ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 212 เวทควบคุมปีศาจ!

เมื่อริมฝีปากแด้งก่ำาของหลีจิ้งขยับเบาๆ ขณะอธิบายเวท ควบคุมปีศาจให้เนี่ยเทียนฟังนั้น ไม่ว่าจะเป็นคนของหุบเขาเทา วัง ยมบาล หรือว่าสำานักภูตผีต่างกมเป็นฝ่ายเคลื่อนตัวออกไปจาก ตำาแหน่งที่หลีจิ้งและเนี่ยเทียนอยู่ คล้ายต้องการเลี่ยงรับฟัง

แต่ต่อให้พวกเขาอยากจะฟัง เกรงว่ากมคงไม่ได้้ยินอะไร แม้แต่คำาเด้ียว มิอาจรับรู้ได้้ถึงความมหัศจรรย์ของเวทควบคุมปีศาจ

เสียงของหลีจิ้งที่แผ่วเบาและเนิบช้า อธิบายความ มหัศจรรย์ของเวทควบคุมปีศาจให้เนี่ยเทียนฟังทีละประโยคอย่าง อด้ทน

แรกเริ่มเนี่ยเทียนไม่พูด้อะไร เอาแต่จด้จำาเวทควบคุม ปีศาจไว้ในส่วนลึกของจิตใจ รอจนหลีจิ้งเริ่มอธิบายอย่างจริงจังทีละ ประโยคแล้ว เนี่ยเทียนถึงจะเอ่ยถามบ้างสองสามคำา หลีจิ้ง ใช้เวลาตลอด้ช่วงเช้าหมด้ไปกับการอธิบายเวทควบคุมปีศาจคัมภีร์ เลือด้ให้เนี่ยเทียนฟังอย่างละเอียด้

“เจ้ามีเวลาสองวันในการทำาความเข้าใจกับความ มหัศจรรย์ของเวทควบคุมปีศาจ สองวันนี้หากเจ้าเจอกับปัญหาใด้กม มาสอบถามข้าได้้ตลอด้เวลา” เมื่อถึงช่วงเที่ยง หลีจิ้งกมหยุด้การ อธิบายในที่สุด้ จากนั้นจึงใช้สายตาที่มองทะลุปรุโปร่งไปถึงหัวใจมอง

ไปยังเนี่ยเทียนเงียบๆ แล้วจึงกล่าวว่า “สองวันให้หลัง ข้าจะพาเจ้า ไปที่สำานักภูตผี ถึงเวลานั้นเจ้าค่อยใช้วิธีเด้ิมปลุกโครงกระดู้กปีศาจ เลือด้ให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ใช้โครงกระดู้กปีศาจเลือด้ช่วยวังยมบาล และสำานักภูตผีสังหารพวกภูตผีปีศาจ”

“ตกลง” เนี่ยเทียนพยักหน้ารับ

“ถ้าอย่างนั้นกมเอาตามนี้ก่อน” หลีจิ้งคิด้อยู่ครู่หนึ่ง อยู่ๆ แหวนที่นางสวมกมเปล่งแสงวาบ แล้วยาคืนพลังจิตสี่เมมด้กมปรากฏขึ้น กลางฝ่ามือของนาง “ได้้ยินว่าเจ้ามีความสามารถในการรับฤทธิ์ยา คืนพลังจิตที่น่าตะลึง ยาคืนพลังจิตสี่เมมด้นี้น่าจะพอทำาให้พลังจิตของ เจ้าฟื้นคืนมาได้้”

นางส่งยาคืนพลังจิตมาให้

“ขอบคุณมาก” หลังจากรับมา เนี่ยเทียนกมกลืนลงท้องไป คำาเด้ียวโด้ยไม่ลังเล

ก่อนหน้านี้ตอนที่ทำาความเข้าใจกับคาถาสะเกมด้ด้าวบทต้น เขาสูญเสียพลังจิตไปไม่น้อย ตอนนี้พลังวิญญาณในร่างของเขาเป็น ปกติ เมื่อได้้กินเนื้อสัตว์วิเศษเข้าไปพลังเลือด้เนื้อกมค่อยๆ ฟื้นตัวขึ้น มาช้าๆ มีเพียงความเสียหายทางพลังจิตเท่านั้นที่ยังไม่สามารถฟื้น คืนมาได้้ในชั่วระยะเวลาสั้นๆ

หลีจิ้งคือผู้แขมงแกร่งขอบเขตลี้ลับ แน่นอนว่าย่อมมองออก ถึงปัญหาที่เขากำาลังเผชิญ ด้ังนั้นจึงมอบยาคืนพลังจิตสี่เมมด้ให้แก่เขา

“จำาไว้ว่าอย่าเผาผลาญพลังจิตเกินจำาเป็นอีก” หลีจิ้ง ขมวด้คิ้วน้อยๆ คล้ายจะรู้แม้กระทั่งว่าที่พลังจิตของเขาเสียหายกม เพราะทำาความเข้าใจกับคาถาสะเกมด้ด้าว “ภารกิจที่สำาคัญที่สุด้ สำาหรับเจ้าในตอนนี้กมคือตั้งใจศึกษาเวทควบคุมปีศาจ มีเพียงเข้าใจ ถึงความลี้ลับมหัศจรรย์ของเวทควบคุมปีศาจเท่านั้น เจ้าถึงจะ สามารถควบคุมโครงกระดู้กปีศาจเลือด้ได้้อย่างแท้จริง และทำาให้มัน สำาแด้งศักยภาพที่แขมงแกร่งที่สุด้ออกมาได้้”

“ปัญหาที่เกี่ยวข้องกับเวทควบคุมปีศาจให้มาถามข้า ส่วน ความต้องการด้้านอื่นๆ เจ้าไปบอกอวี๋ถง”

กล่าวจบหลีจิ้งกมหมุนตัวกลับ เด้ินเยื้องย่างไปยังจุด้ที่ผู้ แขมงแกร่งของสำานักโลหิตรวมตัวกันอยู่

เนี่ยเทียนมองเรือนกายที่งามสง่าของนางด้้วยอาการเหม่อ ลอย ในใจเตมไปด้้วยความปลงอนิจจัง

เขายังจำาได้้ว่าตอนที่เขาเข้าร่วมงานพินิจของวิเศษหอหลิง เป่า พระจันทร์สีเลือด้ด้วงหนึ่งลอยสูงขึ้นกลางฟอา เบื้องใต้พระจันทร์ คือหลีจิ้งที่นั่งนิ่งอยู่บนแท่นด้อกบัวสีเลือด้ เงาโลหิตดุ้ร้ายเงาหนึ่ง ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาฉีกทึ้งค่ายกลใหญ่เพลิงพิภพเผานภา ต่อสู้อย่าง

ดุ้เด้ือด้กับฝางฮุยแห่งหอหลิงเป่า นำาพาคนของสำานักโลหิตประหัต ประหารหอหลิงอวิ๋นจนเลือด้นองแผ่นด้ิน

เวลานั้นเขาเองกมถูกผู้แขมงแกร่งของสำานักโลหิตไล่ฆ่า เสี่ยง อันตรายทุกฝีก้าว

แม้แต่ฝันเขากมยังคิด้ไม่ถึงว่าวันหนึ่งตนจะมาอยู่ในสำานัก โลหิต ถูกผู้แขมงแกร่งที่ทัด้เทียมได้้กับอาจารย์ของเขาผู้นี้ถ่ายทอด้เวท ลับของสำานักโลหิตให้อย่างตั้งใจ

หลีจิ้งกลับไปถึงจุด้ที่คนสำานักโลหิตรวมตัวกันแล้วจึง กวาด้ตามองอวี๋ถงหนึ่งครั้ง เอ่ยเสียงเรียบเฉย “ช่วงนี้อาหารการกิน ของเนี่ยเทียน เจ้าเป็นคนรับผิด้ชอบหาไปส่งให้เขา ไม่ว่าเขาต้องการ อะไร เจ้าจงตอบสนองความต้องการของเขาให้ได้้เตมที่ หากทำาไม่ได้้ ค่อยมาบอกข้า”

อวี๋ถงกล่าวอย่างนอบน้อม “ศิษย์เข้าใจแล้ว”

“อืม” หลีจิ้งพยักหน้าเบาๆ

เวลาหลังจากนั้นตลอด้ทั้งวัน เนี่ยเทียนกมยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ เด้ิม

เขาใช้ยาคืนพลังจิตมาฟื้นฟูพลังจิตของตัวเองก่อน ส่วน เส้นใยพลังจิตที่เหลือเป็นส่วนเกินกมได้้แทรกซึมเข้าไปในสะเกมด้ด้าว

เจมด้ด้วง และกมทำาให้สะเกมด้ด้าวทั้งเจมด้ด้วงนั้นเกิด้การเปลี่ยนแปลง เลมกน้อย

จากนั้นเขาจึงตั้งใจทำาความเข้าใจกับความมหัศจรรย์ของ เวทควบคุมปีศาจ

เวทควบคุมปีศาจคือเวทลับอย่างหนึ่งสำาหรับสื่อสารกับ ปีศาจเลือด้ การสื่อสารกับปีศาจเลือด้มีสองวิธี วิธีแรกคือใช้การ ขานรับจากเลือด้ อีกวิธีหนึ่งคือใช้ความรู้สึกร่วมกันทางจิตวิญญาณ

จากที่หลีจิ้งบอก ปีศาจเลือด้ระด้ับต่ำาที่ไม่มีหลงเหลือ แม้แต่วิญญาณ ทำาได้้แค่เพียงใช้การขานรับด้้วยเลือด้เท่านั้น

แต่ปีศาจเลือด้ระด้ับสูงอย่างโครงกระดู้กปีศาจเลือด้นี้ เนื่องจากวิญญาณยังหลงเหลืออยู่ ไม่เพียงสามารถใช้การตอบรับ ด้้วยเลือด้สด้ ยังสามารถใช้ความรู้สึกร่วมทางจิตวิญญาณได้้ด้้วย

ขณะที่ทำาการหลอมโครงกระดู้กปีศาจเลือด้ เสิ่นซิ่วอาจาร ย์ของอวี๋ถงเคยใช้เลือด้สด้ในร่างตัวเองหลอมละลายเข้าไปในเลือด้ ของโครงกระดู้กปีศาจเลือด้

ซึ่งแม้แต่วิญญาณที่เหลืออยู่ของโครงกระดู้กปีศาจเลือด้กม ยังถูกเสิ่นซิ่วผนึกไว้ในไข่มุกเลือด้วิเศษ และใช้เลือด้สด้ของตัวเอง หล่อเลี้ยงทุกวัน

โครงกระดู้กปีศาจเลือด้ตนนั้นหากสามารถฟื้นตื่นขึ้นมาได้้ จริงๆ นายของมันกมน่าจะเป็นเสิ่นซิ่ว

เสิ่นซิ่วสามารถใช้เลือด้สด้ที่นางกรอกลงไปในโครงกระดู้ก ปีศาจเลือด้และวิญญาณของมันที่ยังหลงเหลืออยู่ในไข่มุกเลือด้วิเศษ มาควบคุมโครงกระดู้กปีศาจเลือด้ได้้ด้้วยใช้วิธีการขานรับทางเลือด้ สด้และทางจิตวิญญาณ

ทว่าตั้งแต่วินาทีที่โครงกระดู้กปีศาจเลือด้ถูกเนี่ยเทียนปลุก ให้ตื่น อวี๋ถงที่ขอบเขตต่ำาต้อยไม่มีความสามารถที่จะกำาราบวิญญาณ ของโครงกระดู้กปีศาจเลือด้ได้้ ทำาให้วิญญาณของโครงกระดู้กปีศาจ เลือด้ที่เหลืออยู่หลุด้ออกจากการควบคุมของไข่มุกเลือด้วิเศษ เข้าไป อยู่ในสมองของโครงกระดู้กปีศาจเลือด้โด้ยตรง

วินาทีนั้น เสิ่นซิ่วกมสูญเสียสิทธิ์ในการควบคุมโครงกระดู้ก ปีศาจเลือด้ไปอีกครั้ง

อีกทั้งเนื่องจากโครงกระดู้กปีศาจเลือด้จะตื่นขึ้นมาได้้กม เพราะพลังชีวิตของเนี่ยเทียนเท่านั้น ต่อให้เสิ่นซิ่วสามารถควบคุม โครงกระดู้กปีศาจเลือด้ได้้ กมไม่สามารถนำามันมาใช้ประโยชน์

—เพราะเสิ่นซิ่วไม่สามารถปลุกให้โครงกระดู้กปีศาจเลือด้ ฟื้นตื่น

ตอนที่โครงกระดู้กปีศาจเลือด้ตนนั้นถูกนำามาหลอม เนื่องจากไม่มีเลือด้ของเนี่ยเทียนมาปะปน ด้ังนั้นหลีจิ้งจึงแนะนำาให้ เขาใช้วิธีเรียกขานทางจิตวิญญาณ

แต่เนี่ยเทียนกลับคิด้ว่า ตอนที่เขาปลุกโครงกระดู้กปีศาจ เลือด้นั้น หลักๆ แล้วเป็นเพราะอาศัยเลือด้ของเขาที่หยด้ลงไปใน หัวใจของโครงกระดู้กปีศาจเลือด้

ด้้วยเหตุนี้ เขาจึงตั้งใจจะทด้ลองทำาทั้งสองวิธี

ทว่าก่อนหน้าที่จะติด้ต่อกับโครงกระดู้กปีศาจเลือด้ เขา ต้องการทำาความเข้าใจกับความมหัศจรรย์ของเวทควบคุมปีศาจ อย่างแท้จริงเสียก่อน ด้ังนั้นเขาจึงคิด้จะเอาปีศาจชั้นต่ำาบางส่วนมาท ด้ลองฝึกซ้อมฝีมือ

เขาต้องการทด้ลองผลลัพธ์ของเวทควบคุมปีศาจไปทีละ ขั้น

เมื่อถึงกลางด้ึก เนี่ยเทียนที่เข้าใจกับเวทควบคุมปีศาจเลมก น้อยกมเริ่มอยากจะลงมือ

เมื่อเขาลืมตากมเหมนว่าอวี๋ถงแห่งสำานักโลหิตถือถาด้สีเงิน ขนาด้ใหญ่ยักษ์ใบหนึ่งเด้ินเข้ามาหาด้้วยท่าทางไม่เตมใจ

ในถาด้สีเงินมีผลไม้ที่มีปราณวิญญาณ และเนื้อสัตว์วิเศษที่ ปิ้งจนมันเยิ้มวางไว้มากมาย

“นี่คืออาหารของเจ้าในวันนี้”

พออวี๋ถงวางถาด้เงินนั้นไว้ตรงเท้าของเนี่ยเทียนกมหมุนตัว หมายจะจากไป

นางไม่อยากอยู่นานแม้แต่วินาทีเด้ียว

“เด้ี๋ยวก่อน” เนี่ยเทียนพูด้ขึ้นเบาๆ

“มีอะไรจะสั่งอีก?” อวี๋ถงถาม

“ช่วยเอาอาหารแบบนี้มาอีกแปด้ส่วนในปริมาณเท่ากัน ข้าค่อนข้างกินจุ” เนี่ยเทียนเอ่ยด้้วยน้ำาเสียงเรียบเรื่อย

“อ้อ” อวี๋ถงจากไป

ตอนที่นางหันหลังให้เนี่ยเทียน ใบหน้าของนางเตมไปด้้วย ความเจมบแค้น พูด้กับตัวเองในใจ “กินให้ท้องแตกตายไปเลยสิ!”

ผ่านไปครู่หนึ่งนางกมยกถาด้เงินขนาด้ใหญ่ยักษ์อีกสองถาด้ ที่บรรจุเตมไปด้้วยอาหารกลับมาหยุด้อยู่ข้างกายเนี่ยเทียนอีกครั้ง แล้วกมพบทันทีว่าอาหารที่นางนำามาส่งก่อนหน้านี้ถูกเนี่ยเทียนกิน เกลี้ยงไปแล้ว

อวี๋ถงตะลึงงัน วางถาด้ทั้งสองลงแล้วหมุนตัวจากไป

รอบต่อมาตอนที่นางยกถาด้สีเงินใหญ่ยักษ์สามใบเด้ินมา หาเนี่ยเทียน ด้วงตากมจ้องที่เนี่ยเทียนเขมมง อยากจะดู้ว่าเนี่ยเทียน กำาลังกินอยู่จริงหรือเปล่า

นางรู้สึกว่าพอเนี่ยเทียนที่ถูกหลีจิ้งฉกตัวมาอยู่ในสำานัก โลหิตรู้ถึงความสำาคัญของตัวเองจึงจงใจกลั่นแกล้งนาง

นางไม่คิด้ว่าเนี่ยเทียนจะกินอาหารมากมายขนาด้นั้นได้้ หมด้จริงๆ

ทว่าเมื่อนางจ้องเนี่ยเทียนตาไม่กะพริบ นางกลับพบว่าเนี่ย เทียนกำาลังสวาปามอาหารในถาด้เงินเหล่านั้นด้้วยความเรมวที่น่า ตกใจ

อาหารที่วันหนึ่งนางกมกินไม่หมด้ เนี่ยเทียนกลับฟาด้เรียบ ในพริบตา

อวี๋ถงใช้สายตาเหมือนมองเหมนตัวประหลาด้มองไปยังเนี่ย เทียนที่อ้าปากกัด้กินอาหารคำาโต เชื่อแล้วจริงๆ ว่าเนี่ยเทียนไม่ได้้ล้อ นางเล่น และไม่ได้้จงใจเล่นงานนาง

ไม่นานหลังจากนั้น นางยังคงทยอยเอาอาหารปริมาณตาม ที่เนี่ยเทียนต้องการมาส่งลงตรงหน้าเนี่ยเทียนอย่างต่อเนื่อง

หลังจากที่เนี่ยเทียนกินอาหารที่นางเอามาให้จนหมด้แล้วกม เรอเอิก พูด้ด้้วยน้ำาเสียงเกียจคร้าน “เอาปีศาจเลือด้มาให้ข้าตัวหนึ่ง ข้าอยากทด้ลองใช้เวทควบคุมปีศาจ”

“เพิ่งวันเด้ียวเจ้ากมจะทด้ลองควบคุมปีศาจเลือด้แล้วรึ?” อ วี๋ถงขมวด้คิ้ว

“ต่อให้ไม่สำาเรมจ แต่กมควรลองดู้มิใช่หรือ?” เนี่ยเทียนกล่าว

“ปีศาจเลือด้ระด้ับต่ำาส่วนใหญ่ล้วนถูกนำาไปเสียสละเป็น ห่ากระสุนในตอนต่อสู้กับภูตผีปีศาจ ปีศาจเลือด้ที่ตายไปล้วนถูกภูตผี ปีศาจกลืนลงท้องหมด้แล้ว” อวี๋ถงอธิบาย “ปีศาจเลือด้ที่ร้ายกาจ หน่อยกมล้วนมีเจ้านาย ไม่สามารถถูกเจ้าควบคุมได้้ ที่เจ้าทด้ลองได้้มี เพียงโครงกระดู้กปีศาจเลือด้ที่เด้ิมทีควรเป็นของอาจารย์ข้าตนนั้น”

อวี๋ถงชี้ไปยังโครงกระดู้กปีศาจเลือด้ที่อยู่ด้้านหลังเนี่ยเทียน นัยน์ตามีความขุ่นเคืองที่ปกปิด้ไม่มิด้

โครงกระดู้กปีศาจเลือด้เด้ิมทีควรเป็นของเสิ่นซิ่ว นางคิด้ อยู่ตลอด้เวลาว่าเนี่ยเทียนที่ปลุกโครงกระดู้กปีศาจเลือด้ได้้มาชุบมือ เปิบแย่งเอาอาวุธสังหารที่ควรเป็นของอาจารย์นางไป

“มีเพียงโครงกระดู้กปีศาจเลือด้เท่านั้นหรือ…”

เนี่ยเทียนโบกมือ บอกเป็นนัยว่าไม่มีธุระของอวี๋ถงแล้ว นางสามารถไปได้้

เนี่ยเทียนที่นั่งนิ่งอยู่นาน ในที่สุด้กมลุกขึ้นยืน ขมวด้คิ้วมุ่น เด้ินมาหยุด้อยู่ข้างโครงกระดู้กปีศาจเลือด้ที่นอนนิ่ง

เขาขึ้นไปยืนอยู่บนข้อต่อกระดู้กฝ่าเท้าของโครงกระดู้ก ปีศาจเลือด้ แล้วยื่นนิ้วหนึ่งออกไปแตะเบาๆ ทด้ลองดู้ก่อนว่า สามารถใช้พลังเลือด้ลมมาติด้ต่อกับโครงกระดู้กปีศาจเลือด้ได้้หรือไม่