ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 229 เคี่ยวกรำา

หลังจากที่หลีเหย่จากไป เนี่ยเทียนทำาความเข้าใจกับข้อมูล ของอาณาจักรเลี่ยคงที่เขาเล่าให้ฟังอยู่พักหนึ่งกมลงมือฝึกบำาเพมญ ตบะ

ค่ำาคืนหนึ่งผ่านพ้นไปอย่างรวด้เรมว

เช้าตรู่ เมื่อท้องฟอาสว่างขึ้นเป็นสีขมุกขมัว เนี่ยเทียนกำาหิน วิเศษที่ปริแตกสองก้อนไว้ในมือ เงียบงันไม่พูด้จา

การฝึกฝนที่ผ่านไปครึ่งคืน เขาใช้หินวิเศษไปแล้วสองก้อน ใช้ปราณวิญญาณที่อยู่ในหินวิเศษมาหลอมมหาสมุทรวิญญาณจุด้ ตันเถียนทีละนิด้

เมื่อฝ่าทะลุสู่ขอบเขตท้ายสวรรค์ช่วงท้าย มหาสมุทร วิญญาณจุด้ตันเถียนของเขากมขยายกว้างออกไปอีกครั้ง ทั้งยังกลั่น หลอมและรวบรวมปราณวิญญาณในมหาสมุทรวิญญาณจุด้ตันเถียน ได้้ใหม่อีกรอบ

ขั้นตอนนี้อาจจำาเป็นต้องสั่งสมเวลาช่วงหนึ่งที่ค่อนข้าง ยาวนานถึงจะสามารถขยายมหาสมุทรวิญญาณไปได้้ถึงขีด้สุด้ แล้ว ชำาระล้างกลั่นหลอมปราณวิญญาณให้สะอาด้ไปทีละรอบ

เมื่อถึงท้ายที่สุด้ บางทีเขาอาจไปถึงจุด้คอขวด้ที่จะฝ่าทะลุ สู่ขอบเขตกลางสวรรค์ และเมื่อใช้ใจไปทำาความเข้าใจกับมันกมน่าจะ ฝ่าทะลุไปได้้อย่างราบรื่น

ที่พูด้ว่าบางทีนั่นกมเพราะมหาสมุทรวิญญาณจุด้ตันเถียนข องเขา นอกจากน้ำาวนปราณวิญญาณสามลูกแล้ว ยังมีน้ำาวนด้วงด้าว น้ำาวนเปลวเพลิง และน้ำาวนพืชหญ้าอยู่ด้้วย

นี่หมายความว่าเวลาที่เขาจำาเป็นต้องใช้กว่าจะฝ่าทะลุ ขอบเขตท้ายสวรรค์ได้้ย่อมช้ากว่าคนที่มีธาตุเด้ียวเยอะมาก

เนื่องจากเมืองโพ่เมี่ยไม่มีปราณวิญญาณฟอาด้ินให้ใช้ การ ฝึกฝนของเขาจึงต้องอาศัยแค่หินวิเศษเท่านั้น เวลาครึ่งคืน การ ฝึกฝนของเขากมเผาผลาญหินวิเศษไปแล้วถึงสองก้อน หากเขาฝึกเตม วัน อาจจำาเป็นต้องใช้หินวิเศษแปด้ก้อนถึงจะเอาอยู่

แต่ในกำาไลเกมบของของเขามีหินวิเศษแค่สามร้อยกว่าก้อน หากฝึกบำาเพมญตบะเตมกำาลังด้้วยความเรมวเช่นนี้ หินวิเศษของเขากม จะพอใช้ได้้แค่หนึ่งเด้ือนกว่า

แผ่นปอายตัวตนที่หัวมู่มอบให้เขากมีเวลาจำากัด้อยู่แค่สาม เด้ือน สามเด้ือนให้หลัง ปอายตัวตนกมจะหมด้เขตการใช้งาน

เมื่อถึงเวลานั้นเขายังจำาเป็นต้องใช้หินวิเศษมาต่อเวลากับ กะโหลกเลือด้ใหม่อีกครั้ง

“หินวิเศษอยู่ห่างจากคำาว่าพอมากนัก” เนี่ยเทียนแอบ ปวด้หัว

“เจ้าตื่นแล้วหรือ?” หลีเหย่ไม่ได้้เคาะประตู แต่ผลักเข้ามา ตรงๆ หลังจากที่เด้ินเข้ามาในห้องหิน เขากมโยนท่อนไม้สีเขียวเข้ม หลายท่อนออกมาจากในแหวนเกมบของ แล้วพูด้กับเนี่ยเทียนด้้วย เสียงอันด้ังว่า “นับแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้ามีหน้าที่รับผิด้ชอบจัด้การ ทำาธุระให้แก่ข้า และข้าจะมอบหินวิเศษให้กับเจ้าโด้ยดู้จากความ ขยันของเจ้าเอง”

เนี่ยเทียนที่กำาลังกลุ้มเรื่องหินวิเศษไม่พอด้วงตาพลันเปล่ง ประกาย กล่าวด้้วยความตื่นเต้น “ทำาอย่างไร?”

“ง่ายมาก”

หลีเหย่โยนกริชเล่มหนึ่งให้กับเขา แล้วกมหยิบแผ่นไม้รูป สี่เหลี่ยมออกมาอีกหนึ่งชิ้น จากนั้นกมหยิบท่อนไม้สีเขียวเข้มท่อนหนึ่ง ขึ้นมาผ่าออกเป็นแผ่นๆ ให้เนี่ยเทียนดู้

“ไม้เฮยอิ๋นนี้คือวัตถุวิเศษระด้ับกลางขั้นสาม สามารถนำา มาสร้างค่ายกล เจ้าเอาไม้เฮยอิ๋นพวกนี้มาผ่าให้เป็นแผ่นไม้เลมกๆ แบบนี้ร้อยแผ่น สามารถนำามาแลกหินวิเศษจากข้าได้้หนึ่งก้อน”

“ไม้เฮยอิ๋นพวกนี้ที่ข้าเอามาให้เจ้า ขอแค่เจ้าไม่ทำาเสีย เยอะเกินไปกมากพอจะผ่าออกมาเป็นแผ่นไม้แบบนี้ได้้หนึ่งร้อยห้าสิบ แผ่น หากน้อยกว่าหนึ่งร้อยห้าสิบแผ่นกมเท่ากับว่าเจ้าสิ้นเปลือง วัตถุด้ิบของข้า และข้าจะไม่ให้หินวิเศษกับเจ้าแม้แต่ก้อนเด้ียว!”

“อีกอย่างกริชเล่มนี้แค่ให้เจ้ายืมใช้เท่านั้น เสรมจแล้วยังต้อง คืนให้ข้าด้้วย”

หลังจากหลีเหย่อธิบายเสรมจกมโยนกริชเล่มนั้นให้กับเนี่ย เทียน บอกเป็นนัยให้เนี่ยเทียนทด้ลองทำา

พอเนี่ยเทียนคว้ากริชเอาไว้กมรู้สึกหนักอึ้ง ทั้งยังสัมผัสได้้ถึง ไอความเยมนที่แผ่ออกมาด้้วย

เขาตระหนักได้้ทันทีว่ากริชเล่มนี้คงไม่ใช้วัตถุระด้ับต่ำา และ ไม่ใช่วัตถุธรรมด้าแน่นอน

ถือกริชไว้มั่น หยิบเอาไม้เฮยอิ๋นท่อนหนึ่งออกมา เขาเอา แผ่นไม้ที่ทำาสำาเรมจแล้ววางไว้ด้้านหน้า เริ่มค่อยๆ ผ่าไม้เฮยอิ๋นท่อน นั้นอย่างระมัด้ระวังตามวิธีการของหลีเหย่

เมื่อกด้กริชลงไป เขาออกแรงประมาณห้าส่วน ไม้เฮยอิ๋ นท่อนนั้นแค่เกิด้เป็นรอยปริเท่านั้น ไม่ได้้ผ่าออกจากกัน

“เอาะ!”

เนี่ยเทียนอุทานเบาๆ หนึ่งครั้ง จำาต้องเพิ่มแรงลงไปอีกเป็น สิบส่วน จากนั้นเสียง “เปรีกยะ” ถึงได้้ด้ังออกมาและไม้เฮยอิ๋นกมถูกผ่า ออก

“ไม้เฮยอิ๋นนี่แขมงจัง ร้ายกาจยิ่งกว่าหินมากมายที่แขมงแกร่ง ทนทานเสียอีก” หลังจากเนี่ยเทียนผ่าออกได้้หนึ่งท่อนกมแอบตะลึง จากนั้นกมเริ่มตัด้มุมของมันตามรูปแบบของแผ่นไม้ตัวอย่างต่อหน้า หลีเหย่

ใช้เวลาครึ่งชั่วยามเตม เขาถึงตัด้ออกมาเป็นแผ่นไม้ที่มี ขนาด้เท่ากันภายใต้การจับตามองของหลีเหย่

ท่ามกลางขั้นตอนนี้ หลีเหย่เอาแต่มองเขาตาไม่กะพริบโด้ย ไม่ได้้พูด้อะไร

รอจนเขาตัด้แผ่นไม้หนึ่งแผ่นสำาเรมจ หลีเหย่ถึงพูด้ว่า “เจ้า นี่แรงเยอะไม่เบา”

“ทำาไมหรือ?” เนี่ยเทียนเงยหน้า

“ไม่มีอะไรหรอก” หลีเหย่ลูบจมูก พูด้พึมพำา “โด้ยทั่วไป แล้วคนที่มีตบะท้ายสวรรค์ หากคิด้จะผ่าไม้เฮยอิ๋นจำาเป็นต้องใช้พลัง วิญญาณในร่างกาย มีเพียงใช้พลังวิญญาณมาจับกริชเอาไว้เท่านั้น ถึงจะสามารถผ่าไม้เฮยอิ๋นให้แตกออกได้้ เจ้าไม่ได้้ใช้พลังวิญญาณ แม้แต่เส้นเด้ียว ลำาพังเพียงแค่กำาลังมือกมสามารถผ่าไม้เฮยอิ๋นได้้แล้ว นี่หมายความว่าเจ้ามีแรงเยอะมาก”

“ที่แท้กมเป็นแบบนี้นี่เอง” เนี่ยเทียนยิ้ม “ข้าแรงเยอะจริงๆ นั่นแหละ”

“กมไม่เหมนมีอะไรน่าแปลก” หลีเหย่เบ้ปาก คร้านจะสนใจ เขาอีกจึงพูด้ว่า “ข้าไปก่อนล่ะ ก่อนฟอามืด้ข้าจะมาอีกครั้ง ถึงเวลา นั้นกมค่อยมาดู้ผลงานของเจ้าแล้วกัน”

“อ้อ” เนี่ยเทียนพยักหน้า

พอหลีเหย่จากไป เนี่ยเทียนกมุ่งมั่นตั้งใจผ่าไม้เฮยอิ๋นให้ เป็นแผ่นไม้ขนาด้เท่ากันเพื่อหวังช่วงชิงหินวิเศษที่เขาขาด้ไป

ไม้เฮยอิ๋นท่อนหนึ่ง เมื่ออยู่ท่ามกลางความตั้งใจของเขากม กลายมาเป็นแผ่นไม้สิบกว่าแผ่น

“จาอก!”

เขาที่มุมานะในการทำางานพลันได้้ยินเสียงกระเพาะของตัว เองร้องด้ังขึ้นมา จึงหยิบเอาเนื้อสัตว์วิเศษส่วนหนึ่งออกมาจากใน กำาไลเกมบของแล้วเริ่มกัด้กิน

เมื่อมองไปนอกหน้าต่างเขากมพบว่าโด้ยไม่ทันรู้ตัวช่วงสา ยันห์กมาถึงแล้ว

การผ่าแผ่นไม้สิบกว่าท่อนกลับสิ้นเปลืองเวลาของเขาไป เกินครึ่งวัน นี่ทำาให้เขารู้สึกหด้หู่ขึ้นมาเลมกน้อย

เขาจึงส่ายศีรษะ แล้วผ่าแผ่นไม้ต่อไปด้้วยความเรมวที่เพิ่ม มากขึ้น หมายแลกมาด้้วยหินวิเศษที่จำาเป็นสำาหรับการฝึกตน

ก่อนฟอามืด้ หลีเหย่กมาเยือนอย่างที่บอกไว้ เขามองแผ่นไม้ ที่เนี่ยเทียนทำาได้้แล้วตรวจนับ “ยี่สิบแผ่นพอด้ี ตกลงกันไว้เรียบร้อย แล้วว่าหนึ่งร้อยแผ่นถึงจะแลกหินวิเศษได้้หนึ่งก้อน เจ้าคงต้องขยัน ต่อไปแล้วล่ะ”

เขาเกมบแผ่นไม้ทั้งยี่สิบแผ่นนั้นนั้นมา แล้วจึงส่ายหัวเด้ิน จากไปโด้ยไม่ได้้สนใจเนี่ยเทียน

เนี่ยเทียนมีสีหน้าจนใจ คืนนั้นเขาหยุด้บำาเพมญตบะ แต่ใช้ แรงกายทั้งหมด้ไปกับการผ่าแผ่นไม้เหล่านั้น

สองวันต่อมา

เนี่ยเทียนที่ใช้แรงกายจนหมด้สิ้นทุกหยาด้หยด้ ในที่สุด้กม รวบรวมแผ่นไม้ได้้ครบหนึ่งร้อยแผ่น แล้วแลกหินวิเศษก้อนหนึ่งมา จากหลีเหย่

“เจ้าจะเป็นแบบนี้ไม่ได้้นะ” หลีเหย่ด้ื่มเหล้าจนเมามาย กล่าวว่า “เจ้าทำาช้าเกินไปแล้ว แถมเอาแต่มุ่งมั่นทำางานแลกหิน วิเศษ ละทิ้งการฝึกตนของตัวเอง หากข้าเป็นเจ้า จะทำางานตอน กลางวัน ส่วนตอนกลางคืนกมตั้งใจฝึกตน”

“หินวิเศษที่ข้าได้้มาไม่มีทางตามทันความเรมวในการเผา ผลาญ” เนี่ยเทียนกล่าวอย่างโกรธๆ

“นั่นมันกมเป็นเรื่องของเจ้าแล้วล่ะ” หลีเหย่หัวเราะฮ่าๆ “ใครใช้ให้เจ้าไม่มีความสามารถ ทั้งยังหลอมอาวุธไม่เป็นจนต้องมา ทำางานที่ง่ายที่สุด้และได้้หินวิเศษน้อยนิด้แบบนี้ล่ะ” หลังจากที่เอ่ย เย้ยหยันเนี่ยเทียนสองสามประโยคเขากมจากไปด้้วยอารมณ์ที่ไม่เลว

ครึ่งเด้ือนต่อมาเนี่ยเทียนกมเด้าได้้ว่าหลีเหย่ต้องตั้งใจกลั่น แกล้งเขาแน่นอน จึงไม่ได้้เอาแต่ทำางานแลกหินวิเศษ แต่ตอนกลาง วันจะผ่าไม้เฮยอิ๋น และใช้หินวิเศษที่ตนเกมบสะสมมาตั้งใจฝึกบำาเพมญ ตบะในตอนกลางคืน

เวลาครึ่งเด้ือนเขาแลกหินวิเศษมาได้้จากหลีเหย่อีกห้าก้อน

ทว่าเขาใช้หินวิเศษหมด้ไปแล้วห้าสิบก้อน นี่ทำาให้จำานวน หินวิเศษในถุงเกมบของของเขาเหลือแค่ประมาณสองร้อยแปด้สิบก้อน เท่านั้น

ตอนกลางคืนเขายังทด้ลองใช้คาถาสะเกมด้ด้าวมาชักนำา แสงด้วงด้าว เพื่อให้มันมารวมกันที่น้ำาวนด้วงด้าวใน มหาสมุทร วิญญาณ

แต่น่าเสียด้าย ทั้งๆ ที่เขาสามารถมองลอด้ม่านแสงของ เมืองโพ่เมี่ยไปเหมนด้วงด้าวด้ารด้าษที่เปล่งประกายเตมฟอา ทว่าเป็น เพราะการด้ำารงอยู่ของม่านแสงนั้นเขาจึงไม่สามารถรวบรวมแสง

ด้าวมาได้้ แม้แต่น้ำาวนด้วงด้าวกมยังไม่สามารถกลั่นหลอมและเคลื่อน โคจร

ภายหลังเนื่องจากจำานวนของหินวิเศษขาด้แคลน เขาจำา ต้องใช้หินผลึกอัคคีที่เหลืออยู่ไม่มากมาฝึกคาถาเปลวเพลิง เพื่อเพิ่ม พลังเปลวเพลิงของน้ำาวนเปลวเพลิง

ช่วงเวลานี้เขาแทบจะไม่เคยก้าวเท้าออกจากบ้าน แม้แต่ เงาร่างของเผยฉีฉีเขากมไม่เคยได้้เหมน

วันนี้หลีเหย่มาเยือนอีกครั้ง แล้วกมเกมบแผ่นไม้ทั้งร้อยแผ่น กลับไป หลังจากโยนหินวิเศษทิ้งไว้ให้เนี่ยเทียนหนึ่งก้อนเขากมพลัน โพล่งขึ้นมาว่า “รู้สึกว่าได้้น้อยเกินไปใช่หรือไม่?”

“อืม” เนี่ยเทียนตอบ

“อยากรวยหรือเปล่า?” นัยน์ตาหลีเหย่เปล่งแสงวาบ

“มีวิธีใด้?” เนี่ยเทียนตื่นเต้น

“ข้าเหมนว่าเจ้าเป็นคนซื่อสัตย์พอตัวเลยจะให้โอกาสเจ้า หนึ่งครั้ง ขอแค่เจ้ายอมเชื่อฟังข้าแต่โด้ยด้ี ข้ารับรองว่าหินวิเศษที่เจ้า จะได้้รับต้องมากกว่าจำานวนรวมตลอด้ครึ่งเด้ือนนี้แน่นอน!” หลีเหย่ พูด้ล่อลวง

“ไหนลองว่ามาสิ” เนี่ยเทียนพูด้

“เจ้ามีแรงเยอะไม่เบา ค่อนข้างมีประโยชน์ต่อข้า เจ้าตาม ข้าไปที่เทือกเขาฮว้านคงสักรอบ ข้าต้องการจะเอาของบางอย่างออก มา” หลีเหย่กล่าว

“ออกจากเมืองโพ่เมี่ยไปยังเทือกเขาฮว้านคง?” เนี่ยเทียน หน้าเปลี่ยนสี

“ไม่ต้องตื่นตระหนก ข้ามีวิธีการของข้า แน่นอนว่าพวก เราย่อมไม่ได้้เด้ินเท้าไป พวกเราสามารถใช้ค่ายกลนำาส่งแห่งมิติของ เมืองโพ่เมี่ยไปโผล่ที่ด้้านในเทือกเขาฮว้านคงได้้โด้ยตรง หลีกเลี่ยง เจ้าพวกเศษสวะที่ปอวนเปี้ยนอยู่นอกเมืองนั่น” หลีเหย่หัวเราะหึหึ “ศิษย์พี่หญิงเผยกมจะไปด้้วย นางสร้างค่ายกลนำาส่งเลมกๆ แห่งหนึ่ง อยู่ในเทือกเขาฮว้านคง ทำาให้พวกเราสามารถเข้าออกระหว่างเมือง โพ่เมี่ยและเทือกเขาฮว้านคงได้้”

“ตกลง!”