ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 194 โชคด้ีที่มีเจ้า

“อู้!”

ปีศาจที่มีเกลมด้สีด้ำาขึ้นเตมร่าง ขากรรไกรล่างมีงาโผล่ตน หนึ่งพลันพุ่งพรวด้ออกมาจากหลังภูเขา

เมื่อปีศาจตนนั้นปรากฏตัวกมร้องคำารามอย่างดุ้ร้ายทันที แล้วห้อตะบึงเข้าหาเฟิงหลัว

ปราณปีศาจสีม่วงเข้มกลิ้งซัด้ตลบ พุ่งด้ิ่งเข้ามากระแทก เฟิงหลัวราวกับด้าวตก

เฟิงหลัวถูกปราณปีศาจปกคลุม เขารวบรวมแสงสีเลือด้ ขึ้นมาเป็นเกราะกำาบังกาย พยายามต้านทานการแทรกซอนของ ปราณปีศาจ

เขารู้ด้ีว่าเรือนกายนี้ของเขาหากถูกปราณปีศาจแทรกซึม เข้ามา เขาจะตกอยู่ท่ามกลางมหาสมุทรแห่งปีศาจ และอาจจะถูก ภูตผีปีศาจหลอมร่างให้กลายมาเป็นทาสรับใช้พวกมัน

ปีศาจที่มีเกลมด้สีด้ำาตลอด้ร่างตนนี้แสยะยิ้ม งาทั้งสองใต้ คางเปล่งประกายแสงปีศาจสีม่วงเข้ม

“ไป!”

เนี่ยเทียนที่ตามหลังเฟิงหลัวมาเหมนว่าเขาถูกปราณปีศาจ ปกคลุมจึงยื่นมือชี้ไปยังปีศาจตัวนั้นแล้วออกคำาสั่งโครงกระดู้กปีศาจ เลือด้

กระแสจิตของเขารวมตัวกันเป็นจิตสังหารรุนแรงที่เลมงนิ่ง ไปยังปีศาจตนนั้น เพื่อบอกเปอาหมายให้กับโครงกระดู้กปีศาจเลือด้

โครงกระดู้กปีศาจเลือด้ที่สูงกว่าปีศาจตนนั้นเกือบสองเท่า ก้าวยาวๆ เข้าหาปีศาจตนนั้น มือทั้งสองข้างของโครงกระดู้กปีศาจ เลือด้คล้ายมีด้แหลมคมที่แขมงแกร่งแทงไปยังหน้าอกของปีศาจทันทีที่ ปะทะหน้ากัน

“ฟิ้ว!”

ยังไม่ทันที่มือกระดู้กของมันจะสัมผัสโด้นตัวปีศาจ แสงสี เลือด้หลายเส้นพลันบินออกไปจากข้อต่อกระดู้กของมันแล้วระเบิด้ เกลมด้สีด้ำาที่ปกคลุมอยู่บนร่างของปีศาจตนนั้นให้กระจุยกระจายไปที ละเกลมด้

หน้าอกของปีศาจตนนั้นอาบไปด้้วยเลือด้ เลือด้เนื้อสีม่วง เข้มเผยออกมาให้เหมนทันใด้

ปีศาจร้องคำาราม พยายามกัด้กระชากโครงกระดู้กปีศาจ เลือด้ ทว่ากลับถูกมือกระดู้กของโครงกระดู้กปีศาจเลือด้ฉีกร่างออก เป็นชิ้นๆ

เลือด้สด้สาด้กระเซมนไปทั่วร่างโครงกระดู้กปีศาจเลือด้ ใน ด้วงตาสีเขียวเหลือบเทาของมันกมีประกายแสงแปลกประหลาด้ เปล่งวิบวับ

ดู้เหมือนว่ามันกำาลังใช้เวทหลอมเลือด้อันเป็นเวทลับของ สำานักโลหิตมาดู้ด้กลืนปราณเลือด้เนื้อที่แฝงเร้นอยู่ในเลือด้ของปีศาจ ตนนี้จนเกลี้ยง

เฟิงหลัวเองกมอาศัยม่านแสงสีเลือด้ค่อยๆ ด้ึงตัวให้หลุด้พ้น มาจากปราณปีศาจที่เชี่ยวกรากนั่นได้้ มองเหมนปีศาจตนนี้ถูกโครง กระดู้กปีศาจเลือด้สังหารได้้อย่างง่ายด้ายไปอีกตัว เฟิงหลัวกมพยัก หน้าเบาๆ ให้กับเนี่ยเทียน นัยน์ตาเผยความซาบซึ้งใจ

ในใจเขารู้ด้ีว่าระด้ับของปีศาจตนเมื่อครู่นี้น่าจะสูงกว่าตน ก่อนหน้านี้ระด้ับหนึ่ง

หากไม่เป็นเพราะเนี่ยเทียนสั่งการให้โครงกระดู้กปีศาจ เลือด้ลงมือ เขาที่ถูกปราณปีศาจปกคลุมกมคงถูกปีศาจตนนั้นสังหาร ไปอย่างง่ายด้ายแล้ว

“เนี่ยเทียน! คืนปีศาจเลือด้ของข้ามานะ!”

อวี๋ถงกรีด้ร้องเสียงด้ัง เงาร่างสีเลือด้แด้งสด้ของนางพลัน พุ่งเข้ามาถึงในพริบตา

“อย่าเหลวไหล!” เฟิงหลัวแค่นเสียงหนึ่งครั้ง กล่าวด้้วย สีหน้าเหนื่อยล้า “สำานักต้องการโครงกระดู้กปีศาจเลือด้ และลำาพัง แค่พละกำาลังของพวกเราย่อมไม่สามารถปลุกโครงกระดู้กปีศาจเลือด้ ให้ฟื้นตื่นได้้ ไม่ว่าสิทธิ์ในการควบคุมโครงกระดู้กปีศาจเลือด้จะเป็น ของพวกเราหรือของเนี่ยเทียน นี่ต่างกมถือเป็นความโชคด้ีของสำานัก โลหิตเราแล้ว”

“โด้ยเฉพาะในเวลาอย่างนี้!”

กล่าวมาถึงตอนหลัง น้ำาเสียงของเฟิงหลัวกมพลันเปลี่ยนมา เป็นดุ้ด้ัน ตวาด้เสียงด้ัง “อาณาจักรหลีเทียนประสบภัยครั้งใหญ่ หากไม่มีปาฏิหาริย์เกิด้ขึ้น สำานักโลหิตของเราและอีกหกสำานักที่ เหลือคงหนีไม่พ้นหายนะครั้งนี้!”

“เนี่ยเทียนสามารถปลุกปีศาจเลือด้ให้ฟื้นตื่นขึ้นมา อีกทั้ง ยังควบคุมปีศาจเลือด้ได้้ ถือเป็นความโชคด้ีของสำานักโลหิต และเป็น ความโชคด้ีของอาณาจักรหลีเทียน!”

“ถูกต้อง” หงฉานแห่งวังยมบาลตามมาทันตอนที่เฟิงหลัว พูด้พอด้ี เขาจึงช่วยเอ่ยเสริม “อวี๋ถง ก่อนหน้าที่ปัญหาของ อาณาจักรหลีเทียนยังไม่ได้้รับการแก้ไข ขอเจ้าโปรด้วางความแค้น ส่วนตัวระหว่างเนี่ยเทียนลงชั่วคราว อาณาจักรหลีเทียนของพวกเรา ต้องการเนี่ยเทียน สำานักโลหิตของพวกเจ้ากมยิ่งต้องการตัวเขา!”

“อวี๋ถงเอ๋ยอวี๋ถง หากต้องเทียบผลประโยชน์ของสำานักกับ ของตัวเจ้าเอง เจ้าควรจะแยกให้มันชัด้เจนนะ” โจวอี้แห่งสำานักภูตผี กมเอ่ยแทรกขึ้นมาเช่นกัน

คนอื่นๆ ที่ตามมาทันต่างกมพากันพูด้เกลี้ยกล่อมอวี๋ถง บอก ให้นางเหมนแก่ส่วนรวม อย่าทำาตัวเหลวไหลไร้เหตุผล

เนี่ยเทียนยืนอยู่ข้างปีศาจเลือด้ หัวเราะหึหึเสียงเบา ลูบคลำาจมูกไม่พูด้อะไร

อวี๋ถงมองเหมนท่าทางลำาพองใจของเขากมเด้ือด้ด้าลขึ้นมา ทันที ทว่าเมื่อเผชิญกับคำาตำาหนิและคำาเกลี้ยกล่อมของคนมากมาย นางจึงทำาได้้เพียงเกมบกลั้นความอัด้อั้นไม่พอใจเอาไว้

ไม่ว่าอย่างไรนางกมคิด้ไม่ถึงว่าความแค้นส่วนตัวระหว่าง นางและเนี่ยเทียนจะกลายมาอยู่ในสภาพนี้ได้้

ตอนที่อยู่โลกมายามรกตและเทือกเขาชื่อเหยียน เนี่ยเทียน ไม่เพียงแต่เอาชนะนาง ยังแทะโลมนางด้้วยความหื่นกามด้้วย ทำาให้ นางต้องการสังหารเนี่ยเทียนมาโด้ยตลอด้

เด้ิมทีเฟิงหลัวแห่งสำานักโลหิตเป็นแรงหนุนที่แขมงแกร่งให้ กับนาง

ทว่าเมื่ออาณาจักรหลีเทียนเกิด้การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ หลวง เนื่องด้้วยความสำาคัญของเนี่ยเทียน เฟิงหลัวกลับเลือกยืนอยู่

ข้างกายของเนี่ยเทียน แม้แต่วังยมบาลและสำานักภูตผีกมยังช่วยเนี่ย เทียนพูด้

นี่ทำาให้นางโกรธจนอยากตายจริงๆ

“เอาเถอะ ต่อไปห้ามทำาอย่างนี้อีก” เฟิงหลัวเหมนว่าสีหน้า นางไม่ด้ีจึงไม่เอ่ยตำาหนิอีก แต่กล่าวกับเนี่ยเทียนด้้วยใบหน้าที่อ่อน โยน “เจ้าทำาได้้ด้ีมาก ขอแค่เหมนปีศาจปรากฏตัวกมจงสั่งการให้โครง กระดู้กปีศาจเลือด้ลงมือสังหารทันที โครงกระดู้กปีศาจเลือด้ตนนี้มิ อาจอยู่ในสภาพนี้ได้้ตลอด้ไป ถ้าเช่นนั้นกมต้องทำาร้ายภูตผีปีศาจให้ บาด้เจมบสาหัสก่อนหน้าที่มันจะหลับลงไปอีกครั้ง”

“ตกลง” เนี่ยเทียนพยักหน้า

“เจ้าเด้มกน้อย ตอนอยู่ในประตูสวรรค์ข้ากมองออกแล้วว่า เจ้ามีฝีมือไม่เลว” หงฉานหัวเราะเฮอๆ กล่าวชื่นชมอย่างไม่มีกัก ก “ข้าเชื่อว่าต่อไปจะต้องมีวันที่เจ้าได้้เป็นที่หนึ่งในอาณาจักรหลี เทียน”

“ขอบคุณที่ชม ข้ามิกล้ารับ” เนี่ยเทียนหัวเราะฮ่าๆ

“ต่อไหม?” เฟิงหลัวถาม

เนี่ยเทียนพยักหน้า “ตกลง!”

ด้ังนั้นเฟิงหลัวจึงพุ่งนำาไปข้างหน้าอีกครั้ง ส่วนเนี่ยเทียนกม พาโครงกระดู้กปีศาจเลือด้ตามติด้ไปด้้านหลัง

อันด้ับต่อมา ระหว่างทางที่มุ่งหน้าไปยังสำานักโลหิต พวก เขากมได้้เจอกับภูตผีปีศาจอีกหลายตัว

ภูตผีปีศาจทุกตัวที่เผยกายกลางทางต่างกมถูกโครงกระดู้ก ปีศาจเลือด้สังหารทั้งหมด้ ไม่มีเว้นสักตัวเด้ียว

ภูตผีปีศาจทุกตัวที่ตายเพราะน้ำามือของโครงกระดู้กปีศาจ เลือด้ต่างกมถูกมันใช้เวทลับหลอมโลหิตของสำานักโลหิตดู้ด้ซับเอา ปราณเลือด้เนื้อไป

แม้ว่าพลังแห่งชีวิตของโครงกระดู้กปีศาจเลือด้จะไหลหาย ไปอย่างต่อเนื่อง ทว่าปราณที่ปลด้ปล่อยออกมาจากบนร่างของมัน กลับยิ่งเปลี่ยนมาเป็นน่ากลัวเรื่อยๆ

ไม่นานหลังจากนั้น คนทั้งกลุ่มกมเข้าไปใกล้สำานักโลหิต

สำานักโลหิตที่ตั้งอยู่กลางเทือกเขาถูกปราณปีศาจตลบ อบอวลกลืนกิน ไม่สามารถมองเหมนสถานการณ์ภายในได้้

ทว่าในปราณปีศาจเหล่านั้นกลับมีเสียงคำารามของภูตผี ปีศาจด้ังลอยมาเป็นระยะ สามารถมองเหมนเงาปีศาจขนาด้ยักษ์ มากมายพุ่งโจมตีเข้าใส่สำานักโลหิตอย่างบ้าคลั่ง

เฟิงหลัวหยุด้ชะงักอยู่ตรงปากทางภูเขาแห่งหนึ่ง มองไปยัง สำานักที่ถูกปราณปีศาจกลืนกินด้้วยสายตาลึกล้ำา

เส้นทางจากปากภูเขามุ่งหน้าไปยังสำานักถูกปราณปีศาจ ปกคลุมไว้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว คิด้จะเข้าไปในสำานักโลหิตยัง จำาเป็นต้องมุ่งหน้าลึกเข้าไปในปราณปีศาจ

ต่อให้ไม่ได้้เข้าไปต่อสู้กับพวกภูตผีปีศาจในปราณปีศาจ เหล่านั้น ลำาพังเพียงแค่เหยียบย่างเข้าไปในพื้นที่ที่ถูกปราณปีศาจ ปกคลุมกมจำาเป็นต้องเผาผลาญพลังวิญญาณในร่างกายอย่างต่อเนื่อง เพื่อต้านทานการแทรกซึมของปราณปีศาจ

หากเหยียบย่างเข้าไปด้้านใน อวัยวะรับความรู้สึกทั้งห้า ของพวกเขาทุกคนอาจได้้รับผลกระทบจากปราณปีศาจ ระด้ับความ เฉียบคมของพลังจิตกมจะลด้ลงฮวบฮาบด้้วย

“โฮก!”

เสียงร้องคำารามแหบแห้งที่เป็นของภูตผีปีศาจด้ังลอยมา จากปราณปีศาจพลุ่งพล่าน ทำาให้สีหน้าของทุกคนที่อยู่ตรงปากทาง เปลี่ยนมาเป็นเคร่งขรึม

“จะทำาอย่างไรด้ี?”

โจวอี้ของสำานักภูตผีปลด้ปล่อยกระแสจิตออกไปรับสัมผัส กับปราณปีศาจที่ตลบอบอวลอยู่ด้้านหน้า

หน้าเขาพลันเปลี่ยนสี ตะโกนเสียงด้ัง “ร้อยเมตรด้้านหน้า อย่างน้อยน่าจะมีภูตผีปีศาจสักเจมด้ตัว ระด้ับของมัน…ไม่น่าจะต่ำา มากนัก หากพวกเราบุ่มบ่ามบุกเข้าไป อาจไม่ทันไปถึงประตูสำานัก โลหิตกมคงถูกภูตผีปีศาจเจมด้ตนนั้นฉีกร่างออกเป็นชิ้นๆ”

เนี่ยเทียนไม่พูด้อะไรสักคำา แต่แผ่กระแสจิตออกไปรอบ ปราณปีศาจเหล่านั้น

เขาหลับตาลง รับสัมผัสอย่างแน่วแน่ พบว่าเพียงแค่ กระแสจิตเขาเข้าไปด้้านใน ความสามารถในการรับรู้ ความสามารถ ในการรับสัมผัส การจับปราณเลือด้เนื้อของเขาที่เด้ิมทีเฉียบคมอย่าง มากกลับลด้ลงมาฮวบฮาบกะทันหัน

กระแสจิตของเขาคล้ายล่องลอยอยู่ในมหาสมุทรที่เกิด้จาก ปราณปีศาจ ซึ่งสามารถสัมผัสถึงสิ่งกีด้ขวางได้้อย่างชัด้เจน

แต่ต่อให้เป็นเช่นนี้ หลังจากที่กระจิตเขาแผ่ออกไปนาน เขากมยังสัมผัสได้้ถึงปราณชีวิตที่พลุ่งพล่านของสิ่งมีชีวิตตนหนึ่ง

“มันนั่นแหละ!”

พอกระแสจิตของเขาสัมผัสได้้ถึงปราณสิ่งมีชีวิตนั้นกม ทำาการชักนำาทันที

แทบจะวินาทีเด้ียวกับที่จิตสังหารของเขาเพ่งเลมงไป โครง กระดู้กปีศาจเลือด้กมพุ่งพรวด้ไปด้้านหน้า

โครงกระดู้กปีศาจเลือด้เข้าไปในกลุ่มไอปีศาจในพริบตา เด้ียว ดู้เหมือนว่ามันจะไม่ได้้รับผลกระทบใด้ๆ จากปราณปีศาจที่ ตลบอบอวลเหล่านั้น จึงไม่จำาเป็นต้องรวบรวมพลังใด้ไปต้านทาน

โครงกระดู้กปีศาจเลือด้ที่สูงสามสิบกว่าเมตร พอเข้าไปใน ปราณปีศาจกมหายวับไปทันที

เนี่ยเทียนใช้กระแสจิตเลมงไปที่ปีศาจตนนั้น พลางทำาท่ามือ ให้พวกเฟิงหลัว เอ่ยบอกกับพวกเขาไปด้้วย “ไม่ต้องรีบร้อน ข้าให้ โครงกระดู้กปีศาจเลือด้ไปเปิด้ทางแล้ว ในบรรด้าภูตผีปีศาจที่ล้อมวน อยู่แถวนั้น ข้าจะพยายามเลมงตัวพวกมันให้ได้้มากที่สุด้เพื่อที่โครง กระดู้กปีศาจเลือด้จะได้้ทยอยฆ่าพวกมันไปทีละตัว!”

“โชคด้ีนักที่มีเจ้า” เฟิงหลัวเกิด้ความมั่นใจ กล่าวว่า “หากสำานักโลหิตผ่านพ้นหายนะครั้งนี้ไปได้้อย่างปลอด้ภัย เจ้าเนี่ย เทียนกมถือว่ามีบุญคุณใหญ่หลวงต่อสำานักโลหิตของข้า วันหน้าต่อให้ อาณาจักรหลีเทียนสงบสุข เจมด้สำานักกลับกลายมาเป็นศัตรูกันอีกครั้ง เจ้าเนี่ยเทียนกมสามารถมาเป็นแขกที่สำานักโลหิตของข้าได้้ตลอด้ เวลา”

“ข้าเฟิงหลัวขอรับรองกับเจ้าว่าทุกคนในสำานักโลหิตจะ ไม่มีทางมองเจ้าเป็นศัตรูอีก!”

เขาให้คำามั่นสัญญา

“มิต้องเกรงใจ” เนี่ยเทียนยิ้มแล้วไม่พูด้มากอีก แต่ รวบรวมพลังจิตไปเลมงที่ตัวปีศาจตนนั้นอย่างแน่นหนา

“โฮก!”

ไม่นานนัก เสียงร้องโหยหวนด้้วยความเจมบปวด้กมด้ังลอย มาจากกลุ่มไอปีศาจ

ปีศาจตัวนั้นที่เนี่ยเทียนเลมงตัวถูกโครงกระดู้ก ปีศาจเลือด้สังหารไปในระยะเวลาสั้นแสนสั้น