ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 196 โค่นล้มความเข้าใจ

ความเจมบปวด้รวด้ร้าวตรงด้ิ่งเข้ามายังศีรษะของเนี่ยเทียน ร่างของเขาสั่นเยือก กระแสจิตที่ปลด้ปล่อยออกไปพลันย้อนกลับคืน มา

ภูตผีปีศาจตนนั้นที่ถูกเขาหมายหัวเอาไว้เปลี่ยนทิศทาง ทันที เขาไม่แน่ใจว่าโครงกระดู้กปีศาจเลือด้ตามหาภูตผีปีศาจตัว สุด้ท้ายที่เหลืออยู่ตามจิตสังหารเมื่อครู่นี้ของเขาหรือไม่

กระแสจิตที่เยมนเยียบน่าสะพรึงกลัวระลอกหนึ่งถือโอกาส พุ่งเข้ามารุกรานสมองของเขาตามพลังจิตที่ถูกด้ึงกลับ

สะเกมด้ด้าวพริบพราวเจมด้ด้วงพลันสาด้แสงเจิด้จ้าอยู่ใน มหาสมุทรจิตวิญญาณของเนี่ยเทียน

แสงด้าวประดุ้จใบมีด้ที่แหลมคมฟาด้ฟันอยู่ในมหาสมุทร จิตวิญญาณของเขาอย่างต่อเนื่อง เงาปีศาจสีม่วงเข้มมากมายจึงถูก สังหารไปทีละตัว

เมื่อเงาปีศาจเหล่านั้นหายไป ความรู้สึกปวด้หัวรวด้ร้าวไม่ สบายตัวของเนี่ยเทียนจึงค่อยๆ ถด้ถอยไปด้้วย

เนี่ยเทียนเบิกตากว้าง จ้องเขมมงไปยังจุด้ที่ปราณปีศาจไหล กรากด้้วยความหวาด้กลัว ตวาด้เสียงต่ำา “ภูตผีปีศาจตนนั้นไม่ เหมือนกับหกตัวก่อนหน้านี้!”

“เจ้าเป็นไรไหม?” ลี่ฝานเอ่ยถาม

เนี่ยเทียนส่ายหัว “ไม่เป็นไร”

หงฉานแห่งวังยมบาลมองเนี่ยเทียนอย่างระมัด้ระวังเลมก น้อย ทั้งยังแอบรับสัมผัสอยู่เงียบๆ

จากนั้นเขาถึงได้้พยักหน้าอย่างตกตะลึง กล่าวว่า “เจ้านี่ ช่างทำาให้ข้าคาด้ไม่ถึงครั้งแล้วครั้งเล่าจริงๆ ภูตผีปีศาจระด้ับสูงตน นั้นไม่ธรรมด้าอย่างยิ่ง เจ้ายังอยู่รอด้ปลอด้ภัยภายใต้การโจมตีทาง พลังจิตของมัน ถือว่าน่าเหลือเชื่อไม่น้อย”

“ภูตผีปีศาจระด้ับสูง?” เนี่ยเทียนอึ้งตะลึง

สำาหรับภูตผีปีศาจแล้ว ต่อให้อูจี้อาจารย์ของเขากมยังไม่รู้ แน่ชัด้เท่าวังยมบาล

ภูตผีปีศาจที่เป็นประชากรด้ั้งเด้ิมของอาณาจักรหลีเทียน เคยยึด้ครองฟอาด้ินแห่งนี้ บงการประชาชน เป็นพิษทำาลายแผ่นด้ิน

กาลเวลาที่ภูตผีปีศาจอาละวาด้อยู่ในอาณาจักรหลีเทียน ห่างไกลจากปัจจุบันนี้ยาวนานเกินไป ห่างไกลจนเจมด้สำานักของ อาณาจักรหลีเทียนมีเพียงวังยมบาลที่ครอบครองค่ายกลเผาโลกันตร์ กักปีศาจเท่านั้นถึงจะพอรู้อยู่บ้าง

ที่เป็นอย่างนี้กมเพราะว่าปีนั้นวังยมบาล…ถูกก่อตั้งขึ้นโด้ยผู้ ฝึกลมปราณที่แขมงแกร่งคนหนึ่งซึ่งเข้าร่วมการรบนองเลือด้กับภูตผี ปีศาจ

หลังจากที่ภูตผีปีศาจถูกสังหารและขับไล่ไปหมด้สิ้นแล้ว อีกหกสำานักที่เหลือถึงได้้เพิ่งทยอยมาถึงอาณาจักรหลีเทียนและแผ่ ขยายอาณาจักรออกไปอย่างเจริญรุ่งเรือง

ทั้งหกสำานักจึงไม่มีความรู้ต่อเรื่องของภูตผีปีศาจเท่าใด้นัก

“ภูตผีปีศาจระด้ับสูงกับภูตผีปีศาจที่พวกเราเจอก่อนหน้านี้ ไม่เหมือนกัน” หงฉานสีหน้าเคร่งขรึม “ขนาด้รูปร่างของภูตผีปีศาจ ระด้ับสูงไม่ได้้มีขนาด้ใหญ่ยักษ์เท่าภูตผีปีศาจระด้ับต่ำา ทว่าพวกมัน ต่างหากถึงจะเป็นตระกูลสูงศักด้ิ์ของภูตผีปีศาจ และกมเป็นนายของ ภูตผีปีศาจระด้ับต่ำา ความเฉลียวฉลาด้ของภูตผีปีศาจระด้ับสูงทุกตน ต่างกมไม่อ่อนด้้อยไปกว่าเผ่ามนุษย์ของพวกเรา”

“นอกจากนี้ ภูตผีปีศาจระด้ับสูงเท่านั้นถึงจะมีสายเลือด้ที่ แขมงแกร่ง ในสายเลือด้ของมันมีพลังงานและธาตุที่มหัศจรรย์ด้ำารงอยู่ ตั้งแต่เกิด้!”

“ในปีนั้นอาณาจักรหลีเทียนกมีภูตผีปีศาจระด้ับสูงเป็น ผู้นำาของเหล่าภูตผีปีศาจระด้ับต่ำา ภูตผีปีศาจระด้ับสูงต่างหากถึงจะ เป็นศัตรูตัวฉกาจที่สุด้ของผู้ฝึกลมปราณเผ่ามนุษย์”

“ก่อนหน้าที่อาณาจักรหลีเทียนจะเสียเมือง ภูตผีปีศาจ ระด้ับสูงทุกตนล้วนถอนทัพออกไปก่อนทั้งหมด้ เหลือแค่เพียงภูตผี

ปีศาจระด้ับต่ำาที่ต่อสู้กับพวกเราต่อ เพื่อช่วยให้พวกเขาหนีเอาชีวิต รอด้”

“ด้้วยเหตุนี้ ในค่ายกลเผาโลกันตร์กักปีศาจของวังยมบาล เรา จึงไม่อาจกักขังได้้แม้แต่ภูตผีปีศาจระด้ับสูงตนเด้ียว”

“ด้ังนั้น ไม่ว่าพวกเจ้าคนใด้กมล้วนไม่เคยเจอกับปีศาจร้าย ระด้ับสูงที่แท้จริงมาก่อน”

หงฉานสีหน้าเคร่งขรึม อธิบายให้ทุกคนฟังถึงความแตก ต่างระหว่างภูตผีปีศาจระด้ับสูงและภูตผีปีศาจระด้ับต่ำา

แล้วจึงกล่าวอีกว่า “ข้าควรคิด้ได้้ตั้งแต่แรกแล้วว่าที่ภูตผี ปีศาจเหล่านั้นกล้าเหยียบเข้ามาในอาณาจักรหลีเทียนอีกครั้ง เบื้อง หลังย่อมมีภูตผีปีศาจระด้ับสูงคอยบงการพวกมันอยู่อย่างแน่นอน เพียงแต่ข้ากลับคาด้ไม่ถึงว่า ภูตผีปีศาจระด้ับสูงจะมาปรากฏตัวอยู่ที่ สำานักโลหิต”

“ภูตผีปีศาจระด้ับสูง!” เนี่ยเทียนหน้าเปลี่ยนสีน้อยๆ

คนเจมด้สำานักคนอื่นๆ ที่ได้้ยินเรื่องของภูตผีปีศาจระด้ับสูง ต่างกมอารมณ์หนักอึ้ง คล้ายตระหนักได้้ถึงความน่ากลัวของภูตผี ปีศาจระด้ับสูง

“ภูตผีปีศาจระด้ับต่ำาเพียงแค่เรือนกายใหญ่โต มีพละกำาลัง กายที่แขมงแกร่ง โด้ยทั่วไปแล้วแค่อาศัยสัญชาตญานในการสังหารมา

ต่อสู้เท่านั้น ทว่าภูตผีปีศาจระด้ับสูงกลับไม่เหมือนกัน พวกเขาไม่ เพียงแต่มีสติปัญญาที่มากเพียงพอ ยังมีพลังงานสายเลือด้ที่ แขมงแกร่งมาตั้งแต่เกิด้ และยังเชี่ยวชาญกลยุทธ์การต่อสู้มากมาย ด้้วย”

“นอกจากนี้กมีเพียงภูตผีปีศาจระด้ับสูงเท่านั้นถึงจะรู้จักใช้ พลังจิตวิญญาณ!”

หงฉานสูด้ลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง ใช้สีหน้า กระวนกระวายเลมกน้อยจ้องเขมมงไปยังพื้นที่ที่มีปราณปีศาจไหลเชี่ยว “นับแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ทุกคนจงทำาตัวให้พร้อมยิ่งกว่าเด้ิม! ความ น่าหวาด้กลัวของภูตผีปีศาจระด้ับสูงนั้นเหนือล้ำาเกินกว่าภูตผีปีศาจ ระด้ับต่ำามากมายนัก นี่ไม่ใช่แค่ความต่างด้้านความสามารถและพละ กำาลังเท่านั้น แต่เป็นความต่างทางด้้านแก่นแท้ของรูปแบบชีวิต!”

“อู้!”

เงาปีศาจร่างหนึ่งผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ท่ามกลางปราณปีศาจที่ ไหลเชี่ยว

เงาปีศาจนั้นคล้ายกำาลังหลบเลี่ยงการไล่โจมตีจากโครง กระดู้กปีศาจเลือด้ ขยับจากจุด้ลึกของปราณปีศาจเข้ามาใกล้ขอบ นอกซึ่งเป็นจุด้ที่ทุกคนยืนอยู่

เงาปีศาจค่อยๆ เด้ินออกมาจากในปราณปีศาจทีละก้าว แล้วกมหลุด้พ้นจากปราณปีศาจอย่างสมบูรณ์แบบ มาปรากฏตัวอยู่ เบื้องหน้าทุกคน

นั่นคือชายหนุ่มคนหนึ่งที่สูงประมาณสองเมตร ผิวหนังเป็น สีม่วงเข้ม ใบหน้าค่อนข้างหล่อเหลา

ชายหนุ่มร่างกายหนาบึกบึน สวมเกราะงด้งาม มุมปากยก ยิ้มเยมนชา มองปราด้แรกไม่ค่อยมีอะไรแตกต่างจากเผ่ามนุษย์เท่าไหร่ นัก

ทว่าหากมองอย่างละเอียด้ถึงจะพบว่าด้วงตาของเขา เส้นผมของเขาล้วนเป็นสีม่วงเข้ม บนศีรษะมีเขาโค้งงองอกขึ้นมาส องข้าง

ตรงด้้านหลังช่วงเอวของเขามีหางยาวสองเมตรกว่า เมื่อ เคลื่อนไหว หางนั่นกมสะบัด้ระพื้นด้ินตามไปด้้วย

“คนของเผ่าโครงกระดู้ก สำานักโลหิตของพวกเจ้าเป็นคน หลอมขึ้นมางั้นรึ?” เขาเอ่ยปากกะทันหัน ใช้น้ำาเสียงที่ค่อนข้างติด้ๆ ขัด้ๆ แปร่งหูเอ่ยถามทุกคน

แม้ว่าจะพูด้จาติด้ๆ ขัด้ๆ แต่กลับพูด้ภาษาของเผ่ามนุษย์ ได้้เป็นอย่างด้ี

“เขาพูด้ภาษามนุษย์ได้้ด้้วย!” เจียงหลิงจูหน้าถอด้สีทันใด้

ไม่เพียงแค่นาง ทุกคนนอกจากหงฉานล้วนตะลึงพรึงเพริด้ ใช้สายตาคาด้ไม่ถึงมองมายังภูตผีปีศาจระด้ับสูงตนนั้น

การปรากฏตัวของภูตผีปีศาจระด้ับสูงตนนี้โค่นล้มความ เข้าใจของพวกเขาก่อนหน้านั้นที่มีต่อภูตผีปีศาจ ทำาให้พวกเขา เข้าใจว่าผู้สูงศักด้ิ์ของเผ่าภูตผีปีศาจ แตกต่างไปจากภูตผีปีศาจที่ พวกเขาเคยพบเจอมาอย่างสิ้นเชิง

“สวบ สวบ!”

เสียงกระดู้กเสียบเข้าไปในพื้นด้ินด้ังลอยมาจากด้้านหลัง ของภูตผีปีศาจระด้ับสูงตนนั้น แล้วร่างของโครงกระดู้กปีศาจเลือด้กม ปรากฏตัวอย่างรวด้เรมว

พอเหมนโครงกระดู้กปีศาจเลือด้เด้ินออกมาจากปราณปีศาจ ด้้านหลังของภูตผีปีศาจระด้ับสูง ใจที่กระวนกระวายไม่เป็นสุขของ เนี่ยเทียนจึงพลันคลายลง

“ฆ่าเขาซะ!” หงฉานตะโกนก้อง

เหมนได้้ชัด้ว่าการปรากฏตัวของภูตผีปีศาจระด้ับสูงทำาให้หง ฉานลนลานทำาอะไรไม่ถูก ดู้เหมือนเขาจะหวาด้กลัวภูตผีปีศาจระด้ับ สูงตนนั้นจากใจจริง

เขาจึงไม่อยากเสียเวลาเปลืองน้ำาลายกับภูตผีปีศาจระด้ับ สูง

“เจ้าสินะ?” ภูตผีปีศาจระด้ับสูงตนนั้นหัวเราะเบาๆ หนึ่ง ครั้ง สายตาพลันกวาด้มาที่ร่างของเนี่ยเทียน แล้วกล่าวว่า “ปีศาจ เลือด้ที่หลอมมาจากเผ่าโครงกระดู้กถูกเจ้าควบคุม?”

“ใช่” เนี่ยเทียนตอบรับ

“ด้ี” ภูตผีปีศาจระด้ับสูงพยักหน้า รอยยิ้มยิ่งสด้ใส “ซึ่งกม หมายความว่าขอแค่ฆ่าเจ้าได้้ ปีศาจเลือด้ตนนั้นกมจะไม่น่าหวาด้กลัว อีก”

เมื่อพูด้จบ เขากมเด้ินเข้ามาใกล้เนี่ยเทียนทันที

มีด้ปีศาจหนากว้างสีม่วงเข้มหนึ่งเล่มพลันปรากฏขึ้นบน มือขวาที่เรียวยาวของเขา เมื่อมีด้ปีศาจปรากฏ ปราณปีศาจที่ล่อง ลอยอยู่บนฟอา และปราณปีศาจที่อยู่ด้้านหลังของเขาต่างกมถูกเขา ชักนำาควบคุมให้มาล้อมรอบกายเขาทันใด้

เด้ิมทีเขายังอยู่นอกปราณปีศาจ ทว่าวินาทีที่มีด้ปีศาจเผย ตัว เรือนกายของเขากมถูกปราณปีศาจปกคลุมอีกครั้ง

เนี่ยเทียนมิอาจหาตัวเขาได้้อีก

เนี่ยเทียนเหมนเพียงว่าเมื่อเขาเด้ินเข้ามาใกล้ ปราณปีศาจที่ เชี่ยวกรากกมพุ่งเข้ามาล้อมวนพวกเขาอย่างบ้าคลั่งทันที

“เนี่ยเทียน!” เฟิงหลัวตะโกนก้อง

“พลังจิตของข้ามิอาจเลมงตัวเขาได้้!” เนี่ยเทียนกล่าวด้้วย สีหน้าลำาบากใจ