ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 234 ไร้พ่าย!

โด้ยทั่วไปแล้วผู้ที่ยิ่งมีขอบเขตสูง เรือนกายที่เป็นเลือด้เนื้อ กมยิ่งถูกชุบหลอมให้แขมงแกร่งมากยิ่งขึ้น

หยางหลิงคือผู้แขมงแกร่งขอบเขตต้นสวรรค์ช่วงต้น ต่อให้ อยู่ในสถานที่พิเศษอย่างที่นี้ซึ่งทุกคนไม่สามารถใช้พลังวิญญาณได้้ แม้แต่นิด้เด้ียว พลังในการต่อสู้ของเขากมยังเหนือล้ำาเกินกว่าผู้ แขมงแกร่งกลางสวรรค์ช่วงท้ายของเปลวอัคคีสามคนนั้น และแน่นอน ว่าย่อมแขมงแกร่งว่าเจ้าอ้วนหลีเหย่อยู่มาก

เนี่ยเทียนไม่สามารถใช้ทิพย์จักษุมองตบะที่แท้จริงของเผย ฉีฉีได้้ แต่เขารู้สึกว่าเผยฉีฉีอายุไม่มาก ขอบเขตอย่างมากสุด้กมน่าจะ เทียบเคียงได้้กับหยางหลิง

หรืออาจเป็นไปได้้ว่าเผยฉีฉีเองกมีตบะเท่ากับหลีเหย่ นั่น คือแค่กลางสวรรค์ช่วงท้ายเท่านั้น แต่เนื่องจากคาถาวิเศษที่นาง ฝึกฝนค่อนข้างพิเศษ เขาจึงไม่สามารถใช้ทิพย์จักษุมาตรวจสอบดู้ได้้

เขาไม่รู้ตบะของเผยฉีฉี แต่หยางหลิงแห่งเปลวอัคคีน่าจะรู้

ที่หยางหลิงมั่นใจมากขนาด้นี้บางทีอาจเป็นเพราะเขารู้ว่า ขอบเขตที่แท้จริงของเผยฉีฉีนั้นอ่อนด้้อยกว่าเขาหนึ่งระด้ับ

ก่อนหน้านี้ที่เผยฉีฉีสามารถสังหารผู้แขมงแกร่งเปลวอัคคีได้้ มากมายตอนอยู่ในเทือกเขาฮว้านคง เพราะว่านางอาศัย…ความ

พิเศษของเทือกเขาฮว้านคง และใช้เวทลับแห่งมิติที่นางเชี่ยวชาญมา สังหารผู้คน

เนี่ยเทียนครุ่นคิด้อยู่ครู่หนึ่งกมพอจะวิเคราะห์ขอบเขตที่แท้ จริงของเผยฉีฉีออก เข้าใจว่าเผยฉีฉีน่าจะอยู่ระด้ับเด้ียวกับหลีเหย่

“พวกเจ้าสามคนจัด้การเจ้าเด้มกสองคนนั้น”

หยางหลิงแห่งเปลวอัคคีแค่นเสียงเยมนหนึ่งครั้งกมก้าวยาวๆ เข้าหาเผยฉีฉี

เขาฉวยเอาพลั่วเล่มหนึ่งที่ใช้ขุด้หยกคงหลิงซึ่งวางไว้ข้าง ผนังขึ้นมา แล้วยกขึ้นฝาด้ใส่เผยฉีฉี

เนี่ยเทียนหันไปมองอย่างละเอียด้กมสังเกตเหมนว่าบนพลั่ว นั้นไม่มีคลื่นพลังวิญญาณใด้ๆ แผ่ออกมาจริงๆ นี่หมายความว่า หยางหลิงเองกมรู้ด้ีถึงความประหลาด้ของที่แห่งนี้ จึงไม่กล้านำาตัว เข้าไปเกี่ยวข้องกับแสงหลากสีเหล่านั้น เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ถูกพลัง โจมตีกลับ

“หลีเหย่ หัวเทียน ในเมื่อพวกเจ้ากล้ามากมจงไปต่อสู้ให้ข้า เสียด้ีๆ!”

เผยฉีฉีสะบัด้ร่างหนึ่งครั้งกมหลบเลี่ยงการโจมตีของหยาง หลิงได้้อย่างปราด้เปรียว ทั้งยังมีเวลามาพูด้กระตุ้นเนี่ยเทียนและหลี เหย่ด้้วย ราวกับว่าไม่ได้้มองเหมนหยางหลิงอยู่ในสายตาแม้แต่นิด้

“รีบไป!”

หลีเหย่ที่หลบอยู่ด้้านหลังเนี่ยเทียนพลันผลักเขาออกมาจน เนี่ยเทียนมายืนอยู่กลางวงของพวกผู้แขมงแกร่งกลางสวรรค์ของเปลว อัคคีสามคน

สามคนนั้นแสยะยิ้ม ต่างกมหยิบเอาพลั่วขึ้นมาฟาด้ลงไป ทางเนี่ยเทียนอย่างแรงพร้อมกัน

เนี่ยเทียนถูกคนทั้งสามโอบล้อมในชั่วพริบตา

“ไม่ใช้พลังวิญญาณ อาศัยเพียงแค่พลังเลือด้เนื้อ…” เนี่ย เทียนมองเหมนความดุ้ร้ายของคนทั้งสามสีหน้าของเขากมแปลก ประหลาด้เลมกน้อย

นับตั้งแต่ที่อยู่ตระกูลเนี่ย เขากมกินข้าวในปริมาณที่น่าตกใจ เวลาต่อสู้กับเด้มกรุ่นเลมกๆ ของตระกูลเนี่ย เขากมใช้กำาลังกายที่มีมา ชด้เชยด้้านขอบเขตที่ไม่เพียงพอ ทุกครั้งกมล้วนคว้าเอาชัยชนะมาได้้ ในท้ายที่สุด้เสมอ

เมื่อเด้ินออกมาจากตระกูลเนี่ย ได้้เข้าประลองในโลกมายา มรกต การขัด้เกลาจากเทือกเขาชื่อเหยียน และยังมีการต่อสู้ที่โหด้ เหี้ยมในประตูสวรรค์ เรือนกายนี้ของเขาจึงผ่านการกลั่นหลอมมา แล้วหลายครั้ง บวกกับการหล่อเลี้ยงจากเนื้อสัตว์วิเศษมากมาย จึง

ทำาให้ระด้ับความแขมงแกร่งของเรือนกายเขาไต่ไปถึงระด้ับที่น่าหวาด้ กลัว

เขามองคนสามคนของเปลวอัคคีที่ใช้พลั่วมาโจมตีตัวเอง ทว่ากมยังคงยืนนิ่งโด้ยไม่คิด้จะขยับ

“ปังๆๆ!”

วินาทีที่พลั่วสามอันนั้นฟาด้ลงมา เนี่ยเทียนกมโบกหมัด้ ว่องไวราวสายฟอาแลบ ใช้พลังเลือด้เนื้อที่บริสุทธิ์ของตัวเองต่อย เข้าไปที่พลั่วทั้งสามจนมันร่วงลงพื้นทั้งหมด้

ไม่รอให้คนทั้งสามตั้งตัวได้้ทัน เนี่ยเทียนกมขยับเข้ามาใกล้ และชนลงไปที่ร่างของคนหนึ่งในนั้นราวกับรถศึกที่บ้าคลั่ง

“กราอบ!”

คนผู้นั้นที่ถูกเนี่ยเทียนพุ่งชน มีเสียงกระดู้กหน้าอกแตกด้ัง กังวานออกมา

คนผู้นั้นกระอักเลือด้สด้ ร่างพลันลอยไปตกอยู่มุมหนึ่งของ ถ้ำาโด้ยที่มิอาจควบคุมได้้

“ตุบ!”

ขณะที่ร่างของเขากระแทกเข้ากับผนังถ้ำา ประกายชีวิต ชีวาในด้วงตากมค่อยๆ สลายหายไปด้้วย

“อา!”

ด้้านหลังเนี่ยเทียน หลีเหย่ผู้มีรูปร่างอ้วนเตี้ยร้องอุทาน เสียงหลงอย่างอด้ไม่อยู่

หลีเหย่ที่ผลักเนี่ยเทียนออกมาเป็นโล่กำาบังลูกธนู อันที่จริง เมื่อผู้แขมงแกร่งทั้งสามคนของเปลวอัคคีล้อมโจมตีเนี่ยเทียน เขากมไม่ ได้้อยู่นิ่งเฉย

หลีเหย่ที่มีความชั่วร้ายเตมตัวถือกริชเล่มหนึ่งที่มีแสงเยมน เยียบเปล่งประกาย ตามเนี่ยเทียนเข้ามาหยุด้อยู่ด้้านข้างผู้แขมงแกร่ง คนหนึ่งของเปลวอัคคี

เมื่อคนผู้นั้นใช้พลั่วฟาด้เข้าใส่เนี่ยเทียน อันที่จริงแล้วกริช ที่อยู่ในมือของเขากมแอบแทงออกไปด้้วย

คนผู้นั้นที่เขาแทงไปกมคือเปอาหมายที่เนี่ยเทียนโจมตี ตอนที่ กริชของเขาอยู่ห่างจากคนผู้นั้นประมาณครึ่งเมตร กลับมองเหมนว่า คนผู้นั้นถูกเนี่ยเทียนชนจนลอยกระเด้มนไปไกล

หลีเหย่ที่ลอบโจมตีอย่างไร้ยางอายยังคงยกกริชค้างเอาไว้ มองอึ้งไปยังคนผู้นั้นที่ลอยไปกระแทกผนังกำาแพงและกระอักเลือด้ ออกมาเตมปาก สีหน้าของเขาเตมไปด้้วยความเหลือเชื่อ

“หัวเทียน เจ้า เจ้านี่มันตัวประหลาด้ชัด้ๆ เลย!” หลังจาก ที่หลีเหย่อึ้งอยู่ครู่หนึ่งกมอด้ไม่ไหวจนต้องเอะอะขึ้นมา

สองคนที่เหลือเหมนว่าเพียงแค่ปะทะหน้ากันพวกเขากมสูญ เสียสหายไปคนหนึ่งด้้วยน้ำามือเนี่ยเทียนจึงตาแด้งก่ำาขึ้นมาทันที

คนทั้งสองคำารามกร้าว จากนั้นกมใช้พลั่วในมือของตัวเอง ฟาด้ลงไปที่แผ่นหลังและไหล่ซ้ายของเนี่ยเทียนอย่างแรง

“หึหึ!” เนี่ยเทียนหัวเราะเสียงแปร่งหูหนึ่งครั้งแล้วกล่าวว่า “ไม่ต้องใช้พลังวิญญาณ ลำาพังพลังเพียงแค่นี้ของพวกเจ้าอยู่ตรงนี้กม เท่ากับรนหาที่ตาย!”

“พลั่ก พลั่ก!”

เมื่อพลั่วของทั้งสองคนกระแทกลงบนร่างของเนี่ยเทียน ใบหน้าของคนทั้งสองกมพลันเปลี่ยนสี

ในความรู้สึกของพวกเขา พวกเขาโจมตีเตมแรงแล้ว ทว่า เมื่อฟาด้ลงบนร่างของเนี่ยเทียนกมราวกับฟาด้ลงบนผนังเหมืองแร่ ราวกับฟาด้ลงบนก้อนหินที่แขมงแกร่ง

เนี่ยเทียนที่ถูกคนทั้งสองฟาด้แค่รู้สึกเจมบจีกด้ๆ เท่านั้น แม้แต่ผิวหนังกมยังไม่ระคาย

“พวกเจ้าไปตายได้้แล้ว”

หลังจากตระหนักได้้ว่าเมื่ออยู่ในสภาพแวด้ล้อมที่พิเศษ สามารถใช้ได้้เพียงเรือนกายในการต่อสู้ และตัวเขานั้นแขมงแกร่งมาก เพียงใด้ เนี่ยเทียนกมไร้ซึ่งความเกรงกลัวอีก

มือทั้งสองข้างของเขาคล้องเข้าไปรัด้คอคนทั้งสองจาก ด้้านแล้วพลันออกแรง

“โป๊ก!”

ผู้แขมงแกร่งเปลวอัคคีสองคนรู้สึกเหมือนมีคีมมารัด้อยู่ที่ลำา คอ แล้วกมถูกแรงมหาศาลของเนี่ยเทียนเหวี่ยงหัวของพวกเขาให้ กระแทกเข้าด้้วยกันจนหนังศีรษะมีเลือด้ไหลซึม เวียนหัวตาลาย

ขณะที่ศีรษะของพวกเขากำาลังมึนงงอยู่นั้น มือทั้งคู่ของ เนี่ยเทียนกมขยับไปกำาไว้ที่ลำาคอด้้านหน้าของพวกเขาแล้วยกคนทั้ง สองขึ้นไปกลางอากาศ

คนทั้งสองนั้นหากเทียบกับร่างกายสูงใหญ่ของเนี่ยเทียน แล้วจึงดู้เลมกเตี้ยกว่าอย่างเหมนได้้ชัด้

ตอนที่ลำาคอของพวกเขาถูกมือเนี่ยเทียนกุมเอาไว้แล้วยก ขึ้นกลางอากาศ พวกเขากมพยายามใช้ขาทั้งคู่แตะและถีบเนี่ยเทียน ทว่าเนี่ยเทียนกลับไม่เจมบไม่ปวด้ ไม่ได้้รับผลกระทบอะไรเลยแม้แต่ นิด้เด้ียว

ไม่นานผู้แขมงแกร่งเปลวอัคคีสองคนที่เนี่ยเทียนกุมลำาคอ เอาไว้กมหายใจไม่สะด้วก ใบหน้าแด้งก่ำา ท่าทางคล้ายจะตายอนาถ เพราะหมด้ลมหายใจ

“หัวเทียน! รีบฆ่าพวกเขาซะ!” หลีเหย่เอ่ยเตือนด้้วยเสียง อันด้ัง

เนี่ยเทียนขมวด้คิ้วฉับ และกมพลันตระหนักได้้ว่าเจ้าสองคน ของเปลวอัคคีที่เหมือนจะรู้ว่าลำาพังเพียงกำาลังเลือด้เนื้อของพวกเขา ย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้าสัตว์ประหลาด้เนี่ยเทียนผู้นี้เด้มด้ขาด้

ด้วงตาคนทั้งสองจึงฉายแววเด้มด้ขาด้ เหมนได้้ชัด้ว่าเตรียม จะใช้พลังวิญญาณในร่างมาต่อสู้โด้ยไม่สนว่าจะทำาให้ที่แห่งนี้เกิด้ ความผิด้ปกติ

“กราอบ!”

ไม่รอให้พวกเขารวบรวมพลังวิญญาณ มือทั้งคู่ของเนี่ย เทียนออกแรงบีบทีเด้ียวกมทำาให้ลำาคอของพวกเขาหักทันที

ศีรษะของคนทั้งสองเอียงกะเท่เร่อย่างไม่เป็นธรรมชาติ เหมนได้้ชัด้ว่าขาด้ลมหายใจตายในชั่วพริบตา

“เจ้าตัวประหลาด้! เจ้าโรคจิต! หรือว่าเจ้าคือสัตว์วิเศษใน เทือกเขาฮว้านคงจำาแลงกายมา?”

หลีเหย่มองด้้วยอาการตะลึงค้าง เหมนว่าเนี่ยเทียนสังหาร คนทั้งสามติด้ๆ กันในชั่วระยะเวลาสั้นๆ กมร้องโหวกเหวกขึ้นมาด้้วย ความตื่นเต้น ฮึกเหิมอย่างถึงที่สุด้

เด้ิมทีเขาคิด้ว่าเนี่ยเทียนกมแค่แรงเยอะ น่าจะสามารถช่วย ให้เขาขุด้หยกคงหลิงได้้เยอะหน่อยกมเท่านั้น

เขานึกไม่ถึงจริงๆ ว่าความแขมงแกร่งของเรือนกายเนี่ย เทียนจะผิด้ปกติไปจากคนทั่วไปเช่นนี้

เนี่ยเทียนมีตบะแค่ท้ายสวรรค์ เจ้าสามคนที่ถูกเนี่ยเทียน ฆ่าไปล้วนเป็นกลางสวรรค์ช่วงท้าย

ทว่าทั้งสามคนนี้เมื่อมาอยู่ในน้ำามือเนี่ยเทียนกลับไม่มี แม้แต่เรี่ยวแรงจะต่อกร

ขนาด้เขาลอบโจมตีครั้งแรกกมยังไม่สามารถทำาสำาเรมจ และ แค่เขาตะลึงอยู่พักเด้ียว เนี่ยเทียนกมบด้ขยี้คู่ต่อสู้ทั้งสามคนจากเปลว อัคคีได้้อย่างง่ายด้ายราวกับหั่นผักหั่นปลา

“หัวเทียน…”

การสังหารศัตรูได้้อย่างยอด้เยี่ยมของเนี่ยเทียนทำาให้เผย ฉีฉีที่กำาลังต่อสู้กับหยางหลิงอึ้งตะลึงไปด้้วย

เผยฉีฉีแค่ได้้ยินเสียงเอะอะของหลีเหย่เท่านั้น เพราะกำาลัง ตั้งใจต่อสู้จึงไม่ทันเหมนวิธีการที่เนี่ยเทียนใช้สังหารศัตรู

รอจนนางได้้ยินประโยคสุด้ท้ายและรู้ว่าการต่อสู้สิ้นสุด้ลง ในพริบตา ถึงได้้แบ่งสมาธิมาเหลือบตามอง

เพียงแค่มองครั้งเด้ียว เผยฉีฉีกมพบว่าเนี่ยเทียนที่ยืนอยู่ตรง นั้นมีสีหน้าสบายๆ ทั้งยังคล้ายจะเบื่อหน่ายด้้วย…

เหมือนเนี่ยเทียนรู้สึกว่าวิธีการต่อสู้เช่นนี้น่าเบื่อเกินไป ไม่มีความท้าทายแม้แต่นิด้เด้ียว ด้ังนั้นจึงไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ นัก

“เจ้าเด้มกนี่คือใครกัน?”

หยางหลิงแห่งเปลวอัคคีกมสังเกตเหมนถึงความผิด้ปกติทาง ฝั่งนั้น สีหน้าจึงพลันมืด้ครึ้ม

ลูกน้องสามคนนั้นของเขาล้วนมีตบะกลางสวรรค์ช่วงท้าย ขอบเขตต่ำากว่าเขาแค่ระด้ับเด้ียว

อีกทั้งคนทั้งสามนั่นยังเชี่ยวชาญการร่วมมือกันโจมตีเป็น อย่างด้ี ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่ต้องใช้พลังวิญญาณ หากคิด้จะฆ่าคน ทั้งสามกมเรียกได้้ว่ายากลำาบากอย่างมาก

ในช่วงระยะเวลาสั้นๆ เนี่ยเทียนกลับสังหารคนทั้งสามได้้ อย่างง่ายด้าย นี่สร้างความกด้ด้ันมหาศาลต่อหยางหลิง ทำาให้สีหน้า ของเขาเปลี่ยนมาเป็นเคร่งเครียด้

“ไม่ได้้!”

หยางหลิงที่ไม่รู้ความเป็นมาของเนี่ยเทียนแต่กลับรู้ว่าใน สถานที่พิเศษแห่งนี้เนี่ยเทียนโหด้เหี้ยมอย่างถึงที่สุด้ จึงพลันเกิด้ ความคิด้ใหม่ขึ้นมา

“อู้!”

หยางหลิงที่ยังไม่ทันต่อสู้จบกลับละทิ้งการต่อสู้กับเผยฉีฉีก ะทันหันแล้วห้อทะยานไปทางปากถ้ำา

“อย่าปล่อยให้เขาหนีไปได้้!” หลีเหย่ตะโกนเสียงด้ัง

“อ้อ”

เนี่ยเทียนตอบรับหนึ่งคำาแล้วกมพลันถอยไปบังทางเข้าก่อน ที่หยางหลิงจะออกไป แล้วยิ้มแปอนส่งไปให้หยางหลิง

“ไหนพูด้แล้วไงว่าจะลากศพนางมารเผยเด้ินออกไปจากที่ นี่?”

“หลีกไป!” ด้วงตาหยางหลิงดุ้ด้ัน

“หากข้าไม่หลีกล่ะ?” เนี่ยเทียนเอียงศีรษะ มองหยางหลิ งด้้วยสายตาแน่วแน่ “อยู่ข้างนอกข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้า มีเพียงอยู่ ในนี้ หากข้าคิด้จะฆ่าเจ้ากมไร้ซึ่งความยากใด้ๆ เฉกเช่นที่ข้าสังหารลูก น้องทั้งสามคนของเจ้า”