ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 211 จริงใจ

ไม่นานเท่าไหร่ เนี่ยเทียนกมถอนตัวออกมาจากด้าวหกแฉกตรง หน้าอกที่บันทึกคาถาสะเกมด้ด้าวบทต้นเอาไว้ ไม่กล้าทำาความเข้าใจ ต่อ

—เพราะพลังจิตของเขาสูญหายไปเกินครึ่ง

ทว่าการวิเคราะห์และทำาความเข้าใจกับคาถาสะเกมด้ด้าวบทต้น ในครั้งนี้กลับทำาให้เขาประจักษ์แจ้งถึงวิธีการฝึกคาถาสะเกมด้ด้าวบท ต้น

เขาที่ยุติการทำาความเข้าใจกับคาถาสะเกมด้ด้าวได้้รวบรวม สมาธิใหม่อีกครั้ง ใช้วิธีการฝึกที่ทำาความเข้าใจก่อนหน้านี้มาชักนำา แสงด้าวที่สาด้ส่องให้มารวมกันอยู่ในน้ำาวนด้วงด้าวกลางมหาสมุทร วิญญาณของเขา

น้ำาวนด้วงด้าวเด้ี๋ยวโคจรเรมว เด้ี๋ยวโคจรช้า บางครั้งกมหยุด้นิ่ง บางครั้งกมหมุนย้อนกลับ

แสงด้าวหลายด้วงที่แทรกซึมเข้าไปในน้ำาวน เมื่อผ่านการชุบ หลอมด้้วยวิธีการลึกลับอย่างหนึ่งกมค่อยๆ รวมตัวกันและบริสุทธิ์มาก ยิ่งขึ้น บางครั้งมีหยด้ด้วงด้าวหลายหยด้ตกตะกอนอยู่ก้นน้ำาวน ด้วงด้าว

น้ำาวนด้วงด้าวไม่เหมือนกับน้ำาวนพลังวิญญาณอีกสามลูกใน มหาสมุทรวิญญาณของเขา ขณะที่เขาโคจรคาถาหลอมลมปราณ ดู้ด้ด้ึงเอาปราณวิญญาณเข้ามาและชุบหลอมให้พวกมันบริสุทธิ์ครั้ง แล้วครั้งเล่า ปราณวิญญาณที่ถูกชำาระล้างจะลอยออกมาจากก้นของ น้ำาวนพลังวิญญาณแล้วมาปรากฏอยู่รอบนอกของมหาสมุทร วิญญาณ รวมตัวกันเป็นชั้นๆ ขยับเข้าหาจุด้ศูนย์กลาง

ตบะท้ายสวรรค์กมคือการชุบหลอมปราณวิญญาณอย่างต่อ เนื่องเพื่อทำาให้มันบริสุทธิ์ซ้ำาไปซ้ำามา

ปราณวิญญาณที่ผ่านการหลอมบริสุทธิ์จะอยู่ในลักษณะของ กลุ่มหมอกที่เข้มข้นยิ่งกว่าเด้ิมแล้วมาปรากฏอยู่ในมหาสมุทร วิญญาณอีกครั้ง

ทว่าแสงด้าวที่ใช้คาถาสะเกมด้ด้าวมาดู้ด้ซับเมื่อผ่านการชุบ หลอมจากน้ำาวนด้วงด้าวกลับรวมตัวกันกลายมาเป็น “หยด้ด้าว”!

หยด้ด้าวมีลักษณะเป็นของเหลว แตกต่างจากพลัง วิญญาณรูปกลุ่มหมอกในด้้านของมูลสาร ซ่อนเร้นไว้ด้้วยพลังงานที่ คล้ายจะมหัศจรรย์ยิ่งกว่า

ไม่เพียงเท่านั้น หยด้ด้าวที่ถูกชุบหลอมให้บริสุทธิ์จาก น้ำาวนด้วงด้าวกมไม่ได้้เข้าไปรวมอยู่ในมหาสมุทรวิญญาณเช่นกัน ไม่มี

พื้นที่ทับซ้อนใด้ๆ กับพลังวิญญาณที่มีลักษณะเป็นกลุ่มหมอกเหล่า นั้น

หยด้ด้าวแต่ละหยด้ล้วนตกตะกอนอยู่ที่ก้นน้ำาวน ด้วงด้าวในท้ายที่สุด้ และค่อยๆ กลายมาเป็นแอ่งน้ำาที่เกิด้จากการ รวมตัวกันของหยด้ด้าว

เวลาผันผ่าน ในที่สุด้รัตติกาลที่ยาวนานกมด้ำาเนินมาถึง จุด้สิ้นสุด้

ม่านรัตติกาลถด้ถอยไป แสงอรุณยามเช้ามาเยือน

ขณะที่อรุณแรกสาด้ส่อง เนี่ยเทียนยังคงสัมผัสได้้ว่ามี แสงด้าวระยิบระด้ับสาด้ส่องลงมา ทว่าความเรมวในการฝึกคาถา สะเกมด้ด้าวและการชักนำาแสงด้าวของเขากลับลด้ลงฮวบฮาบ

รอจนท้องฟอาสว่างไสวเตมที่แล้ว การฝึกฝนของเนี่ย เทียนกมยิ่งเปลี่ยนมาเป็นเชื่องช้า

ในที่สุด้เขากมยุติการทำาความเข้าใจกับคาถาสะเกมด้ด้าว และค่อยๆ ฟื้นตื่นขึ้นมาจากการบำาเพมญตบะที่ค่อนข้างยาวนานครั้ง นี้

เขาเกมบเอาพลังจิตคืนมา ตรวจสอบสภาพร่างกายของ ตัวเองอย่างละเอียด้ พบว่าเมื่อผ่านการฝึกฝนอย่างยากลำาบากครั้งนี้

พลังวิญญาณในมหาสมุทรวิญญาณจุด้ตันเถียนของเขาได้้ฟื้นคืนมา แล้วเจมด้แปด้ส่วน

ในน้ำาวนด้วงด้าวกมีแอ่งน้ำาหยด้ด้าวที่ตื้นเขินปรากฏ ขึ้นมา หยด้ด้าวที่อยู่ก้นน้ำาวนคล้ายสามารถนำามาใช้ได้้ตลอด้เวลา

เพียงแต่ว่าพลังจิตที่เขาสูญเสียไปเกินครึ่งก่อนหน้านี้ กมได้้เพียงทำาความเข้าใจกับคาถาสะเกมด้ด้าวบทต้นในส่วนน้อย ได้้แค่ บรรลุวิธีการควบคุมน้ำาวนด้วงด้าวอย่างมหัศจรรย์เพื่อรวบรวมหยด้ ด้าวเท่านั้น

ส่วนควรจะนำาหยด้ด้าวมาใช้อย่างไร ตอนนี้เขายังมิ อาจรู้ได้้

เมื่อเขาลืมตาขึ้น เขากมรู้สึกเหนื่อยล้าเป็นอย่างยิ่ง รู้ทัน ทีว่าพลังจิตเผาผลาญไปไม่น้อย

“เจ้าตื่นแล้วรึ?”

ข้างกายเขา อันซืออี๋สังเกตเหมนความเคลื่อนไหวของ เขาก่อนใคร แล้วจึงหยุด้การบบำาเพมญตบะของตัวเองในทันที หันมา มองเขาด้้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน

ในมือของอันซืออี๋กำาหินวิเศษเอาไว้หลายก้อน นางเอง กมน่าจะกำาลังฟื้นฟูพลังตัวเองเช่นกัน

เมื่อนางเอ่ยปากถาม เจียงหลิงจูกมตกใจตื่นขึ้นมา หัน มามองเนี่ยเทียนด้้วยความงุนงง “เอาะ ฟอาสว่างแล้ว”

ไม่เหมือนกับอันซืออี๋ เจียงหลิงจู…ไม่ได้้ใช้หินวิเศษฟื้น พลัง แต่เป็นเพราะว่าเหนื่อยเกินไปจึงเผลอหลับในขณะที่ฝึกบำาเพมญ ตบะ

เพิ่งจะกลับมาจากประตูสวรรค์ได้้ไม่นานกมต้องเร่งเด้ิน ทางติด้ต่อกันโด้ยไม่ได้้หยุด้พัก ทั้งยังต้องเผชิญหน้ากับเก๋อหลู่เท่อผู้ เป็นภูตผีปีศาจชั้นสูง คอยต้านทานปราณปีศาจอย่างต่อเนื่อง

สภาพจิตใจของนางมิอาจด้ำารงอยู่ในสภาวะตื่นเตมที่ได้้ นานนัก นางจึงจำาเป็นต้องใช้การนอนหลับมาฟื้นฟูร่างกาย

“อืม เพิ่งตื่นน่ะ พวกเจ้าไม่เป็นอะไรกมด้ีแล้ว”

เนี่ยเทียนส่งยิ้มให้แล้วมองไปรอบด้้าน จึงเหมนพวกผู้ที่ กลับมาจากประตูสวรรค์อย่างหงฉาน เฟิงหลัวและลี่ฝานที่ต่างกมรวม ตัวกันอยู่ข้างกายหลีจิ้งเจ้าสำานักโลหิต

หลีจิ้งไม่ได้้พูด้อะไร นางนั่งนิ่งอยู่กับที่คล้ายกำาลังรับฟัง พวกหงฉานเล่าถึงอันตรายที่พบเจอในประตูสวรรค์

อวี๋ถงแห่งสำานักโลหิตนั่งอยู่ข้างกายเสิ่นซิ่วผู้เป็น อาจารย์ของนางด้้วยท่าทางว่านอนสอนง่าย เหมือนว่ากำาลังจับตา มองการกระทำาทุกอย่างของเขาอยู่ตลอด้เวลา

เมื่อเขาฟื้นตื่นมาจากการบำาเพมญตบะ อวี๋ถงกมแทบจะ เหมนได้้ในทันที สีหน้าของนางซับซ้อนแปลกไปจากเด้ิม

คนของสำานักโลหิตมากมายที่มีขอบเขตต่ำาต้อยกระจาย ตัวอยู่รอบด้้าน กำาลังทำาความสะอาด้สมรภูมิรบ

สำานักโลหิตที่ถูกภูตผีปีศาจชั้นต่ำาโจมตีจนเหลือเพียง ซากปรักหักพัง ทุกที่เตมไปด้้วยเศษก้อนหินที่แตกทลาย มีหินบาง ก้อนกด้ทับอยู่บนร่างของภูตผีปีศาจชั้นต่ำา ทว่าเบื้องใต้หินบางก้อนกม คือร่างกายที่เลือด้เนื้อเปรอะเปื้อนของคนสำานักโลหิต

คนของสำานักโลหิตสีหน้าเศร้าโศก มีบางคนข่มกลั้น ความเจมบปวด้ และบางคนกมร่ำาไห้เสียงเบา

ผู้แขมงแกร่งขอบเขตต้นสวรรค์สีหน้าเยมนชาคล้ายเหมน มาจนชิน จึงไม่เผยอาการใด้ๆ ออกมา

คนเหล่านั้นที่นั่งอยู่ข้างกายหลีจิ้งต่างกมีสีหน้าเรียบ เฉย ไม่ได้้รู้สึกอะไรกับการสูญเสียของสำานักโลหิตมากนัก

เมื่อประเมินดู้สภาพรอบด้้านหนึ่งรอบ เนี่ยเทียนกมพลัน หันไปมองข้างหลัง แล้วกมองเหมนทันทีว่าโครงกระดู้กปีศาจเลือด้ตน นั้นนอนนิ่งอยู่บนพื้น แม้ว่าบนร่างจะมีปราณเข้มข้น แต่กลับไม่มี คลื่นพลังชีวิตใด้ๆ

ด้ังนั้นเขาจึงเข้าใจว่าขณะที่เขาฟื้นตัว พลังชีวิตที่เขา มอบให้โครงกระดู้กปีศาจเลือด้ได้้เผาผลาญหมด้ไปแล้ว

หากคิด้จะปลุกให้โครงกระดู้กปีศาจเลือด้ฟื้นตื่นขึ้นมา อีกครั้ง เขาจำาเป็นต้องใช้วิธีเด้ิมนั่นคือถ่ายเทพลังชีวิตที่ซ่อนอยู่ใน เลือด้เนื้อของเขาเข้าไปยังหัวใจของโครงกระดู้กปีศาจเลือด้

คิด้มาถึงตรงนี้เขากมหยิบเอาเนื้อวิเศษหลายชิ้นออกมา จากในกำาไลเกมบของแล้วสวาปามคำาใหญ่โด้ยไม่พูด้ไม่จา

เนื้อสัตว์วิเศษที่มีพลังชีวิตเข้มข้น เมื่อถูกดู้ด้ซับไปโด้ย กระเพาะอาหารจึงสามารถช่วยให้ปราณเลือด้เนื้อของเขาที่เผา ผลาญไปได้้รับการเตมเติม มีเพียงใช้วิธีนี้เท่านั้นเลือด้สด้ที่หายไป จากร่างของเขาถึงจะรวมตัวกันขึ้นมาใหม่อย่างรวด้เรมว

“ลี่ฝาน เจ้าไปสั่งการแล้วสามารถพาเจียงหลิงจูจากไป ได้้เลย หรือหากจะอยู่สำานักโลหิตของข้าต่อกมได้้” หลีจิ้งเอ่ยขึ้น กะทันหัน

ลี่ฝานจากสำานักหลิงอวิ๋นลุกขึ้นยืนแล้วเด้ินมาหยุด้อยู่ ข้างกายเนี่ยเทียนด้้วยสีหน้าจนใจ

“เนี่ยเทียน เจ้าปลุกโครงกระดู้กปีศาจเลือด้ให้ตื่นขึ้นมา เลยนำาเรื่องเด้ือด้ร้อนมาสู่ตัวเลมกน้อย ผู้อาวุโสหลีของสำานักโลหิตคิด้ ฉกตัวเจ้ามาจากสำานักหลิงอวิ๋น และต้องการให้เจ้าอยู่ที่สำานักโลหิต

ตลอด้ไป” พอลี่ฝานมาหยุด้อยู่ข้างกายเนี่ยเทียนกมถอนหายใจหนึ่ง ครั้ง จากนั้นจึงเอ่ยความต้องการของหลีจิ้งออกมา “หลังจากที่ข้า กลับไปจะรายงานให้ท่านอาจารย์และท่านอาจารย์ปู่ทราบ ดู้ว่าพวก เขาจะตัด้สินใจเช่นไร”

“ว่าไงนะ?” เนี่ยเทียนหน้าเปลี่ยนสี “นางต้องการให้ ข้าเป็นคนของสำานักโลหิต?”

ลี่ฝานยิ้มเจื่อน “โครงกระดู้กปีศาจเลือด้สำาคัญกับ สำานักโลหิตอย่างยิ่ง พวกเขาย่อมไม่มีทางยอมให้เจ้าที่เป็นผู้ควบคุม มันพาโครงกระดู้กปีศาจเลือด้กลับไปยังสำานักหลิงอวิ๋นของพวกเรา แน่นอน ตอนนี้สถานการณ์ของอาณาจักหลีเทียนย่ำาแย่ การด้ำารงอยู่ ของโครงกระดู้กปีศาจเลือด้ตนนั้นอาจจะส่งผลกระทบต่อ สถานการณ์ส่วนใหญ่ ด้ังนั้น…”

เขาส่ายหัว เอ่ยด้้วยความหด้หู่ “ข้าเกรงว่าต่อให้เป็น อาจารย์ของเจ้า เมื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์ยากลำาบากเช่นนี้กมคง ต้องถูกบีบให้ยอมรับเงื่อนไขของนาง”

เนี่ยเทียนอึ้งตะลึงไปทันที

เจียงหลิงจูที่นั่งนิ่งอยู่ด้้านข้าง เวลานี้ก้มหน้าลงต่ำา ไม่ พูด้อะไร

แม้แต่นางเองกมยังตระหนักได้้ว่าเมื่ออาณาจักรหลีเทียน เผชิญกับภัยพิบัติใหญ่หลวง และต้องการพละกำาลังที่แขมงแกร่งอย่าง ในตอนนี้ ข้อเสนอนี้ของหลีจิ้งช่างพอเหมาะพอเจาะเหลือเกิน

“ภูตผีปีศาจอาละวาด้ไปทั่วอาณาจักร เมืองเฮยอ วิ๋น…จะเป็นอย่างไรบ้าง?”

หลังรู้จากปากลี่ฝานว่าสถานการณ์ของอาณาจักรหลี เทียนย่ำาแย่ถึงขีด้สุด้ สิ่งที่เนี่ยเทียนนึกถึงจึงมีเพียงความปลอด้ภัย ของท่านตาและเนี่ยเฉี่ยนปอาใหญ่ของเขา

เพราะในชีวิตของเขากมีเพียงเนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยน เท่านั้นที่เป็นบุคคลสำาคัญที่สุด้สำาหรับเขา

อูจี้กมเป็นคนหนึ่งเช่นกัน แต่เขาเชื่อว่าด้้วยความ สามารถของอูจี้ ต่อให้อาณาจักรหลีเทียนตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลว ร้ายมากที่สุด้ เขากมน่าจะสามารถรักษาตัวรอด้ได้้

ที่เขากังวลกมคือเมื่อภูตผีปีศาจชั้นต่ำาส่วนหนึ่งเข้าไป ระรานยังเมืองแต่ละแห่งที่เผ่ามนุษย์อาศัยอยู่ เนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยน จะถูกภูตผีปีศาจชั้นต่ำาสังหาร

“ข้าไม่รู้” ลี่ฉานขมวด้คิ้วเป็นปมแน่น “แต่ข้าสามารถ รับรองกับเจ้าได้้ว่าเมื่อข้ากลับไปถึงจะพยายามตามหาท่านตากับ ท่านปอาใหญ่ของเจ้าให้เจอ เจ้าไม่สามารถไปจากสำานักโลหิต และไม่

สามารถหนีพ้นเส้นสายตาของหลีจิ้งผู้นั้นได้้ ข้ากมจะพยายามช่วยเจ้า สุด้ความสามารถ ไม่ให้ท่านตาและท่านปอาใหญ่ของเจ้าได้้รับ อันตราย”

หยุด้ชะงักอยู่อีกครู่หนึ่ง ลี่ฝานกมเอ่ยเสริมว่า “หากพวก เขายังมีชีวิตอยู่น่ะนะ”

เนี่ยเทียนสีหน้ามืด้คล้ำา เขาคิด้อยู่ครู่หนึ่งกมหยิบเอา วัตถุด้ิบมากมายสำาหรับการบำาเพมญตบะที่ได้้รับมาจากพวกผู้ แขมงแกร่งต่างอาณาจักรออกมาจากในกำาไลเกมบของแล้วส่งให้ลี่ฝาน ทั้งหมด้ “ของเหล่านี้ไม่มีประโยชน์กับข้าเท่าใด้นัก ข้าอยู่กับหลีจิ้งกม ไม่น่าจะได้้ใช้มัน ท่านเอาไปทั้งหมด้ได้้เลย ถือซะว่าเป็นค่าตอบแทน ที่น้อยนิด้ซึ่งข้ามีให้ต่อสหายร่วมสำานักหลิงอวิ๋นเหล่านั้น”

ลี่ฝานมองเขาด้้วยสายตาลึกล้ำาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงรับ เอาของทั้งหมด้มาโด้ยไม่เกรงใจ จากนั้นจึงกล่าวว่า “เจ้าอยู่กับหลี จิ้งน่าจะไม่ใช่เรื่องเลวร้าย ต่อไปเมื่อสถานการณ์ของอาณาจักรหลี เทียนมั่นคงขึ้นแล้วกมใช่ว่าเจ้าจะไม่มีโอกาสได้้กลับไปยังสำานักหลิงอ วิ๋นเสียเลย ข้าจะพาหลิงจูกลับไปก่อน เจ้ารักษาตัวด้้วย”

“ท่านลุงลี่ ท่านเองกมรักษาตัวด้้วย” เนี่ยเทียนกล่าว

“อืม” ลี่ฝานลุกขึ้นยืน หมายจะพาตัวเจียงหลิงจูกลับ ไปพร้อมกัน

เวลานี้เอง หลีจิ้งแห่งสำานักโลหิตกมพลันหันมาสั่งความ กับเซิ่นสิ่ว “พี่เสิ่น ท่านคุ้มครองพวกเขากลับสำานักโลหิต และกมเรื่อง ญาติสองคนนั้นของเนี่ยเทียนที่อยู่เมืองเฮยอวิ๋น ท่านช่วยตามหา พวกเขาเท่าที่จะทำาได้้ จากนั้นกมพาพวกเขากลับมาที่สำานักโลหิต ด้้วย”

ดู้เหมือนว่านางจะได้้ยินบทสนทนาระหว่างเนี่ยเทียน และลี่ฝานอย่างชัด้เจน และเหมือนว่านางเองกมคอยสังเกตความ เคลื่อนไหวของเนี่ยเทียนอยู่ตลอด้เวลา

“รับทราบ” เสิ่นซิ่วลุกขึ้นยืน

อันซืออี๋ที่อยู่ข้างกายเนี่ยเทียนเหมนว่าลี่ฝานและเจียง หลิงจูกำาลังจะจากไปจึงลุกขึ้นยืนด้้วยสีหน้าอาลัยอาวรณ์ กล่าวว่ำ “ข้าไปกับพวกเจ้าด้้วย”

“ไม่จำาเป็นหรอก” ลี่ฝานส่ายหัวพูด้ว่า “สำานักโลหิต ต้านทานการรุกรานจากภูตผีปีศาจชั้นต่ำากลุ่มแรกเอาไว้ได้้ ในระยะ เวลาสั้นๆ นี้ ที่นี่น่าจะเป็นที่ที่ปลอด้ภัยที่สุด้ของอาณาจักรหลีเทียน แม้ว่าหอหลิงเป่าของพวกเจ้าจะรวมตัวอยู่กับสำานักหลิงอวิ๋นแล้ว ทว่าหากพวกเราคิด้จะฝ่าแนวปองกันของภูตผีปีศาจเพื่อเข้าไปในสำา นักหลิงอวิ๋นให้ได้้นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย”

“ตระกูลอันของข้ากมอยู่เมืองเฮยอวิ๋นเหมือนกันนะ” อัน ซืออี๋กล่าว

ลี่ฝานอึ้งไปครู่จากนั้นจึงถอนหายใจยาวเหยียด้แล้ว กล่าวว่า “งั้นกมได้้”

เขารู้ว่าอันซืออี๋เป็นห่วงตระกูลอัน และเป็นห่วงอันอิ่ง น้องสาวของนาง ทั้งๆ ที่รู้ว่าหนทางเบื้องหน้าอันตรายแต่กมยังพร้อม จะเผชิญหน้ากับมัน

เนี่ยเทียนรู้ว่าอันซืออี๋ตัด้สินใจด้ีแล้ว และกมเข้าใจด้ีว่า เขามิอาจไปจากสำานักโลหิตได้้ จึงทำาได้้เพียงพูด้ขึ้นด้้วยความจำาใจ “พี่หญิง รักษาตัวด้้วย แล้วไว้เจอกัน”

“เจ้ากมเหมือนกัน” ด้วงตาสุกใสของอันซืออี๋หม่นแสง

“เจ้าสำานักมีคำาสั่งให้ข้าคุ้มครองพวกเจ้าไปจากที่นี่” เซิ่นสิ่วลอยตัวมาถึง มองเนี่ยเทียนหนึ่งครั้งแล้วจึงกล่าวว่า “ข้าจะ ไปที่เมืองเฮยอวิ๋น ขอแค่ท่านตาและท่านปอาใหญ่ของเจ้ายังไม่ตาย ข้าจะพาพวกเขากลับมาที่สำานักโลหิต”

“ขอบคุณมาก” เนี่ยเทียนลุกขึ้นยืนทำาความเคารพ

เขารู้ด้ีว่าความสามารถของเสิ่นซิ่วเป็นรองแค่หลีจิ้ง เท่านั้น มีประโยคนี้ของเสิ่นซิ่ว ระหว่างที่ลี่ฝานและอันซืออี๋มุ่งหน้า ไปยังสำานักหลิงอวิ๋นกมน่าจะปลอด้ภัย

ขอแค่ท่านตาและท่านปอาใหญ่ของเขาไม่เป็นอะไร ด้้วย ศักยภาพของเสิ่นซิ่ว การที่จะช่วยคนทั้งสองมาจากน้ำามือของภูตผี ปีศาจชั้นต่ำากมไม่น่าจะเป็นปัญหาใหญ่นัก

เพราะเขาสามารถควบคุมโครงกระดู้กปีศาจเลือด้ได้้ เพราะเขายอมอยู่ต่อ สำานักโลหิตจึงแสด้งความจริงใจที่มากพอให้ เขาเหมน

ไม่นานหลังจากนั้น เสิ่นซิ่วกมพาพวกลี่ฝาน อันซืออี๋เด้ิน ทางไปจากสำานักโลหิต ชิวเหิงแห่งหอหลิงเป่ากมติด้ตามพวกเขาไป ด้้วย

คนของอารามเสวียนอู้ที่รู้ว่าสำานักโลหิตคลี่คลาย ปัญหาได้้ รู้ว่าสถานการณ์ทางฝ่ายของอารามเสวียนอู้ยังด้ีอยู่จึง เลือกไปจากสำานักโลหิตเช่นกัน

มีเพียงหุบเขาเทาเท่านั้นที่รู้ด้ีว่าสำานักถูกด้ับทำาลายไป แล้วถึงได้้เลือกอยู่สำานักโลหิตต่อ

พวกหงฉานแห่งวังยมบาลและโจวอี้แห่งสำานักภูตผีต่าง กมตัด้สินใจอยู่กับหลีจิ้ง รอพักผ่อนอีกสองวันกมจะเด้ินทางไปยังสำานัก ภูตผี ร่วมต้านทานภูตผีปีศาจกับกองทัพหลักของผู้แขมงแกร่งวัง ยมบาลที่อยู่ที่นั่น

ครึ่งวันผ่านไป สำานักโลหิตกมฟื้นคืนสู่ความสงบ คนของ สำานักโลหิตส่วนหนึ่งไม่ได้้สนใจอารามหอเรือนที่พังถล่มลง แต่ รวบรวมเลือด้ของภูตผีปีศาจมาไว้เตรียมพร้อมสร้างค่ายกลใหญ่ หลอมโลหิตอีกครั้ง

หลีจิ้งที่ตรึงสถานการณ์ของสำานักโลหิตให้มั่นคงได้้แล้ว จึงยกชายกระโปรงขึ้นเบาๆ แล้วเด้ินมาหยุด้อยู่ข้างกายเนี่ยเทียน ด้้วยท่วงท่าสง่างาม “ตอนนี้ข้าจะถ่ายทอด้เวทควบคุมปีศาจให้กับ เจ้า เพื่อที่เจ้าจะสามารถควบคุมโครงกระดู้กปีศาจเลือด้ได้้อย่าง แท้จริง”