางเองกมองออกว่าเนี่ยเทียนถูกด้วงตาปีศาจสามข้างบน มีด้ยาวของอู๋หลิ่งโจมตีทางจิตวิญญาณ

ส่วนเนี่ยเทียนมีเพียงแค่พลังจิตที่แขมงแกร่ง แต่ดู้เหมือนว่า จะไม่สามารถเปลี่ยนพลังจิตนั้นมาเป็นเวทลับที่น่าครั่นคร้ามได้้ นั่น ถึงทำาให้เขามิอาจต้านทานการรุกรานของพลังชั่วร้ายทางจิตของ ด้วงตาปีศาจสามข้างนั้นได้้

เนี่ยเทียนที่ถูกพลังชั่วร้ายทางจิตโจมตีจนจิตวิญญาณ กระเจิด้กระเจิง เผชิญหน้ากับแสงมีด้ที่ฟาด้ฟันลงมาอย่างน่าหวาด้ กลัวนั้น แม้แต่การกระทำาต่อต้านปกติกมยังมิอาจทำาได้้

นางเชื่อว่าเนี่ยเทียนต้องตายแน่ๆ

ในมหาสมุทรพลังจิตวิญญาณของเนี่ยเทียน พลังชั่วร้าย ทางจิตได้้แปรเปลี่ยนเป็นพายุคลุ้มคลั่งหมายจะบด้ขยี้สมองของเขา ให้แหลกลาญอย่างกำาเริบเสิบสาน

ม่านกำาบังที่เขาใช้พลังจิตสร้างขึ้นแตกทลายต่อเนื่องเมื่อ ถูกโจมตีจากพายุนั้น แล้วกมก่อตัวกันขึ้นมาใหม่อย่างรวด้เรมว

เขากำาลังพยายามต้านทานอย่างสุด้ความสามารถ

ท่ามกลางลมพายุสีเข้มนั้น สามารถมองเหมนจุด้แสงสามจุด้ ได้้รำาไร แสงสามจุด้นั้นมีสีเขียว แด้ง ด้ำาสามสี ราวกับว่าด้วงตาทั้ง สามกมคือผู้บัญชาการที่อยู่กลางพายุ คอยควบคุมทิศทางการหมุน ของพายุอยู่เงียบๆ

เมื่อมนต์ด้ำาทางพลังจิตเข้ามารุกราน ด้วงตาสามข้างบน มีด้ยาวของอู๋หลิ่งกมคล้ายมานอนแน่นิ่งอยู่ในสมองของเนี่ยเทียน

และกมเพราะการด้ำารงอยู่ของด้วงตาสามข้างนั้น มหาสมุทร พลังจิตของเนี่ยเทียนจึงวุ่นวายยุ่งเหยิง ไม่สามารถใช้พลังจิตที่มากม หาศาลของตัวเองมาต้านอย่างมีประสิทธิผลได้้

ขณะที่พลังจิตของเนี่ยเทียนไหลหายอย่างไปอย่างรวด้เรมว จนเขารู้สึกเหมือนตัวเองใกล้จะแตกสลายเตมที เขากมไม่มีเวลาให้ คิด้มากอีก จึงรีบใช้ยันต์วิเศษอีกชิ้นหนึ่งที่อาจารย์มอบให้เขา

เมื่อเขาใช้พลังจิตกระตุ้น ยันต์วิเศษชิ้นนั้นจึงลอยออกมา จากในกำาไลเกมบของทันที

นาทีถัด้มา ม่านแสงพลังวิยฃญญาณเจมด้ชั้นที่สีสันเหมือน หินหยกกมโอบล้อมรอบกายเนี่ยเทียน ปกคลุมร่างของเขาเอาไว้ ภายใน

“ฟู่วๆ!”

พอม่านแสงพลังวิญญาณเจมด้ชั้นก่อตัวขึ้น มนต์ด้ำาพลังจิต จากมีด้ยาวที่เข้ารุกรานสมองของเนี่ยเทียนจึงได้้รับผลกระทบใน ทันใด้

สะเกมด้แสงมากมายจากในม่านแสงเจมด้ชั้นพลันร่วงลงสู่ มหาสมุทรจิตวิญญาณของเนี่ยเทียน

ด้วงตาสามข้างที่อยู่จุด้ศูนย์กลางของลมพายุกำาเริบเสิบ สาน เด้ิมทียังคงกะพริบปริบๆ ปลด้ปล่อยความพิศวงออกมาอย่าง ต่อเนื่อง

ทว่าวินาทีที่สะเกมด้แสงร่วงเข้าใส่ ด้วงตาสามข้างนั้นกม คล้ายแสงเทียนที่ส่ายไหวท่ามกลางลมพายุ พริบตาเด้ียวกมด้ับลงไป อย่างรวด้เรมว

พลังจิตชั่วร้ายที่เชื่อมต่อกับเนี่ยเทียนจึงถูกสะบั้นอย่างไร้ ปราณีไปด้้วย

“ซี่ๆ!”

แสงรุบรู่หลายเส้นพลันบินออกมาจากด้วงตาของเนี่ยเทียน

พอแสงเหล่านั้นเข้ามาอยู่ในม่านแสงเจมด้สีกมหายวับไป ทันใด้ สมองของเนี่ยเทียนที่ถูกรบกวนจนพลิกคว่ำาคะมำาหงาย บัด้นี้ ได้้ฟื้นคืนสู่สภาวะปกติแล้ว

และตอนนี้เอง แสงมีด้สีเข้มขนาด้ใหญ่ยักษ์กมฟาด้ฟันลงมา

“ตูม!”

เมื่อแสงมีด้ฟันฉับลงมา ม่านแสงเจมด้สีที่ล้อมวนรอ บกายเนี่ยเทียนกมปลด้ปล่อยแสงวิเศษเจิด้จ้า

แสงมีด้ของอู๋หลิ่งแตกกระจายไปทีละนิ้ว ทว่าม่านแสงเจมด้ สีที่เกิด้จากยันต์วิเศษชิ้นนั้นกลับหายไปแค่สองชั้นเท่านั้น

การโจมตีสุด้พลังของอู๋หลิ่งยังได้้แค่ทำาลายม่านแสงไปสอง ชั้น เนี่ยเทียนเองนอกจากจะได้้รับแรงบีบคั้นระลอกหนึ่งแล้ว กมไม่ได้้ รับบาด้เจมบใด้ๆ อีก

เพียงแต่ว่าพลังจิตของเขาที่ใช้ต้านทานเวทชั่วร้ายทาง พลังจิตเมื่อครู่นี้กลับเสียหายไปเยอะมาก

“ยันต์วิเศษหนึ่งชิ้นสามารถต้านทานการโจมตีสุด้พลังของ ผู้แขมงแกร่งขอบเขตต้นสวรรค์ได้้หนึ่งครั้ง ต่อให้อู๋หลิ่งจะแขมงแกร่งแค่

ไหนกมเป็นแค่ท้ายสวรรค์ ต่อให้อาศัยอาวุธวิเศษที่ทรงพลังกมไม่น่าจะ มีแรงโจมตีได้้เท่าขอบเขตต้นสวรรค์”

เนี่ยเทียนที่ฟื้นคืนสติมีสีหน้าเคร่งขรึม จ้องอู๋หลิ่งด้้วย สายตาเยมนชา

เนี่ยเทียนที่ถูกม่านแสงห้าชั้นห่อหุ้มร่างเอาไว้ ไม่ได้้รับอิทธิ พลใด้ๆ จากมนต์ด้ำาชั่วร้ายอีกจึงรีบรวบรวมพลังจิตทันที

พลังจิตกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าแทรกซึมเข้าไปในลูกกลมปราณ วิญญาณทั้งหมด้ที่หลงเหลืออยู่ ลูกกลมปราณวิญญาณหกลูกที่ยังคง ล่องลอยไปมาพลันพุ่งเข้าโจมตีอู๋หลิ่งอย่างพร้อมเพรียงกัน

อู๋หลิงที่ไม่สามารถสังหารเนี่ยเทียนได้้ด้้วยการโจมตีเพียง ครั้งเด้ียวแอบขมวด้คิ้ว เขามองม่านแสงหินหยกห้าชั้นที่หลงเหลืออยู่ แล้วแค่นเสียงหนึ่งครั้ง กล่าว “ดู้ท่าเจ้าคงจะมีอาจารย์ที่ด้ีสินะ”

ซูหลินที่จ้องมองการต่อสู้ระหว่างอู๋หลิ่งและเนี่ยเทียนอยู่ ตลอด้เวลา เหมนว่าเนี่ยเทียนไม่ถูกอู๋หลิ่งสังหาร แต่กลับฟื้นคืนสติอีก ครั้ง ทั้งยังขับเคลื่อนลูกกลมปราณวิญญาณที่เหลือให้ไปโจมตีอู๋หลิ่ง นางกมรู้สึกตะลึงระคนแปลกใจเลมกน้อย

หลังจากความตะลึงผ่านไป นางกมหันหน้าไปมองพื้นที่ของ ผู้แขมงแกร่งขอบเขตกลางสวรรค์ พบว่าที่นั่นกมเปิด้ศึกนองเลือด้ที่ดุ้ เด้ือด้แล้วเช่นกัน

ซูหลินแอบประเมินอยู่ในใจตัวเอง คล้ายยอมรับฝีมือของ เนี่ยเทียน รู้สึกว่าเนี่ยเทียนน่าจะมีศักยภาพมากพอที่จะเผาผลาญ พลังของอู๋หลิ่งจากอาณาจักรต้าฮวางอย่างช้าๆ ได้้

เมื่อความคิด้นี้เกิด้ขึ้น ซูหลินจึงตัด้สินใจเฉียบขาด้ทันที

นางที่อยู่นิ่งมานานพลันกล่าวกับชายหนุ่มชุด้ขาวแห่ง อาณาจักรปิงเฟิง “บทต้นของคาถาสะเกมด้ด้าวอยู่ในมือของพวกเรา สี่คน ในเมื่ออู๋หลิ่งมีคู่ต่อสู้ที่สมน้ำาสมเนื้อกันแล้ว ถ้าเช่นนั้นพวกเรากม ไม่จำาเป็นต้องรอต่อไปอีก เจ้าและข้าล้วนเข้าใจด้ี ยิ่งรวบรวมบทต้น ของคาถาสะเกมด้ด้าวได้้เรมวเท่าไหร่กมยิ่งข้ามผ่านม่านกำาบังที่เป็น แม่น้ำาแสงเจมด้สี และทด้ลองเข้าไปช่วงชิงบทกลางของคาถาสะเกมด้ ด้าวมาได้้เรมวเท่านั้น”

ตอนที่พูด้ถึงบทกลาง นางกมองไปยังพื้นที่ของผู้แขมงแกร่ง ขอบเขตกลางสวรรค์อีกครั้ง มองการต่อสู้โหด้เหี้ยมที่เกิด้ขึ้นตรงนั้น

ชายหนุ่มชุด้ขาวตะลึงพรึงเพริด้ “ซูหลิน! เจ้า…เจ้าถึง ขนาด้กล้ามีความคิด้จะไปช่วงชิงคาถาสะเกมด้ด้าวบทกลางเชียวรึ?”

“วิมานสวรรค์ของข้าต้องการรวบรวมคาถาสะเกมด้ด้าวให้ ครบทั้งต้นกลางและท้าย” ซูหลินไม่ได้้สนใจการต่อสู้ดุ้เด้ือด้ระหว่าง เนี่ยเทียนและอู๋หลิ่ง นางเพียงกล่าวด้้วยน้ำาเสียงจริงจัง “ทางฝ่าย ของต้นสวรรค์ มีอาจารย์อาของข้าคนหนึ่งจัด้การอยู่แล้ว ข้าเชื่อว่า

ด้้วยความสามารถของเขา จะต้องชิงคาถาบทท้ายมาได้้อย่าง แน่นอน”

“เด้ิมทีวิมานสวรรค์ของเรายังส่งคนอีกคนหนึ่งให้ไปที่ ขอบเขตกลางสวรรค์ด้้วย ทว่าน่าเสียด้าย เขาไม่ทันมาถึงพระราชวัง โบราณสะเกมด้ด้าวกมสิ้นชีพไปก่อนแล้ว”

“ผู้ที่เลื่อนขั้นเป็นต้นสวรรค์ ต่อให้ได้้รับบทท้ายของคาถา สะเกมด้ด้าวกมไม่สามารถข้ามแม่น้ำาแสงเจมด้สีมายังขอบเขตของกลาง สวรรค์ได้้”

“มีเพียงผู้ที่อยู่ท้ายสวรรค์เท่านั้นที่หลังจากรวบรวมบทต้น ของคาถาสะเกมด้ด้าวแล้วถึงจะข้ามแม่น้ำาแสงเจมด้สีที่เป็นตัวกางกั้นไป ได้้”

“สามบทของคาถาสะเกมด้ด้าว วิมานสวรรค์ของพวกเรา ต้องได้้ครอบครอง ในเมื่ออาจารย์อาของข้ามิอาจข้ามมายังพื้นที่ของ กลางสวรรค์ ถ้าเช่นนั้นกมีเพียงข้าเท่านั้นที่ต้องทำาให้ได้้”