ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 247 ธาตุสามประเภท

หลังกลับมาจากกองบัญชาการของกะโหลกเลือด้ เนี่ย เทียนกมฝึกบำาเพมญตบะต่ออย่างตั้งใจ

การบำาเพมญตบะในช่วงหลังเขาไม่ต้องใช้หินวิเศษอีกแล้ว แต่ใช้วัตถุวิเศษที่มีพลังธาตุเปลวเพลิงและธาตุไม้สกัด้เอาส่วนที่ด้ี ที่สุด้ของพวกมันเข้าไปไว้ในน้ำาวนเปลวเพลิงและน้ำาวนพืชหญ้า

ครึ่งเด้ือนต่อมา

ในมหาสมุทรวิญญาณของเนี่ยเทียนกมดู้ด้ซับเอาพลังเปลว เพลิงให้เข้าไปอยู่ในน้ำาวนเปลวเพลิงทีละนิด้ สามารถมองเหมนได้้ อย่างชัด้เจนว่าตรงก้นของน้ำาวนเปลวเพลิงมีเปลวไฟเป็นกลุ่มๆ

เปลวไฟเหล่านั้นคล้ายทะเลไฟเลมกๆ แห่งหนึ่ง ด้้านในมี พลังเปลวเพลิงที่ร้อนแผด้เผา

ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักมาตลอด้ครึ่งเด้ือน เขาใช้วัตถดุ้วิ บวิเศษธาตุไฟอย่างต่อเนื่องเพื่อมาชักจูงพลังเปลวเพลิง แล้วกมพบว่า ไม่สามารถสร้างเปลวไฟกลุ่มใหม่ไว้ที่ก้นของน้ำาวนเปลวเพลิงได้้อีก แล้ว

เวลานั้นเขาจึงเข้าใจทันทีว่าน้ำาวนเปลวเพลิงมหาสมุทร วิญญาณของเขาได้้ชุบหลอมพลังเปลวเพลิงมาจนถึงขีด้สุด้แล้ว

หลังจากนั้นเขาจึงไม่ได้้ฝึกฝนวิชาเปลวเพลิงอีก แต่เริ่มใช้ แผ่นไม้แปลกประหลาด้และใบไม้เขียวขจีมากมายมาสกัด้เอาปราณ ของพืชหญ้า

ปราณพืชหญ้าที่ได้้มาจากในวัตถุด้ิบวิเศษธาตุไม้ เมื่อผ่าน การชุบหลอมจากน้ำาวนพืชหญ้าจึงก่อตัวกันขึ้นมาเป็นของเหลวสี เขียวอยู่ตรงก้นของน้ำาวน

ของเหลวสีเขียวนั้นกมคือส่วนสกัด้ที่ด้ีที่สุด้ของพืชหญ้า แฝงเร้นไว้ด้้วยปราณพืชหญ้าที่บริสุทธิ์

การฝึกฝนของน้ำาวนพืชหญ้าเผาผลาญเวลาเขาไปสอง เด้ือน เมื่อสองเด้ือนผ่านไป ของเหลวสีเขียวที่อยู่ตรงก้นของน้ำาวน พืชหญ้ากมไม่สามารถเพิ่มเติมลงไปได้้อีกแล้ว

เนี่ยเทียนจึงเข้าใจทันทีว่าการฝึกน้ำาวนพืชหญ้าของเขากม มาถึงขีด้สุด้แล้วเช่นกัน

ต่อมาหลังจากนั้นเขากมใช้หินประหลาด้สี่ห้าก้อนที่มีพลัง ด้วงด้าวหลงเหลืออยู่มาสกัด้เอาพลังด้วงด้าวและรับเข้าไปในน้ำาวน ด้วงด้าว

ตรงก้นของน้ำาวนด้วงด้าวมีน้ำาด้วงด้าวอยู่แอ่งหนึ่งนาน แล้ว นั่นคือพลังด้วงด้าวที่เขารวบรวมขึ้นมาตอนอยู่ในพระราชวัง โบราณสะเกมด้ด้าวและสำานักโลหิต

ใช้เวลาเพียงสามวัน ก้อนหินหลายก้อนที่มีพลังด้วงด้าว หลงเหลือกมถูกเขาใช้คาถาสะเกมด้ด้าวมาชุบหลอมและด้ึงเข้าน้ำาวน ด้วงด้าว ทำาให้แอ่งน้ำาด้วงด้าวที่อยู่ตรงก้นน้ำาวนด้วงด้าวเพิ่มขึ้นมา อีกแค่ไม่กี่หยด้

ทว่าในความรู้สึกของเขา น้ำาวนด้วงด้าวยังอยู่ห่างจาก ขอบเขตที่จะทำาให้เขาทะลุไปถึงขั้นกลางสวรรค์อีกมาก

วัตถุด้ิบที่แฝงเร้นไว้ด้้วยพลังด้วงด้าวมีน้อยอย่างถึงที่สุด้ ขนาด้เผยฉีฉีที่มีฐานะพิเศษกมยังซื้อมาให้เขาได้้แค่ไม่กี่ก้อนเท่านั้น

ไม่มีวัตถุด้ิบประเภทนี้ หากเขาคิด้จะฝึกคาถาสะเกมด้ด้าว หลอมเอาน้ำาด้าวออกมาไว้ในก้นของน้ำาวนด้วงด้าวให้มากขึ้น กมี เพียงวิธีเด้ียว—ชักนำาแสงด้าวจากท้องฟอายามราตรี

แต่ที่น่าเสียด้ายกมคือม่านแสงที่ปกคลุมเมืองโพ่เมี่ยเอาไว้ไม่ เพียงแต่ปิด้กั้นปราณวิญญาณที่สกปรกมากมาย ยังตัด้ขาด้การลอด้ ทะลุของแสงด้าวด้้วย

หากยังอยู่ในเมืองโพ่เมี่ย เขากมไม่สามารถชักนำาแสง ด้วงด้าวให้เข้ามาอยู่ในน้ำาวนด้วงด้าวและรวบรวมมันขึ้นมาเป็นน้ำา ด้วงด้าวได้้

“เปลวเพลิงเป็นกลุ่มๆ คล้ายทะเลไฟ น้ำาที่สะสมรวมกัน จากสารสกัด้จากพืชหญ้า น้ำาด้วงด้าวที่เกิด้จากพลังด้วงด้าว…”

วันนี้เนี่ยเทียนตื่นขึ้นมาจากการบำาเพมญตบะ นั่งอยู่ตรง หน้าต่างมองท้องฟอายามค่ำาคืน ใคร่ครวญอยู่กับตัวเอง

มหาสมุทรวิญญาณของเขาอยู่ในรูปแบบของหมอกที่แผ่ กว้าง ปราณวิญญาณที่เปลี่ยนมาจากน้ำาวนพลังวิญญาณทั้งสามกมอยู่ ในรูปของเมฆหมอกเช่นกัน

ทว่าส่วนสกัด้ที่มีสามธาตุซึ่งมาจากน้ำาวนเปลวเพลิง น้ำาวน พืชหญ้า และน้ำาวนด้วงด้าวที่อยู่ในก้นของน้ำาวนเหล่านี้ นอกจาก กลุ่มเปลวเพลิงของน้ำาวนเปลวเพลิงแล้ว พลังพืชหญ้าและพลัง ด้วงด้าวต่างกมอยู่ในรูปแบบของของเหลว

การฝึกฝนอย่างหนักตลอด้หลายวันทำาให้เขามีความรู้สึก อย่างหนึ่งว่าปราณวิญญาณที่อยู่ในมหาสมุทรวิญญาณคือพื้นฐาน

การด้ำารงอยู่ของปราณวิญญาณในมหาสมุทรวิญญาณที่ กว้างขวางคือรากฐานของมหาสมุทรวิญญาณจุด้ตันเถียน ไม่มี ปราณวิญญาณ มหาสมุทรวิญญาณกมไม่มีทางก่อตัวขึ้นมา น้ำาวน เปลวเพลิง น้ำาวนพืชหญ้า และน้ำาวนด้วงด้าวล้วนไม่สามารถเกิด้ขึ้น มาได้้

เปลวเพลิง พืชหญ้า ด้วงด้าวคือพลังงานสามชนิด้ที่มีธาตุ ต่างกัน ทว่าพลังงานทั้งสามนี้กลับจำาเป็นต้องอาศัยการด้ำารงอยู่ของ มหาสมุทรวิญญาณและปราณวิญญาณ

นี่หมายความว่าไม่ว่าผู้ฝึกลมปราณคนใด้กมตามที่ต่อให้มี ธาตุในการฝึกที่แน่นอน ในจุด้ตันเถียนของพวกเขากมจำาเป็นต้องมี มหาสมุทรวิญญาณก่อเกิด้ขึ้นมาก่อน

ปราณวิญญาณในมหาสมุทรวิญญาณคือรากฐาน ซึ่งมัน สามารถหล่อเลี้ยงพลังงานที่แตกต่างกัน ให้พลังงานเหล่านั้นด้ำารงอยู่ ในมหาสมุทรวิญญาณ

การฝึกบำาเพมญตบะของท้ายสวรรค์ ทุกครั้งที่ฝ่าทะลุหนึ่ง ขั้นกมจะสามารถสร้างน้ำาวนพลังวิญญาณขึ้นมาได้้หนึ่งลูก

ท้ายสวรรค์ช่วงต้นมีเพียงน้ำาวนพลังวิญญาณหนึ่งลูก ช่วง กลางมีสองลูก ช่วงท้ายคือสามลูก

น้ำาวนพลังวิญญาณสามลูกชำาระล้างและก่อตัวขึ้นมาเป็น ปราณวิญญาณ ชุบหลอมมหาสมุทรวิญญาณรอบแล้วรอบเล่า ทำาให้ มหาสมุทรวิญญาณเกิด้การแปรสภาพ และเลื่อนขั้นไปอยู่ริมขอบ ของขอบเขตต่อไป

น้ำาวนพลังวิญญาณที่มีธาตุต่างกันอยู่ได้้ด้้วยมหาสมุทร วิญญาณ เมื่อมหาสมุทรวิญญาณชุบหลอมได้้ถึงระด้ับหนึ่ง น้ำาวน พลังวิญญาณที่มีธาตุต่างกันกมจะอยู่ในสภาพฝ่าทะลุอย่างสมบูรณ์ แบบ นั่นถึงจะเหยียบย่างเข้าสู่ขอบเขตใหม่ได้้อย่างสมเหตุสมผล

ยิ่งฝึกพลังงานที่มีธาตุต่างกันมากเท่าไหร่ ระด้ับความยาก ในการเลื่อนขั้นกมย่อมมากตามไปด้้วย

อย่างเนี่ยเทียน หากเขาฝึกแค่พลังเปลวเพลิง ถ้าเช่นนั้น เขาย่อมถึงขอบเขตที่จะฝ่าทะลุได้้ตั้งนานแล้ว

ขอแค่สภาพจิตใจอยู่ในสภาวะที่พร้อมมากพอกมจะสามารถ ฝ่าทะลุได้้อย่างราบรื่น ไม่จำาเป็นต้องเสียเวลามากมายไปกับน้ำาวน พืชหญ้าและน้ำาวนด้วงด้าวอีก

ชีวิตหนึ่งของคน อายุขัยมีขีด้จำากัด้ มีเพียงฝ่าทะลุขอบเขต ใหญ่ได้้ครั้งหนึ่งเท่านั้นถึงจะได้้รับอายุขัยเพิ่มเติม

ผู้แขมงแกร่งอย่างอูจี้และหัวมู่ต่างกมถูกจำากัด้ในเรื่องอายุขัย เมื่อเหมนว่ากว่าจะเหยียบย่างเข้าสู่ขอบเขตใหม่ได้้ยังอยู่ห่างไกลจน ไม่มีกำาหนด้ ทว่าอายุขัยกลับเขยิบเข้ามาใกล้มากขึ้นทุกที จึงทำาได้้ เพียงถอนหายใจด้้วยความจนใจ

ด้้วยเหตุนี้การเลือกลูกศิษย์ของสำานักใหญ่ๆ จึงมักจะเลือก แต่คนที่มีธาตุเฉพาะในการฝึกเท่านั้น นี่กมเพื่อให้พวกเขาฝ่าทะลุขั้น ได้้ในเรมววันและไม่ถูกจำากัด้ด้้านอายุขัย

เนี่ยเทียนที่ไม่มีธาตุในการฝึกสามารถฝึกคาถาพลังงานได้้ ทุกธาตุ เนื่องด้้วยเขามีสายเลือด้แห่งชีวิต อายุขัยของเขาจึงมากกว่า คนทั่วไป

เขาเลือกคาถาวิเศษเปลวเพลิง พืชหญ้า ด้วงด้าว สาม ชนิด้ที่มีธาตุต่างกัน นอกจากความเรมวในการฝึกช้าไปเลมกน้อยแล้ว อายุขัยกมสามารถตามทันได้้อย่างพอด้ี

เขามีเวลามาก ทว่าเขาไม่อยากให้มันเสียเปล่า ด้ังนั้นเมื่อ วัตถุด้ิบที่แฝงเร้นไว้ด้้วยพลังด้วงด้าวของเขาถูกเผาผลาญจนหมด้ สิ้น และเมืองโพ่เมี่ยกมไม่สามารถด้ึงดู้ด้เอาพลังด้วงด้าวมาได้้ เขาจึง จำาต้องเลือกเด้ินทางออกไปจากเมืองโพ่เมี่ยอย่างเด้ียวเท่านั้น

—แน่นอนว่าเขาย่อมนึกถึงค่ายกลนำาส่งขนาด้เลมกที่เผยฉีฉี สร้างขึ้นไว้ในเทือกเขาฮว้านคง

แม้ว่าเทือกเขาฮว้านคงจะอันตรายอย่างมาก ปราณ วิญญาณกมถูกทำาให้สกปรก แต่อันที่จริงเขามีลางสังหรณ์ว่าเขามีวิธี ต้านทานปราณวิญญาณที่ถูกทำาให้สกปรกเหล่านั้นได้้

ตอนที่เขาอยู่สำานักโลหิตและสำานักภูตผี หลังจากที่สร้าง สนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงขึ้นมา เขากมไม่ได้้รับผลกระทบใด้ๆ จากปราณ ปีศาจ

เขาจึงเชื่อว่าไม่ต้องอาศัยกำาไลหยกสีเขียวของหลีเหย่ ขอ แค่เขาสร้างสนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงขึ้นมา เขากมสามารถมองข้าม ปราณวิญญาณสกปรกในเทือกเขาฮว้านคงไปได้้

ด้ังนั้นเขาจึงตัด้สินใจอย่างรวด้เรมว

วันต่อมาฟอาเพิ่งจะสว่าง เขาจึงไปหาหลีเหย่ทันที

“อ้อ หัวเทียนเองหรือ ไม่ได้้เจอกันนานเลยนะ” หลีเหย่มี สีหน้าเหนื่อยล้าคล้ายว่าอด้หลับอด้นอนมาแล้วหลายคืน “ช่วงนี้ข้า หลอมอาวุธวิเศษอยู่ชิ้นหนึ่ง กมไม่รู้ว่าปัญหาอยู่ที่ตรงไหนถึงได้้ล้ม เหลวติด้ต่อกันอย่างนี้ แม่งเอาย”

“ข้าอยากไปเทือกเขาฮว้านคงอีกสักรอบ” เนี่ยเทียนเอ่ย ถึงจุด้ประสงค์ในการมาเยือน

หลีเหย่ขยี้ตา กล่าวด้้วยความตะลึง “ทำาไม? หินวิเศษของ เจ้าไม่พอใช้อีกแล้วหรือ? ไม่น่าจะใช่นะ คราวก่อนที่เจ้าได้้รับหิน วิเศษมากมากพอให้เจ้ายืมใช้ห้องฝึกตนของกะโหลกเลือด้ได้้พักใหญ่ ทีเด้ียว อีกอย่างไปเทือกเขาฮว้านคงกมใช่ว่าจะได้้รับผลเกมบเกี่ยวกลับ มาทุกครั้ง เจ้าต้องรู้ด้้วยว่าคราวก่อนพวกเราโชคด้ีจริงๆ เพราะมี ศิษย์พี่หญิงคอยช่วยดู้แล”

“ช่วงนี้ศิษย์พี่หญิงมีหยกคงหลิงมากพอ นางจึงยุ่งอยู่กับ การสร้างค่ายกลห้วงมิติ เกรงว่าคงไม่มีเวลาไปที่เทือกเขาฮว้านคงอีก แล้ว”

“ข้าเองกมยุ่งอยู่กับการหลอมอาวุธ…”

ไม่รอให้เขาพูด้จบ เนี่ยเทียนกมพลันพูด้แทรกขึ้นมา “ข้า อยากไปคนเด้ียว ที่ข้ามาหาเจ้ากมเพราะหวังว่าจะขอยืมค่ายกลนำาส่ง

ที่คุณหนูเผยสร้างไว้ในเทือกเขาฮว้านคง ให้ข้าไม่ต้องเด้ินทางไกล เกินไปนักกมสามารถไปโผล่ในเทือกเขาฮว้านคงได้้โด้ยตรงเลย”

“ไปคนเด้ียว? เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือไง?” หลีเหย่ตกใจจน หน้าถอด้สี “เจ้ามีแค่ตบะท้ายสวรรค์เท่านั้น เจ้าอย่านึกว่าสังหารเจ้า หยางหลิงไปคราวก่อน เจ้ากมจะต่อสู้กับคนขอบเขตต้นสวรรค์ได้้! ครั้ง ที่แล้วเจ้ากมแค่อาศัยสภาพแวด้ล้อมที่พิเศษเท่านั้น หากไม่เป็นเพราะ ถ้ำาแห่งนั้นจำากัด้ไม่ให้ใช้พลังวิญญาณ เจ้าจะฆ่าหยางหลิงได้้ อย่างไร?”

“ข้าเข้าใจด้ี” เนี่ยเทียนพยักหน้าเบาๆ แล้วจึงกล่าวอย่าง จริงจัง “ที่ข้าจะไปเทือกเขาฮว้านคงไม่ใช่เพราะต้องการสังหารสัตว์ วิเศษ และไม่ใช่เพราะต้องการค้นหารอยแยกห้วงมิติ ที่ข้าไปเพียง เพราะอยากจะฝึกวิชาลับและคาถาวิเศษของข้า อยู่ที่นั่นข้าจะ พยายามหลบเลี่ยงผู้แขมงแกร่ง ไม่ไปมีเรื่องกับใคร”

“แบบนี้ยังพอว่าหน่อย” หลีเหย่พยักหน้า “เจ้าเอาหิน วิเศษร้อยก้อนมาให้ข้า ห้าสิบก้อนมอบให้กะโหลกเลือด้ อีกห้าสิบ ก้อนเป็นของศิษย์พี่หญิง เจ้ารอข้าจัด้การกับอาภรณ์สักครู่ เด้ี๋ยวจะ ไปกับเจ้าด้้วย แต่เจ้าต้องจำาไว้นะว่าอย่าเปิด้เผยค่ายกลที่ศิษย์พี่หญิง สร้างไว้ในเทือกเขาฮว้านคง ห้ามให้ใครรู้เด้มด้ขาด้”

“มิฉะนั้นจะถูกเด้ือนด้ับและเปลวอัคคีทำาลาย หากพวกเรา ต้องสร้างขึ้นมาใหม่จะลำาบากมาก”

“วางใจเถอะ ข้าแค่ขอยืมอย่างเด้ียวเท่านั้น ไม่มีทางอยู่ใน บริเวณนั้นนานแน่นอน” เนี่ยเทียนตอบรับ

“อ้อ ใช่แล้ว เด้ี๋ยวข้าจะเอาแผนที่มาให้เจ้า เจ้าไปยังพื้นที่ ที่กำาหนด้ไว้โด้ยเฉพาะ สถานที่แห่งนั้นถูกคนค้นหาจนทั่วตั้งแต่นาน มาแล้ว ไม่มีทั้งสัตว์วิเศษที่แขมงแกร่ง และไม่มีทั้งรอยแยกห้วงมิติ ด้ัง นั้นที่นั่นจึงแทบจะไม่มีใครไปข้องเกี่ยวด้้วย”

หลีเหย่ล้างหน้าล้างตาพลางพูด้ไปด้้วย “ที่นั่นอยู่ห่างจาก ค่ายกลนำาส่งไม่ค่อยไกลเท่าไหร่นัก หากเจ้าระวังตัวหน่อย อยู่ที่นั่นกม ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร ใช่แล้ว จำาไว้ว่ารีบไปรีบกลับ หากอยู่นานเกิน ไปอาจจะพบเจอปัญหาเข้าได้้”

“ตกลง”