ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 175 ข้าอยากลองดู้!

ในด้ินแด้นด้าวตก อาณาจักรใหญ่ทั้งเก้า อาณาจักรเสวียน เทียนอยู่อันด้ับหนึ่ง

วิมานสวรรค์คือสำานักผู้ฝึกลมปราณที่แขมงแกร่ง ที่สุด้ของอาณาจักรเสวียนเทียน และในบรรด้ากลุ่มอิทธิพลมากมาย

ของด้ินแด้นด้าวตก วิมานสวรรค์เองกมีตำาแหน่งเหนือล้ำาเกินใครเช่น กัน

ซูหลินที่มาจากวิมานสวรรค์ อยู่ในพื้นที่ของขอบเขตท้าย สวรรค์ ฝีมือสามารถกำาราบอู๋หลิ่งและชายหนุ่มชุด้ขาวผู้นั้นได้้ สบายๆ

พื้นที่ขอบเขตต้นสวรรค์ อาจารย์อาน้อยของซูหลิน เผชิญ หน้ากับการโอบล้อมโจมตีของผู้แขมงแกร่งต้นสวรรค์สามคนซึ่งมีถัง หยางรวมอยู่ด้้วยกมยังรับมือได้้สบายๆ อย่างเหมนได้้ชัด้

ความแขมงแกร่งของวิมานสวรรค์ ทำาให้เนี่ยเทียนแอบตก ตะลึง

การต่อสู้นองเลือด้ในขอบเขตกลางสวรรค์และต้นสวรรค์ เมื่อเทียบกับพื้นที่ที่เนี่ยเทียนอยู่แล้วเรียกได้้ว่าเหี้ยมโหด้ทารุณ มากกว่านัก อีกทั้งยังไม่มีท่าทีว่าจะยุติลงในระยะเวลาสั้นๆ

เนี่ยเทียนจับสังเกตอยู่ครู่ใหญ่แล้วจึงถอนสายตากลับ จาก นั้นกมองไปที่การต่อสู้ระหว่างซูหลินและชายหนุ่มชุด้ขาวจากอาณา จักรปิงเฟิง

เวลานี้พลังวิญญาณ พลังจิตของเขาที่ใช้ไปในการต่อสู้กับ อู๋หลิ่งล้วนฟื้นตัวกลับมาทั้งหมด้แล้ว

เขาแอบรู้สึกได้้ว่าหลังจากผ่านการเผาผลาญไปอย่าง มหาศาลครั้งนี้ ดู้เหมือนว่าพลังจิตและพลังวิญญาณของเขาจะ พัฒนาไปอีกขั้นในระด้ับที่ต่างกัน

มีเพียงพลังเลือด้เนื้อเท่านั้นที่ไม่ได้้ไต่ไปสู่ระด้ับสมบูรณ์ พรั่งพร้อม

เขาจึงหยิบเอาเนื้อสัตว์วิเศษออกมาจากในกำาไลเกมบของ แล้วสวาปามคำาใหญ่ลงท้องอีกครั้ง

เวลานี้ข้างกายของเขามีลูกปราณวิญญาณขนาด้ประมาณ แท่นโม่หินลอยอยู่อีกสิบสามลูก

ลูกปราณวิญญาณเหล่านั้นล้วนถูกด้ึงเอาพลังประหลาด้ที่ สามารถบำารุงพลังจิตออกมา และภายใต้สถานการณ์ที่มหาสมุทร วิญญาณของเนี่ยเทียนเปี่ยมล้นเช่นนี้ พลังที่เหลือในลูกปราณ วิญญาณจึงถูกละทิ้ง

พลังจิตเป็นกลุ่มๆ บินออกมาจากกายของเนี่ยเทียนแล้ว ผสานรวมเข้าไปในลูกปราณวิญญาณทั้งสิบสามลูก

เมื่อความคิด้ของเขาเปลี่ยนแปลง ลูกปราณวิญญาณสิบ สามลูกกมลอยล่องไปอยู่ในพื้นที่ระหว่างซูหลินสองคน

เขานั่งมองการต่อสู้ของซูหลินและชายหนุ่มชุด้ขาวแล้ว รู้สึกเบื่อ จึงสร้างลูกปราณวิญญาณขึ้นมาอีกครั้ง

การต่อสู้กับอู๋หลิ่งทำาให้เขาเข้าใจว่าปราณวิญญาณฟอาด้ิน ของที่แห่งนี้บริสุทธิ์อย่างหาสิ่งใด้มาเปรียบมิได้้ ลูกปราณวิญญาณที่ ถูกสร้างขึ้นยังกลายมาเป็นท่าไม้ตายให้เขาได้้อีก

รอจนการต่อสู้ระหว่างซูหลินและชายหนุ่มชุด้ขาวสิ้นสุด้ แล้ว เขาสามารถยืมใช้ลูกปราณวิญญาณจำานวนมากมาต่อกรกับผู้ ชนะเช่นเด้ียวกับที่เคยทำากับอู๋หลิ่ง

อย่างน้อยในช่วงเวลาที่ผู้ชนะใช้พลังงานไปมาก จนเหนมด้เหนื่อยไร้กำาลัง เขายังสามารถใช้ลูกปราณวิญญาณโจมตีใส่ ได้้

เขาวางแผนรัด้กุมให้กับตัวเอง แล้วจึงใช้ปราณวิญญาณ ในพระราชวังโบราณสะเกมด้ด้าวมาสร้างลูกปราณวิญญาณอีกครั้ง

เวลาผ่านไปอีกพักหนึ่ง ลูกปราณวิญญาณที่อยู่ข้างกาย เขากมเปลี่ยนจากสิบสามมาเป็นยี่สิบเอมด้ลูก

เวลานี้เขามองเหมนความเหนื่อยล้าในสายตาเยมนชาของ ชายหนุ่มชุด้ขาวจากอาณาจักรปิงเฟิงแล้ว

ชายหนุ่มชุด้ขาวโบกสะบัด้กระบี่เล่มยาวที่โบราณและ เรียบง่าย แสงสว่างที่ถูกปล่อยออกมาลด้น้อยลง และคลื่นพลัง วิญญาณในร่างของเขากมไม่เชี่ยวกรากอย่างตอนแรกอีกแล้ว

“สวบๆ!”

นิ้วเรียวราวลำาเทียนของซูหลินกรีด้กราย มีด้โค้งทรง พระจันทร์เสี้ยวหลายเล่มกมพลันปรากฏขึ้นมา

มีด้โค้งเหล่านี้มีมากหลายร้อยเล่ม อีกทั้งยังถูกผลักด้ันด้้วย ค่ายกลมหัศจรรย์บางอย่าง ทำาให้พื้นด้ินตรงจุด้ที่ชายหนุ่มชุด้ขาวยืน อยู่ซึ่งจับตัวเป็นน้ำาแขมงแตกสลายกลายเป็นชิ้นเลมกชิ้นน้อย

ด้วงตาของซูหลินเปลี่ยนมาเป็นประกายสีเงิน ลูกตาด้ำา ของนางประดุ้จพระจันทร์เสี้ยวสองด้วงที่เยมนรื่นสบายตา

เกลมด้หิมะทรงผลึกใสมากมายตรงพื้นที่การโจมตีทาง พลังจิตตรงกลางระหว่างนางและชายหนุ่มชุด้ขาวแตกกระจายออก หมด้ สาด้กระเซมนออกมาเป็นเกลมด้น้ำาแขมง

ชายหนุ่มชุด้ขาวถูกโจมตีอย่างรุนแรง เขากระอักเลือด้ออก มาหนึ่งคำา สีหน้าเปลี่ยนมาเป็นซีด้ขาวราวกระด้าษในพริบตา

ซูหลินหน้าไม่เปลี่ยนสี พูด้เสียงเรียบ “เสวียนเข่อ หอหัน ปิงของพวกเจ้ากับวิมานสวรรค์ของข้ามีความสัมพันธ์อันด้ีต่อกัน ข้า ไม่ต้องการสังหารเจ้า เจ้าใช้วิชาลับของตัวเองตัด้ภาพประตูสวรรค์ บนหลังมือทิ้งซะเถอะ”

ชายหนุ่มชุด้ขาวจากอาณาจักรปิงเฟิงชื่อว่าเสวียนเข่อ พอ มาถึงเวลานี้เหมือนว่าเขาเองกมเข้าใจสถานการณ์ด้ีแล้ว

เขาขมวด้คิ้วครุ่นคิด้อยู่ครู่หนึ่ง ไม่พูด้ไม่จากมใช้กระบี่ยาว เล่มนั้นปาด้เนื้อบนหลังมือทิ้ง

เนื้อก้อนนั้นประทับภาพประตูสวรรค์เอาไว้ ซึ่งในนั้นมีแสง สวรรค์อยู่สิบหกจุด้

วิธีตัด้ภาพประตูสวรรค์ของเขาไม่ได้้เหี้ยมโหด้อำามหิตเฉก เช่นอู๋หลิ่ง

ที่เขาเสียไปมีเพียงก้อนเนื้อชิ้นหนึ่ง ซึ่งเนื้อตรงนั้นยังงอก ขึ้นมาใหม่ได้้ในวันหน้า

อู๋หลิ่งกลับไม่เหมือนกัน ในช่วงเวลาความเป็นความตาย อู๋ หลิ่งไม่มีเวลาที่จะค่อยๆ ปาด้เนื้อตัวเองออกอย่างระมัด้ระวังเช่นเขา

ตอนนั้นอู๋หลิ่งเผชิญหน้ากับหมัด้พิโรธของเนี่ยเทียน จึง ทำาได้้เพียงใช้วิธีที่โหด้ร้ายที่สุด้อย่างการตัด้มือของตัวเองทิ้ง

“เอาะ!”

เมื่อเสวียนเข่อแห่งอาณาจักรปิงเฟิงปาด้เนื้อชิ้นนั้นและ เตรียมจะมอบให้ซูหลิน อยู่ๆ เขากมหันมามองเนี่ยเทียนด้้วยความ ตะลึงระคนแปลกใจ

ซูหลินเองกมตะลึงแล้วหันหน้ากลับมาเช่นกัน

สองคนที่จมจ่อมอยู่กับการต่อสู้ ก่อนหน้านี้ไม่ได้้สนใจการ ปะทะระหว่างเนี่ยเทียนและอู๋หลิ่งจริงๆ แล้วกมไม่มีสมาธิเหลือให้แบ่ง มาดู้ด้้วย

เด้ิมทีพวกเขาคิด้ว่าการต่อสู้ระหว่างเนี่ยเทียนและอู๋หลิ่ง น่าจะยังด้ำาเนินต่อ

ทว่าพอหันไปมองจริงๆ กลับพบว่าอู๋หลิ่งหายตัวไปแล้ว ส่วนภาพประตูสวรรค์บนหลังมือของเนี่ยเทียนกลับมีแสงสวรรค์เพิ่ม ขึ้นมาอีกสิบแปด้จุด้

แสงสวรรค์เพิ่มขึ้นมาอีกสิบแปด้จุด้กมหมายความว่าอู๋หลิ่ง ที่หายตัวไปได้้พ่ายแพ้ให้กับเนี่ยเทียนแล้ว

ข้างกายเนี่ยเทียนมีลูกปราณวิญญาณลอยอยู่ยี่สิบเอมด้ลูก ต่างกมปลด้ปล่อยคลื่นพลังวิญญาณที่น่าตะลึงออกมา

เสวียนเข่อและซูหลินรับสัมผัสเลมกน้อย จากนั้นกมตรวจ สอบดู้ถึงพลังในการต่อสู้ของเนี่ยเทียน เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ที่ต่อสู้ กับอู๋หลิ่ง ดู้เหมือนว่าจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเท่าใด้นัก

นี่หมายความว่าเนี่ยเทียนไม่เพียงแต่ชนะอู๋หลิ่ง พลังงานที่ เสียหายไปยังฟื้นตัวกลับมาแล้วด้้วย

“อาณาจักรหลีเทียน…”

ด้วงตาของเสวียนเข่อและซูหลินตอนที่มองมายังเนี่ยเทียน ต่างกมเปลี่ยนมาเป็นซับซ้อน

พวกเขาต่างกมคาด้ไม่ถึงว่าผู้ชนะระหว่างเนี่ยเทียนและอู๋ หลิ่ง จะกลายมาเป็นเนี่ยเทียน

เก้าอาณาจักรของด้ินแด้นด้าวตก อาณาจักรหลีเทียนอยู่ อันด้ับท้ายสุด้ เด้มกคนหนึ่งที่ไม่เคยได้้ยินชื่อมาก่อนแถมอยู่แค่ ขอบเขตท้ายสวรรค์ตอนกลาง กลับบีบให้อู๋หลิ่งหนีไปได้้?

พวกเขารู้สึกตั้งรับไม่ทันอย่างเหมนได้้ชัด้

ทว่าเพียงแค่ระยะเวลาสั้นๆ เสวียนเข่อที่ปาด้เนื้อทิ้งกลับ ถูกพลังงานลึกลับระลอกหนึ่งปกคลุม

เขาหายตัวไปจากเส้นสายตาของเนี่ยเทียน ราวกับว่า วินาทีนี้เขาได้้ถูกพาออกไปจากพระราชวังโบราณสะเกมด้ด้าวแล้ว

มีเพียงเนื้อชิ้นนั้นที่ถูกเขาปาด้ออกที่ยังคงลอยอยู่กลาง อากาศ ซูหลินยื่นมือออกไปคว้า แสงสวรรค์สิบหกจุด้ที่อยู่บนนั้นกม คล้ายสะเกมด้ด้าวที่บินออกมาหลอมรวมเข้าไปบนมือขาวนวลของซู หลิน

เสวียนเข่อเป็นเหมือนอู๋หลิ่งที่พอสูญเสียภาพประตูสวรรค์ ไปแล้วจึงถูกส่งออกไปจากพระราชวังโบราณสะเกมด้ด้าว

ในพื้นที่ขอบเขตท้ายสวรรค์ ตอนนี้เหลืออยู่เพียงแค่ซูหลิน จากวิมานสวรรค์และเนี่ยเทียนที่มาจากอาณาจักรหลีเทียน

คนทั้งสองคนจึงประสานสายตากัน

ในสายตาของซูหลิน เนี่ยเทียนมองเหมนแค่เพียงความสงบ นิ่งไร้คลื่นเคลื่อนไหวใด้ๆ สีหน้าของซูหลินเรียบเฉย นางหยิบเอายา สามเมมด้ที่มีกลิ่นหอมลอยปะทะจมูกออกมาจากในแหวน แล้วกลืน มันลงไปต่อหน้าเขา

“ข้าไม่ต้องการเสียพลังงานไปกับตัวเจ้า” ซูหลินคิด้อยู่เลมก น้อยกมพูด้เกลี้ยกล่อมขึ้นมาอย่างจริงใจ “เปอาหมายที่แท้จริงของข้า คือผู้ชนะคนสุด้ท้ายในพื้นที่ขอบเขตกลางสวรรค์ ข้าต้องรักษา สภาวะของตัวเองให้พรั่งพร้อมมากที่สุด้เพื่อต่อสู้กับคนชนะของทาง ฝั่งนั้น”

“ด้ังนั้นข้าจะไม่ฆ่าเจ้ากมได้้ เจ้าแค่ทำาเหมือนเสวียนเข่อ ตัด้ เนื้อชิ้นนั้นทิ้ง สละภาพประตูสวรรค์ แล้วเจ้ากมจะได้้ออกไปจาก พระราชวังโบราณสะเกมด้ด้าวเช่นเด้ียวกับเสวียนเข่อ”

“ข้าหวังว่าเจ้าจะรู้ ต่อให้เจ้าเอาชนะอู๋หลิ่งได้้แต่เจ้ากมยัง ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าอยู่ด้ี”

“หากเจ้าไม่รู้จักกลัวตาย คิด้จะแย่งชิงกับข้าให้ได้้ ข้ากม ขอบอกเจ้าว่าหากเจ้าลงมือเมื่อใด้ ข้ากมจะไม่ออมมืออีก และต้อง สังหารเจ้าให้ได้้”

“เจ้าพิจารณาเอาเองเถอะ”

ซูหลินจากวิมานสวรรค์เกลี้ยกล่อมเนี่ยเทียนด้้วยความ จริงจัง หวังว่าเขาจะเป็นฝ่ายทิ้งภาพประตูสวรรค์ด้้วยตัวเอง แล้วมี ชีวิตรอด้ออกไปจากพระราชวังโบราณสะเกมด้ด้าว

นางยังมีความทะเยอทะยานที่มากกว่านั้น นางจึงไม่ต้อง การฆ่าเนี่ยเทียนจนเผาผลาญพลังงานของตัวเองมากเกินไป

ทว่าความหมายในคำาพูด้ของนางกลับเตมไปด้้วยความ มั่นใจ นางมั่นใจว่าหากเนี่ยเทียนลงมือ นางต้องฆ่าเนี่ยเทียนได้้ แน่นอน

เนี่ยเทียนหัวเราะพรืด้ กล่าว “เจ้าเพิ่งสู้กับเสวียนเข่อเสรมจ พลังจิตและพลังวิญญาณของเจ้าต่างกมถูกเผาผลาญไปไม่น้อย ตาม ความเหมนข้า ตอนนี้พลังในการต่อสู้ของเจ้าอาจจะเหลืออยู่แค่เพียง หกเจมด้ส่วนจากสภาวะสูงสุด้”

“ส่วนข้า เนื่องจากยุติการต่อสู้กับอู๋หลิ่งเรมว ตอนนี้จึงฟื้น ตัวมาได้้พอสมควรแล้ว”

“เจ้านึกจริงๆ หรือว่าจะชนะข้าได้้ง่ายๆ? หากประมือกัน คนผู้นั้นที่ต้องตายจะเป็นข้าจริงๆ?”

ซูหลินพยักหน้าเบาๆ “ข้าแน่ใจมาก”

เนี่ยเทียนถูกความมั่นใจที่มากเกินของนางกระตุ้นปณิธาน ในการสู้รบ เขาจึงยิ้มสด้ใส กล่าว “ข้าอยากจะลองดู้!”

กล่าวจบลูกปราณวิญญาณทั้งหมด้กมพุ่งเข้าโจมตีซูหลิน อย่างรวด้เรมวตามการเปลี่ยนแปลงทางจิตของเขา

ซูหลินขมวด้คิ้วน้อยๆ ส่ายหัวกล่าว “เจ้าคนไม่รู้จักฟังคำา เตือน”

“ฟิ้ว!”

ร่างของนางขยับหนึ่งครั้งคล้ายแสงจันทร์กระจ่างเยมนตา ลูกปราณวิญญาณเหล่านั้นยังไม่ทันเข้ามาใกล้ นางกมลอด้ทะลุลูก ปราณวิญญาณแต่ละลูกออกมาในพริบตา

เด้ิมทีระยะห่างระหว่างนางและเนี่ยเทียนยังมีมากถึงร้อย เมตร เนี่ยเทียนคิด้ว่าความห่างเท่านั้นถือว่ายังปลอด้ภัย

ทว่าวินาทีที่นางขยับตัว นางกลับใช้ความเรมวที่น่าเหลือ เชื่อลอด้ทะลุลูกปราณวิญญาณที่ลอยอยู่ พริบตาเด้ียวกมเขยิบเข้ามา ใกล้เนี่ยเทียน

ส่วนเนี่ยเทียนเวลานี้กมยังไม่ทันสั่งให้ลูกปราณวิญญาณ เหล่านั้นระเบิด้ได้้

เพราะเขาไม่สามารถใช้พลังจิตเลมงไปที่ซูหลิน แม้แต่ ด้วงตาของเขากมยังจับตำาแหน่งที่แม่นยำาของซูหลินไม่ได้้